Na de watersnoodramp van 1953 werden de gaten in de dijken gedicht met caissons.

De Phoenix-caisson waarin Museum Watersnood 1953 is ondergebracht, ligt scheefgezakt in het landschap, vlak bij de Oosterschelde, samen met drie andere gevaartes. De betonnen kolossen –60 meter lang, 20 meter hoog en 20 meter breed– hebben allang geen waterkerende functie meer. Een ringdijk op Deltahoogte houdt tegenwoordig het zeewater op afstand.

Deze 4 caissons zijn de laatste caissons die door sleepboten op hun plaats zijn afgezonken !