Zoals geschreven heb ik deze week gebruikt om eens links of rechts af te slaan gewoon omdat het kon.
Het was eigenlijk iedere avond genieten en ik heb ene vrij groot gebied van het Groene hart aangedaan. Steeds was er de dreiging van de regen maar op maandag en vanavond na mocht ik niet klagen. overigens.. in de Regen was het ook prima hoor.
Het grappige was, dat ik ondanks dat ik gewoon aan het werk was ik het gevoel had op vakantie te zijn.
Om maar eens een paar collega's te citeren. er was er 1 die zelf van vakantie terug kwam, die opmerkte dat ik er zo gezond uit zag, ben je ook terug van vakantie? Nee, het is gewoon het woonwerk fietsen. en een andere collega zag een paar van de foto's die je hier onder kunt zien en vond dat het wel wat weg had van Frankrijk. en zo zie je maar (niet op) vakantie in eigen land is zo gek nog niet!

oh ja de teller stopte vanavond bij 320km.

Deze week heb ik heb het rijk alleen thuis, dat is eigenlijk een beetje saai. daar ben ik eerlijk over. Maar het heeft ook wel een leuke kant.

Want tijdens mijn woonwerk ritten kom ik nog wel eens langs een zijstraat, waarvan ik denk waar zou die uitkomen? maar wetende dat er aan het einde van die straat of weg weer een weg is die eigenlijk dezelfde vraag oproept fiets ik dan maar gewoon de vooraf vastgestelde route naar Werk. Of terug naar huis er wordt immers op me gewacht.

Maar nu dus niet. En zo heb ik een lijstje met potentiele afslagen gemaakt en die ben ik nu dus aan het afwerken. dat loopt goed in de km's want na twee dagen is de teler al ruim over de 200 heen. Gelukkig werkt het weer ook steeds mee want de voorspelde regen valt steeds pas als ik thuis kom. Overigens zou ik me daar niet door laten weerhouden. Ik had nu eenmaal dit plan en dan voer ik het uit ook.

Nu ga ik me ik me klaar maken voor de volgende afslag. snel omkleden en hopen dat deze me niet teleur zal stellen, want dan moet ik weer verder en verder doorfietsen op zoek naar die afslag die de teleurstelling weer zal compenseren.

Vanaf haar gezicht is zonder moeite te lezen dat ze doodsangsten uitstaat als ze het veerooster nadert. Waarschijnlijk was het er eerder dan ze zelf had gedacht, zodra ze er overheen is zie je de opluchting op het gezicht en met een rustige tred trapt deze seniore mevrouw in een voor haar hoog tempo verder.  Op weg naar de volgende hindernis.

Het feit dat deze mevrouw een zo hoog tempo kon rijden komt omdat ze op een tegenwoordig bij deze doelgroep zo populaire e-bike zat.

Steeds vaker kom ik in situaties terecht waarbij een Ebiker zijn of haar eigen snelheid onderschat of... overschat. tegenliggers die veel eerder bij jou zijn dan ze gedacht hadden of als je belt omdat je er graag veilig langs wil, denken nou ik ga hard zat dat hoeft niet zo nodig, om vervolgens niet even plaats te maken. hoe meer E-bikes er komen hoe vaker het voorkomt.

Ik ben niet zo'n voorstander van die seniorenfietsen dat zal duidelijk zijn. En ik voorzie nog meer problemen. Want de fietsfabrikanten hebben een nieuwe doelgroep ontdekt: de luie scholier! met Trendy fietsen zoals de Batavus Bub wil men deze doelgroep ook overtuigen van de E-bike. En daarmee is een nieuw gevaar geboren. Ik heb alle vertrouwen in de stuurmanskunsten van de jeugd. angst is daar het probleem niet, maar het gevaar zit 'm er in dat, en nu ga ik even generaliseren, dat de toch al luie scholier, die in z'n jongste jaren met de auto naar school werd gebracht, nu nog steeds geen conditie opdoen. En dat gaat op de lange termijn echt wel z'n tol eisen. Want als de jeugd het echte fietsen gaat verleren, en dat is nou juist de manier bij uitstek om toch te bewegen, wat we als steeds minder gaan doen met alle gevolgen van dien.  Een goede opvolger voor Hoogerland of Geesink, of opvolgster voor Marianne Vos zal ook minder makkelijk aangeleverd kunnen worden.  Zoals ze je vroeger vertelden dat het hoofdrekenen moeilijker zal worden als je vaak je rekenmachine gebruikt.

Daarbij hebben ook accu's niet het eeuwige leven (ongeveer een jaar of 3), en waar blijven ze als ze op zijn? En.. als straks de e-bike echt gemeengoed is dan worden deze straks ook meer gestolen en wellicht dan ook weer in de gracht gedumpt en dat lijkt mij ook niet verstandig met die batterijfietsen.

Maar ik zie licht aan de horizon. Ons huidige kabinet zal zeker zien dat er hier geld te halen is. Het milieu dienen mag alleen als het geld op zal leveren en met een energielabel voor fietsen: een Label A voor gewone fietsen en F voor E-bikes dan kan het mooi belastinggeld opleveren. En daarbij lijkt het me een prima plan om ook de fietsen met ondersteuning in wat voor vorm dan ook allemaal over 1 kam te scheren en gelijk te stellen met de snorfiets. verplicht een kenteken op al die fietsen en betalen maar!

Een raar idee?  misschien wel, maar aan de andere kant het kan geen kwaad als er, zonder dat ik iemand zijn vervoer misgun, een tegengeluid komt tegen het gejubel over de E-bike.

Je zou met een titel als  boven dit stukje misschien denken dat ik het heb over de vlee Fietsprogramma's op tv met onbenullige gasten die eigenlijk niets van wielrenner begrijpen er ter meerdere eer en glorie van de Host zitten. Nee, ik heb het over wat anders.

Zoals een aantal blogposts geleden te lezen viel deed de oudste dochter mee met de dikkebandenrace. Ze had er een jaar lang naar toe geleefd en na afloop vertelde ze dat, nu ze dit gedaan had het wel mooi genoeg was geweest.

Maar ze Fietst nog steeds erg graag en vandaag zat ze gebiologeerd mee te kijken naar de ploegentijdrit. Dat was vlak voordat we zelf nog een stukje zouden gaan fietsen.  Want we zijn nog steeds bezig om met de jongste zonder zijwieltjes te oefenen.  Fietsen en stoppen dat gaat prima, maar wegrijden is een probleem. Nu heb ik een parcourtje gevonden waar we dat prima kunnen oefenen en de hond los kan lopen. Dus trok mevrouw de Poldertoerist met het Fietsje achterop de auto en de jongste + de hond in de auto naar dat parcours en ging ik samen met de oudste op de fiets.

Het parcourtje ligt vlak naast waar de Ronde van Waddinxveen ieder jaar verreden wordt en toen liet ze weten dat als ze die kan top fietst het gevoel helemaal terugkomt. Volgend jaar wil ik weer meedoen, liet ze optekenen. Nou prima wat mij betreft.
Net als het volgende: Als je fietst dan ben je helemaal vrij! ik voel hoe mijn haar wapperen en de wind langs je hoofd. Je mag zelf weten hoe hard je gaat en je wordt nooit geflitst! Ik ben het allerliefste buiten, Fietsen is een Hobby van me.
En dat kwam er allemaal tegelijk uit. Je zou haast denken dat het een reclamepraatje was. Maar ze meent het. Leuk!

Het oefenen met de jongste ging eigenlijk ook heel goed. Nu moet ze nog leren dat ze niet naar haar stuur kijkt als ze wegfietst maar vooruit.  Behalve dat kan ze goed hard fietsen met wel een heel bijzondere afsprong  op het einde.  Ze heeft er grote lol in gekregen en dat was eerst wel anders.

Nadat we daar klaar waren en het fietsje van de jongste weer achterop de auto hing fietsten we weer naar huis, na een klein duwtje fietsten we vervolgens 24km/u en dat vind ik best knap voor een 7-jarige met een fiets met maar 1 versnelling.

's avond ging ze thuis nog wat rondjes om het blok heen fietsen. Op haar Racefiets zoals ze de fiets nu aanduidt. Oefenen voor de dikkebandenrace. Oh ja... Ze liep ook al weer sinds de tour begon in haar Rabo dikkebanden Tshirt. Toeval??? of krijgt de Tour echt iedereen te pakken?

Ik werk bij een mooi bedrijf. Wij zijn met zaken bezig waar de gezondheidszorg in Nederland beter van wordt. Dat vinden wij niet alleen dat is ook echt zo en dat is dan ook precies de reden dat ik er werk.  Bij ons werken iets meer dan 100mensen waarvan niet iedereen in vaste dienst is. we zijn dus geen multinational maar ook niet heel erg klein en wat wij doen is landelijk. Om even de context waarin wij opereren te schetsen.

Maar ik wil het niet over de inhoud van mijn werk hebben of over het bedrijf waar ik voor werk. Maar wel over iets wat misschien alleen maar bij ons kan. 

Na een werkdag was ik mijn fiets aan het opzadelen in de stalling. bijna gelijktijdig komt de financieel directeur ook de stalling in, we maken een praatje en hebben het kort over een activiteit die aanstaande is. nog geen minuut later komt ook de algemeen directeur de lift uitzetten en gaat de andere fietsenstalling in.  Even over morgen.. klinkt het en beide directeuren bespreken de bijeenkomst buiten de deur waar ze een dag later worden verwacht. Ik verlaat de fietsenstalling. Tegelijkertijd met beide directeuren. De ene spring op zijn Batavus en de andere op zijn bejaarde maar in topconditie verkerende Koga. we wensen elkaar een prettige avond en samen fietst de directie weg. al overleggend. Het is een mooi gezicht en ik denk: Waar maak je dat nou mee? De voltallige directie op de fiets.

Het is geen toeval dat de heren fietsen, want dat doen ze regelmatig samen fietsen dat zag ik nog niet eerder en onbedoeld geven ze wat mij betreft het mooiste visitekaartje af dat je maar af kunt geven. daar kan geen dikke leasebak tegen op!

Ik had beloofd terug te komen op het voornemen om met een aantal collega's een rondje te rijden over een MTB parcours. En dat doe ik bij deze.

Afgelopen woensdag was het zover. Ik had vooraf een rondje gemaakt door de fietsenstalling en eens geinventariseerd wie een fiets had waar je iets meer mee kunt dan alleen maar naar kantoor fietsen.  Ik plaatste een oproep en er reageerde een aantal mensen. Helaas moesten er op het laatst nog wat afhaken en we vertrokken met een handjevol fietsers. Na een ommetje om een beetje op te warmen kwamen we uit op het ATB parcours in het Buytenpark in Zoetermeer. Een beetje tot verbazing van een paar MTB-ers die we onderweg al tegenkwamen gingen wij ook het parcours op.  Tja... Fietsen met bagagedragers die verwacht je niet zo snel daar.  Ik had een route uitgezet waarbij we niet de zandpaden overgingen maar op de schelpenpaden en het grind bleven. Omdat niemand dit gewend was, was het voor de meeste een behoorlijke uitdaging, Zelf had ik het rondje al een keer voorgereden dus wist min of meer wat je kon verwachten. Als je dat niet wist dan zaten er toch echt wel wat verrassingen in. Maar iedereen kwam boven en ook heelhuids weer beneden. Na een uurtje trappen, fietsten we gezamenlijk weer naar kantoor. Volgens mij was iedereen wel enthousiast en ik zelf ook.  Een hybride kan prima de gebaande weg verlaten en je kan eens gek doen, als je het maar niet te gek maakt. 

Je leest wel eens van de verhalen in de krant: Fietser aangevallen door Kraai. Of Ekster valt fietsers lastig.
Het haalt de krant dus hoe groot is de kans nu helemaal dat je dat overkomt?

Ik denk groter dan het in eerste instantie lijkt. Want hoewel ik het tot voor kort nog nooit eerder had meegemaakt  schreef ik laatst al dat ik werd aangevallen door ene Wulp. en hoewel het er best spannend uitziet als hij met z'n lange scherpe snavel op je afkomt, weet ik inmiddels dat ze alleen maar schijnaanvallen uitvoeren. Hoewel.. ik zie ze soms tijdens het fietsen ook achter gierzwaluwen en kauwen aanjagen dat ziet er helemaal niet uit alsof het allemaal slechts schijn is. Toch ben ik niet meer zo bang voor deze jongens.

Wat mij vanavond overkwam was echter wel even andere koek.

Vrijdag voelde m'n lichaam moe en daarom was ik vrijdag maar niet gaan fietsen naar het werk. Gisteren moest er aan het huis geschilderd worden en vandaag had ik eigenlijk de hele dag stilgezeten. Daar kwam nog bij dat er v.a. geen bal (nou ja misschien dat nu juist wel, maar daar hou ik niet van) dus even met de Garmin in de tuin gestapt om 8.40 om te zien dat om 9.45 de zon onder zou gaan. Dus snel omgekleed om nog even een rondje te gaan fietsen. Lekker weer eens een rondje door de polder wat ik al lang niet gedaan had.  Omdat ik eigenlijk hals over kop vertrok had ik geen camera bij me en ook geen telefoon. Jammer wat was het weer mooi. De zon die langzaamaan rood begin te kleuren gaf een schitterende lichtval op het polderlandschap maar ook op mijn fiets. 

Als ik op een gegeven moment op het fietspad naar Nieuwerkerk aan den ijsel vanaf Waddinxveen fiets hoor ik " wieeuuw" (hoe beschrijf je het geluid van een vogel?) het is in ieder geval het geluid van een roofvogel zoals je dat uit iedere film kent die zich in de woestijn afspeelt.  ik kijk links, zie niks en kijk rechts en zie niks. Weer dat geluid. Ik kijk en zoek maar zie de vogel niet, toch klinkt het extreem dichtbij. op een gegeven moment kijk ik naar boven en zie dat recht boven me op een afstand dat ik 'm gewoon aan zou kunnen raken een slechtvalk vliegt. Allemachtig, wat een spanwijdte heeft zo'n beest als het vlak boven je zit. in mijn ooghoek zie ik 'm wegvliegen om vervolgens terwijl het beest angstaanjagend schreeuwt een duikvlucht te maken. Ik schrik me rot en schreeuw zelf ook en sla boven mijn hoofd. Het beest vliegt weg en vervolgens ben ik ver genoeg bij z'n nest vandaan. Het blijft bij deze ene aanval maar Over heel mijn lichaam heb ik kippenvel.

Vooral het beest dat met mij meevliegt en ook echt boven me, terwijl ik 'm niet in de gaten had houdt me bezig. Ik vraag me alleen af, waarom had hij het nou op mij voorzien? want ze bouwen hun nest heel erg hoog dus in die zin kan ik nooit een bedreiging zijn of heeft mijn (nieuwe) helm een patroon wat vogels aantrekt? want laatst  al die Wulp en nu dit terwijl ik het in al die jaren nog niet heb meegemaakt.

Wie het weet, mag het zeggen. Voor wie tegen zonsondergang vanaf Waddinxveen (Gouwe Aquaduct) richting Moordrecht/Nieuwerkerk fietst zou ik zeggen: Pas op voor de Valk!

Een hybride fiets is een fiets met twee karakters. Als het goed is tenminste. Het is doorgaans een kruising tussen een ATB en een Racefiets. Althans zou zou het moeten zijn volgens mij.  Het is moeilijk om een hybride fiets aan te duiden. Er zijn merken die adverteren gewoon veredelde stadsfietsen als hybride, maar volgens mij behoort een hybride toch vooral een sportfiets te zijn.

Mijn hybride is dat wel. Ik zou he took een trekking bike kunnen noemen, maar hoe dan ook het blijft een moeilijk geval.

Op de fiets zitten in ieder geval ATB onderdelen (Shimano XT) en de banden zijn ook breder dan die van een racefiets en met profiel, zodat je, mocht je eens een stukje onverhard tegen komen je toch nog uit de voeten kunt. (hoewel dat eigenlijk een beetje vreemd is op een fiets) 

Iedere dag kom ik langs het ATB parcours bij Zoetermeer. Vorige week was ik erg vroeg en toen ben ik eens afgeslagen en heb gekeken of ik met de hybride over dat parcours heen kan, en dat gaat prima! o.k. de zandpaden laat ik voor wat ze zijn, maar er ligt ook heel veel grind en er zijn zelfs geasfalteerde stukjes. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik dolle pret had. Ik deed iets met de fiets waar hij deels voor bedoeld is, en dat was gewoon ronduit fun!

Sinds kort hebben we op de zaak een fietsclubje. iedere dinsdag trekken we met een paar collega's aansluitend aan werk er op uit om op de racefiets een rondje te fietsen. Erg leuk.  En al deze fietsers hebben behalve een racer ook een hybride of een MTB, en er zijn er nog meer op kantoor met een dergelijk fiets. En omdat ik zoveel lol had pak ik nu ook naar huis als ik tijd heb even een stukje van het parcours, om te kijken hoe de routes daar lopen zodat ik binnenkort een soort van dikke banden - rechte sturen editie van het fietsclubje kan houden. een kort rondje en dan eindigen op het parcours bij Zoetermeer.  Mochten er meelezende fietsers zijn die daar ook regelmatig komen en tips hebben hoe je daar een leuk rondje kunt rijden  dan hou ik mij aanbevolen. Mocht je er zelf regelmatig langsfietsen en ook een hybride hebben.... Ik zou zeggen waag het er op en doe eens gek met je fiets.  Het is een beetje als al die terreinauto's die je tegenwoordig zo veel ziet. Ze kunnen het terrein wel in, maar niemand die het doet, tenzij ze over een drempel geholpen worden. En juist dat heb ik voor ogen met het fietsclubje.

Wordt dus vervolgd!

Hier nog een paar plaatjes die ik bij het MTB parcours geschoten heb.

Een buurman van me werkt bij de gemeentereiniging en daar wordt nog al eens wat weggegooid wat eigenlijk niet weggegooid moet worden. Laatst kwam er iemand een stel racefietsen wegbrengen die voor de poort nog door de buurman zijn aangepakt en zo dus niet de kraak in gingen.  Omdat bekend is dat ik nogal veel fiets kwam hij vragen of ik zijn fiets af kon en wilde stellen.  Want de versnellingen deden het niet goed.  En hij wilde de fiets graag in zetten voor woon-werk verkeer.

Van mevrouw de Poldertoerist had ik al eens een boek "zelf uw racefiets onderhouden" gekregen en de theorie zat aardig in mijn hoofd. Heel veel praktijkervaring had ik niet, en ik heb dus tegen de buurman gezegd dat ik het wel wilde proberen, maar dat ik geen garantie gaf.

Afgelopen vrijdag stond de buurman met een vieze grijze fiets voor de deur. De versnellingen deden het niet een beetje niet, maar helemaal niet. in de shifter was geen beweging te krijgen. Toen we toch met de fiets bezig waren bekeek ik 'm eens goed, de buurman wes me op een stckertje op het frame: Carbon. een beetje verbaasd tikte ik tegen het frame en jawel. Carbon. Maar wel een klassiek frame, met Lugs. Het betrof ee Specialized Epic se. Omdat het Carbon betrof heb ik eerst het frame maar eens op beschadigingen gecontroleerd Maar niets te zien. In de fiets zitten mooie halfhoge wielen (Rigida DP18)

Maar goed, na een avondje sleutelen hebben we linker Shifter weer aan de praat en de voorderailleur is keurig afgesteld. Maar acher geeft grotere problemen.  Daarvoor moet ik m'n boek toch nog maar eens induiken. En zo gezegd zo gedaan. Alle spanning van de kabel af, grootse kransje kabel vastzetten en ja hoor. Zo simpel kan het zijn. De shifter beweegt weer en de achterderailleur ook. nu begint het grote fijnafstemmen en ook dat lukt me. Ik ben best trots. vervolgens de spuit even gepakt en de fiets schoongemaakt. de remmen stonden ook niet goed afgesteld, cassette schoongemaakt, ketting ook en gesmeerd. Het enige probleem was nu nog de rechter shifter want die schakelt wel af maar niet op. ik heb de shifter uit elkaar gehaald, schoongemaakt en weer in elkaar gezet, maar zonder resultaat. Tenminste nu schakelt hij soms wel, maar soms ook niet. Eigenlijk moet daar een andere shifter op, maar dan is de fiets eigenlijk af.  En met af bedoel ik ook echt af. nou ja, een fris stuurlintje en zadel zou nog wel kunnen, maar meer is eigenlijk niet nodig.

Ik vond het leuk om te doen, ok het koste me nog best een hoop tijd, maar het resultaat is er naar, en ik heb nu eindelijk in de praktijk kunnen brengen wat ik op mijn eigen fietsen nog niet durfde. Het mooiste is dat ik het dus kan. Ik kan een fiets afstellen en dat is goed nieuws! ik heb de Fietsenmaker hier niet meer voor nodig!

Het enig is dat m'n dochters een beetje mopperde want om goed aan de fiets te kunnen werken had ik 'm opgangen. In mijn schuur heb ik daar de ruimte niet voor dus moest de schommel wijken voor een baar banden met haken. Een eenvoudige maar doeltreffend oplossing. 

De wind slaat snoeihard om je oren, in de verte zie je lucht zich donker samenpakken en je weet dat je bent overgeleverd aan de elementen. Jij moet ze trotseren. Alleen jij, er is geen hulp. Je bent buiten en je ruikt het gras, de natte weg en andere typische buitenluchten. op een gegeven moment passeer je veeroosters, en dat kan maar 1 ding betekenen. de kans bestaat dat je loslopende dieren tegenkomt. En dat is dan ook zo. Nieuwsgierig bekijken ze je, en ze doen geen stap opzij. Of soms wel maar dan volledig onverwacht. Het is dus zaak om op je hoede te zijn. Slingerend tussen de uitwerpselen zet je aan om een hoogje op te gaan achter het hoogje een smalle brug die aan iedereen in de wijde omgeving (en wijd is ie) duidelijk laat horen dat jij er over heen gaat. Je zet nog eens extra aan en maakt flink snelheid. Ondertussen vergeet je niet om, om je heen te kijken en van de mooie omgeving te genieten. Je groet die eenzame wandelaar en richt je op om te kijken hoe je verder gaat. Kies je rechts het vlakke gedeelte of neem je dat extra klimmetje?

Het zou zomaar een reisverhaal kunnen zijn, maar dat is het niet. Er zijn mensen die grof geld betalen voor een echte outdoor belevenis. Maar ik krijg er geld voor! echt waar. Ik hoef de sneeuw niet op te zoeken, de sneeuw zoekt mij op want ik fiets ook inde winter. ik maak momenten mee die het goed doen op borrels bij de stoere mannen. Achteraf romantiseer je het, terwijl je op de momenten zelf af en toe dacht waar ben ik aan begonnen. Net zoals dat je een berg opfietst. Tijdens het klimmen vervloek je hem, maar eenmaal boven ben je het alweer vergeten. Die beklimming heb je toch maar mooi weer gedaan.  Deze week werd ik gewoon twee dagen herhaaldelijk belaagd door een Grutto of een Wulp. Met duikvluchten kwam hij op mij af. Waarschijnlijk om zijn nestje te beschermen. Maar eng was het wel, want die beesten hebben een enorm lange snavel. Hoeveel meer outdoor kun je het krijgen?

Ik hoef  er dus geen dure reis voor te boeken, ik fiets naar mijn werk heen en terug. en zo mag ik betaald en al, want ik krijg gewoon een autovergoeding, 250 km per week genieten van een echte Full outdoor Experience.  Ik hoor vaak de vraag, hoe hou je het vol? of Hoe breng je het op?  Nou dat is echt heel eenvoudig hoor. Want ik krijg iedere dag twee keer een stukje vakantie voorgeschoteld. En sinds ik dat heb vraag ik mij eigenlijk af hoe ik het ooit in de file uit heb kunnen houden.

Er was regen opgegeven en toen ik vanochtend wakker werd was het: Droog.
Aan de lucht te zien kon dat echter niet lang duren. tijdens het uitlaten van de honden begon het dan ook al te spetteren. Snel voor vertrek de buienradar geraadpleegd en er zat een aardig buitje boven ons hoofd. Maar het goede nieuws was ook zichtbaar. Als ik een kwartiertje later vertrok dan had ik in het begin nog wel wat regen maar ik zou de droogte tegemoet fietsen.

Zo gezegd zo gedaan. Korte broek, maar toch wel de overschoenen aan en mijn regenjack.  De regen ging harder regenen en ik naderde Benthuizen. Sterker nog, ik fietse Benthuizen binnen. Alles was grijs, het leek wel een zwart-witfoto. links en rechts van de Dorpstraat waar ik doorheen fietste liepen kinderen naar school keurige meisjes met rokken en onberispelijke witte sokken, ze leken te huppelen .  Het zag er vriendelijk uit.  Aan de andere kant van de straat liepen de jongens, al even onberispelijk maar tegelijkertijd waren die onrustiger, ze liepen ene beetje te ravotten tijdens het lopen. Ik was nog niet zo lang onderweg maar wel al kleddernat inmiddels. en zoals gezegd alles was grijs, het was net of ik naar een foto keek die een historisch beeld liet zien. Het enige wat dit beeld bruut verstoorde was de mevrouw die klaarover speelde in een fluorescerend hesje.  Het was een grappige ervaring een mooie klus voor Anton Pieck.

Over de rest van de rit kan ik kort zijn. Het regende en bleef regenen. Het regende ouderwets hard!

Een voordeel daarvan was dan weer wel dat het ouderwets leeg was in de fietsenstalling en dat ik niet op de douche hoefde te wachten. En toen nam het moderne leven zijn aanvang weer.

Wij, als gezin Poldertoeristen, komen graag op Texel. Op Texel lijkt alles wat gemoedelijker te zijn. Vanwege slechte vakantieplanningen waren we er sinds we aan de schoolvakanties vastzitten niet meer geweest, maar nu vonden we het wel weer hoog tijd worden. Dit keer gingen er ook nog fietsen mee. Van de dochters en mijn racer.
Ik had nog even zitten dubben. Doe ik de racer of neem ik de hybride mee. Uiteindelijk toch gekozen voor de racer.
Als je op Texel ieder fietspad 1 keer over fietst dan kun je maximaal 135 km fietsen. Niet dat, dat ook maar iets met mijn verhaal te maken heeft, maar je kunt het maar weten!
Een rondje om het eiland heen is een kleine 60 km. Ook een weetje, maar dat heb ik dan ook zelf getest.
Zo'n rondje is leuk om te doen. Vooral als je aan de zeekant van de dijk fietst. Dat is namelijk niet zo druk en daar beleef je het fietsen maximaal. Je proeft de zee (helemaal als je, je neus moet ophalen, maar dat even tussendoor) voelt de zee (koud als de zon even weg is en je een korte broek aan hebt) en je ziet de zee steeds en dan weet je dat je op een eiland zit. Tussendoor wat knooppunten pakken is ook leuk hoor. Verder had ik een paar rondjes van internet gedownload en in de Garmin gezet. Daar zat nog wel een verrassing tussen want op een gegeven moment kwam ik op een schelpenpad uit. En schelpen dat is lekkebandenspul! maar het ging allemaal goed.
Wie aan Texel denkt denkt ook aan wind. En vooral de eerste paar dagen was die goed aanwezig. Tijdens een ritje van Den Burg naar de Cocksdorp en Vice versa had ik de wind goed tegen. De vele Families op huurtandems slingerden van links naar rechts en lukte het haast niet om op snelheid te komen. Sommigen belsoten te gaan lopen en je zag de gezichten van de mensen met een uitdrukking van waar ben ik aan begonnen.  Tussen al deze rijdende chicanes door had ik de grootse lol. Dat is werken voor de kost. Een maal bij de vuurtoren van de cocksdorp draaide ik om en kreeg de wind in de rug. Met die wind haalde ik op een lang recht stuk (de postweg voor de kenners) 61,2 km/u Genoeg om een stel gasten met Zundaps of kreidlers in te halen. Dit tot hun grote verbazing maar ook vermaak bleek toen we elkaar bij een kruising tegenkwamen omdat ik moest wachten voor oversteken. Ik heb er maar een foto'tje van gemaakt omdat anders niemand me zou geloven.


Tot slot: Op Texel worden echt enorm veel fietsen verhuurd, en daar moet je wel een beetje rekening mee houden. Want niet alleen de hurtandems slingeren hele volkstammen doen dat. Men kijkt naar links of naar rechts maar niet echt naar voren. En je moet kijken naar waar je naar toe wil heb ik altijd geleerd. Inhalen is dus niet zonder risico en je belletje heb je hard nodig. Ik bedank altijd iedereeen die ik inhaal, maar om de een of andere reden waren er hier nogal eens schrikreacties. Ik riep dan" rusitg aan, ik ga wel snel maar heb geen haast! " wat bij menigeen heel goed werkte! Die hou ik er dus in.

Vandaag was het dan zover. Na een jaar wachten mocht er gestart worden voor de Dikkebanden Race. De zenuwen waren vanochtend al goed merkbaar bij de oudste kleine Poldertoeriste

Maar ze had er zin in! duidelijk. in de mail die we na inschrijving ontvingen stond dat we ons om 13.30 uur moesten melden. Achteraf bleek dat fout te zijn en dus liepen we een uur lang in 28 graden rond bij het wielerparcours. Er was nog aardig publiek op afgekomen, hoewel bij deze temperaturen men het eigenlijk af laat weten. Regen is niets, maar te heet ook niet.  Langzaamaan zag je steeds meer oranje shirtjes met rugnummers verschijnen en dan valt het op dat er 2 typen dikkebandenracers te onderscheiden zijn.  De Singelspeed racers met kinderen die het leuk vinden om mee te doen,  en er zijn er die met handschoentjes eigen helmen en derailleurfietsen aan de start verschijnen.
Mijn dochter hoort bij de eerste categorie overigens. Voor haar was meedoen het belangrijkste.

15.00 uur was het dan zover, Van de Linden sprak de jeugd toe, maakte mijn dochter een compliment voor haar zonnebril (goed gezien van hem, ze had 'm speciaal hiervoor opgezocht) en toen gingen ze van start. twee rondje fietsen. Om het hardst. En ze deed het hartstikke goed. Ook al eindigde ze niet als eerste, laatste werd ze ook niet. Maar het allerbelangrijkste was dat ze heeft meegedaan. Ook voor haarzelf. Het leuke van de dikkebandenrace is dat er geen verliezers zijn en zo mag iedereen op het podium.

Voor  haar voelde het wel als een overwinning en zo vierde ze het dan ook. En terecht We zijn super trots op haar want inderdaad is meedoen minstens net zo belangrijk. Ze  had ook van de zenuwen op kunnen geven maar daar wilde ze niet aan toe geven. En dat is heel veel waard. Moraal heet dat! en vooral echte wielrenners hebben het!


Het Raboshirt mocht niet meer uit en het hangt al weer klaar voor morgen.

Het is het grootste sportevenement van de regio: De Waddinxveense Wielerronde. Dit jaar kunnen we ons verheugen op de 19e editie. Ik ga er altijd graag even kijken. Probeer een paar mooie foto'tjes te schieten en proef de sfeer. Het is erg leuk om te zien dat de ronde zo populair is. Zelfs vanuit canada en Japan komen er renners om deel te nemen aan dit criterium. Er is geen burgerronde dus zelf mag ik niet meedoen. Ik weet ook niet of ik dat wel zou doen als er wel een burgerronde zou zijn. In een toertocht kom je soms al van die halve garen tegen die denken dat ze Armstrong zelf zijn, en dat alleen zij de kunst van het wielrennen verstaan, dat ik denk, dat als het echt koers zou zijn, die figuren nog gevaarlijker zouden zijn. Desalniettemin zou ik mijn krachten best eens willen meten.

Dat wilde ik als kind eigenlijk ook al. Want ik kon twee dingen heel goed. Ik kon erg hard fietsen. ook over het crossbaantje, daar fietste ik echt iedereen weg en ik was snel in mijn zeepkist. Toen het Gouweaquaduct geopend werd ging dat gepaard met een zeepkistenrace. Ik had daar best aan mee willen doen, maar toch is dat niet gebeurd.  Toen mijn oudste dochter vorig jaar vertelde dat ze graag aan de dikkebandenrace mee had willen doen begreep ik dat dan ook en ging met haar naar de ronde van Waddinxveen toe om te kijken of dat kon. Ze was echter nog maar zes en als zesjarige mag je nog niet meedoen. Jammer, maar ze was vastbesloten om dit jaar wel mee te doen.  Ik heb er gestimuleerd, ben regelmatig een stukje met haar gaan fietsen en ze kan best hard fietsen. Dat houd ze nog niet zo heel lang vol, maar de vaart is er wel! Eigenlijk heeft ze best wel talent.  Spannend vind ze het wel en hoe dichterbij 2e paasdag komt hoe nerveuzer ze wordt. Als de plankenkoorts haar nu maar niet teveel wordt. Want ik gun haar dat rondje zo. Het enige waar ik voor moet waken is dat ik me niet ga gedragen als zo'n vader bij het voetbalveld. Die eigenlijk zelf profvoetballer had willen worden en denkt dat zijn zoon dat wel waar kan maken. Maar ze hoeft van mij niet te winnen. Sterker nog: al wordt ze allerlaatste.  Ik zal zondermeer trots op haar zijn. Morgen zal ik schrijven hoe het is afgelopen.

Als je veel dezelfde route fietst op ongeveer dezelfde tijd kom je ook veel dezelfde mensen tegen.
En dat worden dan een beetje bekenden van je. Maar ik vraag me af of dat wederzijds is.

De eerste bekenden die tegenkom is een peleton schoolkinderen en dat is altijd uitkijken. want die gebruiken de hele weg. De kopmannen/vrouwen die zien je en maken een beetje plaats, maar degene die de wat meer midden in het peloton zitten zien hun kans schoon en gaan inhalen. Zij schrikken zich een ongeluk als jij daar opeens met een gangetje van 30 aan komt zetten. Enige verwensingen komen mijn kant op, en ik denk ach.. ik ben ook jong geweest. Maar wij werden nog wel aangepakt door oom agent als we met meer dan 2 naast elkaar aan fietsen waren.

Daarna kom ik de meneer met de snor tegen. Ik knik altijd goedemorgen maar hij knikt niet terug.

Dan weer wat scholieren en een fietser die altijd bijna eerder is met groeten, en zo gaat dat de hele route door.  Soms zie je mensen wel en soms niet.  Toch heb ik ze hard nodig. Aan mijn tegenliggers kan ik namelijk zien of ik op schema lig. Kom ik de fietser met de snor dicht bij huis tegen, dan mag ik wel een tandje harder fietsen. Bijvoorbeeld.

En dan blijven over de beesten. Die kom ik ook bijna iedere dag tegen. Staat het kalfje weer op de dijk?  waar lopen de schapen? hebben de ganzen al kuikens? Nou en die hebben ze. Vanochtend maakte enkel vader gans me dat al blazend duidelijk. Nog een reden om te kijken waar de ganzen zijn. Ze zijn wat humeurig op dit moment..

Maar ik kijk toch liever naar een humeurige gans, dan naar een humeurig persoon in de auto voor of achter me. Nee... laat mij maar lekker fietsen.






Oh ja..  De woonwerkfiets fietst nu echt super. Ik denk dat we de problemen boven water hebben. Dit wordt een heerlijke zomer!

Ik moet eerlijk zeggen, ze hebben hun best gedaan, ook al was het geloof ik niet helemaal van harte.
Maar toegegeven ik heb me nu dan ook opgesteld als een lastige klant.  Want de volgers van mijn blog weten dat ik de afgelopen tijd nou niet bepaald heel veel geluk had met mijn Jan Janssen.  Behalve de vele brekende spaken waren er ook steeds kleine dingetjes met het versnellingsapparaat.  Nadat ik drie weken geleden dat nog had laten stellen brak er 2 dagen later weer een spaak. En nu was ik het zat, en dat heb ik duidelijk gemaakt. En ik zal eerlijk zijn, daar heb ik een hekel aan.
Bij het ophalen van de fiets was er dit keer dan ook geen vriendelijk praatje het was betalen en wegwezen.

Ik stak voordat we konden betalen mijn licht op via diverse fora, kreeg hulp van forumleden en de fietsenmaker overlegde met Jan Janssen. De grootse gemene deler was toch een nieuwe wielset.

Nu ik weer een paar dagen onderweg ben met de nieuwe wielset onder de fiets, moet ik zeggen dat de fiets aanmerkelijk beter rijdt. De nieuwe wielen voelen echt ontzettend veel stijver aan, en dat is des te opmerkelijker omdat het eigenlijk dezelfde set is als wat er onder zat. Dat geeft denk ik  toch ook wel aan dat de oude set behoorlijk op was, of slecht gespaakt. of allebei. Maar eigenlijk heeft de fiets nog niet eerder zo lekker gereden als nu. Hopen dat dat zo blijft.

Ik ga niet te vroeg juichen maar de voortekenen zijn wel gunstig en de resultaten uit het verleden bieden hopelijk geen garantie voor de toekomst.

lijkt het of er niets te schrijven viel. Dat is niet helemaal waar en toch ook een klein beetje wel.

Na de laatste reparatie aan de fiets was er binnen een week weer een spaak uit. Dat is dus gewoon niet lollig meer. De wielen van de woonwerkfiets zijn volgens de meeste kenners de top voor een vakantiefiets, en volgens mijn fietsenmaker waren ze nieuw bij aanschaf van de fiets. Ondertussen... heb ik niets dan ellende met die wielen. en ik doe er echt helemaal niets geks mee. Ik ben dus bij de Fietsenmaker langsgeweest en heb gezegd dat dit afgelopen moet zijn.  Er is overleg geweest met Jan Janssen en er komt ongeveer zo'n zelfde setje nieuwe wielen onder. maar dan met 4 spaken minder en wat eenvoudigere naven. Het zal mij benieuwen....

Ik ben vervolgens een week op de racer naar werk gegaan en dat gaat wel supervlot. Dat is toch wel wat anders dan de hybride. Maar daar heb ik de racer niet voor. Ondertussen... had ik een knie die niet helemaal lekker aanvoelde, en al helemaal niet nadat ik de jongste Poldertoeriste even op moest vangen toen ik haar leerde fietsen zonder zijwieltjes.  Ik nam me daarom voor om dan maar een week niet te fietsen. Beter even rust dan doorgaan tegen beter weten in.  Een blessure... het lijkt wel sport.

Maar goed, met de jongste poldertoeriste was ik dus aan het oefenen zonder steunwieltjes. Dat gaat allengs beter en er staat een fietsje voor haar klaar om zo mee weg te fietsen. Maar voor het zover is wilde ze graag nog even op haar oude karretje een rondje maken, en dat hebben we gedaan:


En als je een week niet fietst en met de auto gaat, dan moet je dus ook tanken. Dat ben ik niet meer echt gewend. een volle tank en ik ben 95 euro verder. Hallo hee... Ondertussen weet ik het wel: morgen weer fietsen. Met de stadsfiets dit keer.

Het was vandaag weer zover: de Joop Zoetemelkclassic ofwel de JZC.
Dit jaar gefietst met Bas en Tjeerd die ik vanaf nu de Koga-boys zal noemen.

Gisteren goot het nog van de regen, maar na 24.00 uur werd het langzaamaan droog. De beelden op de buienradar lieten zien dat de wolken steeds verder het land uittrokken. Daarmee leek het ook of de voorspellingen, dat het vandaag een mooie dag zou worden, bewaarheid zouden worden.

We hadden ingeschreven voor de 75km, maar omdat ik toch graag een 100+ ritje wilde, ben ik vanuit huis vertrokken. Aanvankelijk nog wat koud en sombertjes kreeg de zon al snel de overhand.  Bij Swift kwam ik eerst in een soort van fietsfile, maar na de stempelkaart gehaald te hebben snel de Koga-boys opgespeurd en we vertrokken. Net als een heleboel anderen. We zaten het eerste stuk met een vrij grote groep fietsers bij elkaar.  Met kunst en vliegwerk had je wel in kunnen halen, maar niemand deed dat. Nadat we een weg in waren geslagen die een stuk breder was, sprongen "de renners" aan alle kanten weg. Wij ook. Kennelijk had iedereen toch een beetje op dit moment gewacht. Het gevolg van het met z'n allen wegspringen is dat je vervolgens weer met z'n allen bij elkaar uitkomt.  En aldus geschiede.
De hele tocht kwamen we dezelfde fietsers tegen.

Complimenten voor Swift trouwens. De route was goed te volgen en bij gevaarlijke situaties werd je daar middels borden ( pas los grind, pas op gevaarlijke oversteek )netjes op geattendeerd. De verzorging was prima in orde en dat alles maar voor slecht 6 euro! zo moeten er meer zijn.

Al met al lekker gefietst met de Koga-boys en na een biertje met musliereep (koga-boys) en een bakkie koffie met musliereep(ik) ging ieder weer zijns weegs. het totaal van vandaag kwam voor mij op 5 meter na op 119km. missie geslaagd: het seizoen is geopend.

En natuurlijk hebben we weer bewegende beelden:

Op het werk is een reorganisatie aan de gang en dat wil zeggen dat er avondsessies zijn om doelstellingen te formuleren en koersen te bepalen. En dat wordt laat.  Zo laat dat het weer donker is als ik op de fiets zit. Zo donker had ik het nog niet gehad op de nieuwe woon-werk route, die fietste ik tot nu toe steeds met een beetje schemer of beter.

Nu dus niet.

De LF4 is de route die ik voor een groot deel fiets. Wie die route kent weet dat het eigenlijk een veredelde landweg is. De dubbele koplampen verlichten het pad precies in de breedte en dat dan 5 meter vooruit. Om me heen is het donker... Heel erg donker.  De veeroosters zie ik eigenlijk veel te laat. ik heb wind mee en daarom een behoorlijk snelheid. Die Veeroosters zijn eigenlijk altijd een ramp, maar met daglicht kan je nog een punt uitzoeken waar je er enigszins beschaafd over heen kunt rijden. Nu staat ieder rooster garant voor een enorme klap op de fiets. 

Uit het niets hoor ik opeens iets over mijn hoofd vliegen: Eenden. En in het schijnsel van de koplampen zie ik een wit staartje zich uit de voeten maken. Dat is wel spannend. want wat als het beestje opeens de verkeerde kant opschiet?  Weer even verder hoor ik naast me een tijdje wat ritselen. ik zie het niet maar vermoed een haas of konijn dat daar rent.  ik zie delf4 voor me uit kronkelen, de verlichting van de fiets laat dat wel zien, maar echt zaken onderscheiden dat kan zo ver vooruit niet goed. verderop staan de schapen goed kijken of er niet een op het fietspad staat.  Ondertussen heb ik de forse wind van opzij. Concentratie is hier wel gewenst.

En zo gaat de hele rit totdat er weer verlichting langs de weg staat vanaf daar is het weer onbezorgd knallen.

Toch had dat donkere stuk wel iets het heeft wat weg van een oerwoud waar het gevaar achter iedere boom kan schuilen. Het gavaar is in de polder onschuldig, maar je weet steeds niet waar het vandaan komt.  Best spannend maar ook heel vermoeiend.