Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Fritz z'n weblog

Description

reisverslagen


My Links

» Home
» My Profile
» Weblog Archives
» Friends

vakantie 1996

De voorbereidingen :image http://img.pen.io/4ed92c955c8681.90870898.jpg De Vakantie zat er weer aan te komen. Waar zouden we dit jaar naar toe willen? Wordt het Frankrijk, Duitsland of Tsjechie? Ankies oog was op een artikel over de Meckelenburger Seen Platz gevallen. En zo werd besloten om het voormalig Oost-Duitsland te gaan verkennen De nodige lectuur werd uit de bieb gehaald en wat door gelezen. De eerste dag Op 19 juli gingen we, samen met onze fietsen en complete kampeeruitrusting op pad. Onze eerste stop hadden we op de Luneburger Heide gepland. Alles liep voorspoedig tot we even boven Osnabruck in de file kwamen, en dat verveelde snel! Bij Damme maar vlug van de Auto-Bahn af. De binnenwegen brachten ons via Nienburg, Celle (hier waren we een paar jaar geleden) richting Uelzen In deze omgeving probeerden we een camping te vinden. Op onze kaart stond er een vlakbij de stad Helaas, na wat zoeken en tenslotte vragen, bleek die er (niet meer?) te zijn. Na wat rond te hebben gereden en zoeken kwamen we terecht in Hosseringen. En natuurlijk gelijk bij de eerste See; de Hardausee. Een vriendelijke mevrouw schreef ons in en we konden voor de eerste keer onze tent opzetten! Ruimte zat, maar het moest natuurlijk de beste plek van het veldje zijn! Na wat heen en weer geloop en de controle van de bodem, gingen we aan de slag. Het werd lekker warm, want het zonnetje stond mooi op de tent te schijnen. Na even wat gedronken te hebben, pakten we de fiets en gingen de omgeving bekijken. Hosseringen is een klein plaatsje met een bosrijke omgeving Ook heeft het een openluchtmuseum. Na wat rond te hebben gekeken, besloten we om het museum achter de hand te houden als het de volgende dag geen fietsweer zou zijn. Via Suderburg en Raber gingen we naar de tent om ons diner op te warmen. Tot de zon onder ging bleven heerlijk voor ons tentje zitten. Na de koffie zijn we om de Hardausee gewandeld .Een mooi meer, waar op een enkele visser na, geen mens te bekennen was. De tweede dag De volgende dag, na de lekkere broodjes, gingen we met de fiets op pad We hadden een route uit gestippeld en gingen naar Unterluss, waar "een kaffee mit kuchen-stop" gehouden werd, vandaar over fietspaden en door de bossen naar Gerdehaus. Er werd nog een "echte" berg beklommen, 104m omhoog trappen is toch wel te veel van het goede, Ankie had het nakijken. Maar lopend kom je er ook! Via allerlei paden en lanen wilden we naar Brambostel, om het sperrgebiet heen. Op een viersprong gekomen wezen alle wegen de verkeerde kant op, behalve een zandpad. Dus die moest het dan wel zijn! Na heel wat kilometers gefietst te hebben, een slagboom over de weg en voor we er erg in hadden stond er ook al een man , in uniform. Waar we heen wilden? Nou dat kon niet, want de schietoefeningen gingen zo beginnen!! Maar de vriendelijke militair belde even voor ons op en zowaar mochten we er langs Ze zouden wel even wachten!! Er werd ons gezegd hoe we moesten fietsen en ons aan de andere kant te melden. Die fietstocht viel niet mee, want het pad werd steeds slechter en op den duur was het nog alleen maar mul zand. Zweten dus, we slaakten dan ook een zucht van verlichting, toen er een slagboom kwam en een soldaat zei: " ach so, da sind sie!". Het was toch niet zo'n prettig gevoel om daar te fietsen, met misschien vele ogen op je gericht. Maar omdat we een stuk hadden afgesneden konden we nog even door naar Uelzen. Een gezellige, middelgrote stad., in een bosrijke omgeving. Vandaar naar de camping terug. Een geslaagde fietsdag! s'Avonds maakten we plannen voor de volgende dag. We gaan naar Meckelenburg-Vorpommeren! Derde dag De volgende dag vlug de tent afgebroken, ontbeten en op weg naar ?? Via allerlei binnenwegen richting het oosten. We probeerden uit te vinden waar het IJzeren Gordijn geweest was, maar geen enkele aanwijzing, ook natuurkijk niet iets om trots op te zijn. Wel zagen we steeds meer bouwvallen en/of leegstaande huizen. We reden door naar het merengebied. Na wat rond gekeken te hebben, was Waren onze keuze, te meer het aanbod van campings niet erg groot was. Het was een grote camping aan een zandpad, aan de oever van de Muritz. Achteraan op de camping was een plekje, die ons wel beviel, dus opbouwen maar weer. Tot onze grote verbazing (en ook die van hen) zagen we op een motor de eerste Nederlanders ! Na wat te hebben gedronken, gingen we de stad verkennen. Ver kwamen we niet, want een enorme hoosbui verraste ons, in een bushokje hebben we de bui afgewacht en daarna alsnog het centrum van de stad verkend. Een goede fietskaart van de omgeving gekocht en via een pad langs het meer weer terug naar de camping. Aan de rand van de stad was een hele grote supermarkt, waar we een hapje gegeten hebben. Van de honger om komen, hoefde ook daar niet! 'sAvonds een wandeling gemaakt langs de Muritz met zijn grillige oevers. Een prachtig meer van ong. 120 km2 Het is het grootste binnenmeer van Duitsland. We wandelden via een brug naar de Kolpin-See, die ons niet zo groot leek. In de rietkragen lagen div. bootjes voor anker. De paden langs de oevers van dit meer gingen door de bossen. Doodstil was het er. Ook kwamen we er snel achter dat het meer rondlopen er niet bij was. Telkens was er weer een nieuwe uitloper. Dus terug maar! Vierde dag De volgende dag wilden we de Muritz rond fietsen. Met een kan koffie en wat lekkers erbij gingen we op pad. Eerst naar slot Klink. Een enorm groot, prachtig slot, alleen alle ramen waren dicht gespijkerd Vanaf dit punt had je een mooi uitzicht op de Muritz . We vervolgden onze weg naar Robel. Maar eerst moesten we het moeras doorkruisen. Een fietspad van een tegel breed was alles wat er was. Hoe moest dat nou als er tegenliggers kwamen? Links en rechts alleen maar blubber, waar je tot je knien in weg zou zakken! Gelukkig is het daar erg stil en werd die ellende ons bespaard! Langs prachtige oevers, bloeiende velden en mooie bossen kwamen we in Robel, waar we mondvoorraad kochten. Op een bankje aan de Muritz heerlijk gegeten. Een brug over de Kleine Muritz bracht ons aan de andere kant van het meer. De oostkant van dit meer is een Nationaal park, waar je eigenlijk alleen te voet of met een fiets volop kan genieten. Langs vennetjes, door bossen met af en toe het meer gingen we over een ideaal voet/ fietspad. De kust is op bepaalde plekken zelfs fjord-achtig. Helaas werd het, door ons zo geprezen, fietspad steeds smaller, tot het zelfs op hield en verspert werd door een aantal tenten. Wat nu?????. Dan de fietsen maar even gedragen en dan maar verder. Ons motto was geworden; WAAR JE KAN LOPEN, KAN JE OOK FIETSEN. En deze kreet is veel gebruikt in onze vakantie. En het werkt ook. Op het pad stonden plotseling twee mensen, ze vroegen of het pad nog slechter werd. Voor ons een stimulans om door te gaan; het kon dus alleen maar beter worden. Na een poosje kwamen we op de verharde weg. Over redelijk goed berijdbare paden gingen we door een gebied, waar berkebomen stonden die dood waren. Ze stonden met hun stam in het water Dit ging kilometers zo door. Een heel apart gezicht, eigenlijk fietste je door een groot waterbos, ook zag je heel veel watervogels. Door uitgestrekte bossen kwamen we, een beetje "high" van al dat moois, moe, maar voldaan op de camping. De vijfde dag Onze volgende fietstocht ging rond de Kolpin-See. We kwamen er toen ook achter dat "even" de Kolpin rond lopen ook niet kon. Ook dit meer was groter dan dat dachten. In Damerow bekeken we het wisenten park . Eerlijk gezegd waren de 6 mark entree weggegooid geld. Er lagen een paar dieren te slapen in de zon en dat was het!! We vervolgden onze weg van Jabel, over allerlei weggetjes naar Nossentin en vandaar naar Malchow. Tot Malchow waren we drie Seeen gepasseerd: de Kolpin, de Fleesen en de Malchow-See. Door het sterk wisselend landschap naar Gohren, waar slot Blucher stond, wat nu een hotel bleek te zijn. Dan door naar Sietow, waar we weer op de Muritz keken,.om zo langs slot Klink naar de tent te fietsen. De Muritz met zijn prachtig National-Park met100 km.2 loofbomen en met ongeveer 40 kleine meertjes er om heen, heeft op ons diepe indruk gemaakt. Nooit geweten dat er zoveel natuurschoon in het voormalige Oost-Duitsland was. De zesde dag Onze volgende stop zou het eiland Rugen worden. Nadat we bij Stralsund voor de brug hebben gewacht, konden we het eiland oprijden. Een andere wereld voor ons . De wegen waren afwisselend asfalt en dan ineens grote keien. Je hield dan je hart vast, want nergens stond een waarschuwing. Via Putbaas kwamen we in Gohren, waar een norse portier zei; alles"belegt". Zo ging het ook in Lobbe en Zietow. In Alt-Reddewitz was het kantoor gesloten, maar een aanplakformulier zei ons de tent op te zetten en je om 5 uur te melden. We zochten een mooi plekje tussen de staplaatsen. Na een drankje werden de fietsen gepakt om de omgeving te verkennen. Vanaf de camping reden we door het dorpje, heel klein en knus, de enige weg die er was. Na wat klimmen,de weg was inmiddels over gegaan in twee rijen beton platen, kwamen we op een soort landtong. Links en rechts hadden we een prachtig uitzicht over het water. Aan het einde van deze tong begon een natuurgebied, bloeiende planten, tjilpende krekels, met de zee als achtergrond En dan al dat moois hoefde je maar te delen met een paar mensen Op een bankje genieten van uitzicht! Na even de steile helling naar het water te zijn af gegaan, fietsten we terug naar de tent. De zevende dag De dagen erna gingen naar de badplaatsen Gohren, Baabe, en Sellin. De stadjes ademde een nostalgische sfeer uit. Het was hier ook wel iets drukker dan in de meeste steden, maar ruimte genoeg. We fietsten langs de zee en door mooie bossen en kwamen bij het jachtslot Granitz.en besloten de toren te beklimmen, wat zeker de moeite waard was. Langs kunstig bewerkte traptreden kon je boven een groot gedeelte van het eiland zien. Op weg naar de tent gingen langs de Selliner See naar Moritzdorf. Een veerman zette ons over, een roeibootje waar we net in konden met onze fietsen. Best een beetje eng, maar wat kan je ook verwachten voor 4DM. Ook werd het strand bezocht in Gohren De aparte strandstoelen hadden onze aan-dacht . Dat was wat voor onze tuin!!! Veel te groot natuurlijk, maar de bouwplannen hadden we al klaar! Een daagje aan het strand is heerlijk, maar we wilden nog meer zien. De Konigstuhl op Jasmund zou het worden Je moet de krijtrotsen moet je gezien hebben . De achtste dag Met auto naar Hagen en vandaar met de bus naar de rotsen. Gelukkig was het die dag niet zo warm, want of we de klim ,eerst naar boven en dan naar beneden wel gehaald hadden, betwijfel ik .Over honderden treetjes (een hoogte van 117m ) keek je op de steile krijtrotsen en op de zee. Indrukwekkend en , ondanks de grote stroom mensen die met de bus mee gingen, voor onze begrippen rustig. Op de terugweg deden we Bergen aan, het middelpunt van het eiland. Misschien een mooie stad, maar nu een bouwput. De kaarten, die te koop waren , zagen er leuker uit dan het in werkelijkheid was. We wandelden om en bij de camping, waar aan de noordzijde ook weer een ruw gebied was, met duinbegroeiing. We fietsten naar het uiterste puntje van Monch-Gut (zo heet deze streek ). Klein-Zicker is een klein dorpje, met een klein stukje verharde weg, maar met een prachtig uitzicht over de zee. Over Gross-Zicker naar Gager, waar we de Zicker-Alpen op wilden fietsen. Helaas fietsen verboden, achteraf maar goed , want het was wel erg hoog! Langs de zee en door het bos terug naar de tent. 's Avonds in de Gaststette op de Camping lekker gegeten. Het werd zo langzamerhand tijd om richting Nederland te gaan. De negende, tiende en elfde dag Onze laatste stop planden weer op de Luneburger -heide. Deze keer iets westelijker, n.l. Amilinghausen . Een hele grote camping voor stacaravans en een klein veldje voor trekkers. Eerst leek het niet zo geweldig, veel bomen, maar met wat heen en weer geloop en gekijk, werd de tent opgezet. 'sAvonds in het dorp lekker gegeten. De volgende dag op de fiets rond de (alweer een See) Lopau-See. We gingen door de bossen naar de Totenstett, een grote open vlakte met allemaal grafheuvels. Vandaar door dorpjes, over de hei en over lange bospaden. De Luneburger-Heide heeft een sterk wisselend karakter, maar vooral de rust die ervan uit gaat, heeft iets bijzonders. Alsof het een beetje van jou alleen is Weinig mensen en evenmin veel verkeer. Uiteindelijk kwamen we in Bisperingen na inkopen te hebben gedaan, reden we over een fietspad langs de weg naar Amilinghausen, die23 km. lang was en waar we niemand tegen kwamen. Auto's zat, maar fietsers, niet een. Dit pad was waarschijnlijk speciaal voor ons aangelegd!! Ook brachten we een bezoek aan de stad Luneburg. Een prachtige oude stad, met een gezellig centrum. Leuke straatjes, knusse pleintjes met terrassen. De stads Apotheek was, zowel buiten als binnen de moeite van het bekijken waard. 'sMiddags maakten we nog een rondje aan de andere kant van Amilinghausen. Daar was het nog stiller, terwijl ook hier volop ruimte was om te fietsen. Nog even genieten van de bossen, de heuvels, de kleine dorpjes en de bosbessen. Zo kwamen we aan het einde van onze vakantie. Nog een keer de tent afbreken en dan naar huis. Tot ziens Luneburger-Heide ,we komen zeker nog eens terug. De twaalfde dag Terug naar Harderwijk.

Posted: 11:24, 14/11/2011
Comments (0) | Add Comment | Link

vakantie 1996 (Rgen)

De voorbereidingen De Vakantie zat er weer aan te komen. Waar zouden we dit jaar naar toe willen? Wordt het Frankrijk, Duitsland of Tsjechie? Ankies oog was op een artikel over de Meckelenburger Seen Platz gevallen. En zo werd besloten om het voormalig Oost-Duitsland te gaan verkennen De nodige lectuur werd uit de bieb gehaald en wat door gelezen. De eerste dag Op 19 juli gingen we, samen met onze fietsen en complete kampeeruitrusting op pad. Onze eerste stop hadden we op de Luneburger Heide gepland. Alles liep voorspoedig tot we even boven Osnabruck in de file kwamen, en dat verveelde snel! Bij Damme maar vlug van de Auto-Bahn af. De binnenwegen brachten ons via Nienburg, Celle (hier waren we een paar jaar geleden) richting Uelzen In deze omgeving probeerden we een camping te vinden. Op onze kaart stond er een vlakbij de stad Helaas, na wat zoeken en tenslotte vragen, bleek die er (niet meer?) te zijn. Na wat rond te hebben gereden en zoeken kwamen we terecht in Hosseringen. En natuurlijk gelijk bij de eerste See; de Hardausee. Een vriendelijke mevrouw schreef ons in en we konden voor de eerste keer onze tent opzetten! Ruimte zat, maar het moest natuurlijk de beste plek van het veldje zijn! Na wat heen en weer geloop en de controle van de bodem, gingen we aan de slag. Het werd lekker warm, want het zonnetje stond mooi op de tent te schijnen. Na even wat gedronken te hebben, pakten we de fiets en gingen de omgeving bekijken. Hosseringen is een klein plaatsje met een bosrijke omgeving Ook heeft het een openluchtmuseum. Na wat rond te hebben gekeken, besloten we om het museum achter de hand te houden als het de volgende dag geen fietsweer zou zijn. Via Suderburg en Raber gingen we naar de tent om ons diner op te warmen. Tot de zon onder ging bleven heerlijk voor ons tentje zitten. Na de koffie zijn we om de Hardausee gewandeld .Een mooi meer, waar op een enkele visser na, geen mens te bekennen was. De tweede dag De volgende dag, na de lekkere broodjes, gingen we met de fiets op pad We hadden een route uit gestippeld en gingen naar Unterluss, waar "een kaffee mit kuchen-stop" gehouden werd, vandaar over fietspaden en door de bossen naar Gerdehaus. Er werd nog een "echte" berg beklommen, 104m omhoog trappen is toch wel te veel van het goede, Ankie had het nakijken. Maar lopend kom je er ook! Via allerlei paden en lanen wilden we naar Brambostel, om het sperrgebiet heen. Op een viersprong gekomen wezen alle wegen de verkeerde kant op, behalve een zandpad. Dus die moest het dan wel zijn! Na heel wat kilometers gefietst te hebben, een slagboom over de weg en voor we er erg in hadden stond er ook al een man , in uniform. Waar we heen wilden? Nou dat kon niet, want de schietoefeningen gingen zo beginnen!! Maar de vriendelijke militair belde even voor ons op en zowaar mochten we er langs Ze zouden wel even wachten!! Er werd ons gezegd hoe we moesten fietsen en ons aan de andere kant te melden. Die fietstocht viel niet mee, want het pad werd steeds slechter en op den duur was het nog alleen maar mul zand. Zweten dus, we slaakten dan ook een zucht van verlichting, toen er een slagboom kwam en een soldaat zei: " ach so, da sind sie!". Het was toch niet zo'n prettig gevoel om daar te fietsen, met misschien vele ogen op je gericht. Maar omdat we een stuk hadden afgesneden konden we nog even door naar Uelzen. Een gezellige, middelgrote stad., in een bosrijke omgeving. Vandaar naar de camping terug. Een geslaagde fietsdag! s'Avonds maakten we plannen voor de volgende dag. We gaan naar Meckelenburg-Vorpommeren! Derde dag De volgende dag vlug de tent afgebroken, ontbeten en op weg naar ?? Via allerlei binnenwegen richting het oosten. We probeerden uit te vinden waar het IJzeren Gordijn geweest was, maar geen enkele aanwijzing, ook natuurkijk niet iets om trots op te zijn. Wel zagen we steeds meer bouwvallen en/of leegstaande huizen. We reden door naar het merengebied. Na wat rond gekeken te hebben, was Waren onze keuze, te meer het aanbod van campings niet erg groot was. Het was een grote camping aan een zandpad, aan de oever van de Muritz. Achteraan op de camping was een plekje, die ons wel beviel, dus opbouwen maar weer. Tot onze grote verbazing (en ook die van hen) zagen we op een motor de eerste Nederlanders ! Na wat te hebben gedronken, gingen we de stad verkennen. Ver kwamen we niet, want een enorme hoosbui verraste ons, in een bushokje hebben we de bui afgewacht en daarna alsnog het centrum van de stad verkend. Een goede fietskaart van de omgeving gekocht en via een pad langs het meer weer terug naar de camping. Aan de rand van de stad was een hele grote supermarkt, waar we een hapje gegeten hebben. Van de honger om komen, hoefde ook daar niet! 'sAvonds een wandeling gemaakt langs de Muritz met zijn grillige oevers. Een prachtig meer van ong. 120 km2 Het is het grootste binnenmeer van Duitsland. We wandelden via een brug naar de Kolpin-See, die ons niet zo groot leek. In de rietkragen lagen div. bootjes voor anker. De paden langs de oevers van dit meer gingen door de bossen. Doodstil was het er. Ook kwamen we er snel achter dat het meer rondlopen er niet bij was. Telkens was er weer een nieuwe uitloper. Dus terug maar! Vierde dag De volgende dag wilden we de Muritz rond fietsen. Met een kan koffie en wat lekkers erbij gingen we op pad. Eerst naar slot Klink. Een enorm groot, prachtig slot, alleen alle ramen waren dicht gespijkerd Vanaf dit punt had je een mooi uitzicht op de Muritz . We vervolgden onze weg naar Robel. Maar eerst moesten we het moeras doorkruisen. Een fietspad van een tegel breed was alles wat er was. Hoe moest dat nou als er tegenliggers kwamen? Links en rechts alleen maar blubber, waar je tot je knien in weg zou zakken! Gelukkig is het daar erg stil en werd die ellende ons bespaard! Langs prachtige oevers, bloeiende velden en mooie bossen kwamen we in Robel, waar we mondvoorraad kochten. Op een bankje aan de Muritz heerlijk gegeten. Een brug over de Kleine Muritz bracht ons aan de andere kant van het meer. De oostkant van dit meer is een Nationaal park, waar je eigenlijk alleen te voet of met een fiets volop kan genieten. Langs vennetjes, door bossen met af en toe het meer gingen we over een ideaal voet/ fietspad. De kust is op bepaalde plekken zelfs fjord-achtig. Helaas werd het, door ons zo geprezen, fietspad steeds smaller, tot het zelfs op hield en verspert werd door een aantal tenten. Wat nu?????. Dan de fietsen maar even gedragen en dan maar verder. Ons motto was geworden; WAAR JE KAN LOPEN, KAN JE OOK FIETSEN. En deze kreet is veel gebruikt in onze vakantie. En het werkt ook. Op het pad stonden plotseling twee mensen, ze vroegen of het pad nog slechter werd. Voor ons een stimulans om door te gaan; het kon dus alleen maar beter worden. Na een poosje kwamen we op de verharde weg. Over redelijk goed berijdbare paden gingen we door een gebied, waar berkebomen stonden die dood waren. Ze stonden met hun stam in het water Dit ging kilometers zo door. Een heel apart gezicht, eigenlijk fietste je door een groot waterbos, ook zag je heel veel watervogels. Door uitgestrekte bossen kwamen we, een beetje "high" van al dat moois, moe, maar voldaan op de camping. De vijfde dag Onze volgende fietstocht ging rond de Kolpin-See. We kwamen er toen ook achter dat "even" de Kolpin rond lopen ook niet kon. Ook dit meer was groter dan dat dachten. In Damerow bekeken we het wisenten park . Eerlijk gezegd waren de 6 mark entree weggegooid geld. Er lagen een paar dieren te slapen in de zon en dat was het!! We vervolgden onze weg van Jabel, over allerlei weggetjes naar Nossentin en vandaar naar Malchow. Tot Malchow waren we drie Seeen gepasseerd: de Kolpin, de Fleesen en de Malchow-See. Door het sterk wisselend landschap naar Gohren, waar slot Blucher stond, wat nu een hotel bleek te zijn. Dan door naar Sietow, waar we weer op de Muritz keken,.om zo langs slot Klink naar de tent te fietsen. De Muritz met zijn prachtig National-Park met100 km.2 loofbomen en met ongeveer 40 kleine meertjes er om heen, heeft op ons diepe indruk gemaakt. Nooit geweten dat er zoveel natuurschoon in het voormalige Oost-Duitsland was. De zesde dag Onze volgende stop zou het eiland Rugen worden. Nadat we bij Stralsund voor de brug hebben gewacht, konden we het eiland oprijden. Een andere wereld voor ons . De wegen waren afwisselend asfalt en dan ineens grote keien. Je hield dan je hart vast, want nergens stond een waarschuwing. Via Putbaas kwamen we in Gohren, waar een norse portier zei; alles"belegt". Zo ging het ook in Lobbe en Zietow. In Alt-Reddewitz was het kantoor gesloten, maar een aanplakformulier zei ons de tent op te zetten en je om 5 uur te melden. We zochten een mooi plekje tussen de staplaatsen. Na een drankje werden de fietsen gepakt om de omgeving te verkennen. Vanaf de camping reden we door het dorpje, heel klein en knus, de enige weg die er was. Na wat klimmen,de weg was inmiddels over gegaan in twee rijen beton platen, kwamen we op een soort landtong. Links en rechts hadden we een prachtig uitzicht over het water. Aan het einde van deze tong begon een natuurgebied, bloeiende planten, tjilpende krekels, met de zee als achtergrond En dan al dat moois hoefde je maar te delen met een paar mensen Op een bankje genieten van uitzicht! Na even de steile helling naar het water te zijn af gegaan, fietsten we terug naar de tent. De zevende dag De dagen erna gingen naar de badplaatsen Gohren, Baabe, en Sellin. De stadjes ademde een nostalgische sfeer uit. Het was hier ook wel iets drukker dan in de meeste steden, maar ruimte genoeg. We fietsten langs de zee en door mooie bossen en kwamen bij het jachtslot Granitz.en besloten de toren te beklimmen, wat zeker de moeite waard was. Langs kunstig bewerkte traptreden kon je boven een groot gedeelte van het eiland zien. Op weg naar de tent gingen langs de Selliner See naar Moritzdorf. Een veerman zette ons over, een roeibootje waar we net in konden met onze fietsen. Best een beetje eng, maar wat kan je ook verwachten voor 4DM. Ook werd het strand bezocht in Gohren De aparte strandstoelen hadden onze aan-dacht . Dat was wat voor onze tuin!!! Veel te groot natuurlijk, maar de bouwplannen hadden we al klaar! Een daagje aan het strand is heerlijk, maar we wilden nog meer zien. De Konigstuhl op Jasmund zou het worden Je moet de krijtrotsen moet je gezien hebben . De achtste dag Met auto naar Hagen en vandaar met de bus naar de rotsen. Gelukkig was het die dag niet zo warm, want of we de klim ,eerst naar boven en dan naar beneden wel gehaald hadden, betwijfel ik .Over honderden treetjes (een hoogte van 117m ) keek je op de steile krijtrotsen en op de zee. Indrukwekkend en , ondanks de grote stroom mensen die met de bus mee gingen, voor onze begrippen rustig. Op de terugweg deden we Bergen aan, het middelpunt van het eiland. Misschien een mooie stad, maar nu een bouwput. De kaarten, die te koop waren , zagen er leuker uit dan het in werkelijkheid was. We wandelden om en bij de camping, waar aan de noordzijde ook weer een ruw gebied was, met duinbegroeiing. We fietsten naar het uiterste puntje van Monch-Gut (zo heet deze streek ). Klein-Zicker is een klein dorpje, met een klein stukje verharde weg, maar met een prachtig uitzicht over de zee. Over Gross-Zicker naar Gager, waar we de Zicker-Alpen op wilden fietsen. Helaas fietsen verboden, achteraf maar goed , want het was wel erg hoog! Langs de zee en door het bos terug naar de tent. 's Avonds in de Gaststette op de Camping lekker gegeten. Het werd zo langzamerhand tijd om richting Nederland te gaan. De negende, tiende en elfde dag Onze laatste stop planden weer op de Luneburger -heide. Deze keer iets westelijker, n.l. Amilinghausen . Een hele grote camping voor stacaravans en een klein veldje voor trekkers. Eerst leek het niet zo geweldig, veel bomen, maar met wat heen en weer geloop en gekijk, werd de tent opgezet. 'sAvonds in het dorp lekker gegeten. De volgende dag op de fiets rond de (alweer een See) Lopau-See. We gingen door de bossen naar de Totenstett, een grote open vlakte met allemaal grafheuvels. Vandaar door dorpjes, over de hei en over lange bospaden. De Luneburger-Heide heeft een sterk wisselend karakter, maar vooral de rust die ervan uit gaat, heeft iets bijzonders. Alsof het een beetje van jou alleen is Weinig mensen en evenmin veel verkeer. Uiteindelijk kwamen we in Bisperingen na inkopen te hebben gedaan, reden we over een fietspad langs de weg naar Amilinghausen, die23 km. lang was en waar we niemand tegen kwamen. Auto's zat, maar fietsers, niet een. Dit pad was waarschijnlijk speciaal voor ons aangelegd!! Ook brachten we een bezoek aan de stad Luneburg. Een prachtige oude stad, met een gezellig centrum. Leuke straatjes, knusse pleintjes met terrassen. De stads Apotheek was, zowel buiten als binnen de moeite van het bekijken waard. 'sMiddags maakten we nog een rondje aan de andere kant van Amilinghausen. Daar was het nog stiller, terwijl ook hier volop ruimte was om te fietsen. Nog even genieten van de bossen, de heuvels, de kleine dorpjes en de bosbessen. Zo kwamen we aan het einde van onze vakantie. Nog een keer de tent afbreken en dan naar huis. Tot ziens Luneburger-Heide ,we komen zeker nog eens terug. De twaalfde dag Terug naar Harderwijk.

Posted: 07:24, 14/11/2011
Comments (0) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer