Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

cinemagie

grote films: Vertigo

09:06, 1/1/2009 .. 0 comments .. Link

Het is niet meer dan toepasselijk dat ik mijn filmblogje begin met mijn mening over de beste film aller tijden.  Dat is een titel die je niet zomaar aan de eerste de beste film kan geven. Film is namelijk, zoals wij allemaal wel weten, de belangrijkste kunstvorm die de mens heeft geschapen, om de simpele reden dat de filmkunst elementen van alle andere kunsten in zich draagt. Schilderkunst + literatuur + muziek + toneel = film. De beste film aller tijden verdient het dus om in een adem genoemd te worden met al de andere grote verwezenlijkingen van de mens. De uitvinding van het wiel, de bouw van de piramides, het ontdekken van de boekdrukkunst, de mona lisa van da Vinci, de odyssee van Homerus, de vijfde van Beethoven en de Vertigo van Hitchcock. Want dat is weldegelijk de film waar ik het over wil hebben.


Er zijn bibliotheken volgeschreven over de diepere betekenissen die in deze film sluimeren.  Heel aardig en interessant allemaal, maar uiteindelijk nutteloos. Het geheim van Vertigo is dat het een spiegel is.  Elke persoon die er naar kijkt, haalt er wel een andere betekenis uit. Dat, beste vrienden, is kunst.


Voor mij gaat Vertigo over verlies. Het is het verhaal van een man die niet één keer maar twee keer de liefde van zijn leven verliest. De man in kwestie heet Scotty Ferguson en wordt gespeeld door James Stewart. James Stewart, lieve kindjes van de eenentwintigste eeuw, was de Tom Hanks van de jaren 50. Het ultieme icoon van rechtschapenheid en deugdzaamheid. Niet iemand die je snel dronken in een karaokebar Marilyn Manson zal zien imiteren. Scotty wordt ingehuurd door een oude schoolvriend van hem. De vriend maakt zich zorgen over zijn vrouw Madeleine, die zelfmoordneigingen vertoont. Scotty moet haar achtervolgen en ingrijpen wanneer ze iets doms zou doen. Hij doet wat hem gevraagd wordt en redt haar van de verdrinkingsdood wanneer ze in de rivier springt. De vrouw heet Madeleine en wordt gespeeld door Kim Novak. Kim Novak, lieve kindertjes van de eenentwintigste eeuw, is de Jennifer Lopez van de jaren 50. Toen ze Hitchcock een keer vroeg welke kant van haar het mooiste was om gefotografeerd te worden, antwoordde die ‘darling, you’re sitting on it’. Zo eentje was ze dus. Enfin, Scotty wordt al snel keiverliefd op Madeleine. Helemaal wederzijds is dat gevoel niet, want tijdens hun volgende afspraakje, ergens aan een verlaten missiehuis, pleegt Madeleine zelfmoord door van de toren van de missie te springen. Blij dat ik niet de enige ben die steeds rampzalige dates heeft. Ho ho ho, hoor ik u zeggen: als die Scotty zo’n hele hotemetoot is, waarom redde hij madeleine dan niet opnieuw? Het antwoord hierop is zeer eenvoudig: Scotty heeft vertigo, hoogtevrees dus. Van zodra hij op een trapladdertje staat begint Hitchcocks camera elegant te shaken dat het een aard heeft. Daar staat Scotty dus: te zwijmelen op een trap terwijl zijn grote geliefde voor zijn ogen te pletter stort. Hij is een gebroken man. Als een schim zwijmelt hij langs de straten van san fransisco, in de vaste overtuiging dat zijn leven over is. Totdat…. Hij op een dag een meisje ziet dat als twee druppels water op Madeleine lijkt. Nou ja, twee druppels water. Ze draagt lelijkere kleren, heeft een andere kleur haar, en praat als sam gooris, maar kom het basismateriaal is er. Dat ziet ook Scotty. Vast besloten om zijn grote liefde te doen herleven, begint hij aan een extreme make-over. Of het arme meisje dit allemaal ok vindt, zal hem worst wezen, hij moet en zal zijn dode geliefde terughebben.

 Dit alles leidt ons naar de meest controversiële flash-back in de filmgeschiedenis (nee echt, begeef je onder filmnerds en iedereen zal wel een andere mening hebben over de flashback, vooral over de plaats ervan, we zijn een halfuur voor het einde van de film en in de flashback doet Hitchcock eigenlijk heel het geheim van de film reeds uit de doeken. Velen denken dat hij hiermee had moeten wachten tot het einde. Zij dwalen, de tragedie is veel groter wanneer we vóór Scotty weten hoe de vork aan de steel zit). In die flashback leren we dat het nieuwe meisje en Madeleine eigenlijk een en dezelfde persoon zijn. Hoe en waarom dat komt ga ik hier niet allemaal uitleggen, kijk naar de film, het klopt heus allemaal. Scotty kan er niet lachen wanneer hij dit begint uit te knobbelen. Razend van woede en ziedend van frustratie neemt hij Madeleine, die dit niet wil toegeven,opnieuw mee naar dezelfde missiepost. Hij sleurt haar de trap op, vechtend tegen zijn eigen hoogtevrees en de demonen die hem reeds zovele jaren kwellen, en wanneer hij eindelijk boven is, eist hij dat ze toegeeft dat zij werkelijk madeleine is.  Ze doet dit en hij kalmeert, blij dat hij eindelijk vrede met zichzelf heeft. Net wanneer je denkt dat de twee elkaar in de armen gaan vallen, gaat de grote klok van de missiepost. Een non stapt uit de duisternis en zegt ‘hela mannekes dat gaa hier allemaal zo maar niet zenne!” Madeleine schrikt, doet een stap achteruit en valt te pletter. Deze keer voor echt. Hat laatste shot van de film is dat van Scotty die besluiteloos op de richel van de missietoren staat. Hij is eindelijk van zijn hoogtevrees af, maar hij heeft er een zware prijs voor moeten betalen.


Dit is uiteraad een zeer summiere samenvatting van de film, die het meesterwerk meer oneer aandoet dan wat anders. Hoe kunnen woorden de overweldigende schoonheid van deze film omschrijven. Die heerlijke droomachtige beginscènes waarin Scotty madeleine achtervolgt, in een trance, in een dronken roes van verliefdheid. Scotty is een oke kerel die voor onze ogen kapotgaat. Hij is eerst blind van liefde, dan gek van schuldgevoel, dan bezeten om zijn verloren liefde terug te krijgen. In feite gaat Vertigo, zoals vele seksuologen zullen beamen, over necrofilie. Scotty wil seks met een dode vrouw. De kracht van de film zit in de uitbeelding van de waanzin van Scotty.  Waanzin die op een of andere manier op de kijker wordt overgedragen. Heel de film baadt in een soort gotisch romantische surrealistische sfeer. In elke scène zit er iets dat niet helemaal juist is. Het kan gaan van een plotse verandering in de belichting, een groene gloed die opeens in de kamer hangt, een aarzelende beweging, een vreemde blik in de ogen.  Vertigo is de meest persoonlijke film die Hitchcock ooit gedraaid heeft. Een vijftal jaren later zou hij Tippi Hedren ontmoeten, een actrice die hij ontdekte en minutieus naar Grace Kelly (zijn droomvrouw) modelleerde. Wanneer je over deze fase in het leven van Hitch leest en die vergelijkt met de plot van Vertigo zijn de overeenkomsten bepaald griezelig te noemen. Hij speelde zijn eigen film in het echte leven na. Om maar te zeggen dat dit een thema dat heel diep zat bij Hitchcock. Het is niet zijn makkelijkste film. Vooral het eerste halfuur gebeurt er eigenlijk weinig of niets. Ongeduldige mensen die gewend zijn aan seks en ontploffingen a volonté kunnen zich misschien beter onthouden. Maar mensen die diep willen graven in hun eigen ziel, en willen ontdekken waartoe liefde kan leiden komen hier zeker aan hun trekken. Vertigo is 50 jaar oud, maar heeft nog niets aan zijn magie ingeboet. Het is een reis door de krochten van de menselijke ziel. Het is het meesterwerk van de grootste regisseur die ooit geleefd heeft. Het is een voorbeeld van de grootsheid van het menselijke kunnen. Het is de beste film die ooit gemaakt is.



intentieverklaring.

21:26, 30/12/2008 .. 0 comments .. Link

Mijn geliefde leraar godsdienst op het sintjozefscollege had een vreemde gewoonte. Op stormachtige avonden placht hij naar buiten te gaan om daar foto's te nemen van de bliksem. De dag nadien zette hij zijn oude diaprojector op en toonde hij ons de mooiste flitsen. Hij noemde dit zijn religieuze ervaringen. Hij was een zeer wijs man.

Wanneer de lichten uitgaan en het geroezemoes verstomt gebeurt er iets vreemds. Een enkele lichtstraal breekt door de duisternis en verzamelt miljoenen stofdeeltjes in haar pad, om dan uiteindelijk uit te monden in het witte doek. Dat 'iets' is cinemagie. Enfin, zo noem ik het toch. In de beslotenheid van de cinema heb ik al meer religieuze ervaringn opgedaan dan waar dan ook. Jarenlang hebben al deze ervaringen zich verzamelt in mijn hoofdje en hartje, waar ze borrelen en bruisen, kronkelen en krioelen om nu, uiteindelijk, te erupteren (ik rijg de neologismen hier aan elkaar) in een woordenstroom die zijn gelijke niet kent.

De bedoeling van deze blog is dat ik twee keer per week mijn gigantische licht zal laten schijnen op een bepaalde film. Eén keer per week zal ik verslag uitbrengen van mijn bioscoopbezoekje van de afgelopen week. Eén keer per week zal ik in mijn immense filmcollectie (1737 titels en counting, jaja ik ben een hele hotemetoot) duiken en een tijdloze klassieker, vergeten meesterwerk of guilty pleasure aan de wereld voor te stellen. En dit allemaal gratis en voor niks. Ik verdien een standbeeld en bloemen op mijn graf. Misschien wordt deze blog mijn levenswerk. Misschien word ik hem na een week al beu en verdwijnt hij in de nevelen van het internet. Eén ding is zeker: niets is zeker



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

grote films: Vertigo
intentieverklaring.

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer