Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Freebird Home | Profile | Archives | Friends

Mīn eerste! 27/2/2011

Where do I begin?

Wel een beetje ´n overdreven begin,  want zo uitzonderlijk en veelomvattend is mijn verhaal nu ook weer niet....!

Ik weet gewoon echt niet waar ik moet beginnen, eigenlijk...

Ik heb me al tijden voorgenomen om alles wat mij bezig houdt eens op te schijven.  

Mijn leven is zooooo erg veranderd, in de afgelopen jaren, ik heb er soms moeite mee alles te bevatten.

Zoals gezegd,  niks bijzonders: gewoon een gescheiden vrouwtje, moeder van twee kinderen (Já, die zijn geweldig, maar deze moeder houdt niet van klef doen, dat ik ze geweldig vind is genoeg), een dooie vader en de liefde van haar leven.(Die helaas getrouwd was op het moment van DE ONTMOETING.)

Best een boel shit, maar dit soort dingen komt dagelijks voor, dat weet  ik wel.

En soms zoek je de shit ook zelluf op, hè?

Maar goed, waarom schrijven? Waarom een ander hier eventueel mee lastig vallen?!

Het gaat niet om anderen, het gaat vooral om mij, ik moet het kwijt!

Vroegah schreef ik hele dagboeken vol, dat hielp mij echt de zaken te ordenen.

Totdat ik ontdekte dat mijn moeder mijn dagboeken met veel plezier mee las....dan voel  je je toch niet echt veilig meer.

En nu ben ik een groot meisje, maar is mijn moeder nog steeds regelmatig als oppas in mijn huis, ik durf nog steeds niets aan het papier toe te vertrouwen.

Lekker, hè? Ben je 41, heb je je eigen huis en alles redelijk op orde: maak je je nog stééds druk om je moeder!

I´ve come long, long way....

En toch hou ik die drang om alles te ordenen in mijn hoofd, om alles te begrijpen.

Ik weet dat ik moet schrijven, om dat voor elkaar te krijgen.

Ik kan leuk babbelen, hoor, daar niet van.

Maar, meestal ben ik zo onder de indruk van de situatie en/of de gesprekspartner dat ik meestal achteraf pas denk: ´dát had ik moeten zeggen!´(Vast heel herkenbaar)

Ik kan veel beter schrijven...

Soms schrijf ik een hele vileine brief (kan ik heel goed) naar één of andere instantie....en dan bellen ´ze´ mij op!Waah!!

En dan sta ik dus met mijn mond vol tanden, want als ik praat ben ik een echte pleaser, wil ik niemand pijn doen.(Nee, ook niet de man van Ziggo!)

Ik ben het type dat kaartjes van zielige kinderen koopt aan de deur, dan weet je wel hoe laat het is.

Ja, ik koop de daklozenkrant en dwing mijn kind de straatmuzikant en/of orgelman wat geld te geven.

Zelf doe ik dat niet, want dan vind ik mezelf voor lul staan, ik wil niet op de voorgrond, zelfs niet met zoiets onbenulligs: ik wil géén contact met de orgelman, maar wil hem best wat geld geven.

Al zou ik meer respect voor hem hebben als hij ook daadwerkelijk aan het orgel zou draaien, maar dit terzijde.

De laatste tijd wil mijn dochter de muzikanten geen geld meer geven.

Zij heeft de respectabele leeftijd van 10 jaar bereikt en schaamt zich nu ook voor van alles en nog er eens wat...kut man, nu kan ik haar niet meer sturen!

Tja, vervelend voor de straatmuzikanten, nu sporen wij allebei niet en dat scheelt toch al snel twee euro op jaarbasis...

Ik ben wel harder geworden, hoor, ik heb nu nog maar heel soms zwakke momenten: van de week toch weer lid geworden van de bieb, terwijl ik dat eigenlijk niet wilde...

Ach, ´t is maar 29 euro per jaar, waar hebben we het eigenlijk over?!

Ooit had ik een echtgenoot die mij nog wel eens corrigeerde op dit vlak.

Hij zei dan:  ´Je bent zo fucking bijdehand tegen mij, waarom niet tegen de Jehova´s Getuigen?´

Daar had hij wel een punt, natuurlijk.....

Maar, die echtgenoot is er niet meer, niemand die mij nog op het rechte pad houdt.Gelukkig niet!

Want ik doe wel eens een beetje suf, maar dat vind ik helemaal niet zo erg.

Ik begin een dame op leeftijd te worden, maar zal altijd kind blijven.Best lekker, hoor.

Voor het eerst in jaren begin ik mezelf best leuk te vinden, eigenlijk,

Maar, dat gaat niet vanzelf!

God, wat een strijd is het leven soms.

Daarover gaat dit eigenlijk, mijn verhaaltje.De strijd in mezelf, mét mezelf.

Luctor et Emergo ('ik worstel en kom boven')

O.k., dit begint al goed: dit verhaal gaat als een stuiterbal alle kanten op!

Sorry, maar zo ben ik.

Zo denk ik en zo schrijf ik.

 

 

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer