Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Wounded Knee Home | Profile | Archives | Friends
dagelijkse dingen

My first time: Snowboarden in Borovets23/3/2006

Ik ben net terug van een korte snowboardtrip in Borovets (=Bulgarije) samen met drie vrienden. Het was indrukwekkend daar: massa's sneeuw, hoge bergen, sportieve families (die hoofdzakelijk uit Dublin kwamen) en Bulgaren die de hele dag bezig waren om je uit de en in hun tent te lokken. (warme wijn, veel vlees en keiharde muziek) Nog nooit eerder had ik op een snowboard gestaan, dus koos ik ervoor om tegen betaling ingewijd te worden door een Bulgaarse blom van voor- in- de- 20 die verdacht veel leek op "my little pony" vanwege haar wapperende lange haren en galopperende tred wanneer ze achter mij aanhuppelde om mijn ongecontroleerde snelheid in bedwang te houden terwijl ze schreeuwde " toes-heels-toes-heels-toes-heels", wat DE techniek of wisseltruc is bij deze wintersportactiviteit. De eerste drie dagen ging het wonderbaarlijk goed en kreeg ik links en rechts behoorlijk wat complimenten. Maar toen ik met veel bravoure dacht hoog de berg op te kunnen gaan om daar een treklift te nemen die je nog verder omhoogbrengt, gebeurde datgene waar ik vooraf al bang voor had moeten zijn: Inge ging eerst op de paddestoel ZITTEN, waardoor ze keihard op de grond viel, (niemand had verteld dat je er eigenlijk gewoon rechtop in moest staan) toen dreef haar board af naar rechts en kon ze hem niet in bedwang houden, waardoor ze weer een flinke bups op haar rechterbil maakte enzovoorts enzovoorts. Na 5 pogingen, toen ze als de kever van Kafka op haar rug op de koude ijslaag lag te spartelen dacht ze, "Waar ben ik als 40-jarige dame in godsnaam mee bezig?" Er was niks meer overgebleven van al haar charme en flamboyante uitstraling, ze voelde zich als een eikel zonder fysieke intelligentie die tot niets in staat is, zelfs niet om een simpel plankje van hooguit een meter een beetje te kunnen besturen. "It's all in your head", zei Anna-my- own- litte- pony toen en omdat ik (ik was inmiddels weer ietsmeer mezelf) me niet wilde laten kisten door de jeugd die alles beter weet en kan, bleef ik al klunzend pogingen wagen, totdat het me uiteindelijk lukte om me staande te houden in de alsmaar doordraaiende paddestoelensleeplift, zij het met duizend schietgebedjes en een strakke blik op oneindig. Maar toen ik eenmaal boven aangekomen was (met de ruggensteun van alle goden die ooit uitgevonden zijn) brak er ineens een heftige mist uit. Geen hand voor je ogen kon je meer zien! Daarbij was het plateau waar ik op terechtgekomen was zo vlak dat er geen enkele vooruitgaande beweging meer mogelijk was. Stond ik daar met knalgele jas in een supermanhouding te hopen op een vloeiend glijmoment. Tja achteraf gezien moet ik vooral iets weggehad hebben van een gorilla in the mist en snap ik goed dat Anna mij aan de hand- met- arm de piste over moest trekken alsof ik een kleuter op een sleetje was om een beetje veilig bij het begin van de piste te arriveren. Door haar hulp kon ik de skiŽrs, boarders een ander tuig dat her en der sneuvelde omdat ze net als ik en ieder ander in een grijze wolk verkeerden en overal tegenaan botsten mijden. Een uur later zat ik weer met een mond vol grapjes beneden bij het hotel in de loge, vooral op mijn linkerbil, die van rechts was een beetje pijnlijk geworden. De dagen daarna was de spontane lol er wel een beetje af en ben ik eigenlijk hoofdzakelijk bezig geweest om van binnen van dat debacle te herstellen,van het vallen en opstaan, vallen en opstaan. Ben nog wel in de speelwei de berg een aantal keren opgeklommen en afgedaald, (er is namelijk niets mis met mijn conditie), maar het gevoel dat ik deze sport in no-time zou kunnen masteren was als sneeuw voor de zon verdwenen. Anna vond het, denk ik, daarom ook leuker om mij haar levensverhaal te vertellen (dat niet over rozen ging) dan mij aan olympisch goud te helpen. Deze excercitie kostte mij net zoveel, plaatselijk papiergeld, maar gaf veel minder spierpijn. Tja snowboarden. Het ziet er vreselijk cool uit, maar is vooral een bont en blauw leerproces, ik weet niet of ik volgend jaar weer een poging ga wagen.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer