Gisterochtend sprong ik fris en wel op de fiets.
Het eerste wat me opviel was toch weer dat iritante tikje. ik heb er hier nog niet over geschreven, maar bij bijna iedere rondgang van de trappers hoor je een metalige tik.
Ik heb de deraileur afgesteld, alle boutjes heb ik nog een nagetrokken, het crankstel heb ik gedemonteerd, gesmeerd en weer gemonteerd, maar het blijft.  Alles wat kan bewegen heb ik gesmeerd, en achter alles wat zou kunnen bewegen zit een drupje teflon. maar nog steeds dat tikje...

Ik besluit me er niet al te veel aan te storen en vervolg mijn weg.

Wat ik wel geinig vind van mijn nieuwe woonwerkroute is dat ik iedere ochtend dezelfde mensen tegenkom. Toen ik nog naar Rotterdam fietste was dat veel minder het geval. Ik gebruik deze mensen ook om te kijken of ik een beetje op schema lig. Vandaag kwam ik iedereen wel erg dicht bij huis tegen. ik keek eens op mijn klok en zag dat ik niet veel later was dan anders. na de volgende bocht merkte ik dat ik wat moeite had om mijn snelheid vast te houden en maakte daar uit op dat ik wel tegenwind moest hebben, en dat de anderen dus de wind mee hadden.

Toch viel de hele route me niet echt mee.
'smiddags had ik wind mee en dat resulteerde in een hoog gemiddelde en zeker een hoge kruissnelheid.  Ondertussen irriteerde ik me nog steeds aan het getik.

Vandaag niet gefietst omdat ik me na een spooknacht van onze oudste niet fit voelde. Een goede keuze want ik ben eerder en ziek naar huis gegaan: misselijk en verhoging/koorts. Ik hoop wel dat, da morgen weer over is. maar ook dan zal ik niet fietsen. Stel je voor dat je een wielrenner bent in een grote ronde... Dan moet je gewoon, en als je dan ergens midden in in of onderaan bungelt dan kan je nog commentaar krijgen ook, en dat terwijl je met je zieke kop op de fiets zit.

Maar ja, ik ben geen wielrenner, en ik weet inmiddels wat er tikt.... de ritssluiting van mijn frametasje waar mijn slot en plaksetje inzit....

M'n fiets in ieder geval goed nagekeken zullen we maar denken