Met een voldaan gevoel trek ik de schuurdeur dicht. Alles staat weer te glimmen.

Een paar keer per week wordt de fiets uitbundig gesopt, een overbodig luxe is dat niet. Maar ik heb er dan ook geen hekel aan. Tenminste... Meestal niet.
Het komt natuurlijk ook nog wel eens voor dat je op je weg zo'n door vrijwel alle fietsers gehate fietsers afstappen situatie tegenkomt.  een bult zand op de weg, waarbij men het anno nu nog steeds de normaalste zaak van de wereld vindt om het fietspad te versperren.  Als je dan ook nog een vochtige periode treft dan sta je dus iedere avond je fiets schoon te maken terwijl je weet dat hij alweer vies zal zijn voordat je hem op je werk in de stalling zet.
Dat vind ik wel demotiverend. Daarbij wind ik mij gaandeweg het poetsen steeds meer op over de minkukels die deze situaties veroorzaken.

Maar verder gaat er van het poetsen een therapeutische werking uit. En als alles dan weer is zoals ik het kocht  en de ketting weer geluidloos  is dan geniet ik. Van de aanblik en ook weer van het rijden, want wat is er nou mooier dan de zon zien spiegelen in je glimmende spaken. met hoge snelheid langs een hek of muurtje fietsen en alleen maar het zachte geluid van je derailleur te horen weerkaatsen?  ik vind het heerlijk. 1 van de redenen dat ik nooit met MP3 speler of wat dan ook fiets.

Tja en als je het daar allemaal niet voor doet.... Het is ook voor het behoud van je spullen.

Soms heb je wel geluk dan is het droog en de weg schoon. Als ik dan op kantoor aankom en mijn fiets achter de tralies zet, kijk ik altijd nog even om: Wat is het toch een schitterend materiaal. Mooi spul! de koning van de fietsenstalling. En hoe graag ik mijn werk ook doe, ik verlang dan al naar de rit naar huis. Want poetsen is leuk, maar fietsen het leukst.

En op een gepoetste fiets fietsen is dan het allerleukst natuurlijk.