Als je hier fietst dan weet je dat je leeft! riep een oudere Oostenrijkse man mij lachend toe. Ik lachte wat terug, althans dat probeerde ik, maar had eigenlijk het gevoel dat ik doodging. mijn hartslag diep in het rood en het einde van de klim nog lang niet in zicht. De snelheid was flink gezakt en de hoogte ook. vlak daarvoor ging het nog zo lekker, maar ja, toen ging het bergaf. ik fietste de Golberg route, die kent twee opties. klimloos naar Taxenbach of met klim via Embach. ik koos dus voor die laatste.
Ik had een rondje van een kleine 40km uitgedacht en daar had ik voor mezelf een paar aardige uitdagingen in verstopt. Voor de goede orde: mijn racefiets is een echte polderfiets. Met een dubbel en niet met een compact dat is dus prima in Nederland, maar wind tegen is toch wat anders dan enkele kilometers omhoog. Daar kwam ik vooral achter toen ik op een weg zat waar geen bordje stond met aantallen procenten stijging, maar die ik herkende omdat we daar met de auto al moeite hadden om omhoog te komen. telkens als ik dacht dat er een vlak stuk aan kwam hoorde ik de auto's die me ingehaald hadden flink gassen om omhoog te komen. maar toen ik er was, was het de moeite waard. Dat ik daarna weer bergaf ging dat leek leuk, totdat ik mij besefte dat de met moeite verkregen hoogte zienderogen afnam en ik wel wist vanaf welke hoogte ik af was gekomen toen ik thuis vertrok. gelukkig ging het klimmen daarna geleidelijk en dat gaat dan toch weer prima met een dubbel
De dag begonnen, met een lekkere wandeling bergop, toen gefietst en afgesloten met zwemmen... Goed bezig dacht ik zo!