Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Wat ik denk, maar niet durf te zeggen

Vandaag

Posted in Unspecified
Na vanaf dinsdag voor m'n moeder gezorgd te hebben gezorgd, dag en nacht, het hele huis te hebben schoongemaakt en alle achtergebleven wassen gedraaid te hebben, is ze vandaag met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Ik ben niet alleen heel erg geschrokken en verdrietig, ik ben vooral heel erg boos. Boos op m'n moeder, dat zij mijn mening niet serieus nam op het moment dat ik zei dat het een blindedarmontsteking kon zijn. Boos op mezelf, dat ik niet de telefoon pakte, tegen mijn moeders wil in, en meteen vroeg of de dokter op huisbezoek kon komen. Boos op m'n broertje, die met zijn 16 jaar niets serieus neemt en geen hand uitsteekt in het helpen van ook zijn moeder. Maar vooral ook boos op, ja op wie eigenlijk? Op degene die heeft besloten dat dit er ook nog wel even bij kon in m'n moeders leven. Na 23 jaar met mijn vader te zijn geweest, is ze gescheiden en heeft ze voor zichzelf gekozen op het moment dat er van haar kant niet meer voldoende liefde was in de relatie. Ze is na haar arbeidsongeschiktheid weer in de schoolbanken gestapt, en stukje bij beetje pakte zij het werken weer op. Ze heeft niet alleen een zoon die aan het puberen is, maar ook met de verschillende beperkingen en stoornissen is geconstateerd waardoor hij in plaats van de havo, nu zijn examen van het vmbo-kb heeft gemaakt. Ze krijgt dagelijks de woede uitbarstingen van Noud, mijn broertje, over zich heen. Ik ben uit huis gegaan omdat het voor mij te confronterend was om haar te zien terwijl we zo veel op elkaar lijken en daardoor non-stop clashen. Nu woon ik bij mijn vader en zijn vrouw, en Noud woont bij m'n moeder omdat mijn vader hem niet altijd zijn zin gaf, terwijl mama dit wel altijd deed. Nu ik niet meer thuis woon, doet ze alles alleen terwijl ze dit niet redt in haar eentje. Ik voel me hier zo schuldig over en probeer haar vaak te helpen als ik eerder thuis ben of geen huiswerk meer heb. Tijdens de therapie die ik een jaar lang heb gevolgd, is mij uitgelegd dat ik niet de hele taart kan opeten van mijn moeder. Iedereen heeft een stukje uit de taart dat ze moeten opeten. Sommige stukjes zijn zelfs factoren; werk, een vriend, vrienden, school van Noud en mij. Noem het maar op, en het is een stukje in de taart van het geluk. Als je als één persoon die hele taart op gaat eten, word je misselijk en lukt het je sowieso niet. Iedereen heeft een stukje op te eten, en niet alleen ik. Dit vind ik nog niet zo makkelijk om te accepteren. Wanneer er iemand is die zijn stukje niet opeet, zeg ik al snel; ''Er kan bij mij nog wel wat bij!''. Want het zal toch niet zo zijn, dat doordat ik dat ene stukje extra niet op kon, mijn moeder niet gelukkig is. Dit is, naast vele andere eigenschappen, een heerlijk struikelblok voor mij. Ik raak helemaal van de verhaallijn af, dus waar was ik gebleven? Oja, mama. Toen het bij Noud op school niet lekker ging en ik zakte op de havo, lijkt het alsof mama berg afwaarts is gegaan. Ze kwam in een burn-out en stopte (met moeite) te werken als officemanager. Nu, 1,5 jaar later, is ze langzamerhand aan het opbouwen en werkt ze nu al 3 dagen per week van 8 tot 2. Verder vallen alle vrienden rondom haar weg omdat zij het voortouw niet meer neemt. Ik vind het verschrikkelijk om te zien hoe mijn moeder zich steeds meer afzondert en langzaam aan het veranderen is in een kluizenaar. De enige momenten dat ze naar buiten gaat zijn voor haar werk en de boodschappen. Verder doet ze niets meer met vriendinnen of het vriendinnenclubje dat ze had. Ze gaat onwijs achteruit, in alles eigenlijk. Ik vind het verschrikkelijk om te zien, en hoe meer ik er over nadenk, hoe minder oplossingen ik er voor weet te verzinnen. We hebben niet veel geld om uit te geven, dus naar een fitnessles of andere sociale activiteiten zijn eigenlijk buiten bereik. Op dit moment zit ik met mijn handen in m'n haar; wat wil ik hiermee bereiken? Ik heb werkelijk geen idee, maar ik hoop dat dit mijn hoofd wat rustiger kan maken en dat alles een beetje op een rijtje gezet kan worden. Waarschijnlijk spring ik van hot naar her in mijn verhaal maar dat komt allemaal nog wel. Wanneer het iets rustiger wordt, zal je dit ook lezen in mijn verhalen. Ik hoop dat het snel zal gebeuren! Dus voor nu onwijs bedankt voor het lezen van mijn eerste verhaal! Er komen er hopelijk meer waardoor ik alles kwijt kan! Heel veel liefs, Minii Mouse. (Minii Mouse is een bijnaampje dat ik heb gekregen van mijn vader; Muisje.)

17:43 - 31/5/2013 - comments {0} - post comment


Description
In deze blog schrijf ik alles van me af. De problemen die ik met mezelf heb, die ik thuis of in m'n omgeving tegenkom en te lijf ga.
Home
User Profile
Archives
Friends
Recent Entries
- Vandaag
Hosting door HQ ICT Systeembeheer