Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Jo weblog

Een uitvaart als een groot bruiloftsfeest. Om te huilen....

15:58, 11/5/2015 .. 0 comments .. Link

Kent u ze ook?
Wanneer u dan toevallig op vakantie bent in het Zuiden van Europa en u rijdt toevallig op straat net langs een begrafenisstoet. U signaleert een rij van mensen die openlijk huilt. En zich van top tot teen in het zwart gehuld heeft. Wat is dan het allereerste wat u denkt en voelt?
Wellicht denkt u dan ‘’Oh bah, al dat zwart. Zo ging het hier bij ons vroeger ook…’’, met daarachteraan ‘’gelukkig doen we het nu allemaal anders….’’. Want het kán en mág ook anders. Lang leve de emancipatie in de uitvaartwereld. Onze ouders, opa en of oma hebben we wellicht jaren terug nog in een traditioneel en degelijk kader begraven.
Een kerk of een crematorium, dan een kleine speech gehouden door mensen die vaak in het donker gekleed gingen. Af en toe werd er zichtbaar een traan gelaten of anders werd er op zijn minst een gezicht getoond wat openlijk in de mineur de wereld in keek. Tja, en dan onder de grond of naar de oven. En dat was het dan. Misschien nog een kleine bloemenkrans waarvan je er in een dozijn tegenkomt. Niks geen ballonnen, niks geen rode lopers, niks geen witte duiven, niks geen feest!

U evolueert. Generaties evolueren. Inzichten, normen en waarden veranderen.  Ik ben overigens een heel groot voorstander van verandering. Dus óók binnen die uitvaartwereld. Want inderdáád ik ben het met u eens. Het hoeft toch allemaal niet zo zwaar te zijn. Dat is verleden tijd! Trek je rode broek aan of je bloemetjesjurk, ik vind het allemaal prima! Zet dansmuziek op, betreedt de planken, ga uit uw dak, ik vind het evenzo prima. Sterker nog, ik dans wellicht gewoon met u mee. Want tja, ik hoor het u in koor al zeggen ‘’In weemoed begraven worden, dát had de persoon in kwestie die nu overleden is, ook niet gewild! Die had geen verdrietige gezichten willen zien…’’. Want onder het mom van ‘’wij moeten door met ons leven’’ kan er niet te lang gehuild worden. En ga zo door. U kent de nieuwe oneliners inmiddels wel als u inmiddels een beetje mee geëvolueerd bent met het gros. Het is inmiddels maatschappelijk geaccepteerd en tot heel gewoon verklaard. En tegenwoordig zet je allang geen trend, laat staan een toon neer, door een feestje te bouwen en lichtvoetig te blijven. De taarten en de hapjes zijn ook allang niet meer bijzonder. (Het zou nog bijna saai kunnen worden…)

Nee, tegenwoordig krijgt u echter vreemde en soms zelfs boze gezichten als u nog wél ‘’die zwaarte’’ tentoonspreid en in de mineur hangt. U moet tenslotte niet te lang in zelfmedelijden blijven hangen, want u moet dóór met uw leven, want er wacht nog zoveel moois! Of u zal uwe medestanders toch maar eens infecteren met uwe demoed-stemming… Nee, dát is tegenwoordig echt not done op een uitvaart! Altijd blijven lachen! Want de lach verdraagt nu eenmaal allang geen optreden meer van die opera-zangeres die u met alle liefde heeft uitgenodigd. De lach tolereert geen zware aria’s gezonden naast een gitzwarte vleugel. Zelfs die ellelange speech waarop u nachtenlang hebt zitten zwoegen om uzelf doorheen uwe eigen pijn te worstelen en waarbij u bewust terugblikt naar het verleden, zal niet geapprecieerd worden door diezelfde zoete lach die omstanders proberen hoog te houden omwille van het ‘’Toekomstige nieuwe gelukkige Leven’’ dat zo min mogelijk verstoord moet raken. Zelfs als u nog wel kiest voor die immens grote traditionele kathedraal voelen nabestaanden zich gedwongen om in die vreselijke niet te zitten kerkbanken verplicht te luisteren naar een dienst die langer dan 1,5 uur duurt....Omdat u zelf nog wél zoveel zeggen wilt…. Nee, een lange dienst is écht not done en niet meer van deze tijd! We moeten dóór met die banaan!

Ik maakte een tijdje terug een muziekcompilatie met beeld en geluid, om mijn schoonmoeder te herdenken. Deze zou dan in het crematorium ten gehore worden gebracht. Mijn schoonmoeder was een vrouw die gewoon aan ouderdom is overleden en heel rustig is heen gegaan. Geen echt groot drama zou je zeggen. Het is de natuur als je bijna 95 jaar bent. Desalniettemin is er het gemis bij iedereen natuurlijk. Daarvoor wilde ik bewust ruimte bieden. Door in stilte te gaan. Mensen mee te nemen. In geraaktheid. Ik heb alleen maar kritiek gehad. Want ik maakte de dienst té emotioneel. Ik kreeg aldoor te horen ‘’We willen het luchtig houden, wánt dat wenste moeder ook. Dalijk zit iedereen te janken….’’ Niémand deed iets tijdens de zeer korte en afstandelijke dienst. Evenmin werd er iets gezegd. Ook niet door de kleinkinderen of haar eigen kinderen. Op een paar gesproken standaard openings- en afsluitzinnen door haar schoonzoon na. Enkel mijn bijdrage werd ten gehore gebracht. Met al zijn verschillende lagen en diepten. Na 25 minuten ging het luik al dicht in het ijskoude crematorium. Geen koek, geen cake, geen brood na afloop. Nog wel een kopje thee of koffie, als blijk van de genomen moeite om te zijn gekomen dan maar. Van de circa vijftig mensen die er waren, was er na afloop slechts één vrouw die naar mij toekwam en mij liet blijken mijn bijdrage te hebben gevoéld. Met al zijn lagen en diepten. Zij was geraakt. Zij verzette zich niet tegen de geraaktheid. Echter, van de directe familie om mij heen, heeft niémand mij benaderd, ook niet in het vóórproces waarin ze zagen dat ik druk met mijn muziek-en filmproject bezig was. Geen openlijke waardering of dankjewel voor, tijdens, of erna. Behalve onderhuidse kritieken. Puur uit beleefdheid gaven zij mij de ruimte om ‘’mijn ding’’ te doen, maar de spanning was voelbaar, waardoor nul respons volgde. Het was kortom zo’n typische begrafenis die ik categoriseer als ‘’een grote dooie grijze bedoeling’’ in mijn persoonlijke beleving. En waarin ik als enige kleur bekende. Ach, iedereen kent wel zulke uitvaarten. Zeker van oudere mensen uit voorgaande generaties.

En daarom ga jij het anders doen. Denk jij. Herkenbaar?
En dus blaas jij de eerst volgende keer die ballonnen op. Trek jij je bloemetjesjurk aan en voel jij je nog fijner als jij het mag zijn die de witte duif uit die benarde gevangenis, (zijn kooi), mag halen om hem de vrijheid te geven. Jij maakt geluid. Jij bekent kleur. Jij bent zichtbaar aanwezig. Herkenbaar? Ach, iedereen kent tegenwoordig zulke uitvaarten. Zeker van jongere mensen van huidige generaties. Van de week maak ik zelf zo’n uitvaart mee. (Schoon)zonen en (schoon)dochters in de leeftijd van in de begin dertig begraven zo hun zeer plots overleden dierbare moeder. En die in Frankrijk tijdens haar vakantie door een hartstilstand op 62 jarige leeftijd geheel uit het niets werd getroffen. Een zeer plotselinge gebeurtenis in het leven van vele dierbaren. Een vrouw geboren na de tweede wereldoorlog. Het kán niet anders dan dat die hip moet worden begraven natuurlijk. Dus wordt de kist op een huifkar gehesen en met paard en wagen naar een landgoed met groene weide gebracht om daar rondom de kist te gaan picknicken. Mij hoor je niet zeuren, laat staan verbitterd als een zuurpruim reageren. Tja, wánt ik ben ook een hippe dertiger! En ik ben wel in voor een origineel ideetje. En inderdaad, de koetjes en de kalfjes in de wei hoeven voor mij ook niet te ontbreken, want inderdaad ‘’hoe meer zielen, hoe meer vreugd’’, stond er onderaan de uitvaartkaart die we van de week ontvingen. En die we uiteraard dan ook per hippe elektronische mail mochten ontvangen. Dat is de huidige tijd. Mijn tijd.

Máár mensen, over één ding hoort u mij wel gaan zeuren. Van mij wordt eveneens op directe of indirecte wijze gevraagd, al was het enkel maar omdat dit in de maatschappij steeds meer ingeburgerd raakt, om opnieuw (en zoals ook al het geval was bij de ‘’grijze muizen’’ begrafenis van mijn schoonmoeder) mijn emoties in te houden.
Opnieuw wordt er van mij verlangd dat ik eveneens niét de diepte in zal gaan. Opnieuw zullen mijn tranen niet omarmd worden door de nabestaanden, die ik zelf ook ben. Opnieuw ben ik zelf getuige van kurkdroge gezichten die vanuit de grootste rationele stelligheid vinden dat hun glimlach erbij ‘’hoort’’ en ondersteunend, troostend en collectief dragend werkt. En opnieuw hoor ik door de telefoonlijnen opgewekte stemmen die zich klaar maken voor het grote picknickfeest, en die er alles aan doen hun verdriet in de meest letterlijke zin te verbloemen door een overdaad aan zoetigheid en vrolijke ingekochte externe doe-activiteiten. Terwijl ik in stilte denk ‘’Hallo, hallo, is daar iemand, er is iemand overleden!!’’

Begrijpen doe ik het wel hoor. Misschien begrijp ik het wel iets té goed... En respecteren doe ik hun keuzes ook. En ik zal meedoen, meedansen, en dat kalfje ook mee aaien als het mij dan toch zo lief in de weide staat aan te kijken, want dat beest kan er ook niks aan doen dat het nu eenmaal als kalf geboren is! En het zoet wat mij via taarten en hapjes zal worden aangeboden, zal mij eveneens lekker doen laten smaken, want tja, tegen taart zeg ik nooit nee. Maar eveneens denk ik bij deze uitvaart en bij alle activiteiten eromheen, ik ga het later anders doen. Want persoonlijk vind ik dit een ‘’verkeerde’’ trend. Een trend met vele haken en ogen. Persoonlijk vind ik deze trend in de wezenlijke kern niet anders zijn dan de grijze muizen uitvaarten. Wánt nog steeds hebben wij een innerlijk oordeel over die zwarte stoet uit, bij wijze van, Griekenland. En waar mensen in Zuid Europese landen in de kern nog begrijpen dat het helemaal okee is dat er (openlijk) gehuild mag worden. Begrijpen ze ook de taal der familiebanden en hoe tranen onderling in elkaars schoot opgevangen mogen worden. Staat men er niet alleen voor. Kortom, men verstaat de kunst van het collectieve rouwen. Wij in het noorden, verstaan enkel de kunst van het collectieve feesten. Maar we snappen er geen hout van. Wij lijken ‘’de rouw’’ enkel te verstaan zodra er stikvreemde mensen uit een vliegtuig neerstorten. Dan pas, en niet eerder, kleden wij ons in de mineur en zie je ons in collectieve rouwstoeten op tv. en kunnen we ineens wél een voorbeeld voor de wereld zijn. Dán pas kunnen wij het ineens wel. Maar zodra de pijn, het verdriet ons op zeer persoonlijke wijze in ons eigen hart raakt, slaan wij als op hol geslagen paarden op de vlucht. Op de vlucht voor onszelf. Op de vlucht voor ellelange speeches waar wij noch geduld, noch respect meer voor op kunnen brengen. Op de vlucht voor alles wat ook maar intens zal raken. Of lang duurt….

Ik wil behoren bij de nabestaanden die een trend neerzetten, waarbij mensen –leren- rouwen.  Zichzelf –toestaan- te rouwen. Om zo anderen te motiveren en uit te nodigen hun verdriet te laten stromen al direct vanaf het moment dat onze ziel geconfronteerd wordt met het eerste overlijdens nieuwsbericht. In dit geval uit Frankrijk. Niet alleen het hart heeft stilgestaan van deze vrouw. Van deze moeder. Van deze oma en deze partner die zij was. Maar de wereld van jou die met al haar gevoelens van haar houd, staat stil. Compleet stil.En áls je dan heel graag een hippe uitvaart wilt, vergeet dan niet tegelijkertijd óók die stilte te erkennen. Want het is de stilte van de dood. Geen enkele andere stilte is zo stil als deze.

Ik ben aardig spiritueel ingesteld en geloof niet dat de dood het einde is. Ik geloof ook dat niets zonder reden is. Niets zinloos zal zijn. Ik geloof ook niet in het te lang stilstaan bij het verleden, want inderdaad u hebt gelijk met uwe woorden ‘’ga toch door met je leven!’’. Dat is een mooi essentieel motto. Maar juist omdat ik geloof dat álles betekenis heeft, heeft niet alleen dat leven wat door zou moeten gaan, ineens betekenis gekregen. Want ik geloof óók in de werkelijke betekenis van de dood. En die betekenis leer je pas écht kennen door wezenlijk stil te gaan staan. Ga er niet aan voorbij in luchtigheid. Maar vier wél jouw feest. Maar zet de wagen, de huifkar, dan ook écht stil. Verorber jouw picknick naast de kist terwijl je danst in het weiland tussen de koeien en de kalveren. In de stilte van jezelf. Terwijl je samen met elkaar bent. Want alleen dán, alleen door stil te staan, kun je door met het toekomstige leven. Wat wacht op jou.

En kijk, even voor de goede orde tussendoor, wanneer iemand door een langdurig ziekbed zich samen met de familie heeft kunnen voorbereiden, dan vind ik dit alles een totaal ander verhaal. Dan is er in dat vóór-traject allang ruimschoots, (als mens het toegestaan heeft) de tijd en de ruimte geweest om te kúnnen rouwen. Maar dáár gaat mijn verhaaltje nu niet over.
Mijn verhaal gaat over pijn. Mijn verhaal gaat over rouw.
En over een trend waarbij ik zie dat er letterlijk gestapt wordt óp, en óver de pijn heen gestapt wordt. En waar ik intens verdrietig van kan worden. Een inwendig rouwproces op zich in mij….. Omdat ik dit een teloorgang vind van essentiële processen in deze maatschappij. Omdat ik vind dat een maatschappij ongezond gehouden wordt door deze trend. En men in wezen nog steeds geen enkele wezenlijke stap voorwaarts zet in vergelijking met voorgaande generaties.

Ik ga aanstaande vrijdag maar eens in het zwart gehuld, iets wat ik nog nooit eerder heb gedaan tijdens een uitvaart. Maar dit keer het meest gepast vind, en vind passen bij hoe ik mij voel. In hoe ik mij voel in vele opzichten naar de individuele processen in mijzelf, en naar de collectieve ontwikkelingen in de maatschappij….
Ik sta mijzelf volledig toe om het donker in mijzelf te mogen ervaren. Dat hoeft niet mooier gemaakt te worden dan het is. Het verdriet mag er zijn. Zoals het is.

En niet omdat dit enkel de diepste wens van mijn zielenstem is om mezelf te bevrijden van alle opgelegde ballast, maar eveneens de wens is van bijna elke overledene. Want die wil dat ik tenslotte vérder met mijn leven ga, niet waar?

Een warme groet vanuit mijn doodse stilte,
Jo



do what is right...

15:07, 11/5/2015 .. 0 comments .. Link



Parijs. En de vrije mening en zo.....

05:19, 9/1/2015 .. 0 comments .. Link
Parijs. En de vrije mening en zo... (donderdag 8 jan.2015)

Tja, laat ik ook eens mijn kwakje doen. Op alles wat er al gezegd is in deze korte tijd. En waarmee ik me, althans als het gaat om de -kernen- totaal niet kan en wil identificeren in alles wat er overal her en der al voorbij is gekomen in de media.
Ja het gaat weer over Parijs. En de aanslag. Over La liberté. Over Marianne die de Franse revolutie aanvoerde. Ooit. Lang geleden. Met een strijd waarbij duizenden van haar aanhangers ineens het collectieve offer van een slachting ervoeren moesten. In hun karma.

Even tussendoor, waar waren gisteravond de Marokkanen en de andere Islamieten tijdens het program Jinek? Nou, je zou hem bijna over het hoofd gaan zien, maar op de imam na (ja die Yassin Elforkani, wie anders ook), waren er voor de rest hoofdzakelijk blanken bij Eva op haar bank. Van de acht gasten waren er dan nog wel twee licht getinte figuren, waaronder die joodse journalist, Kustaw Bessems, van de Volkskrant, en ene madame en arabist Van den Berghe, maar of je die nou een volksvertegenwoordiging kan noemen voor de aanhangers en burgers van de Islam? Nou nee! En de imam lijkt tegenwoordig meer ondergedompeld te zijn in een wassing der napraterij zoals zij die aanhangen van bijvoorbeeld de VVD-Europarlementariër Hans van Baalen dan dat er échte kernen worden benoemd. De cartoonist Ruben Oppenheimer doet er ook zijn autoritaire Liberté-spuugje bovenop, en vind dat we keihard en stellig standpunt innemen moeten, omdat hij bij een feestje van een tijdje terug ook al geen biertje meer mocht drinken van de islamiet die aldaar tegenover hem zat en waar zou anders tenslotte het einde dan nog zijn van onze la Liberté…Ja ja, Oppenheimer maakt er een mooi kat en muis spel van terwijl hij de volgende dag, vandaag dus, opnieuw zijn pleidooi in De Wereld Draait Door doet. Claudia de Breij knikkebolt gezellig mee als hij zegt ''Want tja, straks moeten we ook nog verplicht een sluier dragen?''. Punten zullen zij scoren bij het niet islamitische volk, maar of zij met diezelfde punten ook écht in de roos zullen gaan schieten?

Vrijheid lijkt met een offer te beginnen. Ooit lang geleden toen Marianne nog de opperbevelhebber was. Vrijheid lijkt met een offer te eindigen. En dat offer moet vooral niet met angst (maar lees: nog wel steeds via STRIJD) bestreden worden is het devies. Althans zo ervaren de hedendaagse opperbevelhebber Oppenheimer en de vele aanhangers van onze inmiddels onzichtbare maar nog steeds achter de schermen strijdende Marianne het... Nu op dit moment. Maar of die beleving nou perse logisch en noodzakelijk is? Volgens mij maken wij onzelf als niet gelovigen net zo snel tot een slachtoffer als de wel gelovigen waarvan slechts een klein deel ervoor koos uiteindelijk de weg als extremist te kiezen. Ja, dat laatste lijkt een standaard cliché aan het worden in verhitte oplopende discu's. Want als je dié essentie niet ten zeerste bij herhaling blijft benadrukken lig je er uit....Kuch. Mensen roepen standaard inmiddels op straat en in interviews dat het vóóral niet om de Islam of religie gaat, maar om de strijd tegen terrorisme… Mensen roepen standaard braaf dat we niet elke islamiet over één kam mogen scheren. Maar diezelfde mensen die oproepen om geen haat te zaaien, doen zelf niet anders dan de wérkelijke dialoog met eigen spiegel in den hand te ontlopen. Met een extreme vuist kaatsen zij, waaronder o.a. Oppenheimer en kornuiten de vuurbal continue terug…De vuurbal, die regelrecht collectief onderdeel is geworden van de brandhaard die het terrorisme in de kern olie op het vuur doet gooien. En dat gebeurd allemaal ter excuus en ter verdediging van de zogenaamde vrije meningsuiting. En diezelfde mensen, journalisten en cartoonisten nota bene, roepen op de journaals letterlijk ‘’Ik ga toch niet voor die achterlijke profeet Mohammed die nooit bestaan heeft, mijn mond laten snoeren….’’ Over respect gesproken…Of je wel of niet gelooft in de profeet, met dergelijke woorden als ‘’achterlijk’’ zaai je naar mijn boeren pummel logica gewoonweg verdeeldheid. En heb je dus alles behalve respect. Of dit oordeel nu een vrije meningsuiting is of niet. Punt. Klaar uit.

En als je perse wilt dat een islamiet respect krijgt voor jouw biertje, dan denk je dat toch niet af te kunnen gaan dwingen door degene die jou als zuipende niet gelovige zondaar beschouwt vervolgens met eenzelfde minachtig te mogen benaderen. Denken wij zo respect af te kunnen dwingen bij elkaar? Achterlijk met achterlijk te vergelden? Iemand met een kokervisus gewoon kopiëren en op dié manier dwingen tot een ruimere horizon, waaronder ook door teksten zoals van bijvoorbeeld VPRO programmamaker Tim den Besten het dan zo mooi aan ''de hogere machten'' schrijft: ''Het zit zo: mensen van het ene volk hadden grapjes over jou en je profeet gemaakt - dat je gek bent en zo - en toen werden mensen van het andere volk (daar noemen ze jou Allah maar volgens mij bedoelen we allemaal hetzelfde) heel boos en gingen ze die andere mensen doodmaken. Omdat jij dat wil. Grappig he? Eigenlijk gaat het hier altijd mis door jou. Alle oorlogen gaan om jou. Ik vraag me af of je dat door hebt. Ze zeggen dat jij ons hebt gemaakt. Maar we hebben niet echt het idee dat je een betrokken vader bent. Zie je soms ook andere werelden? Het loopt hier in ieder geval behoorlijk uit de hand, en we zouden het met z’n allen erg op prijs stellen als je even langs kan komen. Niemand laat zijn eigen kind alleen toch?''
In stilte denk ik dan aldoor: is dít de manier om mensen op te roepen breder te kijken dan de eigen (gelovige) koker? En op te roepen tot een wérkelijke dialoog? Via arrogantie dezelfde arrogantie bestrijden....

Ik denk dan op mijn beurt naar diezelfde meneer Tim van Besten, denk je nou écht werkelijk dat je door je eigen overtuiging en belevingswereld die haaks staat op die van de ander dat je dan iemand die stellig overtuigd is van wat dan ook, zijn hart kan gaan beroeren, en dialogen kan gaan openen? Denk je nou echt via (indirect verpakt of direct) oordeel, oordeel hopen weg te laten zinken....??
Ik denk aldoor: ik loop niet mee in de stilte-mars. Ik denk aldoor, wij zijn helemaal geen indirecte slachtoffers van La Liberté en van onze mamma Marianne evenmin. Wij maken onszélf continue tot slachtoffer, of het nu om Zwarte Piet gaat, of om wat anders. En wanneer ik dan mijn kwakje mag doen op deze stronthoop van lijken, denk ik waar te nemen dat wij onszelf tot collectieve slachtoffers laten verworden, en waardoor als gevolg van ons eigen autoritaire gedrag, onze keuzes, onze stellige arrogantie en levensovertuigingen (waarin wij vaak vinden dat de ander nét zo ruimdenkend, tollerant, en duurzaam moet denken en zijn als onszelf), wij als vanzelf het letterlijke pistool op ons gericht krijgen. Niet enkel die Islamiet eist respect en slaat daarin misschien door bij tijd en wijle, maar de ongelovigen net zo goed!! Op hún eigen autoritaire en arrogante manier slaan zij evenzo door en hebben zij oogkleppen op!! En pas als er kogels rollen kijken we verbaasd met een waterige blik van ''oh, oh, oh, wat gebeurd er nu?''. En waardoor ik aldoor in stilte enkel nog kan denken: wáárom zijn nu juist deze twee specifieke betreffende personen die aanhanger zijn van de profeet Mohammed tot een van de befaamdste extremisten en terroristen (in de rij van zoveel) geworden van deze planeet Aarde? En wát heeft hen zóver gedreven waardoor zij bepaalde stukken uit de Koran dusdanig op directe wijze zijn gaan associëren met gerechtvaardigd geweld? En wát maakt dat zij het gevoel hebben zich érgens tegen te moeten verdedigen en te beschermen? Dat zijn toch fundamentele kernvragen die ik althans zelden in de journalistiek tegenkom of tegen ben gekomen…. Maar als je diezelfde kenners, de zogenaamde arabisten uit het journalistieke vak mag geloven was een of andere dialoog vijf jaar geleden nog wél dégelijk mogelijk met dergelijke mensen...en waarbij zij pas veel later zogenaamde Syriëgangers werden. Nu ''after'' (of beter gezegd misschien nog wel ''tijdens'') de Syriëkwestie lijkt een dialoog niet meer mogelijk.... Ja, wiens schuld zullen we als Marianne-collectief nu in de schoenen schuiven?
 
 

Wat ik aldoor écht niet kan en wil begrijpen, júist nu tijdens deze vreselijke gewelddadige aanslag, dat is dit: Waarom wijzen wij als niet islamitisch collectief aldoor naar die terrorist(en)? Want je kunt leuk roepen het gaat niet om de Islam, nee het gaat écht niet om die Islam, máár daar gaat het blijkbaar dus wél aldoor over, want die terroristen doen dat allemaal stuk voor stuk al jaren HEEL BEWUST vanuit naam van Allah. En die richten hun pijlen explesiet op alles wat niet Islamitisch is en op de westerse manier waarop wij aan onze vrijheidspropaganda doen. Die Wilders ziet niet voor niets de klokken in de verte aan de horizon verschijnen in de torens, en wil wat aan de onrust doen, al is ie te stom om de klepel te vinden en te luiden, net zoals zovelen met hem.
Ik kan daarom dus écht niet begrijpen waarom -júist nú- deze aanslag die over lijken gaat, niet gebruikt wordt om als collectief met die vinger naar onszélf te wijzen. Naar ons éigen collectieve verantwoordelijkheid, aandeel en karma wat wij als zogenaamde schreeuwende slachtoffers degelijk óók hebben terwijl wij deels of helemaal dood liggen te bloeden! Maar wat we verrekken om in onze spiegels te willen gaan zien. Zeker als je in de wetenschap verkeert en beseffen gaat dat op een dieper nivo dader en slachtoffer altijd één zijn. De wézenlijke kern van oorlog, strijd en verderf is als het verhaaltje van de kip en het ei. En omdat jij, maar ook ik, niet de uitverkorene bent om te mogen weten of het nu de kip óf het ei was dat er als allereerste ontstond, kun je ook geen oordeel vellen of het terrorisme uit het niets, en geheel toevallig ook nog, verscheen in dit universum en waarvan wij zelf de grootste creators zijn. Uit naam van Allah…. voor de Islamieten. Om vervolgens totaal zinloos aanwezig te zijn? Zonder doel? Zonder collectief spiritueel doel voor de niet gelovigen? Want de wérkelijke betekenis van het bestaan, of die nu op religieuze gronden is gebasseerd of niet, de werkelijke betekenis van het verhaal van zowel die Islamiet als die ongelovige kent niemand. Dus ook jij niet. Ook die terrorist niet. En zelfs ook opperbevelhebber Oppenheimer kent het ware verhaal van Marianne op de diepste lagen niet.... En zullen we nooit gaan ontdekken zolang wij in dualiteit blijven hangen.

Tal van mensen zie ik namelijk nu op sociale media schrijven ‘’ik ben boos….’’ Of ‘’Ik ben zo klaar met wreedheid, oorlog, aanslagen, onrecht, negativiteit, heb respect en wees zacht voor elkaar!’’ zie ik mensen tot elkaar uitnodigen. Maar mensen die zich één op één direct of indirect identificeren met de slachtoffers maken de bewuste of onbewuste kéuze om zichzélf ook tot slachtoffer te maken. Mensen die met bordjes lopen ''je suis Charlie'' onttrekken zich naar mijn mening aan elke moraal om zélf in de spiegel te gaan kijken. Ja, en tuurlijk, ik ben ook tégen (zinloos) geweld in welke vorm dan ook, laat daar geen énkel misverstand over ontstaan door mijn tekst, maar om mijzelf regelrecht te gaan identificeren met het slachtofferschap van Charlie en zijn dierbare collega’s, nee dank u zeer. Sterker nog, ik doe daar afstand van. Want die terrorist is even zo goed slachtoffer doordat ie in zijn kop ziek is (geworden), al trok die de gehele mensheid nu met één kogel mee in der Untergang. En zowel Carlie als die terrorist zijn beide als die broedende kip op dat ei... Ieder vanuit eigen beleving en perceptie op de dingen.

Of wil jij beweren dat brandhaarden enkel veroorzaakt worden door een slecht gevoel voor humor? En dié spiegel heb ik de afgelopen dagen nog niemand in eigen hand zien nemen ten opzichte van de schietende vijand, en waarbij wij in feite elke dag de kans lopen om tegenover dat dodende monster te komen te staan. Maar wat als....Wat zou er nou gebeuren als we als gevolg van deze aanslag: 1.onszelf niet meer als indirecte slachtoffers van La Liberté zien? En 2.als we nou eens wél een jaar stoppen met nog langer cartoons te maken over welk geloof dan ook? (Laat de cartoonisten dan een jaar lang aangename, mooie en leuke beelden maken over de prachtige kanten van deze mensheid!!) Helaas kunnen vele aanhangers van la Liberté deze betreffende nr. 1 en 2 niét los van elkaar zien. En volgens mij wordt het zéér hoogtijd dat wij als niet religieuzen en als niet islamieten ónze verantwoordelijkheid gaan nemen om 1 en 2 nou eens wél los van elkaar te gaan zien. Dat we het (tijdelijk) staken van het maken van kritische tekeningen en het kritisch schrijven en zeiken over welke religie dan ook even NIÉT synoniem stellen aan 't slachtofferschap van La Liberté.

Want: de stilte kan zo krachtig zijn…En zo sterk als je hem zélf wilt maken…….En volgens mij kun je verdraagzaamheid énkel afdwingen door TEN ALLEN TIJDEN zélf het goede voorbeeld te geven. Door jouw eigen (voor) oordelen over welk geloof dan ook achterwege te laten. Het wil niet zeggen dat je ze niet kunt en niet mág hebben, maar waarom altijd het laatste woord? Ja, jij die dit leest, hoort en leest het goed ja! Jij zou er wijs aan doen je kop eens een keertje te houden, je mening eens een keer niét te ventileren!! Eens niet altijd het laatste woord te hoeven hebben. Eens niet je point te hoeven maken. Of jij dat nou via linked-in, facebook, twitter of in de grote kranten wilt forceren of niet, maakt mij niet uit. Boycot uwe eigen smoel nu eens een jaar! En dit alles, niét omdat je niet je mening -mág- hebben nogmaals, maar omdat jouw mening totaal niet ter zake doende is om er een mooie wereld van te maken, ja dáárom moet jij je smoel eens houden!
Kortom, dáárom loop ik niét mee in deze mars van stilte. Die geen mars van stilte is, maar van een hoop geblaat. En fundamenteel eerder olie op het vuur gooit dan wat anders. En uit protest blaat ik niét mee. Koop ik geen flessen olie of spiritus bij de AH. Loop ik niet achter die kudde an. Maar ben ik écht stil van binnen......Druk bezig met een échte brug te bouwen tussen mij en diegenen die tot de zogenaamde ‘’anders denkenden’’ behoren. Het zijn zij die álles net effe anders beleven, ervaren, proeven dan ik. En waarbij ik op mijn beurt de dingen beleef vanuit mijn eigen koker. En zolang ik dat nog maar blijf beseffen krijgt arrogantie niet te overhand. Hoop ik…

En gelukkig zijn er af en toe toch nog media-pareltjes zoals de twee bekende Marokkanen Nourdin Ouali van de Rotterdamse moslimpartij NIDA en Farid Arzakan die met grote regelmaat de kern weten te raken. En dán loop ik wél mee…. Want dan ben ik blij. Want dan vier ik dat er in de roos geschoten wordt. Omdat er dan een wérkelijke brug geslagen wordt in onze multi culturele samenleving die wij zijn.
Wilt u zich ook laten raken, bekijk dan eens: (kopier link) http://videosinhere.com/clips/WqWRB-JVRKINzeI/slotwoord-nourdin-ouali-nida-rotterdam-in-nieuwsuur-op-2-dec-2014 . Hier weet Nourdin haarscherp aan te geven waar hét probleem zit.
Hij raakt de collectieve kern waar jij en ik állemaal verantwoordelijk voor zijn. Hij beschrijft hoe de multi culturele samenleving hoofdzakelijk vanuit een éénrichtingverkeer koerst door en in Nederland.
Maar het is aan jouzélf of je het collectieve schip wilt laten stranden zodra jij alle slachtoffers herdenkt....en wanneer jij met jouw bordje ‘’je suis une victime’’ rondsjouwt om je handen in onschuld te wassen.

Goedenavond, ik wens u een goede reis en een behouden vaart. En laat u zich niet regeren door de nieuw opkomende stellige overtuiging dat er met ''het terrorisme'' en ‘’de terreur’’ itself niet te praten valt.....
Zeker niet als u nu weet dat zwijgen goud kán worden.....tenminste als u niet vergeet te varen via route nr. 1 én 2 zoals eerder uitgelegd aan u....
En een leuk souvenir voor onderweg is dat langs deze route Marianne aan de wal met haar vlag staat te zwaaien. Voor u. Om u aan te moedigen. In naam van La liberté, l' égalité, en la Fraternité.....

Geef het goede voorbeeld. In het klein. Dan krijgt terreur geen kans. Want de terreur zit in den beginne in onszélf…. Ja, zélfs in de grootste wereldverbeteraars en strijders die strijden in naam van mamma Marianne zit de duivel te broeden op z'n ei wachtend om weer met die vinger te kunnen gaan wijzen....naar het monster wat het terrorisme heet en wat zijn ei uit is gekropen. Maar wat volgens mij lang geleden door jou en mij bevrucht is. En waar wij door de eeuwen en de revoluties heen een hele legbatterij-industrie mee hebben opgezet, en die we tot op de dag van vandaag blijven voederen en waarvan de activisten-extremisten nú menen dat die afgeschaft moeten worden…

Maar de signalen snappen we maar niet…….zo dom zijn wij….

tante Jo

 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Een uitvaart als een groot bruiloftsfeest. Om te huilen....
do what is right...
Parijs. En de vrije mening en zo.....

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer