Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Focus on Film Home | Profile | Archives | Friends

recensie 1: Paris (2008)17/1/2012

PARIS (2008)

Regie                   Cédric Klapisch

Acteurs                Juliette Binoche, Romain Duris e.a.

Genre                  Drama, komedie

 

Deze film beschrijft het proces van Pierre, een man die te horen krijgt dat hij waarschijnlijk ongeneselijk ziek is. Je ziet hoe deze man de wereld om hem heen anders gaat bekijken. Vooral de mensen om hem heen, en hoe zij zich bewegen in de stad, in de stad Parijs. Zijn wereld is in eens een stuk kleiner geworden. Bijna letterlijk vanuit zijn huis, probeert hij mensen te volgen. Hierdoor wordt de scheidslijn tussen fantasie en werkelijkheid van zijn beleving weg gevaagd en krijgt de essentie van het verhaal de ruimte. De essentie dat alle mensen in de stad direct of indirect met elkaar zijn verbonden. Ze worden echter zodanig opgeslokt door de dagelijkse beslommeringen dat het bewustzijn hiervan vrijwel verdwijnt. Door zijn ziekte krijgt Pierre de tijd om stil te staan en de mensen met een andere blik te bekijken. Wanneer Pierre zijn zus verteld dat hij waarschijnlijk op sterven ligt wordt zij boos op hem. Boosheid uit liefde, want ze besluit alles op te geven en met haar kinderen bij hem in te trekken om voor hem te zorgen. Hij verteld haar ook dat hij zijn dagen doorkomt door vanaf zijn appartement mensen te bekijken en dan verhalen bij deze mensen te verzinnen. Zo wordt je vanaf zijn balkon meegesleept in de verhalen van de verschillende mensen. Je krijgt telkens fragmenten te zien die uiteindelijk in elkaar passen als puzzelstukjes. Alle fragmenten uit de levens van de mensen zijn heel intiem neergezet door de regisseur. Dit zorgt dat je meeleeft met de verschillende karakters.

 

De contrasten in de verschillende levens maken indruk. Bijvoorbeeld wanneer je een vluchteling uit Kameroen ziet bellen voordat hij de illegale oversteek over de zee gaat maken om zijn land te ontvluchten. Hij belt de Parijse dame voor wie hij in Kameroen als badmeester heeft gewerkt. Zij kan mogelijk de laatste zijn die hem spreekt, terwijl zij zich daar totaal niet van bewust is.  Of de professor die ongepast verliefd wordt op een student. Hoe ver zal hij gaan om met haar in contact te komen?

 

De muziek is uitstekend gekozen het past precies bij de sfeer die de regisseur wil uitdragen in de momenten dat er niet wordt gesproken. Vaak momenten waarin een van de karakters afwacht tot het volgende wat gaat gebeuren, wat hem overkomt in zijn leven. Daarnaast zijn er ook oorverdovende stiltes die er voor zorgen dat de muziek op andere momenten, ook weer goed uitkomt.

De film speelt zich af in Parijs en gelijk aan het begin van de film wordt deze stad uitgebreid geportretteerd. Met verschillende camerashots ga je mee in een vlucht over de stad. Het typische Franse geeft deze film zijn charme. Parijs als decor, de Franse dialogen met de vele beeldspraak en de daaruit vloeiende typische humor. Dit slaat soms door, omdat Parijs, met haar imago, van zichzelf heel erg romantiseert, ook wanneer het totaal niet romantisch is.

 

Parijzenaren zijn onterecht ontevreden is de conclusie van Pierre. Doordat hij zelf ziek is ziet hij in dat de dagelijks problemen, misères en andere klachten in het niet vallen, wanneer je gezondheid je in de steek laat. Ook ziet hij dat je pas gelukkig kan zijn wanneer je het geluk toe laat. Toelaten van geluk, is dat niet een stuk makkelijker wanneer je niks meer te verliezen hebt zoals hem? Misschien is de moraal ook dat mensen altijd wel iets te wensen nodig hebben, om het leven een invulling te geven. Zelfs Pierre blijft op zoek, terwijl hij ziek is gaat hij op zoek, op zoek naar waar het geluk zit in het leven van andere mensen, om er zo achter te komen dat hij gelukkig is ondanks dat hij ziek is.

 

De gewoonheid van het leven van de mensen maakt dat je blijft kijken. De kleine wensen en verlangens zo gewoontjes, maar daardoor niet minder boeiend, omdat het juist heel herkenbaar is. De film is een portret van hoe het leven je kan overkomen. Iedereen is op zoek naar iets, liefde vriendschap genegenheid, soms krijgen ze het en soms ook niet en vaak hangt dat dan samen met de persoonlijke gemoedstoestand op dat moment en de eenzaamheid die er bij elk karakter doorheen druipt. Centraal staat ook de vraag: In hoeverre overkomt het leven je en in hoeverre kun je het zelf regisseren? Ook geeft deze film je een kijkje in de wereldstad Parijs. Naast hoe de stad beweegt krijg je te zien hoe de mensen zich bewegen en hoe ze, soms onverwacht, allemaal met elkaar verbonden zijn.

Merel de Vos

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

recensie 3: The Ugly Truth (2009)17/1/2012
 

THE UGLY TRUTH

Regie                 Robert Luketic

Acteurs               Katherine Heigl, Gerard Butler e.a.

Genre                 Romantiek, komedie

 

In ‘The Ugly Truth’, draait het verhaal om de producer van een ochtendshow, Abby Richter. Naast dat ze zich zorgen maakt om haar baan door tegenvallende kijkcijfers, is ze geobsedeerd door het vinden van haar droomprins. Wanneer ze een date heeft met een man, is hij zorgvuldig geselecteerd aan de hand van ‘background check’ en werkt ze hem af volgens een checklist. Ze wordt neergezet als een wanhopig tutje die als een controlefreak probeert haar geïdealiseerde waarden en normen na te streven. Het liefst wil zij alles bereiken, zoals ze dat in haar ideale wereld bij elkaar gefantaseerd heeft. Als ze haar perfecte buurman tegen komt weet ze dat hij aan haar lijstje voldoet en ze wil hem veroveren koste wat het kost.

Zoals het hoort bij een romantische komedie uit Hollywood, komt er een man in haar leven die alles op zijn kop zet. Dit is Mike Chadway (Gerard Butler)een goed uitziende bruut. Hij staat voor alles wat Abby verafschuwt. Hij verkondigt dat de ideale man niet bestaat. Lust gaat voor hem boven liefde een grote mond over vrouwen en al het vertrouwen in relaties verloren. Volgens hem is de waarheid over de relaties mannen en vrouwen lelijker dan dat de meeste vrouwen willen geloven. Tegen de wil van Abby in worden ze collega’s. Ondanks dat hij schunnig en vulgair is wordt zijn item in haar ochtendshow een grote hit. Dit betekend dat tot elkaar veroordeeld zijn. Ze moeten nu wel samenwerken en dit leidt uiteindelijk tot een weddenschap. Als hij haar kan koppelen aan de perfecte man, de buurman op wie ze een oogje heeft, dan zal ze volledig met hem samenwerken. Als dit niet het geval is dan neemt hij ontslag.

Vanaf hier kan je eigenlijk al het einde van de film verzinnen. Het is een kat en muis spel tussen een man en een vrouw die elkaar willen, maar dit niet willen toegeven. Door het gelikte decor en de mooie mensen is het niet vervelend om naar te kijken. Ook Katherine Heigl, speelt de rol van Abby overtuigend en maakt een leuk koppel met Gerard Butler. Ze komen samen in grappige situaties. Tot uiteindelijk de crisis komt waaraan Mike aan zijn anti-romantiek filosofie gaat twijfelen en Abby zich afvraagt of zij wel past bij de ideale man zoals zij hem zich voorstelt. Het einde van de film kent een grappige piek, maar loopt alsnog met een sisser af en is dus wat teleurstellend

Zonder de chemie tussen de twee hoofdpersonen en hun knappe verschijningen zou de film hoogstwaarschijnlijk een flop zijn geweest. Als je niet in de mogelijkheid bent om de film te kijken mis je eigenlijk ook niets. Mocht je hem toch zien dan is het verder ook geen straf. De film heeft het minimale in zich wat je van een romantische komedie mag verwachten.

 

Merel de Vos

 

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

recensie 2: Léon (1994)17/1/2012
 

Léon (1994)

Regie                  Luc Besson

Acteurs               Jean Reno, Gary Oldman, Natalie Portman e.a.

Genre                  Drama, thriller

 

Twee mensen die alleen op de wereld zijn en in elkaar een bondgenoot vinden. Goede ingredienten voor een film waarin een romantisch cliché het recept zou kunnen worden. Het verhaal krijgt echter een andere wending als deze twee personen een twaalf jarig meisje en een introverte huurmoordenaar blijkt te zijn. Dit meisje, Mathilda (overtuigend gespeeld door een jonge Natalie Portman), woont met haar familie in een appartementsgebouw in New York. Haar ouders zijn niet in haar geïnteresseerd. Haar vader houdt zich bezig met louche drugszaakjes, haar moeder weet amper de naam van haar eigen kinderen en haar oudere zus lijkt van een ander planeet te komen. De enige voor wie ze liefde voelt is haar jongere broertje van 4. In hetzelfde appartementencomplex aan het einde van de gang waar Mathilda met haar familie leeft, woont de huurmoordenaar Leon. Hij leeft een kluizenaarsbestaan en blijft nooit lang op dezelfde plek. Zijn enige uiting van menselijke affectie speelt zich af tussen hem en zijn plant die hij overal mee naartoe neemt.

Op een dag komt Mathilda thuis en ze ziet dat er iets niet klopt bij haar appartement. Er staan ene paar zware jongens voor de deur en als ze naar binnen kijkt ziet ze haar familie dood op de grond liggen. Ze besluit door te lopen naar het appartement van Léon en ze bidt dat hij open doet voordat de moordenaars doorkrijgen dat ze ook bij de familie hoort. Na lang aarzelen, doet Leon open en dit is het begin van een bijzondere relatie. Het is bijzonder om te zien hoe de kille huurmoordenaar in een de rol van liefhebbende voogd toebedeeld krijgt. Hij weet zich geen raad hiermee, hij wordt zenuwachtig en onzeker. De eerste nacht staat hij met een pistool op haar gericht terwijl ze slaapt, omdat hij zich geen raad weet. Het emotieloze, berekenende bestaan dat hij leidde voor Mathilda wordt nu door haar overgenomen en ingekleurd. Maar dit zorgt er totaal niet voor dat het zoetsappige wordt, nee ze wil juist dat hij haar de kneepjes van het huurmoordenaars schap leert zodat zij haar familie kan wraken. Alleen de moordenaars van haar familie zijn niet zo maar zware jongens, maar corrupte narcotica agenten. Hun grote baas is Stansfield (Gary Oldman), een psychopathisch karakter die functioneert op het nemen van pillen terwijl hij luistert naar klassieke muziek. Een echte slechterik die je de kriebels bezorgt wanneer hij op gaat in zijn muziek en tegelijkertijd iedereen neerknalt die op zijn pad komt.

Al deze karakters maken samen een onwaarschijnlijk indrukwekkende film. Iedereen heeft duidelijk eigen belangen en een eigen doel. Léon wil gewoon zijn werk doen, mensen vermoorden. Door Mathilda krijgt hij de kans om mens te zijn en niet alleen een moordmachine. Mathilda wil een familie die van haar houdt en om haar geeft. Ze denkt dit gevonden te hebben in Léon. Hierbij vind ze het lastig om de familieliefde van kalverliefde te onderscheiden. Dan heb je nog de corrupte agenten, die zijn bereid heel erg ver te gaan om hun eigen zaakje te redden.

 

Dit is een film die iedereen gezien moet hebben.

 

Merel de Vos

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer