De laatste blogs die ik stuurde waren bijna allemaal zwaar depresief makend.
Maar nu gaan we weer wat vrolijks neerzetten!
Alles op dit moment gaat volgens mij weer goed, alles wat me eerst allemaal tegen zat, gaat nu weer goed!
Werk gaat goed (2 baantjes zelfs!) Vriendinnen heb ik weer even gezien, en aankomend weekend weer lekker met mijn vriend!
En  nog steeds wil ik mijn vader nogmaals zo erg bedanken voor alles wat hij voor me doet!

Nu ik dit typ is er toch een ding dat lang niet zo goed gaat, sterker nog wat in een zeer rap tempo achteruit gaat; Opa en oma.
Ze zijn beiden al ver in de 80, en wonen nog op zich zelf. Heel knap, maar we hebben nou een punt bereikt dat het gewoon écht niet meer gaat.
Ze zijn de vrijdag voor de vakantie beiden middenn in de nacht gevallen en hebben daar de hele nacht gelegen, vervolgens hebben ze een paar dagen in het ziekehuis gelegen en ging het niet zo goed. Uiteindelijk mochten ze wel gewoon naar huis, en sinds dien gaat het slecht.

Ik ben altijd een beetje het lievelingetje geweest van mijn opa. Zn 'kleine meisje'. Een week geleden wou ik langs komen om wat eten langs te brengen, herkende die me niet meer.
Toen ik hem een kus wou geven voor ik wegging, keek ie me aan als of ik een totaal vreemde was voor hem.
En ja dat komt best hard aanals je 16 jaar lang elke zondag bij ze langs ben geweest, en een hele hechte band had. Het ergste is dat hij er niks aan kan doen, ik neem hem ook zeker niet kwalijk! Dat zo oneerlijk zijn.. Maar ik heb nou al een heel sterk gevoel hem verloren te hebben.
Het enigste wat ik nog voor hem kan hopen in zijn situatie en deze leeftijd is dat ie een rustige slaap valt en niet meer wakker word. Gewoon zonder pijn.
Dit is geen leven meer voor hem met 24/7 zusters en medicijnen en niks meer weten, vreselijk vind ie het.

Ik ben een type die zich druk maakt om van alles en nog wat, iemand die letterlijk van een mug een olifant kan maken. En ik haat het zo erg dat ik die eigenschap zo sterk heb.

Ik heb van de week 3 nachten niet kunnen slapen, puur vanwege de stress dat ik mensen moest afzeggen omdat ik iets anders al had geplant.. Ik begon allemaal noodplannen te maken en allerlei weer woortjes voor elke zin die ze terug zouden kunnen zeggen.
Tegen niemand wou ik het zeggen, ik dacht; ik heb er zelf weer een potje van gemaakt, ik zal het zelf moeten oplossen ook.
Een typisch ding van mij is dat ik begin te bibberen als ik in de stress zit, waardoor mijn vader die mij veelste goed kent zegt; Lot je bibbert weer, is er iets?
Hij is leraar op een MBO en doet aan een cursus mediater, dus als ik aan iemand iets kwijt kan is het papa. Altijd.

Ik begon nog stug; neee er is niks, nee echt niet!
Uiteindelijk ik de dingen uitgelegd waardoor ik zo in de stress zit. Hij kijkt me aan pakt mijn hand en zegt; Meisje toch, is dat het enige waardoor je zo in de stress zit?
Als hij me dan zo aan kijkt, valt alles opeens in zijn plaats. Dus ik zeg een beetje beschaamd; Ja, ik slaap er zelfs al 3 nachten slecht door..

Hij zette de tv zachter, en keek me recht in mijn ogen aan.
'Lot, je kan niet alles en iedereen tevreden houden. Jij had al wat anders geplant en hun waren jou botweg vergeten uittenodigen, en geven jou de schuld?'

Door hem denk ik weer helder en voel ik me echt sinds een week weer rustig, echt rustig.
Ik zet altijd iedereen voor mezelf, zolang anderen maar tevreden zijn dacht ik..
Maar ik heb me ook gerealiseerd dat lang niet altijd mogelijk is, en als hierdoor mijn vrienden mij zouden laten vallen waren het geen echte vrienden.
Mijn vader legde me uit hoe ik het het beste tegen ze kon zeggen, ik maakte het smsje en verstuurde het. Ondertussen bibberde ik alweer van de bank af voor het antwoord wat natuurlijk alles meeviel.
Ze smste terug dat ze het jammer vond, maar eht ook maar al te goed begreep.
Ik heb me zo opgelucht gevoeld!
Hele weekend genoten van de rust in me hoofd en heel veel liefde gegeven aan mijn vriend.

Als ik mijn vader niet had, zou ik echt niet weten wat ik moest.
Dankjewel papa.

Ik weet niet of het komt door het depresief makend weer, of omdat ik gewoon teveel pieker.
Maar ik stress hem af en toe helemaaal! Echt heel irritant.
Ik kan totaal niet omgaan met stress, dus ik ga me dan alleen maar compleet druk maken, tot dat ik weer beetje helder kan nadenken en dan zie ik af en toe nog wel een oplossing, maar meestal tussen het totaal druk maken en helder nadenken zit helaas vaak 1 a 2 weken tussen..

Iemand tips hoe je weer beetje rustig kan worden, ik word er echt gek van!

Pff hoe ouder ik word hoe enger ik de tandarts vind.
Vroeger vond ik het eigenlijk wel gezellig, en je mocht even weg van school natuurlijk.
Nu, als ik al die pincetten en weet ik veel wat allemaal zie moet ik toch even slikken.

Of als ze je mond gaan spoelen en dan hele plas water in je mond achter laten, en jij denkt moet ikhet nou doorslikken of gaan ze het nog weg zuigen met weer ander apparaat? Maar je voelt je stoel alweer omhoog gaan dus neem je een grote slok om er maar van af te zijn. Het proeft zo vies, niet als water!
Zodra ik buiten ben neem ik dan ook gelijk een kauwgompje.

ik ken ook een meisje die tandarts assistente opleiding volgt, helemaal in utrecht.
Kan me heel slecht voorstellen hoe je dat een leuk beroep kan vinden. In de wachtkamer zat voor me een oude vrouw, heel oud. In haar mond moet je ook zitten wroeten..
Niet dat mijn mond zoveel lekkerder is ofzo, maar het lijkt me nou niet bepaald een heerlijk beroep..
RIjk word je der wel van..

Ik zit echt vaak na te denken over mijn toekomst. Of ik dan nog steeds met deze jongen gelukkig ben, of er dan een nieuwe liefde voor me is. Waar ik woon, want eerlijk gezegd zie ik mezelf niet mijn hele leven lang hier wonen, een klein dorpje aan de kust. Een paar jaar amsterdam lijkt wel top, en als ik vrijgezel ben en genoeg geld heb zou ik wel eens willen reizen, naar landen waar je anders nooit zou komen.  Gewoon puur om even weg te zijn van alle stress en hectiek in dit land.
Laatst is er een leraar opgepakt omdat hij een jongen op de gang  had gezet, aangezien die na 10x vragen niet uit zichzelf ging heeft hij dat gedaan. Is ie opgepakt!! Waar gaat dat heen in dit land?!
Je zou toch eerder zeggen dat dat kind een etter is omdat ie niet luisterd?
Achterlijk.

Terwijl ik  nog steeds naar de grond kijk, al die verouderde kauwgompjes op de grond ziet liggen begin ik om me heen te kijken. Midden in haarlem stad, mensen druk om me heen rennen, om hun trein of bus t halen. Zouden ze ook stress hebben? Hoe zouden hun ermee omgaan? En waarover dan?

Mijn aandacht gaat naar een vermagerd meisje tegen over mij op een bankje. Heel mager en witjes, ze kijkt bang om der heen. Zou het door drugs komen? Of zou ze misschien wel anorexia hebben? Allerlei gedachtes gaan door me heen over dat meisje, ze heeft duidelijk problemen.  Misschien wel een stille slachtoffer van een loverboy? Terwijl ik zo naar der kijk voel ik me schuldig. Ik zit al te piekeren over zulke probleempjes, pure luxe. En zij zit daar maar met enkel 2 dunne shirtjes en een gescheurde kous daar op dat door de regen natte bankje. 
Zodra ik de trein in stap en weg rijd van het meisje, begint mijn gedachte weer terug te komen. Wat moet ik nou..? Ik zit stiekem in gedachten allerlei noodplannen te maken ‘voor het geval dat’. 

Ik zit zo in gedachte dat ik niet eens door heb dat een jongeman naast me staat en vroeg of de plek naast mij nog vrij was. Ik schrok een beetje en pakte snel me tas weg, zodat hij der kon zitten.
‘Je hoeft niet te schrikken hoor’ zegt ie nog heel vriendelijk met een glimlach op zijn gezicht.
Ik begin een stomme smoes dat ik zo naar buiten zat te turen dat ik het niet door had.  Hij moest lachen en zegt  ‘het geeft echt niks hoor!’  Ik beantwoorde met een sullig lachje.

Er zijn maar een paar mensen bij wie ik even het kan vergeten. Dat is een meisje waarbij ik dit jaar mee in de klas zit, ik ken der al veel langer, maar nu zijn we pas echt vriendinnen geworden. Ze helpt me echt en snapt me ook echt, dat merk je aan alles. Ik zie der eigenlijk alleen op school, dus heel soms heb ik stiekem echt szin om naar school te gaan zodat ik even mijn gedachten kan verzetten.

Mijn vader kan ik heel goed mee praten, echt goed. Maar toch durf ik het niet tegen hem te zeggen. Bang voor zijn antwoord waarschijnlijk.
Mijn moeder daar in tegen kan ik heel slecht mee praten, zij is meer een maatje waar ik ruzie mee kan maken en onwijs mee kan lachen zonder dat mijn vader en broer ons snappen, haha meidenhumor kan je het ook niet noemen, meer moeder-dochter humor.