Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Het leven

7/5/2014 - 8 jaar

Bijna 8 jaar. En langzaam komt de waarheid boven tafel. Dat wil zeggen: het besef bij Arnoud en Esther lijkt te komen. Dat wat ik al jaren voel, zie en hoor. Dat wat zij al jaren niet voelen, zien of willen horen. Aan de ene kant ben ik blij dat we in deze fase gekomen zijn. dat ik gelijk begin te krijgen. Dat ik het altijd goed zag. Aan de andere kant levert het weer genoeg spanning op. Vanmorgen bekeek ik de profielfoto van jou, Eline. Die op whatsapp. Ik dacht: pffff, je ziet er niet uit en ik ken je helemaal niet. Wie ben je eigenlijk? Moet je nagaan; je woont al zeven jaar in ons huis. Al zeven jaar ben jij jij niet. Of tenminste: Je bent echt helemaal niet jezelf. Of je dat zelf weet, is maar de vraag. Maar eerlijk gezegd denk ik dat je het heel goed weet. Dat je beseft wat je doet. Hoe je dat doet. En zeker bij wie je dat doet. Ik vind dat op zijn zachtst gezegd: verschrikkelijk. Onbegrijpelijk.

Maar ook weer niet: je bent in ieder geval een dochter van je moeder. Maar ook die weet niet wie ze is. Wat ze soms doet. En voor wie. Eén ding is duidelijk: het opportunisme spat ervan af. Als alles maar goed geregeld is voor jezelf. Maakt niet uit hoe. Mag door te liegen. En dat is jouw eerste natuur geworden. Van kleine tot hele grote leugens. Zelfs diefstal: van je vader, van mijn vader, van René, van Walter, van Hanneke, van Machteld, van Lauren, van Stijn, van Puck, van oma Tonny. En dan nog wat ik niet weet. Liegen doe je eigenlijk over alles. Dat klinkt zwart/wit, maar er is weinig waar je de waarheid over spreekt. Alles kwam aan het licht (en uiteraard ontken je alles wat ook nog eens omlijst wordt met krokodillentranen en de woorden: Dus jullie vertrouwen me niet?!) toen je maar voor de zoveelste keer geconfronteerd werd met je leugens over je eetgedrag en lijnpogingen. Toen wist je het zeker: Essie heeft me door, had me door en zal me altijd doorhebben. Het werd je te heet onder je voeten. En toen liep je maar weg. Naar je moeder, die je 7 jaar gelden uitschold voor alles en nog wat. Ook dat heb je niet van vreemden; dat deed zij bij haar moeder ook. Je bent er zelf getuige van geweest.

Je 'vriendinnen' die je eigenlijk niet echt hebt, laten je zitten. Ze weten niet meer wat ze van jou wel en niet moeten geloven. Ik vind het niet gek. Het vreemde is dat Kasper niks door schijnt te hebben. Misschien desinteresse in wie je echt bent Zou die echt niet zien hoe je in elkaar steekt? Of speel je je rol daar zo goed, omdat je hem anders ook kwijt raakt? De geschiedenis herhaalt zxich: je moeder sloot alle deuren achter zich en had niemand meer. Jij gaat die kant ook op.

De verhalen en de in scene gezette gebeurtenissen om aandacht te krijgen, zijn nog beperkt gebleven voor mij. Beperkt, maar niet minder erg: ik noem bv twee kindjes die dood zijn gegaan. Je liet er nog kaartjes van drukken. Of nu dan: mama wordt kunstmatig in coma gehouden. Heel Prenatal in rep en roer. Hoe haal je het in je hoofd? En hoe komt het dat je ouders daar geen consequenties aan verbinden? Die babyverhalen weten ze al ruim 1,5 jaar. Van Prenatal nu toch ook een aantal weken. Ik denk omdat ze zich schamen voor je. Ze niet kunnen geloven dat jij dit doet. Op dit soort momenten ben ik zo blij dat je mijn dochter niet bent. dat ik me niet verantwoordelijk hoef te voelen. Dat doe ik wel, maar het hoeft niet. We hebben eigenlijk nooit een klik gehad. Ik denk dat ik je al heel snel door had en dat jij dat na een tijdje besefte. Dat vind jij lastig, want je ouders sloten hun ogen, ook als ik jouw verhalen in twijfel trok. Ook als ik dingen hoorde van je oma, Helen, Jootje, Machteld, Annette, Sigrid, Danique en deze dan tegen je vader vertelde. Hij verdedigde je en dat doet ie nog steeds. Hoewel hij nu langzaam inziet dat hij moet terugkomen op dingen, zaken moet toegeven. Ik hoop dat hij doorzet en dat hij achter de hele waarheid komt.

Sinds jij weg bent, is het thuis relaxt. Ik hoorde dat dat voor je moeder minder is, maar die heeft dan ook genoeg aan haar hoofd met haar eigen situatiie. Moet je nagan; je eigen dochter eindelijk weer in huis en toch niet relaxt zijn. Ik hoop dat ik dat met Stijn nooit zal voelen. Denk maar eens na, Eline over dit alles. Denk maar eens na over wat je allemaal veroorzaakt. Lauren komt weer tot zichzelf, Haar schrikbeeld te worden zoals jij (ze doelt op je uiterlijk en gewicht, maar uiteindelijk weet ze dat ze jouw karakter ook niet wil hebben) is verminderd. Ze heeft de ruimte weer zichzelf te worden en zich te focussen op haarzelf. Niet meer van jou aan te horen hoe vreselijk alles is of mee te liegen over naar het sporten gaan en dan een ijsje gaan eten.

En nu je vader gestopt is met geld overmaken, wil je hem ineens spreken. Niet eerst de volwassen vrouw zijn en een echt eerlijk gesprek voeren met ons, nee, je hebt wat nodig en trekt aan de bel. Zoals gezegd: opportunisme alom.  Weglopen heeft consequenties, meid. Jouw gedrag en acties ook. Ik appte je een tijd geleden dat je jezelf nog heel hard gaat tegenkomen. Dat moet ook gebeuren eigenlijk. iemand moet jou afbreken en weer opbouwen. Wie weet ben je nog te redden. Daar is veel voor nodig. Ik hoop dat je dat ooit snapt. Ik hoop nog meer dat je ouders dat snappen en jou eens gaan opvoeden. Grenzen meegeven. Normen en waarden. Van mij nam je ze niet aan. En zie wat er gebeurd is. Maar goed, mijn grens met jou is bereikt. word volwassen, doe wat nuttigs met je leven en ga voor jezelf zorgen. Ik kan het niet meer opbrengen in ieder geval. Basta!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

7/5/2014 - Van wijnmeisje tot whiskyvrouw

Van wijnmeisje tot whiskyvrouw

Het zal 8 jaar geleden zijn. Ik kwam toen twee nieuwe liefdes tegen die gelukkig goed te combineren zijn.  Eerst kwam de ene en toen vanzelf de andere: mijn vriendje en zijn hobby: whisky.

Ik was niet vies van alcohol, ik dronk wijn in alle kleuren, bieren in alle smaken, cognac, armagnac, port en af en toe een likeurtje. Maar geen whisky. Dat was iets voor belangrijke mannen met sigaren of voor mijn vader die 's avonds laat een vierkante fles uit de kast haalde met Vat 69 erop. Inmiddels weet ik dat je die whisky beter in de cola kan gooien.

De liefde bloeide op. Het bed werd gedeeld. Aan de ene kant een fles wijn, aan de andere kant een fles whisky. Rozewolk-momenten todat er een smerige tabakslucht uit mijn vriendjes mond kwam. Alleen als hij een glas whisky op had gelukkig. Maar ik begreep niks van zijn smaak.

Ergens beneden in een kamertje stonden zo'n 50 flessen whisky verstopt achter studieboeken. Allemaal vol in een koker.Voor de heb, voor ooit. Niet om te drinken. En zoals dat dan gaat bij een nieuwe liefde, ga je je verdiepen in elkaar en elkaars hobby's. En zo kwam dus de dag dat ik mijn allereerste whisky dronk: Famous Grouse. Zonder ijs, maar met Schots water uit een pipetje. Ik vond het wel wat: zoet en zacht. De whisky van de smerige adem stond (figuurlijk) mijlenver van me af.

Maar goed, ik was verloren en dan is het een kwestie van je smaakgrenzen verleggen. Mijn geluk was ook dat ik dichtbij Van Wees kwam te wonen. Een begrip in whisky land: in- en verkoop van whisky en whiskey en verantwoordelijk voor eigen bottelingen: The Ultimate Selection. Na mijn eerste whiskyproeverij daar, liet ik de normale Famous Grouse snel achter me. Dat was toch een beginnersdrankje. Ik ontdekte Famous Grouse Prestige (voor weing geld een Highland Park) en alle flesssen die over waren die avond kocht ik op. Later zou ik een groot fan worden van Black Grouse (peated Famous Grouse). Het whiskyzaadje in me ontkiemde langzaam, maar gestaag.

Ineens bedacht ik me dat die flessen beneden in dat kamertje een prominentere plek moesten krijgen. Vriendje bouwde een kast tot aan het plafond en daar prijkten ze trots, naast onze tweede gezamenlijke hobby: boeken. Het stond chic en gezellig. Ik kocht de whiskybijbel van Michael Jackson  en leerde het verschil tussen Ierse whiskey en Schotse whisky. Vriendje legde me alles uit over single malts en blends, over cask strength en islays. Ik snapte ineens wat Pot still betekende op de glaasjes in de kast. Ook wist ik dat die tabakslucht van de turf kwam die in zijn favoriete whisky's zit: Caol Ila, Lagavullin en Laphroaig. Zo ongeveer de meest ontoegankelijke whisky's.

Zoals gezegd verlegde ik best snel mijn grenzen en ik probeerde Connemara whiskey. Peated was de door mij nieuw te leren term. Turf die niet vanzelfsprekend is in de Ierse drank. Dat is toch meer iets voor de Schotse Islay whisky. Maar als ik die Connemara dan zo lekker vond, kon ik ook wel over op dat Schotse heftige drankje.

Mijn vriendje zag met lede ogen aan dat ik vroeg naar zijn Caol Ila, Lagavullin en Laphroaig. Een hobby delen is leuk, maar dat was niet echt de bedoeling. Dat waren nou net die flessen voor ooit. Voor de heb.

Inmiddels stond de kast beneden vol en bouwde vriendje op de net afgebouwde heavenly playground nog een kast. Inhoud: whisky en boeken.  Onze derde gezamenlijke hobby skiën combineerden we zelfs met whisky. Vriendje skiede het liefst in Ischgl en Samnaun, terwijl Frankrijk natuurlijk het walhalla is voor de echte skiër. Maar de aap kwam snel uit de mouw: Samnaun, de belastingvrije, Zwitserse enclave in Oostenrijk had een keur aan winkels met de mooiste whisky's. Was maar een klein dingetje dat de pret drukte: de douane, zowel op de weg als op de piste.  1 liter per persoon is de limit. Maar creatief als vriendje is, gooiden we de icetea flessen leeg om die te vullen met whisky's die de ene keer meer op icetea leken dan de andere keer. Met ieder twee flessen op onze rug, skieden we terug naar Oostenrijk. Het werd een sport. Later bleek dat ook deze flessen van Van Wees kwamen.

Mijn duurste whisky ooit dronk ik op Texel. Old Pulteney Rare Highland Malt 8 jaar. 1500 euro  zou de fles waard zijn. De eigenaar van whisky- en whiskeybar Het Kompas in Den Hoorn wilde van wat flessen af.  Wat een geluk dat vriendje en ik langskwamen. De lege fles kreeg ik mee en fungeert nu als kandelaar.

We zijn dus 8 jaar verder. Ik drink nog steeds wijn. Ook bier. Stukken minder port en likeur. Cognac en armagnac proef ik zelden nog. Iedere avond drinken vriendje en ik één glaasje whisky in bed.We kiezen uit vijf of zes flessen 'slurp'-whisky's. Onze eigen dagelijkse proeverij. Iedere keer weer tongstrelend. Met recht kan ik zeggen dat ik het wijnmeisje ontgroeid ben. Proud to be a whiskywoman!

 

Esther van der Weerden
2 maart 2014

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

1/7/2013 - De liefdescasus BJ

Een keer geen gedoe. Dat is ook wel eens lekker. Zo'n weekend. Het zet me weer aan het denken. Waarom wil je zo graag een relatie? Nee, waarom wil je zo graag een relatie die zo moeizaam verloopt. Je zou toch zeggen dat als je net begint aan een vriendinnetje je lijf overstroomt van vlinders en dat je alleen de mooie dingen ziet. Natuurlijk zijn er dingen, maar die hoor je helemaal niet op te merken. Of voor lief te nemen. Of niet te zwaar aan te tillen. En je zeker niet aan te ergeren. Als dat nu al zo gaat, hoe moet dat dan verder? Want een mens verandert niet. Misschien tijdelijk, maar in wezen niet. Je kunt je gedrag even aanpassen, maar hoe lang houd je die facade vol?

Maar goed, ik ken dus iemand. Laten we hem BJ noemen. Een lieve, onzekere, gekwetste jongen die zin heeft in een relatie. Er in mijn ogen ook een verdient, maar niet zo een als waar hij nu dag en nacht voor vecht. Waar hij zoveel energie in moet stoppen dat hij er nooit door opgeladen wordt. Uren lang hebben we ge-appt, uren lang koffie gedronken. Buiten dat dat heel gezellig is, gaat het vaak over zijn vriendin M. M is zowaar ook gekwetst. En nog onzekerder. En dat resulteert in een bezitterigheid die BJ niet snapt. Ik ook niet, maar ik heb daar minder last van. Ze lijkt een beetje schizofreen in haar gedrag. Trekt hem aan en stoot hem af. Trekt hem aan omdat ze niet zonder hem wil. Maar waarom is de grote vraag. Want als hij er is, dan niks. ja, natuurlijk wel iets, maar niet echt. Niet echt samen. want ze is moe, maar hij moet er wel zijn. Weggaan is eigenlijk not done. Ook niet als ze slaapt. Want als BJ niet bij M is, is hij dus ergens anders. En enger nog: met iemand anders. En laat BJ nou enorm veel vrienden én vriendinnen hebben. Dat laatste begrijpt M sowieso niet. Waarom zijn al die vriendinnen ook nodig? Je kunt toch ook bij M zijn?

Dus zeg je wandeltraining af, je hockeycoaching, je drinkavondjes, je saunabezoekjes. Begin niet aan een studie en ga ook zeker niet klaverjassen. Je hebt M toch? Twee vriendinnen zijn al moeten afvallen. De rest houdt BJ toch lekker nog vast. En jawel, M wil ze best leren kennen, maar kan eigenlijk nooit als de gelegenheid zich voordoet. Of ze is moe. Dat energieloze is ook een bron van ergernis. Een zeer grote bron zelfs. Iets leuks doen is voor M lang slapen, seks, ontbijten en om een uur of een 's de deur uit. Iets leuks doen voor BJ is kort slapen, seks, ff boterham eten en om half tien de deur uit.

Rekeningen betaalt BJ. Als M iets leuks 'verzint', betaalt BJ alsnog. Of het was eigenlijk een idee van BJ. Over het huishouden lopen de beelden helemaal uit elkaar. Maar ook vakantiebestemmingen zijn niet erg consensus-gevoelig. Nou ja, dat wil zeggen: BJ geeft toe. BJ geeft vaak toe. maar soms niet meer. Dan is hij echt boos. Dan stroomt alle ergernis, alle onbegrip over zijn eigen M zo uit zijn mond via de app of live. En steeds vraag ik me af: 'Waarom, in Godsnaam, houd jij van M? Wat heeft ze dan wat jou zo doet zwijmelen? Hoe kan het dat je je aan 9 van de 10 dingen ergert, dat je steeds weer twijfelt, maar dat ze je steeds weer weet te strikken?'

Even voor de duidelijkheid: Ik ken M niet. Niet echt. Een keer vaag gezien op de parkeerplaats. Nooit gesproken. Maar uit de verhalen van BJ ken ik haar als mijn broekzak. Of BJ kent M niet. Maar denkt van wel. Heel veel andere mensen om BJ heen vragen zich af waarom hij blijft proberen.  Ik ook. Ik snap het soms wel, maar vaak niet. Ik bwonder hem wel daarom. Het is geen opgever! Maar ik gun hem zoveel beters. Relaxters. Iemand die hem past. Die hem aanvult. Die hem energie geeft. Die voor hem zorgt. Die minimaal zo initiatiefrijk is als hijzelf. En actief.En sociaal. Maar ja, volgens BJ is ze lief, mooi en lekker. En kan hij met haar lachen. Zou dat ooit genoeg zijn voor een relatie?

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

29/5/2013 - Prikkelongevoelig

Nee, we zitten dus duidelijk niet op één lijn. En dat is verrekte lastig. Want ik begrijp jou niet. Sta soms zelfs stomverbaasd naar je te kijken. Dan vraag ik me af: Ben jij nou gek of ik? En voor mezelf is dat een uitgemaakte zaak: Jij.

Heel vaak discussieerden wij al over regels, richtlijnen en kaders. Over eigen verantwoordelijkheid. Over begeleiding. Opvoeding. Jij staat er anders in dan ik. Dat kan. Maar jij ziet ook zo weinig. Noem het naïef. Blind willen zijn. Angst. Ja, dat zei ik je net nog: je bent bang om door confrontatie de waarheid te zien. Bang voor hoe het echt zit. Erachter komen dat je kinderen misschien anders zijn dan je wilt. Maar je sluit je ogen. Je laat het gaan.

Ik niet. Ik zie veel. Te veel misschien, maar ik weet wel hoe ze zijn. Wanneer ze liegen. Wanneer ze iets voor elkaar proberen te krijgen. Wanneer ze oprecht zijn. Ik zie het, ik voel het. Signaleer dingen. Twijfel zo vaak om ze te bespreken met je. Je zal ontkennen, het goed praten, het relativeren. Van jouw dooddoeners: Zullen eens kijken als jouw kind zo groot is en het is eigen verantwoordelijkheid en wat heb jij voor jeugd gehad, word ik zo moe. Ook van het leuke gezinnetje spelen. Ik mag alles regelen. De boel bij elkaar houden. Maar als het op opvoeden aankomt, sta ik aan de kant.

Ik sta voor de essentiële dingen zoals school, gezondheid, respect tonene, attent en behulpzaam zijn. Eerlijk ook. Maar het is moeilijk tussen de oren te krijgen in dit gezin. Of in dit deel van het gezin. Daarbij ondermijn jij dat ook nog eens bewust of onbewust op vele vlakken.

Je schreef vorige week zelf een blog over signalen. Dat je pas in actie komt als je een prikkel van je kind krijgt. Of pas na tien prikkels, want jij bent prikkelongevoelig. Je schreef dat het wellicht handig is om ook aan preventie te doen. Gewoon eens te vragen naardingen. Vandaag ben je daar weer niet in geslaagd.

Angst. Geen zin. Verbazing van mijn kant. Ergernis ook. Ik keer me in mezelf. Vraag me af hoe het kan dat wij hier niet uitkomen. Wezenlijke zaken. Die eigenlijk nooit uitgesproken worden. Maar wel weer steeds bespróken worden. Tot een bepaald punt. Steeds hetzelfde punt.

Het ebt weg. Maar ik weet over een paar weken komt de vloed weer. En denk ik net als nu: Ze regelen het lekker allemaal zelf maar. Ik bemoei me er niet meer mee. Ik neem me dan ook voor. Maar weet ook dat het me niet lukt. Puur omdat ik niet kan tegen dat gemakzuchtige. Tegen dat kop in het zand-gedoe.

Kinderen moet je begeleiden. Naar het zijn van leuke mensen. Eigen verantwoordelijkheid is prima. Tot op zekere hoogte. Tot daar waar ze het aan kunnen. En geloof me: dat is niet daar waar jij denkt. Bewijzen te over. Ze lachen inj zichzelf om ons. Omdat ze denken dat wij het niet weten. Dat ze gewoon doen waar ze zin in hebben. En voor de helft klopt dat. Want ik weet het wel!

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

22/5/2013 - Niets doen

Niets moeilijkers voor mij dan 'niets doen'. Het is zo zonde van de tijd. Want er is zoveel te beleven. Er is namelijk zoveel te doen. Niets doen lijkt zo zinloos. Nu las ik pas dat het heel goed is om niks te doen. Gewoon nets. Kon het verhaal goed volgen. Dacht nog: "Zit wat in." Maar daar bleef het bij. Ik kan het gewoon niet.

Ooit bracht ik een Paasweekend door met Monique. Thuis. Met zijn tweeën. Monique kan heel goed niets doen. Ik denk zelfs dat zij in mijn omgeving kampioen is in niets doen. Niet dat ze lui is. Niet dat ze niks onderneemt. Maar ze geniet gewoon van niets doen. Ik denk alleen: "Wat zal ik eens gaan doen?"

De vraag is natuurlijk: "Wanneer doe je niks?" Op de bank liggen en naar het plafond staren? Is dat niks doen? Onder de zonnebank naar jezelf liggen kijken? Maar als de televisie aangaat of je pakt toch je telefoon, doe je toch al weer wat? En stel je laat die televisie uit en je iphone is niet in de buurt, dan ga je toch denken? Over wat was. Over wat komt. Over wat ik had gemoeten. Over wat ik nog moet. Doe ik dan niks? Of doe ik dan juist heel veel?

Ik zit nu in de wachtkamer van het ziekenhuis. Niet echt een fijne omgeving. Maar ik ben meegegaan en zal wachten op Arnoud die uit de MRI scan kamer komt. Ik checkte al mijn twee telefoons. Heb nu de keuze uit vele tijdschriften. Verouderd, maar ach, alle gebeurtenissen en verhalen komen altijd weer terug. De cirkel van het leven blijkt rond. Ook in magazines. Ik kan ook even naar de apotheek lopen om Vichy producten te halen. met korting tot 31 mei. Niet vergeten dus, want nog maar een week en dan eindigt die actie. Ik sla het meteen op in mijn geheugen, want ik heb nu geen zin om er heen te lopen. "Wat moet ik morgen ook weer allemaal doen? " Heb nogal wat werk liggen om enkele communicatie-aspecten 'in de lijn' te leggen. Keer terug naar mezelf en daar waar ik ben. Ik begin op de achterkant van een MRI-intake-formulier deze blog. Nog geen tijd voor gehad en nu ik toch zinloos zit te zitten, kan dat dus mooi. Dit heuglijke feit deel ik (door een foto te maken van de titel op een leeg velletje) met BJ die van mijn blogplan weet. Hij moet zelf ook nog aan de bak trouwens. maar dan over whisky. Maar ja, ook BJ heeft het druk. te veel te doen. Niets doen is voor hem ook lastig. In ieder geval appt hij me: "Niets doen is het hoogste". Ik denk erover na. Misschien is dat wel zo. Het lijkt er in ieder geval wel op. Iets onbereikbaars. Bijna magisch. Voor mij dan.

Zo weet ik ook dat Marco op maandag is gaan mediteren. Om gedachteloos te zijn. Gewoon een keer in de week een paar uur. Het lijkt mij een onmogelijke opgave. Zeker met zijn functie. Maak er wel eens grappen over, maar misschien ben ik wel gewoon jaloers. Hoop ik dat wat hij hoopt te bereiken, ook ooit te beleven. Maar het is zo verdomd moeilijk. Vindt hij -tot nu toe- gelukkig ook. Maar ik gun het hem van harte uiteraard. Het hoogst haalbare te halen wat er is: Rust in je hoofd. Maar dat kan toch ook als je naar feestjes gaat, weekendjes weg bent, hardloopt, kookt, werkt, eet en drinkt, lacht? Kortom: Als je lekker bezig bent?

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me



«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

Recent Posts

• 8 jaar
• Van wijnmeisje tot whiskyvrouw
• De liefdescasus BJ
• Prikkelongevoelig
• Niets doen

Links

• Home
• View my profile
• Archives
• Friends
• Email Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer