vorst en regen, het hield me even tegen
De wind huilde om de torens en rammelde aan de luiken, de regen striemde hem in het gelaat, zodat de moed hem in de doorweekte schoenen zakte...
De oplettende lezertjes hebben de voorgaande tekst natuurlijk al lang herkend. Het is namelijk een citaat van Joost, de bediende van heer Olivier B. Bommel. Een heer van stand, met uw welnemen.
Het was het gevoel dat mij afgelopen week heel even overkwam. En dat overkomt mij niet zo vaak. Wat gebeurde er dan, vraagt u zich wellicht af, welnu. ik begin bij het begin.
Het begon maandag namelijk zowaar met vriezen. omdat ik met vorst de wegen niet zo heel erg vertrouw nam ik mij voor om de mountainbike mee te pakken. Eigenlijk hebben we die fiets gekocht voor mevrouw de Poldertoerist, maar inmiddels heb ik er al meer kilometers mee gemaakt dan zij. Iedere keer valt me toch weer op dat, ondanks dat het een eenvoudige fiets is, het toch wel een fijn apparaat is. Met het brede rubber en zonder de klikpedalen voel ik mij bij mogelijke gladheid toch wat zekerder. De fiets rolt wel wat zwaarder, maar toch kan je er nog aardig mee doortrappen.
dat deed ik twee dagen. eerst twee keer met droge vorst en de laatste keer terug was ik vergeten mijn astmamedicijnen in te nemen. En dan kan, zeker als het koud is, toch wel merken dat ik die niet voor niets heb. want op een gegeven moment werden mijn benen zwaar, niet normaal. Terwijl ik mij nog af zat te vragen waardoor dat nu kwam ploeterde ik voort, maar het ging steeds moeilijker. en opeens wist ik het. ik ben gestopt grabbelde in mijn tas en vond de inhaler. maar helaas het mocht meer baten. De terugweg was een lijdensweg. Je probeert jezelf voor de gek te houden: "ik voel niets, ik heb prima benen!" maar de snelheid zegt iets heel anders. De moed zakt mij inderdaad even in de schoenen.
Toen ik de volgende ochtend wakker werd had ik een spierpijn, niet te zuinig. Fietsen was nu niet slim. Je moet ook niet tegen elke prijs willen fietsen. En dus werd het een autoritje. Ik schaam mij er niet voor. Het regende die hele dag, en ik vond het niet zo heel erg. behalve 's avonds terug naar huis, toen ik in een hele dikke file terechtkwam. Dan weet je het weer, fietsen is zoveel vrijer!
En dus werd de week gewoon weer afgemaakt op de fiets. Vol tegen de wind in fietste ik naar kantoor. Dat ging prima, want mijn benen hadden nergens last meer van!
De oplettende lezertjes hebben de voorgaande tekst natuurlijk al lang herkend. Het is namelijk een citaat van Joost, de bediende van heer Olivier B. Bommel. Een heer van stand, met uw welnemen.
Het was het gevoel dat mij afgelopen week heel even overkwam. En dat overkomt mij niet zo vaak. Wat gebeurde er dan, vraagt u zich wellicht af, welnu. ik begin bij het begin.
De dagen worden al weer iets langer, de maan staat er nog, en toch is het al bijna licht!
Het begon maandag namelijk zowaar met vriezen. omdat ik met vorst de wegen niet zo heel erg vertrouw nam ik mij voor om de mountainbike mee te pakken. Eigenlijk hebben we die fiets gekocht voor mevrouw de Poldertoerist, maar inmiddels heb ik er al meer kilometers mee gemaakt dan zij. Iedere keer valt me toch weer op dat, ondanks dat het een eenvoudige fiets is, het toch wel een fijn apparaat is. Met het brede rubber en zonder de klikpedalen voel ik mij bij mogelijke gladheid toch wat zekerder. De fiets rolt wel wat zwaarder, maar toch kan je er nog aardig mee doortrappen.
dat deed ik twee dagen. eerst twee keer met droge vorst en de laatste keer terug was ik vergeten mijn astmamedicijnen in te nemen. En dan kan, zeker als het koud is, toch wel merken dat ik die niet voor niets heb. want op een gegeven moment werden mijn benen zwaar, niet normaal. Terwijl ik mij nog af zat te vragen waardoor dat nu kwam ploeterde ik voort, maar het ging steeds moeilijker. en opeens wist ik het. ik ben gestopt grabbelde in mijn tas en vond de inhaler. maar helaas het mocht meer baten. De terugweg was een lijdensweg. Je probeert jezelf voor de gek te houden: "ik voel niets, ik heb prima benen!" maar de snelheid zegt iets heel anders. De moed zakt mij inderdaad even in de schoenen.
Toen ik de volgende ochtend wakker werd had ik een spierpijn, niet te zuinig. Fietsen was nu niet slim. Je moet ook niet tegen elke prijs willen fietsen. En dus werd het een autoritje. Ik schaam mij er niet voor. Het regende die hele dag, en ik vond het niet zo heel erg. behalve 's avonds terug naar huis, toen ik in een hele dikke file terechtkwam. Dan weet je het weer, fietsen is zoveel vrijer!
En dus werd de week gewoon weer afgemaakt op de fiets. Vol tegen de wind in fietste ik naar kantoor. Dat ging prima, want mijn benen hadden nergens last meer van!
[ 23:09 ] [ 22/1/2012 ] [ Post Comment ]