Toen ik dinsdagochtend de honden uitliet, was het wel koud en nat, maar niet bijzonders. toen ik vervolgens nog geen 45 minuten later op de fiets zat lag er aan het einde van de straat een scholier op het fietspad. ik had zelf nog niet direct in de gaten dat het glad was, en vermaande norsig de grote groep scholieren dat ze niet met z'n allen op het fietspad moesten staan. 

Een klein stukje verder zet ik vlak na een bocht aan en ik voel mijn achterkant wegglijden. -gloep- uitkijken dus. ik moet dan een klein stukje omhoog en daar was het nog gladder. Waar kwam dat opeens vandaan. Binnen de komende 3 kilometer moest ik 4 keer EHBO verrichten. in no time bevroren de wegen. Dat was een aparte ervaring. ik was te ver weg om terug te keren en bovendien was het achter mij nu zeker weten spekglad. Er zat dus nietsa anders op dan door te fietsen en hop en dat het beter zou worden. Dat werd het dan ook wel, maar pas toen ik bijna in Den Haag was.

Verder was het niet zo bijzonder deze week. Vrijdag werd het droog en toen ik naar huis fietste was het nog licht.  Laatst maakte iemand een grappig bedoelde opmerking dat ik wel wat vaak een zonsopgang fotografeer als ik op de fiets zit. Het was nu echter helder en avond en nog enigszins licht. Dat bracht me op een idee om degene van de zonsopgang opmerking ten dienste te zijn. Om mijn spontaan opgekomen plan te voltrekken heb ik wel enigszins vrij uitzicht nodig.

 Ik had twee opties, of naar de Rotte of het ATB baantje bij Zoetermeer op. Omdat ik niet goed in kon schatten hoe snel het donker zou worden, was ik bang dat ik te laat bij de Rotte zou zijn.  En dus koos ik voor Zoetermeer. Bovendien had ik de MTB bij me, dus dat kwam goed uit. Eenmaal aangekomen klom ik het hoogste heuveltje op, hier kon ik wel goed merken dat er achterop de MTB een wegband zit. beetje glibberen hier en daar, in de modder maar toen ik bovnestond... viel het me bar tegen.  foto gemaakt met de telefoon omdat ik bij wijze van uitzondering geen camera bij me had en vervolgens met grootlicht op de heuvel weer af.


Voor zit wel een terreinwaardige band en die ploegde als een soort van schoepenrad de modder los en dat vloog in brokken om de oren. Leuke ervaring. Eenmaal benden en net de hoek om zag ik dat ik hier een veel betere zonsondergang kon fotograferen en aldus gedaan.
Tevreden met dit resultaat fietste ik naar huis.  Komende week gaat het echt vriezen dus ik ben benieuwd wat die week gaat brengen.

De wind huilde om de torens en rammelde aan de luiken, de regen striemde hem in het gelaat, zodat de moed hem in de doorweekte schoenen zakte...

De oplettende lezertjes hebben de voorgaande tekst natuurlijk al lang herkend. Het is namelijk een citaat van Joost, de bediende van heer Olivier B. Bommel.  Een heer van stand, met uw welnemen.

Het was het gevoel dat mij afgelopen week heel even overkwam. En dat overkomt mij niet zo vaak.  Wat gebeurde er dan, vraagt u zich wellicht af, welnu. ik begin bij het begin.


Het begon maandag namelijk zowaar met vriezen. omdat ik met vorst de wegen niet zo heel erg vertrouw nam ik mij voor om de mountainbike mee te pakken.  Eigenlijk hebben we die fiets gekocht voor mevrouw de Poldertoerist, maar inmiddels heb ik er al meer kilometers mee gemaakt dan zij. Iedere keer valt me toch weer op dat, ondanks dat het een eenvoudige fiets is, het toch wel een fijn apparaat is. Met het brede rubber en zonder de klikpedalen voel ik mij bij mogelijke gladheid toch wat zekerder.  De fiets rolt wel wat zwaarder, maar toch kan je er nog aardig mee doortrappen.
dat deed ik twee dagen. eerst twee keer met droge vorst en de laatste keer terug was ik vergeten mijn astmamedicijnen in te nemen. En dan kan, zeker als het koud is, toch wel merken dat ik die niet voor niets heb. want op een gegeven moment werden mijn benen zwaar, niet normaal. Terwijl ik mij nog af zat te vragen waardoor dat nu kwam ploeterde ik voort, maar het ging steeds moeilijker. en opeens wist ik het. ik ben gestopt grabbelde in mijn tas en vond de inhaler. maar helaas het mocht meer baten. De terugweg was een lijdensweg. Je probeert jezelf voor de gek te houden: "ik voel niets, ik heb prima benen!" maar de snelheid zegt iets heel anders. De moed zakt mij inderdaad even in de schoenen.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd had ik een spierpijn, niet te zuinig. Fietsen was nu niet slim. Je moet ook niet tegen elke prijs willen fietsen. En dus werd het een autoritje.  Ik schaam mij er niet voor.  Het regende die hele dag, en ik vond het niet zo heel erg. behalve 's avonds terug naar huis, toen ik in een hele dikke file terechtkwam. Dan weet je het weer, fietsen is zoveel vrijer!

En dus werd de week gewoon weer afgemaakt op de fiets. Vol tegen de wind in fietste ik naar kantoor. Dat ging prima, want mijn benen hadden nergens last meer van!

Samson en Gert zongen het al: mooi! de wereld is mooi, zo mooi zo mooi, zo bibaboeba vreeslijk mooi.

En je kan van die pratende hond zeggen wat je wil, maar hij heeft natuurlijk gewoon gelijk.  Want ik heb het al zo vaak geschreven dat je op de fiets geniet van de wereld om je heen. in mist, op een mooie zomeravond, tijdens storm, vrieskou etc.

zo ook vanochtend weer. terwijl het voor me nog nacht leek zag ik  de verkeersborden hier en daar roodachtig oplichten. toen ik even over mijn schouder keek, zag ik dat achter mij de zon opkwam. En hoe! eigenlijk krijg ik daar nooit genoeg van. En zeg nou zelf: er is toch geen een zonsopgang hetzelfde?

Die zonsopgang moest natuurlijk ook even op de gevoelige chip, dus snel in mijn tas gegrabbeld en het cameraatje gepakt.
En daar stond ik dan op de hoek van een T-splitsing met mijn cameraatje in de hand om een foto te maken. Nu rijden op de weg de autos doorgaans lekker door. maar kennelijk vertrouwde de mensen het niet want ik denk uit angst dat ik daar helemaal niet stond om een zonsopgang te fotograferen maar bezig was met een snelheidscontrolle ofzo. Omdat ik graag iedereen van dienst ben heb ik de flits aangezet een een paar keer geflitst. Dat was voor de kwaliteit van de foto's niet heel bevorderlijk overigens. maar gelukkig kon ik een paar goede foto's maken waar de auto's niet heel storend op te zien zijn.


Voldaan sprong ik weer op de fiets. Die foto's waren in de pocket(camera)

En dat zal je natuurlijk altijd zien,  heb je extra snel gefietst om de verloren fototijd in te halen, stuit je op een wegversperring....

Toen ik 's morgens om 6.30 uur de honden uitliet was het droog en er stond niet zo heel veel wind. Niets te merken van de voorspelde dag met onstuimig weer.

Toen ik om 7.00 uur het huis verliet was dat al compleet anders. de regen sloeg met bakken tegen de ramen. prima.. want nu wist ik tenminste meteen dat ik mijn regenkleding aan moest trekken. en aldus geschiede.

Eenmaal op pad had ik het eerste stukje de wind mee. dat eerste stukje is eigenlijk niet veel meer dan de straat uit, dus stel je daar niet al teveel van voor. Maar de straat uit ging wel lekker soepel. als snel merkte ik dat de wind best stevig was.
Omdat ik gewoon geen zin had om langs de A12 te fietsen vanwege het feit dat de fiets dan meteen van voor tot achter onder de modder zit besloot ik de polderroute te kiezen. In de polder is weinig beschutting en dat vroeg dus opperste concentratie. Ik had de wind tegen of van opzij.  Voor heb ik zelfs even naar het kleinste blad geschakeld. maar met een toch relatief hoge trapfrequentie kwam ik prima verder.
Hoe dichter ik in de buurt van Den haag kwam hoe harder de wind begon te waaien. En de regen werd er ook niet minder op.

De regen was wel koud en als die met deze wind in je gezicht geblazen wordt dan voel je dat ook best goed. Ik had bij het vertrekken snel mijn o9ude regenbroek gepakt, om twee redenen. Allereerst trek je die wat makkelijker aan en bovendien lag mijn nieuwe broek boven en ik had geen zin om op mijn fietsschoenen de trap op te gaan en zo de nog vakantie vierende gezinsleden wakker te maken.
Inmiddels was ik er wel achter waarom ik een nieuwe regenbroek gekocht had. mijn benen waren ijskoud en kleddernat. Deze broek is nog geschikt om met de honden te lopen, maar meer ook niet.  ook mijn schoenen waren inmiddels volgelopen. en tot overmaat van ramp begon mijn koplamp ook aan te geven dat de accu op was.  De lamp op de zuinig stand en ik was er bijna. nu had ik de wind echter vol tegen gekregen dus dat bijna dat duurde nog wel even.

Eenmaal op kantoor was het bijzonder rustig in de fietsenstalling, en collega's merkten op dat het geen weer was om te fietsen, dus dat had ik zeker ook niet gedaan. Nou dus wel. Het was gewoon lekker stoer fietsweer. ik krijg er wel een kick van. Toch mooi maar weer gedaan wat anderen niet aandurfden. Omdat ik vanwege wat rukkigere zijwinden nu al een paar keer bijna naast de weg belande besloot ik om 's avonds wel langs de A12 terug te fietsen omdat je dan toch wat beschutter fietst. Dat scheel de inderdaad heel erg veel. maar wel begon mijn fiets iedere kilometer meer te knarsen. Ook stond er op sommige plaatsen een hoeveelhied water op het fietspad ongewoon.
Wat niet zo slim was, was dat ik er pas bij vertrek achter kwam dat ik mijn fietslamp op moest laden. Snel bij de Gamma naast het werk nog wel even een lampje gekocht waarmee ik zichtbaar zou zijn, maar er mee zien dat gaat niet. dus af en toe werd ik volledig verrast door een enorme plas water. dus al snel stonden mijn schoenen weer vol.

Eenmaal thuis moest ik na het eten de fiets nodig schoonmaken en dan zie je weer waarom ik zo'n enorme hekel heb aan die A12. de hoeveelheid zand op de fiets is gewoonweg niet normaal en de slijtagesporen op de wielen zijn ook al weer goed te zien. GRRR

Morgenochtend toch maar weer door de polder denk ik, want dat het morgen nog zal waaien en regenen.. het kan mij niet schelen. De met de Oliebollen opgespaarde kilocalorieën of misschien wel beter kilo's moeten er snel afgefietst worden, en dat gaat prima met een potje tegenwind.

Ik heb een paar dagen vrij. En dat is een uitgelezen moment om uit te slapen zou ieder normaal mens denken. Maar ik ben nu eenmaal geen normaal mens, ik ben de Poldertoerist

En dus maak ik van de vroege ochtend gebruik om, zoals Ienieminie het op een Sesamstraat CD zegt die we hier in huis hebben, te zien hoe de dag wakker wordt!

Met de schijnwerper uit mijn vorige blogpost op het stuur  is het dan ook geen enkel probleem om vroeg op pad te gaan. En... lekker rustig op de fietspaden! super!


Gisterochtend heb ik gewoon weer eens een rondje gereden wat ik vorig jaar bijna iedere week tenminste 1 keer per week  's  avonds deed. Dit jaar eigenlijk bijna niet. En dat was maar goed ook, want op een belangrijk stukje in die route kwam ik dit bord tegen:

Nu dus gelukkig nog even vol tegen de win in deze route wel kunnen fietsen.


Vanochtend had ik een ander plan, en fietste ik eerst via wat binnenwegen naar Zoeterwoude en vanaf daar binnendoor naar Alphen aan den Rijn.

 Eigenlijk wilde ik de drie hefbruggen over de Gouwe/oude Rijn aandoen, maar wist niet precies hoe ik dat aan moest vliegen. uiteindelijk heb ik er zo'n 40 km over nagedacht en toen ik bij Boskoop langs het water uitkwam besloot ik via dat fietspad naar Alphen te fietsen.

Zo gezegd zo gedaan:

Langs het water dus naar de Boskoopse Hefbrug:

Om daarna de Gouwe te blijven volgen tot aan de oudste van de drie bruggen en tevens de bekendste (al was het maar vanwege het vallen van het brugdek afgelopen zomer) de Hefbrug van Waddinxveen

En net nu ik zo mooi op schema lag. Ik had namelijk afgesproken om om 10.00 uur weer thuis te zijn en daar leek de brug nu roet in het eten te gaan strooien.
Het was gelukkig maar 1 boot die er onderdoor ging (waarom hebben boten altijd van die vale vetplanten in de kajuit staan?) en na even een flinke eindsprint ingezet te hebben was ik ook echt klokslag 10.00 uur weer thuis.

Lekker gefietst, ik kan niet anders zeggen.

Vorig jaar schreef ik een boos stukje over dat Nederland misschien geen fietsland is, maar een land vol fietsers. Ik kreeg daar een hoop reacties op en opvallend veel mensen waren het met me eens.
De bron van de irritaties lag vooral in het slechte onderhoud van de fietspaden tussen pak 'm beet Gouda en Den Haag. Een veel befietste route, die voor een groot deel langs de snelweg loopt. Toeristisch misschien niet zo fraai, maar voor forensen wel ideaal.
Althans... dat zou je denken.  

Want ik was eigenlijk 5 jaar geleden al van plan naar Den Haag, nou ja eigenlijk Voorburg, te fietsen vanuit Waddinxveen. Ik veranderde toen van baan en werkte daarvoor in Leiden. Ook toen ging ik al regelmatig, zij het niet iedere dag, met de fiets.  Dat wilde ik eigenlijk voortzetten bij mijn nieuwe baan in Voorburg.
Helaas, dat ging echter niet omdat het fietspad langs de A12 even helemaal weg was op sommige stukken. Dit alles ten gunste van de A12 zelf. Waar ik vervolgens iedere dag, zonder alternatief, in de file stond.

Toen een paar jaar later de boel weer open was, was het een grote zand en modderpoel. Dagen na een bui kon je na 1 ritje toch je fiets weer helemaal schoonmaken. Na een keer geklaagd te hebben bij Rijkswaterstaat, werd er toch wel degelijk actie ondernomen, waarvoor hulde. Er werden greppels gemaakt en dat scheelde een heleboel. Alleen... Net niet genoeg, want de afwatering van het wegdek zelf is gewoon niet helemaal in orde, waardoor je na of tijdens een regenbui alsnog kleddernat bent.
Maar wat ik nog veel vervelender vind is dat door dit slechte onderhoud de fiets echt ongelofelijk snel slijt.
ga je met een schone fiets weg dan hoor je toch al na een paar kilometer het zand flink tegen je wielen schuren tijdens het remmen. Even een vergelijking trekken met het autoverkeer, als er losse steentjes op een snelweg liggen na de winter bijvoorbeeld, dan kan je  (schijnt het) een schadevergoeding krijgen van de overheid. Geen idee of ik de overmatige slijtage aan mijn fiets ook bij de Overheid kan verhalen, maar los daarvan heb ik daar eigenlijk ook helemaal geen zin, in. Het zou veel fijner zijn als er af en toe een bezemwagentje over het fietspad zou gaan.

Vorig jaar werd het fietspad lange tijd afgesloten voor werkzaamheden, deze zomer weer en nu ook weer.  Waarom voert men al die werkzaamheden niet gewoon in 1 keer uit? Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Tuurllijk een langer durende afsluiting is ook vervelend, maar als je daarna gewoon weer zonder belemmering door kan fietsen voor enkele jaren... ik had het er wel voor over gehad.
Het fietspad al weer meerdere malen afgesloten geweest en zo langzamerhand begint het een beetje op ontmoedigingsbeleid te lijken.  Zand, slecht asfalt (wat na iedere afsluiting nog weer slechter is), niet gestrooid of schoongemaakt in de winter, na een nachtvorst bij nat weer levensgevaarlijk en onbegaanbaar en  continue werkverkeer op het fietspad, ook nu nog, en dat werkverkeer neemt soms het hele fietspad in beslag, ik snap het echt niet. hoe moeilijk kan het zijn om een potentieel zo mooie fietsverbinding dat ook te laten zijn. De overheid zou deze verbinding moeten koesteren maar daarentegen is dit fietspad een voorbeeld van falend beleid van lokale en decentrale overheid op het gebied van fietsinfrastructuur.

Er zijn in Nederland heel veel slechte stukjes fietspad, maar wat mij betreft mag dit fietspad van Gouda tot en met Den Haag de boeken in als het slechtste fietspad van Nederland. Daar helpt het mooie en wel goed onderhouden stukje bij Waddinxveen niets meer aan.

Overal in Fantasië gebeurde hetzelfde. hele stukken land verdwenen in het niets. En dat niets had een verwoestende aantrekkingskracht op alles en iedereen die er bij in de buurt kwam. vanaf grote hoogte had Atrejoe er zicht op. Het niets was niet zomaar donker er was echt niets. het gaf je het gevoel dat je blind was. een oogverblindend niets.

Mijn oudste dochter(7) vergeleek de mist van de afgelopen dagen met het niets zoals dat beschreven wordt in het boek "het oneindige verhaal"

Dit blogje gaat dus over mist.

Vandaag was het eindelijk weer een beetje helder.  De afgelopen dagen was het niets anders dan dikke, dikke mist.

Hoewel het wel iets heeft, ben ik er niet een hele grote fan van. Mist met een zicht van minimaal 50 meter dat vind ik altijd wel een aparte ervaring. Maar deze mist was dikker dan dat.
op een gegeven moment fietste ik midden in de polder langs het laatste stukje Rotte en daar was de mist zo dik dat ik mijn handen aan mijn stuur niet eens meer kon zien. echt waar!

En collega van me die vroeg me, wat doe je dan? stap je af? En dat vond ik een verrassend goede vraag. Het is namelijk geen moment in me opgekomen om af te stappen. Zelfs niet toen ik echt geen hand voor ogen zag.  Mijn koplampen wierpen twee stralen vooruit (die zag ik wel) en daar fietste ik gewoon achteraan. En hoewel het stukje waar de mist echt zo dik was, maar kort was, was het  zicht voor de rest toch ook niet heel super. zo ontwaarde ik een aantal bochten waarvan me nooit was opgevallen dat die zo scherp waren. Maar als je een bocht pas inzet op het moment dat je er al bijna uit bent wordt ie vanzelf scherp.   De vergelijking met het Niets uit het oneindige verhaal washier  zo gek nog niet. ik bleef doorgaan, maar had geen flauw idee waar ik mij precies bevond. en om me heen was ook echt niets. helemaal niets...


Maar vandaag hadden we dus weer vrij zicht. lekker hoor. wel een stuk minder spannend, maar gelukkig ook minder vermoeiend. want wordt je van stevig doorfietsten normaal lichamelijk ook al moe in de mist en zeker in de mist in het donker moet je, je zo concentreren dat 's avonds het licht echt wel uit gaat.



toch.. Lekker gefietst!

Jazeker wel. Alleen stukjes schrijven dat komt er even niet van.

En eigenlijk heb ik genoeg stof tot schrijven. na Oostenrijk heb ik iedere dag gefietst en regelmatig was er iets waarvan ik dacht, dat moet ik even opschrijven. Sommige zaken kunnen op zich wel even wachten, en er was ook wel wat te mopperen. Vooral over het fietspad langs de A12 bijvoorbeeld, maar dan denk ik, mopperen is zo makkelijk en eigenlijk ook helemaal niet leuk. Toch moet er wat gemopperd worden, maar dat zal ik in een volgend blogje wel doen. Vandaag had ik weer eens een bijzondere ontmoeting met een vogel.
Eigenlijk komt het best vaak voor dat ik iets meemaak met een vogel, dacht ik vanavond. toch het is te bijzonder om niet te melden.

Op weg naar huis vanavond zag ik een grote vogel in de berm zitten. op het moment dat hij mij opmerkte vloog hij op. eigenlijk wilde hij mijn kant op, maar dat kon niet. ik fietste daar namelijk. De vogel koos eieren voor zijn geld en bleef rechtdoor vliegen en dat was dus naast mij. en echt vlak naast me, net te ver om 'm aan te kunnen raken, maar er zat slechts een greppeltje tussen. Het was een uil. Werkelijk fantastisch om naast een uil te fietsen. Hoe vaak krijg je nou de kans om dat mee te maken?
En ik heb het gewoon weer meegemaakt.
Hij zal 30-40 meter naast me gevlogen hebben en maakte toen snel een landing in het weiland. zo kwam hij wel van mij af. 
Natuurlijk had de uil helemaal niets van mij te vrezen, maar weet dat beest veel. Hij heeft mij wel een enorm plezier gedaan door zich aan mij te laten zien, en dat van zo dichtbij.

Van het fietsen in Oostenrijk krijg ik een speciaal gevoel, maar datzelfde gevoel krijg ik van dit soort momenten. ik besef me dat ik een geluksvogel ben, dat ik zo veel kan fietsen dat ik dit soort kleine maar oh zulke mooie momenten mee kan maken.

foto:http://manuscripten.skynetblogs.be/tag/uil

De Zon, de herfstkleuren, de bergen het is een gouden combinatie!
Gisteren fietste ik een stuk van de Golbergradweg. Die fietsroute kon ik oppakken echt op een steenworp afstand van ons appartement. Vandaag ben ik ook nog even gaan trappen. Ik ben zo blij dat de fiets toch mee is gegaan. Afgesproken is om het fietsen zeer beperkt te houden, we zijn hier met het gezin. Geen lange tochten dus, maar gewoon ongeveer een uurtje of twee op de pedalen. Ondertussen hou ik mijn ogen goed open of ik ergens een goed begin zie voor een wandeling.
Vandaag fietste ik dus een stuk van de Goldbergradweg maar dan tegengesteld aan wat ik gisteren deed. het stuk van gisteren was mij eigenlijk al deels bekend, het stuk van vandaag niet. Vanuit Rauris ging ik richting Wörth. Braaf volgde ik de bordjes, en wat ik zag was werkelijk adembenemend. het fietspad lag helemaal vrij van de weg. Helaas was een heel groot gedeelte onverhard. Prima voor ATBers of toerfietsers, maar voor de racer was het gewoon echt niet geschikt. Lekkebandenspul! Ik had de Garmin op de fiets en die bewees hier zijn nut. het fietspad was gelukkig wel ingetekend en ik zag dat het verderop een aftakking kende richting een autoweg. die ging trouwens op het zicht de hoogte in en daar had ik best zin in.
Het asfalt voelde weldadig onder de banden. En gelijk ging ik volgas. Dat was niet zo slim want het ging toch omhoog en mijn hartslag ging ook direct de hoogte in. Zo zou ik er niet komen. Even gestopt. Hartslag omlaag en vervolgens rustig peddelend verder. Al snel had ik een prettige cadans te pakken en fietste ik bijna ongemerkt de hoogtemeters erbij.  De omgeving zag er inmiddels heel anders uit en kende hier en daar beslist een woeste aanblik.  Graag was ik nog verder gefietst maar dat was de afspraak niet. Rustig draaide ik mij om en fietste weer terug. Dat ik daarvoor nog best aardig geklommen had, merkte ik goed aan de snelheid. het was dat ik een keer af moest remmen voor een veerooster en een vrachtwagen, maar anders was de topsnelheid dik boven de 70km/h uitgekomen. Dat was beduidend sneller dan de auto's die daar reden.

Tevreden dook ik met het gezin het zwembad in, met uitzicht op de berg waar ik net naar toe was gereden. Het leven is mooi!

Als je hier fietst dan weet je dat je leeft! riep een oudere Oostenrijkse man mij lachend toe. Ik lachte wat terug, althans dat probeerde ik, maar had eigenlijk het gevoel dat ik doodging. mijn hartslag diep in het rood en het einde van de klim nog lang niet in zicht. De snelheid was flink gezakt en de hoogte ook. vlak daarvoor ging het nog zo lekker, maar ja, toen ging het bergaf. ik fietste de Golberg route, die kent twee opties. klimloos naar Taxenbach of met klim via Embach. ik koos dus voor die laatste.
Ik had een rondje van een kleine 40km uitgedacht en daar had ik voor mezelf een paar aardige uitdagingen in verstopt. Voor de goede orde: mijn racefiets is een echte polderfiets. Met een dubbel en niet met een compact dat is dus prima in Nederland, maar wind tegen is toch wat anders dan enkele kilometers omhoog. Daar kwam ik vooral achter toen ik op een weg zat waar geen bordje stond met aantallen procenten stijging, maar die ik herkende omdat we daar met de auto al moeite hadden om omhoog te komen. telkens als ik dacht dat er een vlak stuk aan kwam hoorde ik de auto's die me ingehaald hadden flink gassen om omhoog te komen. maar toen ik er was, was het de moeite waard. Dat ik daarna weer bergaf ging dat leek leuk, totdat ik mij besefte dat de met moeite verkregen hoogte zienderogen afnam en ik wel wist vanaf welke hoogte ik af was gekomen toen ik thuis vertrok. gelukkig ging het klimmen daarna geleidelijk en dat gaat dan toch weer prima met een dubbel
De dag begonnen, met een lekkere wandeling bergop, toen gefietst en afgesloten met zwemmen... Goed bezig dacht ik zo!

Het zit er op, de competitie is afgelopen, alle kilometers zijn geteld en de uitslag is er 1 waar we best trots op mogen zijn.

Ons team is derde geworden en dat is best knap. Het was wel duidelijk dat andere teams de eindsprint ook nog even serieus aan hebben gezet, maar het resultaat was dat nummer twee iets verder op ons is uitgelopen maar ook dat nummer vier niet meer in de buurt is gekomen. Dat laatste was pas zeker toen het om 2100 uur niet meer mogelijk was om ritten te registreren.
Zelf stond ik namelijk ook derde in het individueel klassement, dat was om 20.50 uur ook nog zo, maar om 20.55 uur wist iemand toch nog 68 km te realiseren en zo werd ik alsnog van de derde plek verdreven. ik zou natuurlijk net kunnen doen of me dat niet kan schelen, maar helaas. het kan me wel wat schelen.

Maar we moeten ons niet af laten leiden van de prestatie die is neergezet.
Ik wil alle teamleden in ieder geval bedanken voor hun inzet, jullie hebben het super gedaan! En met drie Nictiz fietsers in de top10 mogen we best trots zijn op onszelf! Bikkels zijn jullie!

We wilden in de top drie en we staan in de top drie. Het ging niet helemaal zonder slag of stoot overigens, we moesten er wel wat voor doen.

Omdat we toch een team zijn dat een teamprestatie neerzet hebben we vandaag nog wat aan Teambuilding gedaan. de door de fietsersbond opgestuurde mutsen hielpen daar al prima bij.
Verder ging, zoals standaard op dinsdagavond, het loopteam ook weer op pad. Wij besloten om hen indien mogelijk te vergezellen naar de startplaats en hadden daar een mooi moment samen met de lopers. Na deze meeting ging ieder zijn weg naar huis. deze geïmproviseerde teambuilding leverde wel weer extra collegiale binding, maar niet onbelangrijk, ook wat extra kilometers op!
Genoeg om onze derde plek te behouden in ieder geval. Morgen (woensdag) is de laatste dag en we hebben afgesproken om allemaal op de fiets te komen. een van de collega's ruilt er zelfs uren voor, waarvoor hulde! En van ontroering pink ik een als teamcaptain een traantje weg. We zetten massaal de eindsprint in en zijn benieuwd waar het ons gaat brengen.
Het doel voor drie renners in de top tien lijkt ook gehaald te worden. momenteel bezetten we een derde, vierde en tiende plek. Helemaal niet slecht!
Als bedrijf staan we vijfde, maar heel vlak achter nummer vier. Dat is het enige andere bedrijf dat met 1 team fietst en als team dus derde!
Ik denk niet dat, dat lukt, maar als we nummer vier van in de bedrijvencompetietie van zijn plek duwen, dan eindigen we als tweede in de teamcompetitie. SPANNEND!

Gisteren was het 10-10 ofwel warme truiendag. Het ogenschijnlijke tegenstrijdige verzoek op warme truiendag is om iets uit te doen, in het kader van energiebesparing. Bij mij zelf ging het licht ook uit dus vandaar dat het verslag van wedstrijddag 6 iets later beschikbaar is.
Wie graag calorieën wilde verbranden was gisteren op de fiets spekkoper. De wind deed een behoorlijk duit in de zak, maar onder de dreigende luchten zal het de meesten toch gelukt zijn om de kilometers droog onder de wielen door te laten glijden. En met succes! want gisteravond stonden we gewoon derde! gedurende de dag stonden we zelfs enkele tijd tweede, maar omdat er de hele dag door ritten naar de wedstrijdsite worden ge-upload (is dat wel goed Nederlands eigenlijk?) is het overdag moeilijk om te zien waar je nu daadwerkelijk staat in de competitie.

Maar het eerste doel lijkt gehaald, we staan derde nu komt het er op aan om te volharden! vastpakken en niet meer loslaten die plek. we zetten een treintje op en fietsen ons zo naar de meet!

maar: Het team staat derde
als bedrijf staan we vijfde
en persoonlijk sta ik ook vijfde. We hebben nog een ander teamlid op plaats negen en eentje op plaats 11!

overigens: Fietsen zorgt voor een schonere lucht in de omgeving
Als alle woon-werkverkeer-ritten tot 7,5 km gefietst zouden worden, zou dat jaarlijks 3700 ton stikstofoxiden, 330 ton fijnstof en 1200 ton zwaveloxiden minder uitstoten

Ons Team doet het nog steeds heel goed in de competitie en zelf als bedrijf scoren we goed. Knap als je bedenkt dat bijvoorbeeld OCE met maar liefst 9 teams in competitie is. Afgelopen vrijdag leek alles er op dat we tenminste de derde plek in het klassement weer over zouden nemen. Helaas, soms laten dingen zich niet plannen. De weersomstandigheden waren voor sommigen te heftig en ook waren er wat andere omstandigheden die zich met de auto makkelijker op lieten lossen. Jammer, maar met de kilometers die gemaakt werden door diegene die wel kans zagen te fietsen konden we ons toch nog aardig handhaven.

Sommige teamleden lieten weten gefietst te hebben onder omstandigheden waarbij ze er anders niet over nagedacht zouden hebben de fiets te pakken en daarvoor natuurlijk grote dank en respect van de teamcaptain.

De wedstrijd duurt nog 3 dagen dus we hebben nog tot en met woensdag om te zorgen dat we in ieder geval in de top 3 eindigen. Het doel bij de individuele fietsers is om te proberen om met tenminste 2 fietsers in de top 10 te eindigen en ook daarvoor liggen we mooi op koers!

Onderweg naar een lunchafspraak, tussen Leiden en Den haag kun je mooi fietsen! da's weer eens wat anders dan de A4!

Ook maar weer eens opgeroepen niet te Vergeten om je collega’s te steunen want de laatste loodjes zullen het zwaarst wegen, en sommige fietsers rijden dan op superdeluxe sportieve karretjes (goed materiaal is het halve werk) maar er zijn er ook die het met een opoe fiets doen. en dan moet je het echt van de omstandigheden hebben. Een beetje extra respect voor hen!

Op naar de top 3!

Het is heel betreurenswaardig met uw welnemen, maar ik heb mij vandaag niet met het stalen ros verplaatst. Helaas! eigenlijk had vandaag een klapper moeten worden. Deze ochtend had ik namelijk een afspraak in Zwolle, eigenlijk had ik de middag vrij willen nemen en dan vanaf Zwolle met de fiets naar huis. Maar het is dan wel verstandig om je agenda te blokken en dat heb ik niet gedaan. Zo kon er toch een afspraak in gezet worden en kon ik helemaal niet met de fiets vandaag. Maar ja werk gaat voor het reisje.

Gelukkig hebben we een team waar we op kunnen rekenen! Ik ben trots op ze! overal zag je vandaag kleren en sokken te drogen hangen en dat is toch wel een compliment waard!

Een ander teamlid heeft mijn plek in de top 10 over genomen, dat had ze min of meer als doel gesteld en zo zie je maar, als je een doel voor ogen hebt dan lukt het je. Ons team staat nu op een 4e plek, maar ik heb goede hoop dat we dat morgen toch weer in gaan lopen. En der teamleden heeft namelijk een zakelijke afspraak in Leiden en zal daar op de fiets naar toe gaan. En zelf heb ik ook nog een extra ritje in petto. Zou het lukken dat ik toch weer terug kom in die top 10?

Hieronder weer de standen van vandaag.
In de bedrijventoptien staan we 5e
ons team staat 4e in de teamcompetitie
en individueel hebben we nog wel een fietser in de top 10 en een fietser die de topt tien aan het naderen is, maar ben ik er zelf uitgevallen (15)

Overigens: Wie graag een beetje af zou willen vallen, maar geen zin en tijd heeft voor een sportclub, fietsen is bewezen effectief en heel gemakkelijk in het dagelijks leven in te passen. door middel van woon-werk verkeer bijvoorbeeld!

tussen de buien door was het droog :-)

Vandaag is het, het team goed gelukt om zich terug te vechten in de top3 van de bedrijvencompetitie. Een knappe prestatie want de concurrentie is stevig.
Vandaag viel het weer nog alles mee, maar ja weer of geen weer een van de twee is er altijd! Er stond wel een stevige wind en zelf kampte ik met wat materiaal pech. En dus vertrok ik met de schroevendraaier onder handbereik en kon zo onderweg nog wat aan mijn derailleur stellen. Een materiaalwagen zou handig geweest zijn, maar helaas. Achteraf had ik beter een reservefiets uit het rek kunnen pakken, maar dat is achteraf en achteraf…. juist.
wie ‘s morgens de wind mee had kon ‘s middags goed merken dat degene die ‘s morgens de wind tegen hadden hard moesten trappen en andersom. (volgt u het nog?)
Dat de wind stevig was, was goed te zien aan de snelheid die gehaald werd toen hij in de rug stond. 43,7km/u. In dat opzicht verrassend dat de ploeg Rabo Maastricht er met de dagprijs voor snelste team vandoor ging. Want een teamlid wist een door de wedstrijdleiding wel geaccepteerde maar misschien niet geheel reglementair gemiddelde van 45km/u te realiseren. en ook mijn gemiddelde lag steevast tussen de 27 en 31 km/u over alle ritten deze week. het Raboteam haalde slechts 24,7 km/u. Dat is toch een vreemde zaak en vraagt om een onderzoek van de organiserende wielerbond, in dit geval de Fietsersbond.

Eigen onderzoek (nou ja, onderzoek)  leerde dat een ander teamlid ook een invoerfoutje maakte en dat die 55 uur deed over een rit van 22 km i.p.v 55 minuten... tja dat drukt het gemiddelde wel natuurlijk.

hieronder weer de stand van zaken na vandaag:
Teamcompetitie 3e plek
individueel klassement : ik sta 5e
en ons bedrijf staat 6e in het bedrijvenklassement.

Overigens: Een veel gehoord excuus om niet fietsen is dat het zo vaak regent in Nederland. Er is een fietser geweest de de proef op de som is gaan nemen om te kijken of dat klopt (een soort van Mythbusters maar dan minder spectaculair ) en wat blijkt? Hetregentbijnanooit.nl

Ook de tweede dag van Heel Nederland Fietst naar het werk zit er op. We hebben iets toe moeten geven maar we kunnen ons nog steeds aan de kop van het peloton handhaven. Toch een knappe prestatie van ons team.
Maar zoals bij elke wielerwedstrijd komt het echte werk er nu pas aan!

Zoals een collega na de ochtendetappe al opmerkte was dat de wind er een tandje bij gedaan had. Dat was slechts de voorbode van wat ons nu te wachten staat. De verwachting van Piet (Paulusma) is namelijk dat het weer nog een beetje meer om zal slaan, maar… als het goed is zal het de woensdag nog meevallen! Misschien fiets ik wel een stukje om!

Als er nog iemand een ludiek idee heeft om ons team voor het voetlicht te brengen, dan horen we het graag. Die inzending moet wel voor 7-10 binnen zijn.
ik heb wel alvast mijn manchetknopen aan de actie aangepast:

De stand van zaken van dag 2 om 23.00 uur.IS dat ons bedrijf op de 8e plek staat, ons team op de 4e plek dat ik op de 7e plek van het individueel klassement sta en dat er een collega de top 10 in het vizier heeft met een 11e plek.

overigens: Fietsers zijn stressbestendiger, alle reden dus om ook naar je werk te fietsen! juist nu!

Niet zo heel erg lang geleden heb ik bij mij op het werk een oproep op het blog gedaan voor ploeggenoten voor een FietsTeam om mee te kunnen doen met de bedrijvencompetitie van de actie: Heel Nederland Fietst. Heel Nederland Fietst is een initiatief van de Fietsersbond en het NISB (Nederlands Instituut voor Sport en Bewegen)

Hoewel we erg veel fietsers binnen ons bedrijf hebben en men van hoog tot laag fietst viel het nog niet mee om tot een team te komen. Want: de meeste mensen ondersteunen de gedachte van de actie wel, maar vinden dat ze toch al fietsen en dus een dergelijke wedstrijd niet aan hen besteed is. Uiteindelijk had ik zelfs mensen te veel, wat weer jammer was. 3 oktober was de eerste dag van de actie.

Maandag was de eerste dag en ons team is heel goed gestart! hoewel het steeds een momentopname is stonden we maandag rond 12.00 uur derde en ‘s avonds om ongeveer 21.00 uur (toen ik mijn kilometers registreerde) 2e
En we staan zelfs met twee fietsers in de top 10! (en voor de duidelijkheid, het betreft hier een landelijke actie) kijk dat is een prima begin.

Het zijn bij ons op dit moment hectische tijden maar Het verzoek van mij als teamcaptain is om in deze hectische tijden toch ook oog te hebben voor de fietsende collega’s die ons bedrijf op een andere manier positief in het daglicht fietsen :-) Dus… aan de niet fietsende collega's deed ik de oproep: voor het geval dat een van meefietsende collega’s van de week met herfstbladeren in de haren binnen komt fietsen, zet dan alvast een warme beker chocomelk klaar. Haal een keertje extra koffie (met een koekje) of sta de laatste appelstroop in het mandje tijdens de lunch af aan je collega die sportief de bedrijfskleuren aan het verdedigen is. Ze hebben het nodig!

Overigens is naar je werk fietsen ook goed voor je als je niet aan een competitie meedoet. Fietsers zijn gemiddeld twee dagen per jaar minder ziek dan werknemers die met de auto naar hun werk gaan

Komende twee weken is de bedrijvencompetitie van de actie Heel Nederland fietst.
Een wedstrijd tussen bedrijven met als uitgangspunt welk bedrijf maakt de meeste kilometers.

De achterliggende gedachte is natuurlijk om mensen uit de auto en op de fiets te krijgen. Dat is natuurlijk prima, maar bij ons in het bedrijf wordt er al heel erg veel gefietst dus dat team heb ik zo bij elkaar.

Omdat ik bij ons op het werk iedere dag een stukje schrijf over de voortgang, leek het mij wel aardig om die stukjes, iets aangepast (namen van de collega's en het bedrijf er uit om  ook hier te plaatsen. zodat u kunt lezen hoe het ons team vergaat tussen 3 oktober en 13 oktober.