Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

familie-hamberg

Vrijdag 25 mei

Hallo allemaal,

 

Het heeft dan een poos geduurd, maar het is dan zover. Pa en ma zijn thuis en hoeven niet meer voor therapie naar Het Roessingh. Ze zijn zeer goed verzorgd en hebben goede ondersteuning gehad. We zijn de medewerkers dan ook erg dankbaar.

Het meest danbaar zijn we de HEER dat hij pa en ma bewaard heeft en iedereen de kracht heeft gegeven om moet te houden en door te gaan. Hieruit mogen we de nabijheid en liefde die God voor ons allen heeft zo duidelijk in zien. De Here zij geloofd en geprezen, Hem komt alle eer toe.

 

Vanaf nu zijn pa en ma dan ook weer gewoon bereikbaar in hun eigen huis en op hun eigen telefoon. Als u ze nog een kaartje wilt sturen dan graag naar hun eigen huisadres. De gegevens van pa en ma zijn:

De Mute 12

7683 XP

Den Ham

0546-672580

 

Bij deze stoppen wij hopelijk definitief de blog. We danken iedereen voor de interesse en het meeleven. Het heeft ons als kinderen, maar ook pa en ma heel erg goed gedaan. Het gaat u allen goed en tot ziens/horens.

Dinsdag 22 mei

Lieve mensen,

 

Vanmiddag een gesprek gehad met de arts. Zij had de heugelijke mededeling dat pa en ma aanstaande vrijdag worden ontslaan (wat kun je hier in deze situatie blij om zijn).

Een heel fijn bericht. Als het meezit haal ik ze vrijdag rond de middag op en kunnen ze een uur later weer op hun stekje zijn. We hebben afgesproken dat we de aanvraag voor de traplift in werking gaan zetten en de leverancier kan komen voor het opmeten. We zullen de gemeente Twenterand informeren.

Woensdag 16 mei

Hallo allemaal,

 

Vanavond mogen pa en ma toch het hele lange weekend naar huis. Er hoeft geen "oppas" aanwezig te zijn, dus dat zorgt voor minder geregel. Hopen dat ze het hele weekend volhouden en alles goed gaat. Zondag zullen pa en ma weer terug gaan naar Het Roessingh.

Aanstaande dinsdagmiddag is er een patientbespreking, zodat we hopellijk weer wat meer te horen krijgen over hoe nu verder.

Dinsdag 8 mei

Beste allemaal,

 

Hier weer een berichtje over pa en ma. Vandaag hadden wij gesprekken met de psychologen van pa en daarna van ma. Ze hebben de afgelopen periode beide een aantal testen ondergaan om te kunnen bepalen hoe het met hun hersenen gaat. Algemeen kan er geconcludeerd worden dat de uitkomst voor beiden voldoende is. Beide psychologen gaven aan dat er op dit gebied geen zorgwekkende zaken zijn. Naar aanleiding van deze gesprekken zullen de psychologen de uitslagen naast elkaar leggen voor een totaal beeld op dit gebied, waarbij wordt verwacht dat hier geen bijzonderheden uit zullen komen en dit geen beperking zal hebben op het later weer zelfstandig op zichzelf wonen (let wel, er zijn nog meer aandachtsgebieden waar rekening mee moet worden gehouden, zoals bijvoorbeeld de lichamelijke toestand en conditie). Tijdens het gesprek over ma is geconcludeerd dat ma nogal eens hetzelfde verhaal verteld tegen dezelfde persoon, met de psycholoog is afgesproken dat iedereen die op bezoek komt die dit merkt dat ook eerlijk aangeeft aan ma, zo wordt het dan ook duidelijk hoe vaak dit plaatsvindt en kan hierop getraind worden.

Naast bovenstaande heeft ma te horen gekregen dat ze over circa 2 weken een voortgangsgesprek heeft, waar ook over het ontslag wordt gesproken. Deze week zal er al een gesprek plaatsvinden tussen pa en ma en hun beider ergotherapeuten over hoe de situatie is en welke mogelijkheden er zijn, welke praktische aanpassingen er moeten komen, om te werken aan een terugkeer naar huis.

 

Dankbaar zijn we als we zien hoe het herstel zich heeft doorgezet en dat ze al bovenstaande punt hebben bereikt. Komend weekend zullen pa en ma van zaterdag op zondag een nacht thuis doorbrengen.

Dinsdag 1 mei

Afgelopen zondagmiddag waren wij (René, Harriët, Pascal, Ingmar en Brittany) al op bezoek geweest bij pa en ma in Het Roessingh. We hadden toen afgesproken dat ik (René) vandaag aanwezig zou zijn bij het gesprek met de revalidatie-arts. Zo gezegd, zo gedaan. Ik dus in de loop van de middag naar Enschede gereden zodat ik er rond 16:00 uur zou zijn. Een half uurtje voor de afspraak met de arts. Bij binnenkomst trof ik pa in het restaurant. Ma was nog bij de ergotherapeut. Vlak voor half 5 zaten we met z'n drieën (pa, ma en ik) in de wachtruimte bij de arts te wachten tot we binnengeroepen zouden worden. En daar hoefden we gelukkig niet lang op te wachten. Ma mocht even vertellen hoe zij zich op dit moment voelde (prima :-) ) en de arts vertelde vervolgens dat het behandelend team die ochtend bij elkaar had gezeten om o.a. ma te bespreken. Dat team was uitermate tevreden over de vooruitgang van ma (en pa). Vooralsnog lijkt alles nog steeds helemaal goed te kunnen komen met ma en zijn er nog geen aanwijzingen dat er blijvende schade is ontstaan. (Dus ook van de huidige vergeetachtigheid is de verwachting dat deze nog zal verdwijnen.) Alles bij elkaar betekent e.e.a. dat we gaan beginnen met de weekenden thuis te zijn. Om te beginnen a.s. zaterdag! René zal pa en ma dan 's ochtends om 9:30 ophalen en naar Den Ham brengen. En dan gaan we gewoon eens kijken hoe dat voelt en werkt. Gaat het goed dan blijven we lekker de hele dag in Den Ham. En anders rijden we gewoon in de loop van de dag weer terug naar Enschede mocht het onverhoopt wat minder lekker gaan. Wij zijn enorm benieuwd! En o ja, als alles goed gaat breiden we het thuisblijven het volgende weekend uit met een nachtje slapen in het eigen bed. Fijne berichten, mooie vooruitgang en met de arts maken we de afspraak dat er over 3 weken een nieuwe afspraak zal zijn waarbij de verwachting is dat er dan over een ontslagdatum gesproken zal kunnen worden. Het einde van het verblijf in Het Roessing begint voorzichtig in beeld te komen!

Woensdag 25 april

Beste lezers,

 

Vanavond bij pa en ma geweest en er waren ook nog 2 mensen uit Almelo van de kerk.

Het gaat goed met beide. Pa volgt keurig zijn therapiën (voelt zich vandaag wel wat slapjes) en ma heeft vandaag zelfs een poosje in het zwembad gezwommen/gelegen. Vandaag is er ook gesproken over een dagje naar huis. Omdat wij vanaf zaterdag een week naar Denemarken gaan, willen ze een dagje thuis naar het eerste weekend van mei tillen. Volgende week dinsdag heeft René een gesprek met de arts over de vorderingen van ma, en ook hoe gaat het nu met pa en ma samen en we hopen natuurlijk dat ze ons voorzichtig wat kunnen zeggen over hoe nu verder.

 

Zoals u kon lezen gaan we zaterdag een week weg en dat doen wij samen met Matthea en Dimitri met de kids. Bij berichten zal René informatie plaatsen op de blog.

Dinsdag 17 april

Hallo allemaal,

 

Onderstaand een leuk verslag dat ik mocht ontvangen van het bezoek van de buren van pa en ma.

 

Vanavond zijn we (Geke en Wim Rouw en Annelies van Duijn en Herma Kolkman) naar je ouders geweest. Ik moet zeggen dat je moeder me heel erg meeviel. Alleen als je een langer gesprek had kon je merken dat ze soms zocht naar namen of wanneer iets gebeurd was. Ook de interesse in hobby’s is er nog niet. Ze had met de ergotherapie een badkamer schoongemaakt maar daar vond ze niets aan (snap ik wel, is ook stom werk natuurlijk) terwijl ze zich voor de val daar niet zo over uitliet. Ze wil wel heel graag naar huis maar snapt ook wel dat dat nog niet kan. Ik vind het een heel verschil met 3 weken geleden.

Je vader is eigenlijk een beetje hetzelfde, zoals jullie al in de blog melden.

 

Tommie is ook mee geweest en mocht even in de hal bij de receptie waar je ouders allebei even mee naartoe zijn gegaan.

Alle drie vonden ze het heel erg leuk. Wat likken kan dat beest zeg.

Toen ik heb hem weer naar de auto gebracht en ben weer in de hal gaan zitten bij de rest.

We zijn ongeveer anderhalf uur geweest. We hadden toen wel de indruk dat je moeder wat vermoeid was.

We hebben ze samen weer naar boven gebracht. Hopelijk knappen ze samen verder naar wens op.

Dinsdag 10 april

Het was even schrikken vanmorgen toen we gebeld werden door het ziekenhuis met het bericht dat pa op de hartbewaking lag in verband met hartritmestoornissen. We hoefden ons geen extra zorgen te maken, maar ze wilden toch een aantal onderzoeken bij hem doen en hem voor tijdelijke controle even op het zieenhuis houden. Rond 10:00 uur ben ik naar het ziekenhuis gegaan om pa te bezoeken en navraag te doen wat er precies aan de hand is. Pa lag op een kamer (Ariensplein, hebben we daar ook de verpleegafdeling een keer gezien ) en op de monitor kon ik al zien dat zijn hartslag weer normaal (82) was. Vanmorgen bleek deze namelijk ruim 140 te zijn geweest, wat natuurlijk erg hoog is.  De verpleegster gaf aan dat er nog een echo op de planning stond en als die verder goed was, ze pa weer naar Het Roessingh zouden brengen. Ze hebben zijn medicatie aangepast (Ascal is vervangen door een wat zwaarder medicijn dat het hartritme beter onder controle moet houden). Verder voelde pa zich wel weer rustig. Door de inspanning die hij vanmorgen moest doen om de plasfles te kunnen pakken had hij zich niet helemaal goed gevoeld en had de zuster gebeld die na contact met de arts van Het Roessingh had men besloten hem dus toch maar naar het ziekenhuis te brengen, mede gezien zijn historie van de afgelopen maanden.

Gelukkig bleek men tevreden over de echo zodat pa 's middags al weer naar Het Roessingh werd gebracht.

 

Rond 14:30 richting Het Roessingh vertrokken voor het patientengesprek dat gepland stond voor 15:00 uur. De arts waar pa vorige week het gesprek had is deze week met vakantie, dus hadden pa en ik het gesprek met dr. Fleuren. Zij was ook aanwezig bij de bespreking en dus ook goed op de hoogte. Men is tevreden over de stappen die pa maakt in het herstel. Het gaat rustig, maar boven verwachting. Voor de komende 6 weken wordt het bestaande programma verder gevolgd, er komenvooralsnog geen nieuwe therapieën bij. Er wordt ook duidelijk aangegeven dat er de komende 6 weken nog niets aangegeven kan worden over de verdere toekomst, dat kan pas op termijn aangegeven worden, ook al wil pa graag weten waar hij aan toe is. Alles op zijn tijd, laten we niet overhaasten, liever een goed herstel. Bij de arts nog gesproken over de "onrust" op de kamer. We vragen ons af of ma wel voldoende rust krijgt, zeker omdat er vaak luid gesproken wordt op de kamer. De arts zou dat nogmaals meenemen, want rust is voor ma van groot belang.

 

Ma had vandaag haar eerste therapieën. Deze heeft ze vooralsnog allemaal op haar eigen kamer. De logopodist die vanmiddag bij haar was heeft al gezegd dat zij niet meer terugkomt, ma heeft hier geen ondersteuning nodig. Dat geeft haar dan weer meer tijd om aan andere dingen te besteden. Hierna staan de physio en de ergo nog op het programma, waarna ze aansluitend haar avondeten krijgt en nog even kan rusten voordag de bezoektijd begint.

 

Vanavond gaan we naar de schoolmusical (Beauty en het Beest) van onze dochter Lisanne waar zij in het koor zingt.

Woensdag 4 april

Vandaag hebben Alfred en Cristina ma rond 10:00 uur naar Het Roessingh gebracht. Dat ging allemaal prima. Pa en ma hebben nu samen een 2-persoonskamer. Hierdoor zijn ze regelmatiger samen en het maakt het afleggen van bezoekjes een stuk praktischer (2 vliegen in 1 klap). Voor ma was de verhuizing vermoeiend. Ondanks dat ze zelf vindt dat ze niets gedaan heeft voelt ze zich erg moe. Dit is staat ook in het mapje dat ma heeft, als men veel prikkels krijgt wordt de patient moe. Ma heeft hier duidelijk last van. Teven 15:00 uur nemen Alfred en Cristina afscheid om te beginnen aan de terugreis naar Spanje. De verwachting is dat ze rond middernacht weer in Spanje zullen zijn.

's Avonds is René ook in Enschede op bezoek en eet eerst mee. Als wij later komen gaat hij vast met pa naar beneden, zodat ma wat rust krijgt en tegen 20:00 uur gaan wij ook naar beneden om samen koffie te drinken en zodat ma kan proberen wat te slapen/rusten. Tegen 20:40 gaan wij weer naar boven om afscheid te nemen van ma en de te wassen kleren mee te nemen. René en pa wachten nog even tot 21:00 voordat ze naar boven gaan.

Voor ma zullen de komende dagen in het teken staan van wennen in Het Roessingh. Ze mag ook niet meer dan 2 bezoekers ontvangen en zal de komende dagen op de afdeling blijven.

Het nieuwe adres voor pa en ma is:

Het Roessingh

T.a.v. J.H. Hamberg / J. Hamberg-Bogtman

Afd.3 kamer 15

Roessinghsbleekweg 33

7522 AH Enschede

Dinsdag 3 april

Vanavond wederom richting Enschede gereden. Eerst naar het ziekenhuis, waar pa samen met Alfred en Cristina al bij ma zaten. Ma zat in de stoel, maar kreeg na een poosje wat last van de rug en kon niet langer zitten en ging liggen. Gisteren is ma naar de KNO-arts geweest. Hieruit bleek dat men niet direct een reden van het mindere horen vinden. Het kan komen door de val en gezien de vooruitgang die er is dat het wel weer op het oude niveau kan komen. Er waren geen bijzonderheden.

De uitslag van de CT-scan van maandag was dinsdag ook binnen. Hieruit bleek dat de bloedinkjes weg waren, maar dat er nog wel 2 vochtplekken/zwellingen zichtbaar waren. Men kan uiteraard niet zeggen over het uiteindelijke herstel van ma en hoe lang het allemaal gaat duren.

Na een half uurtje pakken we de tas vast wat in voor ma en tegen 19:45 gaan we richting Het Roessingh met pa, zodat Alfred en Cristina nog even met ma alleen kunnen zijn.

Van ma krijg je weinig te merken of ze het nu wel of niet fijn vindt dat ze naar Het Roessingh gaat, ze zegt het wel, maar laat het niet zien.

Zondag 1 april

Nee, dit is geen grap. Vandaag zijn Alfred en Cristina bij pa op Het Roessingh en bezoeken met elkaar ma op het ziekenhuis. Een mooi weerzien, uiteraard onder niet optimale omstandigheden, maar er zit vooruitgang in het herstel van pa en ma en dat is goed.

's Middags komen John & Tjitske met de kinderen ook naar Het Roessingh, waar bijgekletst wordt en een aantal praktische zaken worden afgestemd.

Er valt geen nieuws te melden over de situatie van pa en ma. Ze hebben beide weekend en zijn verder "goed te pas".

Rond 17:00 uur wordt voor pa het eten opgediend en Alfred en Cristina blijven op Het Roessingh een hapje eten, waarna ze 's avonds nog naar ma willen gaan en later nog bij pa op Het Roessingh.

Zaterdag 31 maart

Vanavond eerst naar ma geweest samen met Robert. Ma ligt op bed, maar is goed aanspreekbaar. Ze heeft vandaag goed kunnen uitrusten, ze heeft weinig op de stoel gezeten (alleen vanavond tijdens en even na het eten). Ze was zelfs zo "goed te pas" dat ze ons met de rollator naar het liftenplein heeft gebach. Daarna wil ze nog een rondje op de afdeling gaan lopen.

 

Hierna doorgereden naar Het Roessingh waar pa voor het grote scherm zat de voetbalwedstrijd FC Twente Roda JC keek. We hebben gezellig in het restaurant zitten kletsen en tegen 21:00 uur zijn wij richting Almelo vertrokken en pa gaat de wedstrijd verder kijken.

 

Vanavond pa en ma van het heuglijke feit op de hoogte gebracht dat Alfred en Cristina vandaag in Nederland zijn aangekomen en tot woensdag blijven. Zij kunnen nu ook tijd met pa en ma doorbrengen. Om ze maximaal de gelegenheid te geven zullen we voor volgende week maandag en dinsdag geen beroep doen op de vele mensen die ons bijstaan in het bezoeken van pa en ma. Als ma woensdag is overgeplaatst naar Het Roessingh zullen we als familie weer afstemmen over de te regelen zaken/bezoeken.

Vrijdag 30 maart

Hallo lezers, vandaag kregen we het goede nieuws van pa te horen toen we hem ophaalden om samen naar ma te gaan. Hij heeft inmiddels bericht ontvangen dat ma woensdagmorgen naar Het Roessingh gaat en dat ze samen een tweepersoonskamer krijgen op de derde verdieping (waar pa nu ook ligt).

Aangekomen op het ziekenhuis zit ma nog in de stoel. Ze is wel moe, maar blijft nog even zitten. Ingmar belt met pa om ze te bedanken voor het verjaardagscadeau krijgt ma Ingmar ook nog even aan de telefoon. Je merkt dat het haar veel energie kost. Pa vraagt nog aan René of hij zaterdag ook zijn fiets naar Enschede wil brengen met de bus, dan kan hij volgende week samen met de fysio een rondje gaan fietsen als het goed weer is. Als pa vraagt of ma al weet dat ze volgende week naar Het Roessingh mag zegt ze geloof ik wel. Je merkt dat ze hier niet enthousiast op reageert, hierdoor merk je de hopelij\k tijdelijke verandering in de emoties bij ma. Later merk je dat ze het toch wel fijn vindt.

Even later gaat ze ook op bed liggen, ook omdat ze last heeft van haar rug. Als ze op bed ligt gaat het voor ma weer wat gemakkelijker. Je merkt dat ze goed voorruit gaat en steeds gemakkelijker praat, soms geeft ze uit zichzelf wat aan. Wel merken we dat ze nog slecht is met haar geheugen. We hebben extra kleren voor ma bij ons. Als we die laten zien geeft ze zelfs bij een setje bijna verontwaardigd aan dat we haar zondagse kleren hebben meegenomen.

 

We zijn nog bij de zuster langs gegaan om naar de status te vragen over hoe en wat. Ook zij geeft aan dat ma woensdag om 10:30 op de planning staat om naar Het Roessingh te gaan. Als we vragen of de KNO-arts al is geweest krijgen we te horen dat dat niet gelukt is, maar dat er voor maandagmorgen wel een afspraak bij de KNO-arts staat gepland, ma gaat daar dus zelf naar toe.

Na het bezoekuur op het ziekenhuis gaan we nog met pa naar binnen om een kop koffie te drinken en wat na te praten. Om 21:00 uur brengen we pa naar boven en help ik hem nog even met de laptop. Als dat allemaal weer werkt gaan wij ook richting Almelo. Morgen op tijd op het voetbalveld staan en 's middags viert William zijn kinderfeestje nog voor zijn verjaardag van 26 oktober jongstleden.

Morgen zal Almere in Enschede zijn om pa en ma te verblijden met bezoek.

Donderdag 29 maart

Vanmiddag had ik (John) het gesprek in de agenda staan voor het gesprek. Om 14:00 uur aangekomen komt de arts er ook net aan. Samen lopen we naar ma waar ik door haar wordt begroet (deed ze de vorige keer nog niet). We hebben met z'n drieën gesproken over hoe ma zich voelt en waar ze in is veranderd. Lichamelijk gaat het goed, wij zijn als familie tevreden overhet herstel en dat zijn ze op het ziekenhuis ook. Geestelijk is er nog behoorlijk wat werk aan de winkel. Ze is erg vergeetachtig en weet zich weinig te herrinneren. Ook het praten kost haar veel moeite qua denkwerk en soms heeft ze dan hoofdpijn. Ma laat op dit moment nog steeds een verandering in haar gedrag zien (ongeïnteresseerd). De arts kan zich vinden in de opmerkingen en stelt voor om ma voor revalidatie naar Het Roessingh over te plaatsen. Ma vind dat wel goed. De arts gaf aan dat ze gezien de gesprekken die ik de afgelopen dagen met de andere arts en verpleging heb gehad dat ze op voorhand vast de aanvraag naar Het Roessingh heeft gedaan (intrekken kan altijd nog). Als ze naar Het Roessingh gaat zal daar een intake gesprek plaatsvinden om te kijken waar ma neurologisch staat en welk revalidatieprogramma voor haar geschikt is. De duur en mate van herstel is nog niet aan te geven (als dat al op voorhand lukt, het is vaak ook een kwestie van zien tot hoever de patient komt). De arts gaf nog aan dat er t.z.t. nog een controle scan wordt gemaakt, of dat op korte termijn ging gebeuren kon ze niet aangeven.

Ze vroeg nog naar de behandelend arts van pa en zal vandaag naar Het Roessingh bellen om te vragen naar de (on)mogelijkheden. We zullen gebeld worden als er meer bekend is. Het is dat er thuis geen mogelijkheid voor continue bewaking, anders had ma snel weer naar huis gekund, maar dat gaat in de huidige situatie niet lukken.

Als ik navraag over het bezoekje van de KNO-arts doe geeft ze aan dat dit naar verwachting vanmiddag of vrijdag zal gebeuren. Gelukkig is de doofheid van ma wel minder geworden, ze kan ons steeds beter verstaan (zijn haar kamergenoten ongetwijfeld blij mee, hoeven ze niet naar al die schreeuwende mensen bij ma aan het bed te luisteren).

Het bezoek voor ma wacht inmiddels op de gang en als de arts de zaal verlaat komen ze binnen.

 

Als ik vanavond om goed 18:00 uur thuis kom belt pa al weer (had ook om 17:00 uur gebeld). Op Het Roessingh hadden ze gevraagd of pa het fijn zou vinden als ma ook kwam en indien het mogelijk is ze liever op een 4 of 2-persoonskamer willen liggen. "Op een tweepersoons graag" zei pa. Dit soort signalen horend hebben wij goede hoop dat pa en ma op niet al te lange termijn weer bij elkaar zijn.

 

Omdat ma inmiddels met kleren aan op bed ligt zijn we vanavond even snel naar Den Ham gereden om kleren voor ma op te halen, die we dan vrijdag mee kunnen nemen. We waren om 22:00 weer  thuis en heb toen het blog weer bijgewerkt.

Dinsdag 27 maart

Vanmiddag tijdens het werk gebeld door het ziekenhuis. De revalidatie-arts is langs geweest en wil graag een gesprek met de familie. Deze is gepland voor donderdag 29 maart om 14:00 uur. John zal hier in ieder geval bij aanwezig zijn.

 

Vanavond zijn John & Tjitske eerst naar ma in het ziekenhuis geweest. Ma ligt niet meer alleen op de kamer, ze heeft een kamermaatje gekregen. We kunnen hierdoor niet continue zo hard praten met ma. Zoals jullie merken is ma behoorlijk doof. Ze vraagt alles een tweede of derde keer en dan merk je nog dat ze het niet begrijpt, ze geeft regelmatig een antwoord dat niet past bij de vraag. Ze geeft ook steeds vaker het antwoord misschien (ze heeft volgens ons dan in de gaten dat we niet verder vragen of wil niet dat we nogmaals de vraag stellen). Zo wordt het wel lastig om de antwoorden van ma altijd op waarde te schatten. Ma blijft vooralsnog weinig spraakzaam en geeft eigenlijk alleen antwoord op vragen die we stellen. Alleen bij het vertrek vroeg ze of wij nog naar pa gingen en we moesten hem de groeten doen.

Vandaag heeft ma weer een uur op de stoel gezeten en dat ging prima.Toen we met de verpleging overlegden bleek dat voor de komende dagen een schema is opgesteld; vanaf morgen gaat ze 3 keer per dag 1 uur op de stoel om hier aan te wennen. Verder geeft de verpleging aan tevreden te zijn over de gang van zaken en het herstel. Op de vraag of de KNO-arts is geweest blijkt dat men maandag met de arts heeft overlegd om de KNO-arts voor een consult te vragen omdat ma inderdaad dover is dan voor de val. De arts heeft hiermee ingestemd en de KNO-arts zal worden gevraagd. Wanneer hij exact komt is nog niet bekend bij de verpleging. Na dit korte gesprek met de verpleging gaan wij weer via de trap naar beneden richting de parkeerplaats en vertrekken naar Het Roessingh.

 

Daar aangekomen zit het bezoek van 19:00 uur nog bij pa aan tafel, maar moeten na een kwartiertje weer verder. Pa had gisteren een gesprek met de psycholoog, maar dat vond pa maar niets; hij heeft hetzelfde verteld als aan de maatschappelijk werker en vond het weinig toegevoegde  waarde hebben. 

Pa is aan het nadenken over de Paasdagen en hoopt dat hij en ma dat weekend naar huis kunnen, hij ziet zichzelf in ieder geval niet 4 dagen op Het Roessingh zonder andere patienten. Voor ons gevoel is het nog niet in te schatten hoe ver ma is tegen die tijd, afwachten dus voordat we hier zekerheid over hebben. Hier komt vast een goede oplossing voor.

Rond 21:00 uur gaan we met pa naar boven om nog wat financiële zaken af te werken, waarna wij richting huis gaan en pa naar de woonkamer.

Zondag 25 maart

Vanmorgen even na 9 uur met z'n allen (incl. Brittany) vertrokken vanuit Almere om rond 11 uur in Enschede in het ziekenhuis te zijn en ma een bezoekje te brengen. Omdat met z'n 5-en tegelijk aan het bed wat druk zou worden ging René aan het bed zitten en wisselden de anderen elkaar na een minuut of 10 telkens af.

Ma lag te slapen. Eigenlijk had ze via de TV naar de dienst in het ziekenhuis willen kijken, maar daar kwam dus weinig van terecht. Ze is nog steeds wat afwezig en heeft grote moeite om met name hoge stemmen te verstaan. Lage gaat beter, maar ook dan moetnog regelmatig de vraag even herhaald worden. Ma reageert op vragen maar gaat niet uit zichzelf het gesprek aan. Ze antwoord overigens wel gewoon en niet alleen maar met ja knikken of nee schudden. Ze geeft zelf aan dat ze nergens pijn heeft maar houdt toch doorlopend de handen voor haar ogen en vertrekt haar gezicht als ze gaat verliggen.

Ma drinkt tijdens het bezoekuur onder wat gemor "ze lopen hier te drammen" haar sinaasappelsap op en haalt regelmatig haar schouders op of zegt dat ze het niet weet als haar vragen gesteld worden over wat er de afgelopen dagen gebeurt is. Een aantal dingen van de dag ervoor, bijv. dat pa op bezoek is geweest, weet ze nog wel, maar vrijwel alles wat langer geleden is lijkt te zijn verdwenen.

Ma zit trouwens aan alle kanten onder de blauwe plekken. Haar nek is helemaal groen/geel net als de binnenkant van haar armen. Op zich een bekend gegeven, ma had toch altijd al snel enorme blauwe plekken als ze zich ergens aan gestoten had.

Als de verpleging aan het eind van het bezoekuur langs komt weet ze te vertellen dat morgen een KNO arts langs zal komen om te kijken of er wat te zeggen valt over ma's gehoorprobleem.

Het is intussen 12 uur, de warme maaltijd wordt gebracht, dus tijd om afscheid te nemen. Wij gaan een bakkie doen en een hapje eten bij pa en ma Bouw. Na diverse soorten soep, een broodje shoarma en een lekker toetje gaan René, Pascal en Brittany op weg naar Het Roessingh om pa op te halen voor een bezoekje aan ma.

Aangekomen op Het Roessingh blijkt pa niet in de zaal of op z'n kamer te vinden te zijn. Even bellen brengt uitkomst. Pa zit al buiten bij de deur. Waren we elkaar blijkbaar net misgelopen in de lift. Dus wij weer naar de hoofdingang waar pa al helemaal klaar zat in z'n rolstoel. Dus René snel de auto voorgereden en pa in de auto geholpen. In het ziekenhuis voltrok zich natuurlijk het omgekeerde ritueel.

Pa koopt nog even een bosje bloemen voor ma en zo gaan we met z'n vieren naar boven. Ma is wakker en groet ons terug. Het is voor pa en ma even wat worstelen, de een vanuit z'n rolstoel en de ander voorzichtig schuivend in haar bed, maar het lukt om elkaar te kussen.

Zo'n uurtje is toch elke keer ook zo weer voorbij en rond 3 uur nemen we weer afscheid van ma en keren we terug op Het Roessingh. Daar komen Harriët en Ingmar intussen ook aangewandeld en samen doen we nog even een drankje op het terras in de zon.

Tegen half 5 brengen we pa weer naar boven en zorgt René dat pa de komende week weer kan internetten. Dan nemen we afscheid en rijden weer terug naar Almere.

 

's Avonds gaan we met z'n vijfen weer richting Enschede. Eerst naar het Roessingh waar Tjitske, Mika en William bij pa blijven en Matthea en John naar het Ziekenhuis gaan voor een bezoekje aan ma. Ma ligt lekker rustig in haar bed als we komen en is blij met het bezoek. We ruimen de schone spulletjes op in haar kast en pakken de te wassen kleren. Ma is al weer wat meer helder dan gisteren en weet ons antwoord te geven over de meeste vragen. Dit alles gebeurt in een hoger tempo dan gisteravond, dus we zijn hier positief over. Ma heeft een mooi uitzicht over Enschede (Zuiderval) en vooral bij zo'n mooie avond als deze is het een mooi gezicht, zeker als er ook nog een 2 luchtballonnen worden gespot door ma.

Ma heeft vanmorgen weer op de stoel gezeten en dat ging weer beter dan gisteren. Ze hoefde nu niet over te geven, maar kreeg wel last van hoofdpijn. Ook de vele vragen die we op haar afvuren worden haar soms wat te veel en dan geeft ze aan dat ze toch wel last van haar hoofd krijgt. Als we vragen waar het precies pijn doet geeft ze aan dat dit aan de rechter voorkant van haar hoofd is, de plek waar ze ook de bloedinkjes heeft gehad.

 

Rond 19:45 vertrekken we weer richting Het Roessingh om met pa te praten. Hij heeft een fijne dat gehad en heeft redelijk kunnen uitrusten van de vele oefeningen die hij vanaf morgen (werkdag noemen we het) weer op moet pakken. Na een uurtje vraagt pa ons om hem naar boven te brengen, zodat hij nog even tot rust kan komen voor het slapen en morgen weer fit op kan staan.

 

We rijden weer richting Almelo waar Matthea en Mika terug rijden naar Den Ham, vanwaar ze morgen naar huis rijden. 's Avonds nog contact met Alfred om ze in Spanje weer bij te praten, ook voor hen is het moeilijk om op zo'n grote afstand te zitten. Gelukkig kunnen ze ook nog met pa bellen om wat bij te praten en contact met hem persoonlijk te houden.

Zaterdag 24 maart

Na de zwemles van Mika vanochten direct in de auto gestapt om samen met Mika het weekend door te brengen in Den Ham. Eerst rijden we naar het Roessingh om (o)pa op te pikken. Pa zit al lekker in het zonnetje met smart op ons te wachten. Behendig maakt pa de oversteek van rolstoel naar autostoel (dit had hij al even geoefend tijdens de fysio afgelopen woensdag). Bij het ziekenhuis voltrekt zich uiteraard de omgekeerde versie. Terwijl ik de auto snel in de parkeergarage zet 'past' Mika even op opa. Snel de lift in en op naar (o)ma. Op B4 aangekomen ontdekken we dat ma is verhuisd. Ze ligt nu op een 4-persoonskamer (B408) Ondanks dat het een 4-persoonskamer is, heeft ze het rijk voor zichzelf. Wanneer we aankomen ligt ma een beetje te doezelen, maar als ze ons hoort gaan haar ogen open en worden we verwelkomt met een groet en een lach. Eerst even knuffelen met pa en daarna uiteraard ook een knuffel en een kusje van Mika. Pa geeft ma een lading chocola, want hij krijgt er zelf zoveel dat hij het niet kan bijbenen qua opeten. Maar of dat ma wel lukt?... In vergelijking met woensdag vind ik ma weer een klein stukje vooruit gegaan. Ze praat nu i.p.v. alleen knikken en schudden. Ook weet ze vanaf afgelopen donderdag zich bepaalde dingen te herinneren (wie er op bezoek zijn geweest bijvoorbeeld). Pa praat en vraagt honderduit, maar ma heeft veel moeite om hen te verstaan. Elke zin moet herhaalt worden en dan begrijpt of verstaat ze het nog vaak niet of niet goed. Hopelijk kunnen ze snel naar ma's oren kijken om te achterhalen of de oorzaak met de val te maken heeft of hopelijk iets simpels als een prop in het oor is!? Tijdens ons bezoek komt de verpleegkundige nog even langs, zij vertelt ons dat ma heeft aangegeven duizelig te zijn. Dit is een bekend verschijnsel na een schedelbasisfractuur/hersenkneuzing. Ze vertelt verder dat ma vanochtend tijdens het verschonen van het bed even op de stoel heeft gezeten. Dit was nog niet zo'n succes, gezien het feit dat ze toen heeft overgegeven. Omdat ma's ogen steeds vaker en langer dichtvallen en het daarnaast 12:00 is geweest nemen we afscheid van ma zodat ze na het eten kan gaan rusten. Dan volgt het ritueel van overstaapen/instappen/uitstappen in/uit de rolstoel/auto voor pa. In het Roessingh aangekomen brengen we pa naar de eetkamer van zijn afdeling. Hij kan zo aanschuiven, want ze zijn al begonnen. Gelukkig hebben de mederevalidanten nog wat eten voor pa laten liggen. Mika en ik gaan vervolgens even de stad in, want voor pa moet een zwembroek gekocht worden (ik kan hen toch niet laten zwemmen in een broek die hij al aan had in mijn kinderjaren!...) Als het aan Mika had gelegen was het er een met bloemetjes geworden, maar uiteindelijk heb ik maar gekozen voor een effen blauwe) Voor ma daarnaast nog maar weer een pyama gekocht, want als ze je elke dag een schone aandoen, gaat het hard met de pyamavoorraad. En omdat het prachtig weer is krijgt Mika een heerlijke McFlurry (smarties). Dan snel weer richting MST voor het middagbezoekuur. Hier kijkt mama me verbaasd aan, 'ben je er alweer?' Na ongeveer een half uur nemen we weer afacheid, omdat ma toch nog erg moe is. Nu kan ze weer lekker rusten, wat immers het beste medicijn is in ma's geval. Dan maar weer in de auto naar het Roessingh om pa gezelschap te houden. Daar aangekomen blijkt pa achter zijn laptop te zitten. Hij is druk bezig met het lezen van deze blog. Op dat moment was hij gekomen tot 22 maart (net de periode dat hij wakker begon te worden), pa geeft aan dat wij ons ontzettende zorgen moeten hebben gemaakt en dat hij echt heel erg ziek is geweest. Wat zal het raar zijn voor pa om te lezen wat er allemaal is gebeurd!... Na even op het balkon te hebben gezeten vraag ik pa of hij zin heeft in een rondje door het park. Dit ziet hij wel zitten en dus gaan we met z'n 3-en naar buiten. In het van Heekpark aangekomen pakken we even een terrasje. Onder het genot van wat fris praten we even bij en kijken we naar Mika terwijl hij klimt en klautert in het speeltuintje. Na deze rustpauze vervolgen we ons rondje door het park. Om iets voor 17:00 'leveren' we pa weer af op het Roessingh. Hier wil hij nog een klein stukje verder lezen van de blog voordat het met een kwartier weer etenstijd is. We nemen dus afscheid van (o)pa met een dikke knuffel en/of kus. Vanavond gaan John &Tjitske bij pa en ma op bezoek. Mika en ik stappen in de auto om te overnachten in Den Ham. Even bijkomen na deze drukke, enerverende dag! Morgenavond gaan we weer langs bij pa en ma.

 

Vanavond zijn Tjitske en John bij ma op bezoek geweest. We hebben de kinderen eerst bij pa gebracht, want Lisanne en William vinden het niet prettig om op het ziekenhuis te lopen. Toen we aankwamen en naar kamer B411 liepen zeiden we tegen elkaar dat ma er "sexy" bij lag met de benen zo hoog en een doorkijkje onder de deken. Toen we zagen dat de armen aan het bed vastgebonden waren moesten we even schrikken, maar toen we de deur wilden doorlopen bleek dat er iemand anders op de kamer lag (gelukkig, maar waar is ze nu dan??). We vroegen aan de verpleging waar ze was en ze bleek te zijn verhuist naar kamer B408.

Ma keek deze mooie dag naar buiten toen we haar op de nieuwe kamer vonden. Een 4 persoons kamer, waar ma het rijk alleen had. De verpleging had aangegeven dat ze zouden proberen om de kamer zoveel mogelijk te ontzien van nieuwe patienten, of dat lukt is natuurlijk een tweede, het is en blijft een ziekenhuis. Ma was wakker en ondanks dat ze je nog met van die vragende ogen kan aankijken van "en wie ben jij?" kon ze de vragen die we stelden beantwoorden, ondanks dat ze er wel vaak lang over na moest denken. Haar reacties waren ook niet meer dan het hoogst noodzakelijke op de vragen die je stelde. Ze blijft nog een beetje wereldvreemd, maar dat is ook inherent aan haar ziektebeeld; we moeten ons hier nu nog geen zorgen over maken. Tegen 20:00 uur gaan we weer richting Het Roessingh.

Pa vermaakt zich met Lisanne en Robert en William kijken naar de voetbal op een groot scherm in een van de zalen. Het gaat goed met pa en is blij dat hij vanmiddag naar ma in het ziekenhuis kon. Wel vindt hij het moeilijk (en dat is te begrijpen) dat ma zo weinig enthousiast reageert, of soms helemaal niet, zeker omdat hij weet hoe ma altijd was en regelmatig praatte. Alles heeft zijn tijd nodig en laten wij elkaar die tijd geven. Om 21:00 uur brengen we pa naar zijn kamer en wensen hem een goede nachtrust, bij leven en welijn zien we elkaar morgenavond weer.

 

Voor de duidelijkheid, de kamer van ma is nu B408 (zelfde gang, alleen nu voor kamer B411 linksaf en doorlopen tot het einde).

Donderdag 22 maart

Vanmorgen tijdens bezoek bij een relatie werd ik gebeld door het ziekenhuis dat de arts graag een gesprek met de familie wilde hebben tijdens het spreekuur, of dat lukt wordt gevraagd. Net op kantoor aangekomen wordt ik ook gebeld door Het Roessingh, dinsdag 1 april om 15:00 uur is er een patiëntennabespreking, een van ons zal hierbij aanwezig zijn.

 

Tijdens het spreekuur dus naar het ziekenhuis, waar ik ma een stuk beter uitziend aantref. Ze is duidelijk rustigter en ook heeft ze de ogen meer open. Ook zegt ze af en toe een paar woordjes.

Om 15:00 uur komen de arts en de co-assistente de kamer binnen. Er was een spoedgeval tussendoor gekomen, waardoor ze wat verlaat zijn. Ze geeft aan erg tevreden te zijn over het herstel. Sinds gisteravond heeft ze geen bloed en/of hersenvocht meer uit de neus gelekt en als dat morgenvroeg ook nog zo is willen ze beginnen met de fysio. Het lijkt erop dat het scheurtje in de hersenschedel al voldoende geheeld is. De beperkte bloedinkjes waren vooral zichtbaar in de rechtervoorkant van de hersenscan. Verder gaf zij ook aan dat het tijd nodig heeft om de zwellingen in de hersenen te laten afnemen (dat kan nog weken of zelfs maanden duren, dat is per persoon verschillend). Op de vraag wat de verwachting is hoe lang ma nog in het ziekenhuis blijft durft men geen antwoord te geven. Als ik aangeef hoe we het moeten zien, terugkijkend naar maandagmiddag en de situatie nu geeft de arts aan dat het niet de verwachting is dat het nog weken zal duren. Ze geeft aan dat ze ook zullen kijken of ma naar het ziekenhuis in Almelo kan worden gebracht. Ik geef aan dat gezien de situatie met pa en dat ik in Enschede werk,het onze voorkeur heeft om ma in het ziekenhuis in Enschede te houden, wij vinden dat praktischer. Ze zullen kijken naar de mogelijkheden.

 

Vanavond eerst naar het ziekenhuis geweest, waar ma al weer meer wakker in bed lag dan vanmiddag. Ze lag er fris bij en had haar gebid weer in wat gelijk een ander gezicht geeft. Ze kan zich nog steeds weinig herinneren (ook van dingen die langer geleden hebben plaatsgevonden) en geeft nog weinig blijk van enige interesse. ze staart meestens nog wat apatisch voor zich uit. Als om goed 19:00 uur het volgende bezoek komt gaan Tjitske en John naar pa in Het Roessingh. Pa zit al in de hal en er is onaangekondigd bezoek, erg fijn dat er zoveel aandacht is voor pa. Pa voelt zich erg goed en heeft het programma goed af kunnen werken. De dominee is op bezoek geweest wat ook gewaardeerd wordt door pa.

Al met al zijn we dankbaar voor de ontwikkelingen die pa en ma doormaken. Hierin zien we de bewarende hand van de Heer en weten dat velen van u aan ons denken in uw gebed. Het geeft ons de kracht om alles te kunnen volhouden en dragen. Hartelijk dank en Gods onmisbare zegen toegewenst.

Woensdag 21 maart - meeloopdag

Vanmorgen om iets na achten in de auto gestapt en naar Enschede gereden om een dag met pa mee te lopen op Het Roessingh. Na wat kleine vertragingen kwam ik daar vlak voor 10 uur binnenvallen. Pa was nergens te vinden. Ik dus bang dat hij al naar de 1e therapie was. Bleek hij zich op het toilet verschanst te hebben :-)

Ofwel ruim tijd om eerst even een bakkie thee te doen voordat we naar beneden gingen voor het eerste half uurtje fysiotherapie. Dat bestond deze keer uit 'hangen aan de bar' ofwel de statafel. En dat is precies wat het woord zegt (ondersteund) staan aan een tafel. Dit om het rechtop staan te oefenen en de conditie te bevorderen. De fysiotherapeut was ook echt barman en verzorgde ons met limonade en thee. Trouwens, zo'n half uurtje is dan zo voorbij dus voor ik het in de gaten had zat pa alweer in z'n rolstoel en konden we een verdieping hoger op zoek naar de logopediste.

Dit was de 2e sessie bij de logopediste en bestond uit verder uitvragen over wat pa had gekund voordat hij geopereerd werd en wat hij hoopte te bereiken met logopedie. Na een stuk tekst voorlezen door pa, waarbij hij geobserveerd werd door de logopediste, beloofde ze voor de volgende keer een oefenplan klaar te hebben zodat pa daadwerkelijk met zijn spraak aan de gang kan.

De laatste afspraak van de ochtend was bij de arts die even moest kijken naar de jichtteen van pa en hem opnieuw een eerder gestopt pilletje voorschreef zodat de jicht weer snel zou verdwijnen.

En daarmee was het 12 uur geworden, dus tijd voor de lunch. Pa parkeerde ik aan de eettafel en ik moest met een bonnetje even naar het restaurant beneden om een lunch bij elkaar te zoeken. Natuurlijk mocht die lunch wel in de eetzaal genuttigd worden en pa had het plekje naast hem dan ook met hand en tand verdedigd zodat er geen mederevalidanten kwamen zitten. :-)

Na de lunch stond er een uurtje of 2 bedrust op het programma. Dat gaf mij te tijd voor een wandelingetje buiten en een bezoekje aan het ziekenhuis bij ma. Ma lag te slapen, wat ze momenteel heel veel doet. Daarbij gaat heel af en toe een oog open en laat ze merken dat ze weet dat je er bent. Aangezien ik er buiten de bezoektijd was gaf dat de verpleging ook mooi even de gelegenheid nog een formulier met me door te nemen zodat zij ook weer van alle informatie voorzien waren. De zuster wist me te vertellen dat de vloeistof die uit ma's neus komt inderdaad hersenvocht is. Dat is een zeker risico i.v.m. infectie. Dat wordt dan ook goed in de gaten gehouden. Op dit moment bestaat de 'behandeling' van ma eigenlijk uit rust en goed in de gaten houden of er geen afwijkende waarden optreden. Tot dusverre gaat dat goed, dus dat is positief.

Om kwart voor 2 nam ik weer afscheid van ma om terug te gaan naar Het Roessingh. Daar vond ik pa aan tafel met een kop thee en een nutridrink. Ik dronk nog even een kop thee mee om vervolgens samen met pa naar de maatschappelijk werker voor een eerste intake. Dat betekende een uur lang uitgebreid vertellen over de afgelopen maanden en de huidige situatie.

Na afloop van het gesprek met de maatschappelijk werker was het weer tijd voor theepauze. Omdat het fantastisch mooi weer was besloten we die thee lekker buiten te drinken. Even fijn in het zonnetje met de benen omhoog.

Om half 5 was het dan nog tijd voor een half uurtje fysio. Pa wilde heel graag oefenen met de transfer van de rolstoel naar de auto. Hij wilde natuurlijk graag kijken of hij met ons in de auto mee zou kunnen naar het ziekenhuis om ook ma te kunnen bezoeken. Dat snapte de fysiotherapeute maar al te goed dus wij naar boven waar een auto in het pand staat waar dit soort dingen mee geoefend kunnen worden. Die oefening bleek trouwens een fluitje van een cent. Dus pa moet ergens de komende dagen maar eens mee naar het ziekenhuis.

Het fysio half uurtje werd tenslotte afgesloten met een stuk lopen achter de rollator. En toen was de koek voor vandaag wel op. Er was weer hard gewerkt en opnieuw vooruitgang geboekt.

Intussen was het 5 uur en dus tijd voor de warme maaltijd. Die mocht ik ook mee nuttigen. En dus smulde ik samen met de revalidanten van een heerlijk portie bami. Volgens de revalidanten was het eten elke dag zo lekker, dus wat dat betreft zul je ze niet horen klagen.

Na afloop van de maaltijd bracht ik pa nog even naar zijn kamer. Hij wilde graag nog even rusten voordat er 's avonds wellicht nog bezoek kwam. Ik nam afscheid van pa en ging op weg naar het ziekenhuis om nog weer bij ma op bezoek te gaan.

In het ziekenhuis lag ma natuurlijk te slapen. Ook John kwam nog even langs en de verpleging praatte ons even bij. Ma heeft op dit moment vooral rust nodig en wordt strak in de gaten gehouden. Verder blijft het 'gewoon' afwachten totdat ma weer actiever wordt. John vertrok kort na half 8 om nog even bij pa langs te gaan en ik stapte tegen 8 uur in mijn auto om Almere te rijden.

Woensdag 21 maart

Vanochtend (ik heb vannacht in Den Ham geslapen) eerst druk geweest om allerhande zaken te regelen (het 'bezoekrooster' voor papa & mama bijvoorbeeld, verder schone kleren voor allebei, een recept en wat drinken voor pa). Al met al een hele ochtend druk geweest met vooral veel mensen bijpraten. Iets na 13:00 vertrek ik richting Enschede, zodat ik er mooi op tijd ben. Zal mama nu aanspreekbaarder zijn? Ik ben benieuwd! Als ik aankom ligt ma te slapen, ze opent haar ogen wel even als ik wat zeg en haar een kus geef, maar ze dommelt al snel weer in. Ik laat haar maar lekker, want rust is immers belangrijk. Ondertussen ga ik op zoek naar een verpleegkundige om te horen of er nog nieuws is. Ma blijkt eerder vandaag te hebben aangegeven veel last van haar nek te hebben. Dit wordt goed in de gaten gehouden. Daarnaast blijft ze toch ook af en toe toch weer te bloeden uit haar neus. Ook dit wordt goed in de gaten gehouden, ik heb begrepen dat ze dit willen laten onderzoeken (of er hersenvocht bij zit, zie blog van gisteren). De verpleegkundige geeft verder aan dat ik haar best een beetje wakker mag proberen te maken, anders blijft ma nl alleen maar slapen. Rust is in ma's situatie belangrijk voor het herstel, maar zo nu en dan even wat praten kan geen kwaad volgens de verpleegkundige. Als ik weer terugkom op haar kamer, komt de voedingsassistente net binnen om wat drinken te brengen. Zij maakt ma even wakker, zodat ze lekker even wat kan drinken. (Deze vertelt mij dat ma vanmiddag ook wat pap, appelmoes en een toetje heeft gegeten. Dit ging prima). Nu ma wakker is 'ziet' ze mij eindelijk en krijg ik een glimlach! Echt praten lukt nog niet, maar met communicatie dmv ja/nee vragen lukt het ma antwoord te geven door met haar hoofd te schudden/knikken. Zo kom ik erachter dat ze op dat moment geen hoofdpijn heeft of misselijk is. Wel geeft ze aan veel last van haar nek te hebben. Ook is ze nog erg duf, haar ogen vallen steeds dicht. Omdat ze zo moe is vraag ik ma of ze liever heeft dat ik ga of dat ze wil dat ik nog even blijf. Ze geeft aan dat ze graag wil dat ik nog even blijf. Terwijl ik haar hand vasthoud valt ze uiteindelijk in een rustige slaap. Na een voorzichtig kusje om haar niet wakker te maken vertrek ik. In de stad haal ik nog snel even 2 pyama's zodat ma er de komende week ook nog netjes bij ligt! Na dit 'uitstapje' ga ik nog even snel bij pa langs (hij heeft een welverdiend uurtje theepauze tussen de therapieen door) om wat spullen af te geven. Pa en René (René heeft vandaag de hele dag meegelopen ipv ma die dit anders vandaag zou doen) zitten al buiten te genieten van het prachtige weer. Iets voor half vijf neem ik afacheid, want pa heeft nog een half uurtje fysiotherapie voor de boeg. Om 17:00 is het dan tijd voor de warme maaltijd, welke René ook nog op het Roessingh mag nuttigen als meeloper. Zelf stap ik in de auto om de rit naar huis te maken. Weer even een paar dagen naar huis, naar manlief en kinderen. Aankomend weekend ben ik weer van de 'partij'... Vanavond gaan John, Tjits en ook René waarschijnlijk weer even bij ma en pa op bezoek. Wellicht volgt er later vanavond nog een update door een van hen.

<- Last Page :: Next Page ->
Hosting door HQ ICT Systeembeheer