Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Hysterica!

Verdraagzaamheid.

Wij vinden onszelf een enorm verdraagzaam volkje, maar als je om je heen kijkt, valt dat vies tegen.

De grootste bedreiging van verdraagzaamheid is niet iemands eigen mening, maar het delen van die mening met anderen. Roddelen, kliekjesvorming, meelopen met de massa. Daar zijn wij - als burgerlijk volkje dat continu bij elkaar op de koffie gaat en andermans gewoontes of acties met elkaar moet bespreken - erg goed in. Gevolg: een mening wordt al gauw uitvergroot en slaat om in een vooroordeel, terwijl men nooit heeft gekeken naar wat iemands reden of achtergrond is.

Als je je kind wat meer snoepjes geeft dan anderen doen, word je gelijk (achter je rug om, uiteraard) beschuldigd van verwennerij. Als je iemands verjaardag vergeet, word je meteen met een zuur gezicht aangekeken. Ben je niet zo’n schoonmaakmiep thuis, dan word je direct bestempeld als smeerlap. Hou je van een drankje op feestjes, word je als alcoholist gezien. Laat je je kind alleen naar en van school fietsen, ben je een onverantwoordelijke ouder. Heb je van je welverdiende centen weer een prachtige nieuwe auto gekocht, ben je een patser.

                                                                                                           

Alles wordt besproken, alles wordt veroordeeld. We zijn er meester in geworden om anderen te beschuldigen van allerlei kwaad, maar daarbij vergeten we voor het gemak even dat we ons zelf ondertussen schuldig maken aan geroddel en vooroordelen.

Als je geen negen tot vijf baan hebt, een andere gezinssamenstelling hebt dan standaard, je eten niet om half zes op tafel hebt staan en je niet houdt aan alle kleinburgerlijke regeltjes, lig je gelijk in het verdomhoekje. Pats! Stempel op je voorhoofd en onderwerp van gesprek bij mensen die denken zichzelf omhoog te kunnen praten door een ander naar beneden te trekken. Verdraagzaam zijn we misschien wel in ons eentje, maar na een half uurtje met elkaar meeroddelen is daar weinig meer van over.

 

Hoe kunnen we ooit andermans geloof, cultuur, geaardheid en kleur respecteren als we zo nodig de gewoontes van de ‘buren’ moeten bespreken?

Verdraagzaam? Wij? Pfff…

05:15 PM - 22/5/2014 - comments {0} - post comment

Onvergetelijk.

Ik ben verrast. Onvergetelijk verrast.

 

Anderhalve week geleden stierf mijn vader. Mijn vader, die zo’n enorm belangrijke rol in mijn leven speelde. Mijn vader, op wie ik zo trots was. Mijn vader, toonbeeld van kracht en doorzettingsvermogen.

En van eigenzinnigheid. Alles wat mijn vader deed, was op zijn eigen manier. Hij hield niet van ‘met de massa meelopen’. Ook niet van trends. Of hypes. Ja, als hij er het nut van inzag, dan wel. Maar meelopen omdat je er anders buiten valt, of omdat je anders vreemd aangekeken wordt? Mijn vader weigerde, pertinent. Hij zette zich af tegen eenheidsworst. Tegen meeloperij. Schopte tegen schenen aan, trapte naar boven en likte naar onderen.

 

Is het raar, dat ik op hem lijk? Ik probeer af en toe her en der wat nuances aan te brengen. Omdat ik van dichtbij ervaren heb hoe moeilijk het is om te leven met iemand die overal tegenin ging. Die de mensen wakker schold en vloekte als ze zichzelf in de schulden staken, alleen maar om erbij te horen. Die wars was van massahysteries. En dat maar continu bleef herhalen.

Ja, ik ben aangestoken door zijn eigenzinnigheid. Ook ik heb al veel kritiek te verduren gehad als ik me afzette tegen meeloperij of gepoch. Want ook daarin leken mijn vader en ik enorm op elkaar: de afschuw die we voelden tegenover mensen die leefden voor de buitenwereld. De eeuwige succesverhalen en het non-stop opvoeren van een toneelstuk met slechts één persoon in de hoofdrol, kwamen ons soms de strot uit. We konden op z’n Koefnoens mensen nadoen met hun gebral over wijnen en rotary-clubs en diploma’s aan de muur. Héérlijk vonden we het om te laten zien dat het ook anders kon. Dat het oké is om Lambrusco of andere goedkope drank lekker te vinden, dat weldoenerij hem ook al zit in het helpen van een buurvrouw-zonder-vakantiehuis-in-Zuid-Frankrijk-waar-je-als-dank-gedurende-de-zomervakantie-gebruik-van-mag-maken en dat diploma’s vrij weinig zeggen over iemands intellect.

Mijn vader, de piloot die altijd rondreed in tweedehands auto’s. Omdat hij er geen fuck om gaf. Die zijn kleding bij C&A of V&D kocht, omdat dat goed genoeg was. Die geen waarde hechtte aan het uiterlijk, maar des te meer aan het innerlijk van mensen.

Wat was ik trots op hem. Wat BEN ik trots op hem. En wat ben ik blij dat ik daarin op hem lijk. Wellicht in een wat mildere versie – wat op het gebied van vriendschap, relatie en werk alleen maar makkelijker is – maar ik begin nu in te zien dat ik meer op hem lijk dan ik altijd al wist.

 

En dus begon ik eind vorig jaar (toen we nog vol hoop waren) mijn zorgen en verdriet om mijn vader op Facebook te delen. In eerste instantie kreeg ik verbaasde reacties: “Dat je zoiets niet voor jezelf houdt”, “Vindt je vader dat wel oké?” en “Ik zou zoiets dus nooit doen, hè”.

Ik besloot weer eens om gewoon te doen wat ikzelf wilde, en niet wat de buitenwereld wel niet van me zou denken. Ik had behoefte aan steun, medeleven, adviezen en tips hoe met deze onzekere en angstige situatie om te gaan. Aan andere perspectieven, inzichten. En vooral: aan menselijkheid.

 

Op de sociale media wemelt het van de succesverhalen. Overal prachtige foto’s (kijk maar op mijn pagina) van prachtige kinderen (kijk maar op mijn pagina) en prachtige vakanties (kijk maar op mijn pagina) en prachtige huizen (kijk maar op mijn pagina). Maar de echte mens achter de Facebooker of Twitteraar leer je nauwelijks kennen. Dat het hebben van kinderen soms zwaar k#t is (kijk maar op mijn pagina), houdt men angstvallig verborgen. Stel je voor dat men denkt dat je ondankbaar bent… Dat je kind soms ronduit lelijk is (kijk maar op mijn pagina), toont men niet aan de buitenwereld.

Nee, we showen elkaar liever de mooie kanten des levens. De verdrietige, pijnlijke, moeilijke, hysterische en genante kanten van onszelf houden we angstvallig verborgen.

 

En ik besloot om die rauwe, intense, heftige en pure emoties rondom het ziekbed en het overlijden van mijn vader wel te laten zien. Omdat we allemaal mensen zijn. En niemand ongeschonden het leven doorkomt. Omdat het heel mooi en fijn kan zijn om emoties met elkaar te delen. Omdat zoiets elkaar verbindt. Dure auto’s, prachtige huizen, geweldig presterende kinderen en andere succesverhalen verbinden ons niet met elkaar. Het zijn de rauwe emoties die ons met elkaar verbinden. En juist dat vind ik zo mooi.

 

Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd: ik besef dat er niet veel mensen zijn die hun emoties met anderen kunnen delen. Of dat niet eens willen. Er zijn een hoop mensen die hun meest persoonlijke ervaringen en gevoelens voor zichzelf houden. En dat is goed! Dat respecteer ik. Maar tegelijkertijd moet het gerespecteerd worden als mensen dat wel kunnen. En willen.

Dat is geen behoefte aan aandacht, dat is een behoefte aan delen. Ik heb een enorme behoefte om te delen. Als ik blij ben, schreeuw ik dat van de daken. Als ik verdriet heb, schreeuw ik dat net zo hard van de daken. Ondertussen ontvang ik ook. Het gaat me niet alleen om het geven, maar vooral ook om het ontvangen van emoties. Dat is delen, en dat maakt voor mij het leven interessant. Het delen van de puurste emoties die je als mens kunt hebben.

 

Programma’s als “Spoorloos”, “Hello-Goodbye” en “Boer Zoekt Vrouw” zijn mateloos populair. Waarom? Vanwege de pure emoties. Op een integere manier worden mensen aangespoord om hun diepste, rauwste en puurste emoties te tonen. Als kijker voel je je verbonden met die persoon op tv. Omdat je die emoties herkent.

 

Zo bewust is het afgelopen tijd niet gegaan. Ook mijn posts over de angst, zorgen en het verdriet om mijn vader kwamen uit pure emotie.

En wat ik terugkreeg, was een stortvloed aan liefde, warmte, puurheid, oprechtheid en vooral: menselijkheid.

 

Een kleine greep uit de reacties:

 

“Heb, al ken ik jou niet , met veel anderen meegeleefd. Ieder verwerkt zijn verdriet op zijn eigen persoonlijke manier, maar het is wel fijn en ondersteunend zoveel liefde te delen. Dat laat je zo mooi duidelijk zien tussen de regels door.”

 

“Je hebt iets enorms voor elkaar gekregen. Namelijk: je hebt mensen die elkaar niet (goed) kennen, of ook wel, met elkaar verbonden. Prachtig, mooi en indrukwekkend.”

 

“Ik voelde me even een voyeur, maar ik werd gegrepen door jouw verdriet, dat van je familie, maar ook door de ongelooflijke warmte en liefde die er sprak uit jouw woorden en gekozen gedichten. Het heeft me diep geraakt en me meer dan eens laten inzien dat het leven kwetsbaar is en je zo moet koesteren wat je hebt.”

 

“Hoi Erica, het voelt als 'n leegte in je hart op dit moment. Ik leefde destijds in 'n roes, combi van slaappillen en paracetamol. Mijn vader was plotseling stervende, weliswaar na 8mnd ziek geweest te zijn. Mijn vader was ook mijn grootste vriend en held. Uiteindelijk slijt dit vreselijke gevoel, maar gemis zal altijd blijven. Ik denk nog wel eens aan jouw woorden (volgens mij van je moeder) dat de seizoenen erover heen moeten gaan. Praat met je papa en vertel hem steeds dat je van hem houdt. En wees trots dat hij jouw papa is.”

 

“Know the feeling... Helaas. Overgaan doet het nooit maar een gevoel van acceptatie komt en dan blijven de mooie herinneringen aan je lieve HELD!!! Nu is het verschrikkelijk zwaar, verdrietig en niet te omschrijven aan anderen hoe jij je voelt. Laat t komen! Is heel belangrijk!”

 

En zo zijn er nog tig reacties die via Facebook, mail, Whatsapp, SMS, telefoon of per post binnenkwamen. Hartverwarmend, indrukwekkend en onnoemelijk lief.

En ik merk dat het me goed doet. Het delen van mijn emoties, dus niet alleen van mij naar de wereld, maar ook van de wereld naar mij. Ik voel me als een van mijn mede-aardbewoners, die zich al aanklooiend een weg baant door dit leven.

 

En weer ben ik trots op de nalatenschap van mijn vader.

Ik rouw waarschijnlijk niet volgens protocol. Niet volgens de richtlijnen. Niet volgens het boekje. Niet volgens de verwachting. En vooral niet volgens de opinie van de buitenwereld.

Ik rouw op mijn manier.

Mijn manier is delen.

 

En bij deze deel ik jullie mee: namens mijn vader, mijn moeder, mijn zussen en mij: ont-zet-tend bedankt voor jullie medeleven. Onvergetelijk.

05:14 PM - 22/5/2014 - comments {0} - post comment

Goed.

Vandaag heb ik een mooie les geleerd.

Goed is goed genoeg.

Klinkt suf en mutserig, maar voor mij een echte eye-opener.

 

Ik kom zojuist bij De Geheime Tuin vandaan. Onlangs zijn Dennis en ik daar naar toe gegaan vanwege wat angsten en stress bij Tim. Uiteraard eerst even zelf aangekeken en gepraat met hem en de dingen gedaan die een normale, bezorgde ouder met een kind doet, maar toen dat weinig uithaalde en de klachten ook lichamelijk werden (ongecontroleerd zuchten en kuchen), hebben we toch maar hulp gezocht.

Fantastisch, hoe je tegenwoordig geholpen kunt worden als je erom vraagt en de hulp ook toelaat. Soms is het niet meer dan een simpel gesprekje, waarin je als ouder wat handvatten aangereikt krijgt hoe met bepaalde situaties om te gaan. Soms is het ook het toespreken van een ouder, omdat de problemen in feite daar vandaan komen.

 

En dus moest ik vandaag alleen komen, bij De Geheime Tuin. Waarom dan dit stukje? Ik ga hier niet Tims zorgen of dergelijke persoonlijke kwesties van hem beschrijven, maar wel de les die ik vandaag geleerd heb. Omdat ik denk – nee, weet – dat er meer moeders zijn die het zichzelf soms zo lastig maken. Omdat we zoveel van onszelf moeten. Omdat we ons teveel aantrekken van wat anderen van ons (zouden kunnen) vinden. Omdat men het vroeger zoveel beter deed. Omdat we teveel naar anderen kijken, en denken dat anderen het veeeeel beter doen.

 

En. Dat. Is. Dus. Niet. Zo.

Anderen doen het niet beter. Anderen doen het ANDERS.

Als ik om me heen keek, zag ik moeders die veel meer structuur in hun dagelijks leven hadden. Iedere dag liep volgens een bepaald schema, eten rond dezelfde tijd, op dezelfde manier, onder dezelfde omstandigheden. Regels die altijd op dezelfde manier werden gehandhaafd.

Ik heb mijn best gedaan, acht jaar lang. Maar ik kan het niet. Ik ben een kluns op het gebied van structuur. Mijn dagen lopen iedere dag weer anders. Eten doen we de ene keer om zes uur, andere keer rond zevenen en dan weer ergens tussenin. Eten doen we de ene keer aan de grote tafel, andere keer gezellig aan de kleine tafel, met een grappig programma op de tv. Eten doen we dan weer met z’n vieren, dan weer met z’n drieën, omdat papa moet werken.

Naar bed gaan gaat ook niet elke avond rond dezelfde tijd. Als ik om zeven uur zie dat Sam nog enorm wild en energiek is, laat ik hem eerst wat rondrennen en een skippybal nadoen. Of een vliegtuig. Of een tractor. Gaat ‘ie een half uur later. Als Tim om kwart voor acht roept dat hij zo’n vreselijke honger heeft en dus niet naar bed kan omdat hij met een hongergevoel niet kan slapen, krijgt hij nog een mueslireep. Of een bakje ‘stoute stokjes’ (Predzels).

Dagen verlopen hier vooral volgens gevoel, niet volgens een boekje met regels waar ik me toch niet aan kan houden.

Ik schaamde me daar best voor. Met name voor mezelf. Het voelde als falen. Waarom waren andere moeders zo geweldig in het handhaven van structuur en regels? Waarom leken zij zo op strenge doch rechtvaardige juffen, en ik op een speelse moeder die dat na wilde doen maar niet kon?

 

Vandaag besef ik: ik ben een speelse moeder. En dat is goed. En goed genoeg. Als structuur en regels voor anderen werken, houdt dat niet per definitie in dat dat voor iedereen werkt. Ik verwarde het bieden van structuur en regels met betrokken zijn en inspelen op het gedrag en de behoefte van mijn kinderen. Het schijnt (volgens de twee therapeuten vandaag) dat ik in laatstgenoemde juist uitblink. Nooit geweten, nooit beseft.

 

Een kind uit de buurt heeft wel eens tegen me gezegd dat zijn/haar moeder vindt dat bij mij thuis altijd alles mag. Rotzooi maken, op Tims kamer chips eten en limonade drinken, in het weekend tot twaalf uur in pyjama rondlopen, vieze woorden in de auto roepen en dan hard lachen…

Dat noemde ik vandaag. Lichtelijk blozend, omdat ik me schaamde, maar wel eerlijk wilde zijn over hoe ‘makkelijk’ ik als moeder ben. En nee, ik wil geen vriendinnetje van mijn kinderen zijn, dat is de reden er niet achter. Ik denk er gewoon niet zo goed over na. Ik doe gewoon, en besef dan tot mijn teleurstelling dat ik het heel anders doe dan die moeders bij wie het thuis altijd zo netjes en gestructureerd gaat. Wier kinderen op hun sodemieter krijgen als ze een vies woord zeggen. Of als ze een boertje of wind laten.

“Ik heb al die tijd ook zo willen zijn maar ben nooit zo geweest. Het is me nog geen dag lang gelukt in die acht jaar, ik geef het eerlijk toe”, mompelde ik.

“Wat wil jij het liefst dat je kinderen zijn of worden?”, werd me gevraagd.

“Gelukkig en gezond”, antwoordde ik, zoals we geloof ik allemaal zouden doen.

“En wat hoop jij dat je kinderen antwoorden als je ze later vraagt wat hen het meest is bijgebleven van deze jaren, hun kindertijd, hun basis?”, vroeg therapeute A. me.

“Dat het hier een vrolijke boel was, en gezellig, en dat ze vooral heel erg zichzelf konden zijn en dat dat goed was”, reageerde ik.

“En denk je dat ze zouden zeggen dat ze het jammer vonden dat ze niet iedere avond om dezelfde tijd binnen moesten zijn, keurig aan tafel moesten zitten met gewassen handen, om dezelfde tijd hun prakje op hun bord zou liggen, dat er nooit troep gemaakt mocht worden en dat hun moeder zo weinig consequent was en niet zo goed was in het handhaven van bepaalde regels in huis?”, werd me vervolgens gevraagd.

 

Ik dacht na.

A. zag het, en antwoordde voor me: “Zonder dat je het zelf ziet, bied je je kinderen ook structuur. De gewone structuur is er sowieso wel. Jullie ontbijten ’s ochtends, lunchen ’s middags en eten ’s avonds warm. Het huishouden wordt bijgehouden, Tim gaat naar school en Sam straks ook. Bepaalde regels zijn er ook, want ik heb gezien dat zowel Tim als Sam keurig nette en verzorgde jongetjes zijn.

Maar de extra structuur die jij ze geeft, is dat je naar hun gevoelens en behoeften kijkt. En dat je daarop inspeelt. Die gevoelens en behoeften verschillen per dag, want kinderen zijn geen boekjes en die kun je dus ook niet volgens een boekje laten leven.

In plaats van die natuurlijke eigenschap van jezelf te waarderen en toe te juichen, doe je haar af als iets negatiefs of zelfs als iets schadelijks.

Belangrijker is nog, dat je kennelijk zo onzeker bent over je rol als moeder, dat je die onzekerheid laat zien aan je kinderen. Tim ervaart dat als onrust, en reageert daarop. Vooral in tijden van spanning en stress, nu met de rouw om je vader, is die onrust goed te voelen.

Kinderen volgen ons. Ik kan twintig keer per dag tegen mijn dochter zeggen dat ze mooi is en prachtig, maar als ik vervolgens voor de spiegel sta te mokken dat ik er niet uitzie en mezelf te dik vind, is dat wat ze oppikt. Hoe wij ons gedragen en voelen, zegt een kind meer dan de woorden die we uitspreken”.

 

Ik was stil.

Soms slaat iemand de spijker zó hard op z’n kop, dat je de dreun op je eigen harses voelt.

Die onzekerheid heeft Tim absoluut opgepikt. Shit…ik voelde me spontaan schuldiger dan schuldig. En besloot net zo spontaan dat we daar weinig aan zouden hebben. Het inzicht van vandaag zou mij, en dus ook Tim, veel meer helpen.

 

Ik vind het nog steeds bewonderenswaardig dat andere moeders zo goed zijn in het volgen van een dagelijks ritme en regelmaat. Dat ze leven volgens een bepaalde structuur. Ik zal daar voor de rest van mijn leven met respect naar blijven kijken.

Maar ik hoef van mezelf niet meer zo te zijn. Ik heb het geprobeerd. Maar het is nu, na acht jaar, tijd om het ‘proberen en falen’ af te schaffen, en gewoon de moeder te zijn die in me zit. En die ik al die tijd al ben.

Ik dacht dat ik mezelf was, maar ik heb al die jaren op mijn tenen gelopen, in een verwoede poging een moeder te zijn die waarschijnlijk niet eens bij mijn kinderen zou passen.

Het voelt alsof er een last van mijn schouders gevallen is. Hopelijk valt die gauw ook van die van Tim. Uiteraard is mijn verdriet om mijn vader niet zomaar weg, en het is ook logisch dat de kinderen mijn verdriet nog wel zullen voelen. Maar de vermoeidheid en het baalgevoel aan het einde van de dag, omdat ik wéér niet heb voldaan aan dat ideaalplaatje dat ik in mijn hoofd heb, daar zullen ze geen last meer van hebben.

 

Het is goed.

En goed is goed genoeg.

 

05:13 PM - 22/5/2014 - comments {0} - post comment

Brief aan kanker.

Kanker, 

Vandaag heb je weer eens laten zien wat voor een vieze, vuile, teringtyfuspleurespokkeziekte je bent. 
Stiekem heb je zitten toekijken hoe zij - moeder van twee kinderen - genoot van haar kankervrije jaren. Hoe hij - vol hoop en geloof in de toekomst - zijn vriendin ten huwelijk vroeg. Hoe het gezin durfde te genieten van hun leven - zonder jou.
En toen, vanuit het niets, sloeg je weer toe. Plantte je tentakels diep in haar al eens getergde lijf. Om deze keer niet meer los te laten.

Is het ooit genoeg? Raak je ooit verzadigd?

Je ontneemt. Verpest. Verziekt. Vernietigt. Verslaat. Onteert. Bedriegt. Bedreigt. Ontvreemdt. 
Je komt, ziet en overwint.

Maar kanker, even een praktische vraag: als je dan zo onverzadigbaar bent, waarom sla je dan niet je slag bij mensen als Dutroux? Of dat monster van Dendermonde? Mag je je helemaal uitleven. Scheelt ons een hoop ellende.

Ik weet dat als jij ooit - zou het, ooit? - verslagen wordt, je graag laat opvolgen door een andere helse ziekte. Zo is het altijd gegaan. 
Zoals De Pest als Zwarte Dood de Middeleeuwse mensheid uitdunde, zo haal jij je hebberige handen door de hedendaagse wereldbevolking.

Je berooft mensen van hun dromen, hun toekomst, hun jeugd, hun kind-zijn, hun hoop, hun vertrouwen, hun geluk. 
Je ontneemt ons onze ouders, broers, zussen, vrienden, geliefden en zelfs onze kinderen.

Maar kanker, ik verzeker je één ding: hoe machtig je ook bent, er is iets waar je het nooit van zult winnen.

De liefde.
Voel je haar? In de ziekenhuiskamers? In hospices? Op begraafplaatsen? In kerken? In al die huizen waar die ene lege plek aan tafel zo voor altijd leeg blijft?

Daar waar jouw macht ophoudt, groeit die van haar eindeloos door.
Dat je dat even weet.
En nooit vergeet, kanker. 

Vieze, vuile, teringtyfuspleurespokkeziekte.

05:01 PM - 22/5/2014 - comments {0} - post comment

Vakantie?

Op een mooie zomerdag...

"Mama, kun jij het badje vullen?"
"Ja tuurlijk, trek je zwembroek maar aan."
"Maham, waar is mijn Cars zwembroek?"
"Die zit in de was, jongen. Pak maar een andere."
"Neehee, ik wil mijn Cars zwembroek."
"Tim, ophouden met zeuren. Je zoekt maar een andere zwembroek, anders ga je maar niet in het badje."
"Mag ik dan in mijn blote billen, mam?"
"Nee, want het badje staat hiervoor, in het speeltuintje. In de tuin vind ik het prima, maar op straat wil ik niet dat je in je blote billen loopt."
Tim trekt -onder duidelijk hoorbaar geklaag- een zwembroek aan.
Eenmaal weer buiten, terwijl ik het bad vul:
"Hij is hier lek, mam, je moet m maken."
"Oh schat, dat heb ik gisteren al geprobeerd. Maar dat plakkertje is weer los."
"Mag ik er dan een sticker van Cars opplakken? Dan is ie weer gemaakt."
"Ja hoor, zoek er maar een uit."
Even later: "mama! Waar zijn mijn Cars stickers!"
"Weet ik niet, Tim. Ik speel dr niet zoveel mee. Misschien liggen ze op je kamer. Maar laat die stickers nou maar en zoek wat speelgoed uit voor in bad. Waar is je bal?"
"Weet ik niet, die hebben de grote jongens gisteren afgepakt."
"Welke jongens? Dan gaan we de bal straks even terugvragen."
"Ik weet niet hoe ze heten. Die ene stoute jongens, die altijd zo vervelend doen."
"Nou, dan pak je wat anders. Kijk, het badje is al lekker vol. Spring er maar in."
"Mama, eigenlijk wil ik niet meer in het badje. Eigenlijk wil ik op jouw kjompoeter."
Zucht.. 
"Nee, Tim, niet met dit weer, je gaat maar lekker buiten spelen."
"Nouhou, ik wil op jouw kjompoeter!"
"Nee Tim. Je kunt zeuren wat je wil, het antwoord blijft nee."
"Jij bent een vervelende moeder!"
"Oh dat kan best. Ik kan ook niet altijd fantastisch zijn. En nou ophouden met dat gepiep. Klaar."
Dan, met serieuze toon:"Floris, mag ik bij jou spelen? Mijn moeder is vervelend."
En terwijl Tim klagend over zijn mama meeloopt met zijn vriendje, laat deze vervelende moeder haar oververhitte lijf en hoofd in het ijskoude badje zakken.

Wanneer beginnen de scholen weer?

04:55 PM - 22/5/2014 - comments {0} - post comment

Geboren!

Een tijd geleden schreef ik over geboortekaartjes en wat voor tekstjes daar soms op staan. Over smaak valt te twisten, gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde en dus hoeven we elkaars geboortekaartjes ook niet allemaal even fantastisch te vinden. Dus ook niet de tekstjes die daar soms op staan. Persoonlijk krijg ik jeuk van versjes als “Wil je vingertjes komen tellen, dan graag eerst even bellen”, en soortgelijke tenenkrommende spreuken.
Maar wie ben ik. De geboortekaartjes die wij destijds voor Tim en Sam rondgestuurd hebben, waren ook naar onze persoonlijke smaak en dus heus niet fantastisch of geweldig of oh-zo-origineel.
Ik vind het echter erg leuk om op bestaande tekstjes, uitspraken en tegeltjeswijsheden komische varianten te bedenken. Vooral als ze weergeven hoe de werkelijkheid nou echt is. Want zo’n baby komt echt heus niet vanzelf (dus nee: ik trap niet in die ooievaar die voor het huis staat, echt, heus waar niet, al is hij nog zo levensgroot) en vaak is zo’n baby’tje niet de enige die verkreukeld is: ook moeders ligt aardig in de kreukels en vouwen. Om van hechtingen maar te zwijgen… Liggend op een kraammat met een verband ter grootte van een kingsize matras in je meest vrouwelijke onderbroek je kraambezoek ontvangen is niet voor iedere dame even leuk. Ik spreek uit eigen ervaring: helaas verliep mijn kraamtijd na zowel Tim als Sam niet naar ‘behoren’. Niet overal is de wolk zo roze als ‘ie soms voorgesteld wordt (door al die walgelijke truttebladen die je als zwangere muts toch af en toe maar doorbladert, uit nieuwsgierigheid, uit verveling of gewoon, omdat je hormonen je daartoe dwingen). Naast enorme blijdschap, verwondering en dankbaarheid is er soms ook een boel pijn en lopen niet alleen de borsten vol, maar ook de ogen. Maar dat zetten we – uiteraard – niet op een geboortekaartje. Dat zijn dingen die je voor jezelf houdt. Maar die toch stiekem iedereen weet. Vooral de ervaringsdeskundigen onder ons.
Stel je nou eens voor dat je wel een waarheidsgetrouwe oneliner op een geboortekaartje zet. Stel je nou eens voor dat je een geboortekaartje met de volgende tekst in de bus zou krijgen:

“Mijn borsten hangen, mijn doos is stuk,
Maar oh, oh, oh, wát een geluk!”

Die klopt toch meer dan die braaktekst van die vingertjes tellen? Wie komt er nou vingertjes tellen? Ik heb serieus nog nooit van iemand gehoord die, alvorens aan de beschuit met muisjes te beginnen, eventjes gaat controleren of er daadwerkelijk wel tien vingers aan die babyhandjes zitten.
“Wil je Britney’s oogjes zien twinkelen, laat dan de telefoon even rinkelen”. Yeah, right. Alsof die oogjes twinkelen. Negen van de tien keer zitten die baby-oogjes dicht, omdat de baby of permanent ligt te tukken of te huilen, of omdat de wimpertjes dichtgeplakt zitten door groene prut (ook zoiets leuks waar je van tevoren niet bij stilstaat).

“Een snoezig gezichtje, een roze huid,
Maar tering, wat maakt dat kind een geluid”.

Da’s toch veel waarheidsgetrouwer, dacht ik.

“Dolblij zijn wij met ons wonder,
Maar mama is wel ontploft van onder”.

Reken maar dat die klopt als een bus. Alles komt goed, zeg ik (Godzijdank) ook uit ervaring, maar tijdens die eerste kraamweken is een oorlogswond er niks bij, naar mijn idee. 

“Wil je mama’s hechtingen komen tellen,
Dan graag eerst eventjes bellen”.

Ik weet zeker dat er meer stiekeme nieuwsgierigheid is naar het aantal hechtingen bij moeders, dan naar het aantal vingertjes van de kleine.

“De zwangerschap ging soepel, de bevalling heel vlot,
Alleen is mijn doos nu he-le-maal kapot”.

Het zijn dingen die vrouwen elkaar onderling wel fluisterend toevertrouwen, maar waar je mannen de stuipen mee op het lijf zou jagen. En dat willen we niet. Doen we al genoeg, met onze blauwgeaderde borsten, zwangerschapsstriemen, flubberbuik, hysterische hormonale huilbuien en oeverloos gezwets over luiers, stuwing, borstpompen, en de kleur, geur en structuur van baby’s ontlasting. Wat dat betreft is een kind eerder een beproeving dan een bezegeling van je relatie. Niet in alle gevallen natuurlijk, maar in slechts acht van de tien.

“Dit wonder overtreft al onze dromen,
Maar van neuken zal het wel nooit meer komen”.

En zo denk je hoor, heus. Je kunt op je allerzwoelst aan je vent vragen of hij de dag na zijn sterilisatie eens even lekker wil seksen, maar niets in de gehele man zal erom staan te springen. Zo werkt het ook bij de vrouw. Alleen is de schade daar normaliter iets aanzienlijker, kort na de aanslag.

En na deze subtiele voorbeeldteksten voor op een eventuele toekomstige geboortekaart, nog even een hoopvolle afsluiter: 

“Wat hebben we van de kraamtijd genoten,
Helaas is onze relatie nu wel naar de kloten”.

p.s. In hoeverre bovenstaande teksten van toepassing zijn op mij, u, of bekenden, is geheel aan uw eigen fantasie

04:42 PM - 22/5/2014 - comments {0} - post comment

Stippeltjespatroon.

Mijn kind-aan-de-dunne
Toonde zojuist zijn creatieve kunnen.
De toiletmuren hadden gewoon
Ineens een stippeltjespatroon...

04:39 PM - 22/5/2014 - comments {0} - post comment

Hokjes.

Afgelopen reis had ik het met mijn collega´s over hokjes. Dat we er met zijn allen zo goed in zijn om elkaar in hokjes te duwen. Zodat we elkaar ergens kunnen plaatsen en vervolgens – met onze geweldige mensenkennis – kunnen peilen. 
Ook ik maak me vaak schuldig, al dan niet bewust, aan het in hokjes plaatsen van mensen. Maar – en tot die conclusie kwamen we zo´n beetje gezamenlijk – mensen láten zich ook heel makkelijk in hokjes plaatsen. Bij elk hokje passen namelijk typische kenmerken: trends en do´s en dont´s waar we ons dan graag aan houden. Want stel je voor dat we mixen en matchen, dat we een do uit een ander hokje doen, dat binnen ons eigen hokje eigenlijk helemaal not done is…

Om wat concreter te zijn, hier enkele voorbeelden. Kijk om je heen en ik durf te zweren dat er bepaalde types in je omgeving zijn die zonder enige moeite in een van onderstaande hokjes geschoven kunnen worden:

De rode broek.
Draagt ook wel eens broeken in andere kleuren. Maar de rode is – met name in het karakter – het duidelijkst aanwezig. Is geregeld te vinden met vrinden op de golfbaan. Drinkt bij iedere gelegenheid witte wijn. Of een glaasje bubbels (is een rodebroekenwoord voor champagne). Liefst geen chardonnay, want “OSM drinkt ABC” (Ons Soort Mensen drinkt Anything But Chardonnay). Wordt graag gezien in sterrenrestaurants, om smaakervaringen op te doen voor hun eigen kookclub (werkelijke reden: om dit vreeslijk relevante detail te kunnen delen met de buitenwereld). Is, naar eigen zeggen, hobbykok. Weekendjes weg worden het liefst doorgebracht in hippe Europese steden als Barcelona of Nice. Gaat uiteraard niet naar Turkije of andere ordinaire Europese landen op vakantie. Curacao of Mexico klinkt stukken leuker tijdens een avondje borrelen met vrinden. Praat graag over zichzelf, is weinig geïnteresseerd in anderen. Is lid van een rotaryclub om de buitenwereld te kunnen laten weten dat ze belangrijk zijn en met hun belangrijk-zijn iets willen bijdragen aan de maatschappij. Dat er ook vrijwilligerswerk voor het oprapen ligt, is nog nooit in hun hoofd opgekomen. Of misschien (lees: waarschijnlijk) wel, maar daarmee kunnen ze niet voor de dag komen. Vrijwilligerswerk is namelijk iets uit een ander hokje, waar de rode broek niet gaarne mee geassocieerd wordt. De buitenwereld – en met name wat de buitenwereld van hen vindt – is extreem belangrijk. Om die reden worden ook regelmatig bekende en “belangrijke” vrinden genoemd, zodat de rode broek zich kan neerzetten als iemand met connecties. De rode broek toont zelden zijn/haar ware ik, waarschijnlijk omdat hij/zij zonder alle bla-bla een simpel mens zou zijn, en dat is iets waar een rode broek niet mee zou kunnen leven.

De wollen trui.
Een totaal ander kledingstuk dan de rode broek. Draagt, de naam verraadt het al, vaak een wollen trui. Die muf ruikt. Wasmiddel wordt uit milieuvriendelijkheid liefst niet gebruikt. Groene zeep of alleen water voldoen. Is een absolute zeldzaamheid bij McDonald´s. McDonald´s is namelijk te Amerikaans, te vlezig en te fout. Is graag cultureel bezig. Vakanties worden bij voorkeur in een tent doorgebracht. Maar op trektocht door India is ook favoriet. Doet graag vrijwilligerswerk. Liefst voor Greenpeace of Amnesty International. Ligt op festivals te rieleksen onder het genot van een gedeelde joint. Is vooral een anti-mens. Anti-Amerika, anti-vlees, anti-McDonalds, anti-consumptiemaatschappij, anti-auto. Luistert naar rare muziek, want bekende bands en nummers zijn te commercieel. Eet óf vegetarisch, óf veganistisch, óf macro-biotisch, óf biologisch óf allemaal tegelijk. Vast onderdeel in de koelkast is waarschijnlijk een stuk tofu. Weet vaak veel, maar is door zijn enorme recalcitrantie veel te politiek gekleurd om dingen ook van een andere kant te kunnen benaderen en daardoor te nuanceren.
Ruikt vaak naar tent.

De tokkie.
Heeft een pitbull. Loopt op badslippers. Favoriete vakantie-outfit is een voetbalshortje met mouwloos shirt, opdat men de tattoo´s kan zien. Laat graag van zich horen, zowel in de auto (voorzien van dubbele uitlaat en muziek-installatie die standaard op vol volume staat) als los op straat (door de harde en meestal doorrookte stem). Kan vooral met een bakkie op vrij agressief worden (zo hondje, zo baas), met name als hij/zij aangesproken wordt op gedrag. Elk ander mens dat een beetje accentloos ABN spreekt, wordt direct als kakker bestempeld, al heeft die persoon nog nooit van zijn/haar leven een rode broek aan gehad. Kan het niet verkroppen dat er mensen zijn die hun studie afgerond en daarom een goede baan met dito salaris hebben. Gaat graag naar de Spaanse Costa´s op vakantie. 

De mix-en-matcher.
Valt niet gemakkelijk in bovengenoemde hokjes te plaatsen. Vertoont kenmerken uit meerdere hokjes. Kan erg genieten van goed eten in een dure tent, maar zit met hetzelfde gemak de dag erna bij een patatzaak. Omringt zich graag met verschillende soorten mensen. Voelt zich op geen enkele manier verheven boven of minderwaardig aan een ander. Kan genieten van verschillende soorten muziek, van Bach tot Wolter Kroes, van Björk tot harde house. Kledingsmaak is van alles wat. Voelt zich in een spijkerbroek met t-shirt van de Zeeman minstens zo gelukkig als in een duur jurkje. Drinkt wat hij/zij wil. Ene keer is dat een kristalglas gevuld met champagne, andere keer een Xenosglas met Lambrusco. Durft naar beide drankjes ook gewoon te vragen als hij/zij er zin in heeft. Is niet gevoelig voor trends of must-haves. Trekt zich weinig aan van wat de buitenwereld vindt. Zolang men maar vriendelijk tegen bewuste persoon is. Is niet bang om gezien te worden met wie dan ook. Reden is dat de mix-en-matcher niets nodig heeft om zichzelf te profileren. Eigen identiteit, mening en karakter voldoen namelijk. Kan wel anderen erg goed in hokjes duwen. Met name omdat het gewoon leuk is.

Nu ken ik mensen uit alle bovengenoemde hokjes. Nee, ik ga geen namen noemen. En ja, er zijn nog tig hokjes te noemen, maar deze vier laten zich het best omschrijven. Zijn vaak ook het duidelijkst aanwezig. Het mooie vind ik dat op de school van Tim, onze oudste, alle types te vinden zijn. Heerlijk, die verscheidenheid. Van ultralinks tot Wildersrechts, van zwaar bekakt tot tering-Tokkie: het schoolplein is dagelijks gevuld met van-alles-en-nog-wat. Van melk-boeren-honden-haar tot Caribische kroeskrulletjes, van Gooische R tot gebroken Nederlands uit Marokkaanse mond: het is er allemaal. Het is alsof mijn kinderen leren zwemmen in een gemengd zwembad met verschillende kleedhokjes. Van elk hokje valt iets anders te leren. Zolang je alle hokjes maar waardeert en respecteert zoals ze zijn, vind ik het goed.

Zo. En nu ga ik, met mijn rode broek aan en een stuk tofu in de hand, mijn pitbull uitlaten.

04:21 PM - 22/5/2014 - comments {0} - post comment

Mama(aaaaaaaa)

"Mamaaaaaa, ik weet niet wat ik kan doeoeoen..."
"Pak een bal en ga buiten spelen met je vriendjes"
"Neeeeee, dat is saaaaaaiiii"
"Ga een puzzel maken, je hebt er zoveel"
"Neeeeee, puzzelen is stom"
"Nou, verzin wat, een anders ga je je gewoon lekker zitten vervelen, dat is kennelijk minder saaaaaaiiii en stom dan iets leuks doen"

Even later..

"Mamaaaaaaa, ik verveel me zo"
"Mamaaaaaa, mag ik een snoepje"
"Mamaaaaaaa, ik wil naar de Efteling, al het andere is stom en saaaaaaiiii"
"Mamaaaaaa, mag ik op jouw telefoon"
"Mamaaaaaaaa, mag ik op de computer"
"Mamaaaaaa, mag ik een ijsje"

Zucht.
Ik doe mijn best, speel Yahtzee met mijn kinderen, leg treinrails aan, bouw hutten, bak pannekoeken en cupcakes, maar er is ook nog zoiets als het huishouden, dus kan niet de hele dag mijn kinderen vermaken. Vind ik sowieso niet de bedoeling.
Natúúrlijk geniet ik ook heus van de kinderen om me heen, maar waarom lijkt de zomervakantie vooral voor moeders op alles, behalve vakantie? 

En ja, ik klaag. 
En ja, dat mag soms best.
En ja, ik ben een liefhebbende, dankbare moeder.
En ja, ook blij dat mijn gezin en ik gezond zijn.
En ja, ik heb hier zelf voor gekozen.
MAAR IK BAAAALLL VAN DAT GEZEUR!!

Herkenbaar? Please, geen succesverhalen van moeders die 24/7 met een glimlach en engelengeduld de Mother of the Century zijn.
Ik wil doffe ellende over vervelende krijskinderen en vermoeide moeders die de wanhoop nabij zijn.
Gedeelde smart, dat heb ik nodig, dus kom maar op...

04:21 PM - 22/5/2014 - comments {0} - post comment

Stoer.

Als jonge vrouw zat ik, jaren geleden, met vriendinnen op het strand stoere jongens te bekijken. Dat waren jongensachtige jongens, strak, gespierd, bruin, stoer, opvallend, een beetje rebels. Op grijze muisjes viel ik niet. Het waren de ietwat foute en vooral stoute jongens, met een hoop testosteron, op wie ik viel. Jongens die wel raad wisten met meisjes zoals ik: een jongensachtig, strak, gespierd, bruin, stoer, opvallend en beetje rebels meisje.

Afgelopen vakantie zat ik, op een van de spaarzame rustige momentjes, wat om me heen te kijken op het strand. Ik bekeek jongens die ik toentertijd stoer had gevonden. En vond ze direct een tikje sneu. Jongetjes. Wanna-be’s. Oninteressant. Uiteraard logisch, en maar goed ook. Zou toch vreemd zijn als ik op mijn 41e nog verlekkerd zou zitten kijken naar jochies die de helft van mijn leeftijd zijn.

Wat ik tegenwoordig stoer vind, heeft met mijn vroegere opvatting van stoer weinig meer te maken. Ik zag een vader. Met een roze Hello Kitty-emmertje in zijn hand. Hij haalde voor de 87e keer water voor zijn dochtertje, met wie hij een zandkasteeltje aan het bouwen was. Een stoere kop, ietwat uitgezakte buik, grijzend bij de slapen, en vooral enorm zorgzaam en lief voor zijn kind. Ik voelde vertedering. Dat een man, die vroeger waarschijnlijk zijn extreme best heeft gedaan om zo stoer en jongensachtig mogelijk over te komen, nu met een Hello Klitty-emmer in zijn hand liep. En de rug van zijn dochtertje secuur insmeerde tegen de zon. 

Ik keek naar Dennis. Die met links Sam, en rechts Tim, een ijsje had gehaald. Zorgzaam zijn kroost in de gaten hield op het strand. Emmertjes zand omkieperde om torentjes te bouwen. Onze jongste troostte als hij zand in zijn oogjes had. Knuffelde met onze oudste, vol trots dat deze eindelijk zijn watervrees aan het overwinnen is.

Het zijn dit soort mannen die ik tegenwoordig graag observeer. Stiekempjes, vanachter mijn zonnebril. Vrouwen trouwens idem dito, want denk niet dat ik alleen maar naar mannen kijk. Ik observeer vrouwen namelijk net zo graag. Aandoenlijk, om een vrouw haar huilende kind op te zien tillen en haar, puur uit instinct, heen en weer zien staan wiegen, hoe oud het kind ook is. Herkenbaar, ook.

De zogenaamd stoere jongens en meisjes, de wannabe’s, de types die zó hard hun best doen om op te vallen en gezien te worden, interesseren me voor geen meter. Sowieso heb ik weinig met mensen die zichzelf fantastisch vinden. Zichzelf op nummer één zetten. 
Geef mij maar de mama’s en de papa’s. Want naast dat stuk levenservaring en de kunst om zichzelf een aantal jaar lang vrijwel dagelijks weg te cijferen, zit een enorme brok onvoorwaardelijke liefde en tederheid. En het zijn juist die laatste twee dingen die ik on-waar-schijn-lijk stoer vind...

04:15 PM - 22/5/2014 - comments {0} - post comment

Homo.

"Mama, wat is een homo?"
"Een homo is een mens, schat"
"Ja maar ... roept altijd homo als hij je stom vindt. Roept-ie dan mens?"
"Ja, eigenlijk wel ja. Een homo is een man die verliefd is op een andere man. Dus niet op een vrouw. Sommige mensen vinden dat zo stom, dat ze homo's gaan pesten, uitschelden en zelfs pijn doen"
"Oooohhh, echt?!"
"Ja, echt. Maar een homo is gewoon een man, of een jongen, net als jij. Met handen en voeten en een gezicht en ogen en oren en dus voelt een homo ook pijn en verdriet. Vinden mensen het fijn om pijn en verdriet te voelen, denk je?"
"Nee, verdrietig zijn is niet leuk. En pijn is ook niet leuk"
"Nee. Dat vinden homo's ook. Dus, Tim, homo's zijn gewoon mensen. Zeg dat maar volgende keer tegen .... . En zeg hem dan maar gelijk dat mensen die het leuk vinden om andere mensen verdriet te doen, geen mensen zijn, maar losers".

De homo sapiens. 
Soms lastig om er een te zijn, nog lastiger om er een op te voeden...

04:06 PM - 22/5/2014 - comments {0} - post comment

Hoop.

Ze voelde zich gezegend. De vrouw, die zojuist de bioscoop uit kwam lopen in Johannesburg, en twee dagen helemaal voor zichzelf had. Een luxe, die niet iedereen zich kon permitteren. Kijkend naar de prachtige Zuid-Afrikaanse blauwe lucht, liep de vrouw de trap af, van het Nelson Mandela-plein terug naar het hotel.

Onderaan de trap zat een man. In elkaar gebogen leunde hij met zijn hoofd tegen de muur naast hem. Hij was ernstig vermagerd en zag er ziek en zwak uit. Terwijl ze dichterbij kwam, zag de vrouw zijn vieze haren en smerige kleren. Er zaten gaten in. Zijn schoenen hadden geen veters meer. Een oude, met tape bij elkaar gehouden, kruk leunde tegen zijn been aan. De vrouw liep langs hem, net als al die andere voorbijgangers. Het geld voelde ze in haar portemonnee branden. Geld, dat zij wel had, en hij niet. Een portemonnee, die gevuld was, en hij niet eens bezat. “Niet doen, geen geld geven, daar koopt hij alleen maar ellende van”, sprak ze in zichzelf, terwijl ze doorliep. 

Ineens dacht ze aan de mandarijn, die nog in haar tas zat. Een mandarijn, gekocht in Nederland, bij de Albert Heijn. Een mandarijn, voor het geval dat een van haar kinderen een hongerige bui had. Hij lag onderin haar tas, te wachten tot hij thuis door kindervingertjes geschild zou worden. De vrouw kreeg een ingeving. “Nee, stel je voor dat hij me boos aankijkt en agressief wordt omdat hij natuurlijk geld wil in plaats van zo’n stomme mandarijn”, bedacht ze. Maar ze verwierp die gedachte, draaide om, en liep op de man af, ondertussen de mandarijn uit haar tas vissend.

Zonder iets te zeggen of hem aan te kijken, ging ze naast de man zitten, tegen hem aan. Terwijl ze de mandarijn van zijn schil ontdeed, zei ze: “I know that you would rather have money, but please, eat this. It’s good for you. Your body needs it.” Ze wilde het eerste partje aan hem geven. De man tilde zijn hand op, maar die leek van lood, en hij scheen de kracht niet te bezitten om zijn zware hand te heffen. En dus bracht ze het partje naar zijn mond. De gebarsten, uitgedroogde lippen gingen van elkaar en het stukje mandarijn werd dankbaar naar binnen gewerkt. Zo zaten ze even, de man en de vrouw, tussen hen een heel werelddeel van verschil. Van gezondheid. Van welzijn. Van rijkdom. Maar heel even zaten ze daar, op diezelfde tree, totaal gelijkwaardig aan elkaar te zijn.

Ieder partje werd hevig smakkend weggekauwd door de man. Uiteindelijk was de mandarijn op. Terwijl de man van het laatste stukje genoot, sloeg de vrouw haar arm om hem heen, en zei: “I am going to give you money, but please, you have to promise me something”. “I am not an addict, and I’m not an alcoholic”, verdedigde de man zich bij voorbaat. “Even if you were, I am still going to give you money. But you have to promise me that you will buy at least ONE healthy thing for yourself. I don’t care what it is: an apple, grapes, an orange, bread... Please, get yourself at least one thing that is good for you”, reageerde de vrouw. “I promise, ma’am, I promise you that”, beloofde hij. De vrouw haalde een biljet van 200 Rand – zo’n veertien Euro – tevoorschijn, en vouwde het in zijn hand. Ze wilde opstaan, maar de man pakte haar bij haar hand, trok haar naar zich toe, legde zijn andere hand ook over de hare heen en zei zachtjes: “God bless you, ma’am, God bless you…”. De vrouw boog zich dichter naar hem toe, legde haar armen om zijn knokige schouders en antwoordde: “No. God bless YOU. You need it more than me”. 

En terwijl ze de verbazing op zijn gezicht zag, draaide ze zich om en liep de vrouw langzaam verder. Een gevoel van geluk daalde over haar neer. “Er is hoop”, dacht ze. “Zolang er mensen zijn die zich niet laten afschrikken door opgelegde angsten of ideeën, maar gewoon hun gevoel volgen als ze iemand een stukje liefde of zorg willen geven, en zolang er mensen zijn die zich niet blindstaren op geld, maar ook openstaan voor een stukje liefde of zorg die hen aangereikt wordt, is er hoop”. 

Het was ruim een maand voor Kerstmis. En twee weken voordat Nelson Mandela zijn laatste adem uitblies. En in die zinderende hitte van de Zuid-Afrikaanse novembermaand, voelde de vrouw zich gezegend. Niet door een middagje bioscoop of die twee dagen voor zichzelf, maar door dat hele kleine gebaar dat voor zowel de man als haarzelf zo groots voelde.

Our human compassion binds us the one to the other - not in pity or patronizingly, but as human beings who have learnt how to turn our common suffering into hope for the future.
Nelson Mandela

03:59 PM - 22/5/2014 - comments {0} - post comment

Description
Geen hoogstaande literaire columns hier. Gewoon wat brainfarts. Dagelijkse dingen die ik meemaak. Enjoy.

«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Home
User Profile
Archives
Friends

Recent Entries
- Verdraagzaamheid.
- Onvergetelijk.
- Goed.
- Brief aan kanker.
- Vakantie?

Friends
Hosting door HQ ICT Systeembeheer