Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Elmo in Frankfurt

Hoe ik in Frankfurt terecht ben gekomen

Posted in Frankfurt time

Op een dag, lang geleden… Of nee, eigenlijk was het nog maar een maandje geleden, werd ik opgebeld door een vriendelijke dame die in het Engels (met een licht Duits accent en regelmatig luid lachend) vroeg of ik nog interesse had in een baan bij Nintendo in Frankfurt. Daar hoeft een spelletjesfanaat als ik natuurlijk niet lang over na te denken en ik zei dan ook gelijk volmondig ja.

Al snel werd er een afspraak voor een interview gemaakt voor de vrijdag daarop (ik werd gebeld op een vrijdag geloof ik) en ik toog met frisse moed richting Frankfurt. Ik zeg bewust “richting”, want het leek er even niet op dat het zou gaan lukken. De ICE-trein had namelijk vertraging, wat ik eigenlijk ook had kunnen zien aankomen, want toen ik nog elk weekend langs Utrecht Centraal reisde, zag ik de helft van de keren dat deze bewuste trein minstens een half uur vertraging had. En aangezien ik in Aken al een half uur op deze trein moest wachten, kreeg ik al visioenen van een bevroren ik op het station van Aken (het was behoorlijk koud). Gelukkig vond ik een koffiebarretje waar ik een lekkere “Tasse cappuccino” kon drinken. Gelijk m’n Duits alvast kunnen oefenen

Na de reis met de ICE, die bij het eerste het beste kleine stationnetje alweer stopte door een technisch mankement waardoor we allemaal moesten overstappen (was ik even blij dat ik nog niet al m’n spullen en kleren mee moest nemen…), had ik nog een uurtje over. Ik besloot van het station richting het uitzendbureau te lopen dat alles voor me geregeld had. Daardoor kreeg ik door dat de stad toch een stuk groter is dan het op de kaart lijkt. Ik nam de tijd om in een barretje nog een kopje cappuccino te drinken (eigenlijk al te veel gehad en dat zou ik later merken ook) en raakte in gesprek met een vriendelijke Duitse heer. Ik vroeg alleen aan hem waar we nu op de kaart waren en waar ik ongeveer langs moest om bij het uitzendbureau te komen, maar in plaats daarvan kreeg ik hele verhalen over hoe mooi de stad was, in welk gedeelte ik moest zijn voor goedkope schoenen, en waar het culturele gedeelte was. Heel vriendelijk hoor meneer, maar ik wilde alleen maar weten hoe ik van A naar B kwam, en niet welke X, Y en Z ook leuk waren om te bekijken. Aan het eind van het gesprek had ik nog geen duidelijkheid, dus ben maar op goed geluk (en met een beetje hulp van de kaart) weggegaan.

Bij het uitzendbureau aangekomen bleek de aardige mevrouw net die dag ziek te zijn. Er was wel een andere vriendelijke dame en even later kwam de grote baas ook binnen, een hele joviale vent die erg gebroken Engels spreekt. Van hem kreeg ik even later een lift naar het kantoor van Nintendo in zijn grote terreinwagen. Even schoot het door m’n hoofd dat het wel duidelijk was waar de winst van het bedrijf naartoe ging… In elk geval niet naar het personeel.

Toen we daar even gewacht hadden kwam “der Rudi” naar ons toe, een niet al te grote Duitse kerel van net in de 30, die blijkbaar de supervisor van de testafdeling was. Hij nam me mee naar een vergaderruimte met een grote tafel, en hij ging samen met een aardige Aziatische meid (die Nederlandse bleek te zijn en een van de meer ervaren testers is) aan de andere kant. Ik kreeg een Nederlandse tekst voor m’n neus met de vraag of ik daar de fouten uit wilde halen. Dit wist ik al van tevoren, en er was me verteld dat die eigenlijk ook niet erg veel voorstelde, dus het was geen verrassing. Wat wel een verrassing was, was dat ik helemaal geen echte fouten kon vinden! Ik las de tekst eens door… En nog eens… En nog eens… Het zweet begon me al bijna in m’n ogen te steken en ik maakte maar wat aantekeningen over dingen die misschien iets beter konden, maar niet per se fout waren. Terwijl ik het naar hen toeschoof begon ik me af te vragen waar die 4 jaar Vertaalacademie goed voor waren geweest als  ik niet eens een paar (naar ik had gehoord) simpele foutjes uit een tekst kon halen. Na 5 heel spannende minuten kwamen ze weer binnen met de volgende mededeling: “sorry, we hebben een foutje gemaakt. Dit was een al verbeterde tekst, dit is de tekst die je had moeten krijgen”. Stelletje #$@#^%@#... Ik kan je vertellen dat m’n opluchting nog nooit zo groot is geweest, en toen ik de tekst zag, was ik het inderdaad eens met de mensen die zeiden dat er simpele foutjes in zaten.

Ik kreeg niet te horen hoeveel fouten ik gemist had (ze gebruiken blijkbaar dezelfde test voor iedereen die daar solliciteert en zijn bang dat die uitlekt), maar het sollicitatiegesprek kon beginnen, wat betekende dat ik door de eerste test heen was gekomen. Het sollicitatiegesprek verliep goed, het was meer een gezellig onderonsje dan een serieus sollicitatiegesprek waarbij het voelt alsof je voor een oorlogstribunaal zit (goddank).

Toen ik op de terugweg naar het station was kreeg ik een sms-je van Marijke (oud-klasgenoot die daar nu ook werkt). Ze vroeg hoe ik vond dat het ging, en zei dat het volgens Tze (die Aziatische) goed ging. Goed om te horen natuurlijk, want dat idee had ik zelf ook.

 

Dat het ook zo was, bleek gelijk de volgende maandag om 10 uur ’s ochtends. Toen werd ik bijna uit bed gebeld door de vriendelijke Anja (van het uitzendbureau), die blijkbaar weer beter was. Ze wilden me wel aannemen! Enorm blij natuurlijk. Toen ik vroeg wanneer ze wilden dat ik begon kreeg ik een antwoord waar ik wel even van moest slikken. Dat was namelijk de maandag daarop al!! Ik raakte al licht in paniek omdat ik eerst nog wel ‘even’ een plek moest zien te vinden om te wonen. Gelukkig zei ze dat ze had gehoord van een kamer die misschien tegen die tijd net vrij kwam. Ze wilde wel navragen of die nog beschikbaar was. De rest van de dag heb ik flink naar alternatieven zitten zoeken voor het geval dat toch niet doorging.

De volgende dag kreeg ik te horen dat de kamer voor me vastgehouden werd. Er waren wel een paar andere gegadigden, maar ze had geregeld dat ik voorrang kreeg. Anja, bedankt! (ik weet dat ze dit toch niet zal lezen, maar het gaat om de gedachte )

Toen ik daar die zondag aankwam en naar dhr. Affetuoso belde (een oudere Italiaanse heer die de kamer verhuurde) bleek dat de kamer pas vanaf de volgende dag beschikbaar was. Gelukkig had ik al met Marijke afgesproken dat ik in dat geval wel een nachtje bij haar kon logeren, en dus sleepten we alle spullen (rugtas, laptop, schoudertas en 2 loodzware grote sporttassen op wieltjes) door de metro naar haar huis. Daar moest alles 4 verdiepingen omhoog, zonder lift. En de volgende dag dus ook weer naar beneden. Ik heb mijn lichaamsbeweging voor die week toen dus zeker wel gehad.

De volgende dag begon m’n eerste dag training, maar ik denk dat ik die (en waarschijnlijk de rest van de eerste week) maar in een volgend stukje beschrijf, want dit is al zo’n lap tekst dat het jullie waarschijnlijk al een halve dag kost om dit te lezen

 

Toet loeter!

21:35 - 13/2/2011 - comments {1} - post comment


Description
Beschrijving van mijn 'avonturen' in Frankfurt, waar ik tegenwoordig woon en werk
Home
User Profile
Archives
Friends
Recent Entries
- Hoe ik in Frankfurt terecht ben gekomen
Hosting door HQ ICT Systeembeheer