Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Gappig.

Clair de lune

Klik hier om Clair de Lune van Debussy te beluisteren.

Vandaag was de voorspeelmiddag van pianoles. Ik speel al bijna acht jaar piano, maar elk jaar heb ik er weer dubbele gevoelens over de voorspeelmiddag: aan de ene kant ben ik uitermate zenuwachtig, maar aan de andere kant vind ik het geweldig om al die andere leerlingen te horen spelen, is pianospelen mijn passie en geniet ik stiekem van alle aandacht na het voorspelen.

Elke zomer sleep ik mijn familie weer mee naar de oververhitte zitkamer waar de vleugel en een heleboel krappe stoelen staan opgesteld, maar op de een of andere manier kwamen er elk jaar minder mensen mee. Ik kan me herinneren dat ik de eerste keer zelfs een vriendin meegekregen heb, maar het jaar daarop kwam mijn broertje al niet meer, het jaar daarna mijn zusje ook niet, vorig jaar kwam alleen mijn vader en dit jaar kwam er helemaal niemand. Aaah, poor me. Jaja superzielig, maar niet heus. Juist heerlijk rustig!

Oké, misschien is wat achtergrondinformatie hier vereist. Vorig jaar was namelijk niet alleen mijn kritische vader (hij speelt zelf ook) van de partij, maar ook de jongen waar ik al een heel jaar smoorverliefd op was. Een lange, blonde en ietwat excentrieke jongen die ik ooit ontmoet had op pianoles, maar waar ik nog nooit een echt gesprek mee had gevoerd. Je kan je voorstellen hoe zenuwachtig ik was toen ik achter de vleugel zat. Mijn vingers trilden zo erg dat ik begon te twijfelen of ik de eerste noot überhaupt wel zou raken, en toen dat eenmaal gelukt was speelde ik het stuk niet op de afgesproken tempo, maar razend snel. Voor iemand die geen verstand heeft van muziek klinkt dat misschien als iets positiefs, maar geloof me: dat was het niet. Ik speelde over alle nuances heen en het werd een oorverdovende combinatie van te veel pedaal, te snel, en alles veel te hard. Ik word nog rood van schaamte als ik terugdenk aan die verschrikkelijke middag.

Je kan je voorstellen dat ik dit jaar niet veel zin had om het hetzelfde mee te maken. Eén voordeel had ik al: die jongen waar ik het eerder over had was in de zomer na de vorige voorspeelmiddag verhuisd, en dus had ik dit jaar in ieder geval geen last van buitensporige gevoelens voor hem. En nou hadden mijn ouders met veel pijn in hun hart uiteindelijk ook besloten thuis te blijven, wat ik natuurlijk wel een beetje jammer vond, maar ook helemaal fantastisch. Want als ik dit jaar net zo erg de mist in zou gaan als vorig jaar zou er tenminste niemand bij zijn om mezelf voor schut voor te zetten (waarbij ik de dertig andere ouders en leerlingen voor het gemak even vergeet).

Maar dit jaar ging het fantastisch. Toen ik in groep acht zat maakte ik me nooit ergens zorgen over, en toen ging het ook goed. Ik speelde het stuk lachend en haast foutloos, maar dat heb ik nooit meer kunnen evenaren. Tot vandaag. Ik ging zitten, sloeg mijn muziek open maar wist dat het niet nodig was omdat ik het toch uit mijn hoofd zou spelen, en begon. De eerste drie maten zijn bepalend, omdat je de noten gelijkmatig, zacht en helder moet spelen, en dat is altijd lastig als je nog niet bent ingespeeld. In de tweede maat drukte ik de toetsen ietsjes te zacht in waardoor de melodie even wegviel, maar ik wist dat ik dat later goed zou maken en zonder het ritme te verliezen ging ik door. Ik speelde Clair de Lune (van Debussy), en hoewel ik een paar weken van te voren nog speelde als een woelige zee, klonk het stuk deze keer echt als het maanlicht op een kalme zee. Foutloos bestaat niet, maar ik speelde het ieder geval wel zo goed als ik het kon. En dat is toch best aardig.

Ironisch vind je niet. Presteren als er niemand bij is, wat heb je daar nou aan. Stel je voor dat een zwemmer opeens zou gaan lopen verkondigen dat hij toch echt een wereldrecord had gezwommen maar dat het inderdaad wel een beetje jammer was dat er niemand bij was geweest. Maar ik denk wel dat het waar is: als er meer mensen bij zijn heb je meer stress, en meer stress is vaak slecht voor de prestatie. Ah heerlijk, paradoxen.

22:59 - 5/7/2007 - comments {0} - post comment

Description
Over mijn zomervakantie na de eindexamens, en hoe ik die in hemelsnaam ga doorkomen.

Home
User Profile
Archives
Friends

Recent Entries
- Clair de lune

Friends
Hosting door HQ ICT Systeembeheer