Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Korte verhalen

Mijn zitmaaier

{ 20:32, 14/12/2008 } { 0 comments } { Link }

Tuin.

 

Jaren geleden hebben mijn vrouw en ik ons huis gekocht. Een oud klein huisje met een in verhouding erg grote tuin.  Nou was tuin een erg groot woord. Het was een stuk grasland met een paar bomen en struiken, fruitbomen voornamelijk, appel-, peren- en pruimenbomen. Het leek ons leuk om een appeltje van je eigen bomen te plukken. Dat pakte anders uit, maar daarover later.

Toen ik de tuin zag bij de eerste bezichtiging was ik gelijk verkocht. Ik wilde de natte droom van iedere man. Jawel, een motor zitmaaier!  Ik zag mezelf al rijden als een vorst in zijn eigen koninkrijk.  We kochten het huis aan het eind van de herfst, dus het gras groeide niet meer. Goed, ik kon wachten. Hoe zoet zou mijn maai beleving zijn in het voorjaar!  Het moest een rooie worden, de zitmaaier. Als ik plaatsnam in het rundlederen zadel, voor mij geen goedkoop plastic, zou ik de forse startknop indrukken met enig mannelijk geweld en een oorverdovend geraas zou de natuur vervullen. Zie! Daar wordt gras gemaaid!   De vlijmscherpe messen onder de maaibak heb ik natuurlijk niet te laag afgesteld. Driewerf neen. Dat zou slecht zijn voor het gras en voor mijn humeur, want op deze manier moest ik toch wel twee keer per week maaien om het netjes te houden. Iets waar mijn vrouw nogal pietluttig in is. Zij wil altijd dat het gras erbij ligt als een biljartlaken wat ik trouwens een vreemde gedachte vind omdat biljarten toch een echte mannenbezigheid is.

Tijdens de winter begon ik het idee van de zitmaaier vast in de week te zetten bij haar. Het is tenslotte een forse investering voor onze nederige beurs, maar een zeer noodzakelijke investering gezien mijn zwakke rug en het feit dat grasmaaien toch echt mannenwerk is. Daar ben ik stellig in. Als ik mijn vrouw zou laten grasmaaien wordt ik binnen de kortste keren met pek en veren het drentse boerendorp uitgedragen door de toegestroomde inwoners en dat moet een goed echtgenote toch niet willen nietwaar?

Het voorjaar naderde. Ik zei tegen mijn vrouw, dat ik vast eens ging rondkijken naar zo’n solide grasmaaier, omdat ze op dat moment nog goedkoop waren. Als je wachtte tot iedereen ging maaien zouden ze vast een stuk duurder zijn. Strak gedacht en een economisch verantwoord plan, vond ik.

Heren, kent u het gevoel dat de aarde zich onder u opent? Dat al je dromen in duigen vallen? Dat iemand met een vlijmscherp hakmes in één haal je je mannelijkhei d ontneemt?  Alleen de gedachte al doet u allen verworden tot willoze ja-knikkers, ergo, tot zitmaaierloze jongetjes die op de knieen de kantjes knippen van het minuscule postzegeltje gras wat is overgebleven als de plannen van moeder de vrouw zijn uitgevoerd en dat die plannen worden uitgevoerd staat als een paal boven water. Wat overigens het enige is dat nog rechtop staat.

Mijn vrouw zei kort: ”Neen,komt niks van in”. En dat kleine berichtje naar mij toe behelste een gigantisch meerjarenplan. Een plan, dat ik nog zwak probeerde tegen te werken door op te merken, dat dat wel heel erg veel van onze financiële mogelijkheden zou vergen. Een kansloze missie.  Ze zei, dat het huis een duidelijke meerwaarde zou krijgen als er een prachtige siertuin met mooie waterpartijen en terrassen aangelegd zou zijn. En dat het qua geld helemaal niet de spuigaten uit hoefde te lopen als wij het meeste werk zelf zouden uit voeren, lees: zij de plannen,ik het werk.

Na een paar jaar was de tuin zo goed als klaar. Gelukkig hadden we een boer in rustte gevonden die een kleine graafmachine in zijn bezit had, zodat de vijvers van zeer forse afmetingen niet met de hand gegraven hoefden te worden. Nadeel was dat de boer niemand toeliet op zijn machine, zodat ik alleen maar toekijken mocht tijdens het graven. Zelfs dat genot mocht ik niet smaken. 

Sinds het klaarkomen van de tuin heb ik al twee keer een hernia gehad.

Tja, ik zag mezelf zo mooi op mijn motorzitmaaier zitten.

 

 



"fijne"vakantie

{ 20:30, 14/12/2008 } { 0 comments } { Link }

Vakantie.

 

Mijn vrouw en ik zijn op vakantie geweest naar Tjechië met de tent.

Ho, ho, hoor ik u zeggen, dat gaat een beetje te snel. Jij op vakantie met een tent? Een echte? Zo’n behelphuisje van doek met dunne stangen, op ongemakkelijke stoelen en op een luchtbed? Zo’n tent?  Ja,zo’n tent, een echte koepeltent, best wel een heel klein beetje ruime tent voor twee personen.   

Maar ik begrijp, dat u iets moet zijn ontgaan gezien mijn levensgrote aversie tegen alles wat behelpen is. Mijn credo was immers altijd “gemak dient de mens”, maar dat was uit de tijd dat ik nog niet getrouwd was.  Ik weet het, een beetje zwak excuus gezien het feit dat mijn karakter toch als redelijk sterk te boek staat, maar wat liefde al niet vermag.  Ik heb me dus over mijn enorme weerstand heengezet. Welliswaar was dat zelfs voor mij geen kleinigheid. Nee, elke anti kampeer vezel in mijn lijf protesteerde volop, maar aan het eind van het protest had ik mezelf toch in de hand.  Dus al veinzend, dat ik met alle plezier mee ging, hebben we de auto volgeladen.   We zijn tenslotte maar met z’n tweeen en we hebben een redelijk riante auto qua ruimte dus dat moest geen probleem zijn.   Ik had al snel mijn weekendtas met mijn persoonlijke spullen in de kofferbak gezet. Tent met toebehoren erbij, kofferdeksel dicht en rijden maar, dacht ik. Wel, daar kwam ik toch even bedrogen uit. Mijn vrouw riep vanachter een berg grof afval dat dit ook nog mee moest. Ik keek haar niet begrijpend aan, maar het bleek dat zij die berg bedoelde.  Het bleken allemaal spullen te zijn uit een grijs verleden die onontbeerlijk waren voor een geslaagde kampeervakantie volgens haar en zij had de ervaring die ik ontbeerde.   Voelt u hem? Jawel, de eerste pré-vakantie wrevel was geboren.

Dus eerst maar weer de auto uitpakken, want gezien de hoeveelheid mee te nemen rotzooi moest er nu met beleid ingepakt worden wat op hetzelfde neerkwam als een dag later vertrekken als de bedoeling was.  Uiteindelijk is het gelukt om alles mee te nemen.  We zijn midden in de nacht vertrokken uit schaamte voor de buurt. De auto schuurde met de trekhaak over de straat, maar ’s nachts is dat niet erg. Je hebt wat extra verlichting aan de achterkant en na een paar honderd kilometer is hij zover afgeslepen, dat je dan weer vrij rijdt als je tenminste geen hobbeltjes en geen politie tegenkomt.

We verwachtten ongeveer twaalf uur te doen over de reis. Lekker rustig aan en zo nu en dan even eruit voor een hapje en een drankje. We gingen dwars door Duitsland en dat schiet lekker op nietwaar? Maar ja, als je het gewicht van een beladen caravan in je auto hebt geladen kom je zelfs met onze auto niet meer boven de 100 wat dus betekende dat we pas de volgende nacht op de plaats van bestemming waren aangekomen. Volkomen verstijfd heeft mijn vrouw me uit de auto gepeld waarna ik nog ruim een half uur nodig had om weer rechtop te gaan staan.

Natuurlijk hadden we ook niets gereserveerd, want we waren immers maar met z’n tweeen. Tentje uit de auto, even opzetten, bedje opblazen en klaar is kees! De eerste plek die we op de vierde camping kregen toegewezen was al vol toen we de auto uitgeladen hadden, dus laat staan dat er ook nog een opgezette koepeltent bij kon.  Inladen maar weer en vol goede moed op naar de volgende camping, ’t Is vakantie tenslotte en ik had me voor de tijd ernstig voorgenomen om mijn zonnige humeur niet te verliezen.   In de tussentijd was het alweer donker geworden en hebben we bij wijze van uitzondering de nacht in een hotel doorgebracht. Heerlijk geslapen. Dat wel.

De volgende morgen schrokken we tegen het middaguur wakker. Geen wonder na 48 uur in de auto opgevouwen te hebben gezeten.  Snel  wassen en aankleden, inpakken, afrekenen en in de auto op weg  naar de vijfde camping met zonnig gemoed. De paden op de lanen in, vooruit met frisse tegenzin of zoiets.

We hadden geluk, want op die camping was er plek. We kregen een zeer ruime plaats toegewezen waar we de tent konden opzetten. Binnen een halve dag stond hij strak koepel te wezen. Niet gek voor een dilletant al zeg ik het zelf. Toen de rest van de inboedel uitpakken en ’s avonds even een hapje warm eten in het bij de camping horende restaurant. Na nog even na-getafeld te hebben gingen we terug naar de tent waar we erachter kwamen dat we geen verlichting hadden meegenomen. Ja, alleen een kleine zaklantaarn voor nodige boodschappen die je soms midden in de nacht op een camping moet doen en waarbij je liever niet je nek wilt breken over alle scheerlijnen.   De zaklantaarn lag ergens in de tent en wij liepen op de camping. Nog geen probleem natuurlijk, want hoeveel koepeltenten zouden er nou helemaal staan. Toen we dachten dat we ongeveer op onze plek waren aangekomen bleek de tent duidelijk te herkennen en wij ritsten opgelucht de rits open om op zoek te gaan naar de zaklantaarn, want de nachtelijke boodschap diende zich al vroeg aan die avond. De nachtrust werd wreed verstoord door gegil en geschreeuw. We waren op zoek in de verkeerde tent. Een mooie koepeltent van een Tsjechisch  gezin  en hoe leg je dat nou uit in het donker in een vreemde taal. Dat was dus niet uit te leggen. De campinghouder moest eraan te pas komen, maar ook hij kon het niet waarderen. Het enigste verstaanbare koeterwaals was iets in de geest van”dumme auslander” en “morgenfruh raus”.

Uiteindelijk hebben we onze tent wel terug gevonden natuurlijk en de volgende morgen hebben we de boel maar weer ingepakt. De vakantie stemming was nergens meer te bekennen en we verlangden heel erg naar ons gerieflijke huis en ons eigen bed.

Volgend jaar maar weer eens proberen op een mooie camping in Drenthe.

 

 

 



Visite

{ 20:29, 14/12/2008 } { 0 comments } { Link }

Visite.

 

Vanmorgen zei mijn vrouw tegen me: ”Denk je erom dat vanavond Kees en Greet op visite komen?”

Dat was een mededeling die mijn dag een zwart randje gaf. Alleen bij het idee al dat ik de avond moest doorbrengen met Kees en Greet overviel mij een grote somberheid.  Niet dat het zulke vervelende mensen zijn, hoor. Vroeger konden we uitstekend met elkaar overweg ware het niet dat vroeger ruim dertig jaar geleden is en we sindsdien nogal uit elkaar gegroeid zijn qua werk en interesses.

Op de lagere school, zoals dat toen nog heette, zaten Kees en ik naast elkaar in de schoolbank het leven van de meester moeilijk te maken.  Na de lagere school ging Kees naar de havo en ik naar de mavo en daarna ging hij studeren. Filosofie of zoiets. Het was iets moeilijks in elk geval en ik ging werken, omdat ik geld wou verdienen en een auto wilde kopen en de blits wilde maken bij de meisjes, want dat was belangrijk tenslotte.  Goed, later heb ik me door allerlei avondstudies nog een beetje opgewerkt, maar ik zou nooit het immens hoge niveau halen van Keesje. Ik noem hem in stilte altijd nog Keesje, omdat hij keer op keer bewijst hoe klein een grote man kan zijn.

Greet zat bij mijn vrouw in de klas, maar zij zijn zo’n beetje hetzelfde traject gevolgd na de lagere school dus dat klikt nog wel. Ze hebben dezelfde praat, dezelfde onderwerpen en dezelfde humor.

Maar goed, Kees en Greet zullen dus komen. Hoe kom ik eronderuit?  Ik heb helaas geen baan waarin ik hoef over te werken, dus die smoes valt af. Ik ben ook al geen verenigings type, dus op pad voor de club gaat ook niet op.  Ik moest vandaag maar eens erg hard gaan nadenken om met een ijzersterke smoes te komen en sterk moest-ie in elk geval zijn, want voor mijn vrouw ben ik zo doorzichtig als pompwater. Dat krijg je na zoveel jaren huwelijk.

Om inspiratie op te doen voor mijn verhaaltjes mag ik graag de natuur in gaan, dus ik ben naar het bos gegaan. Lekker ronddwalen door de bossen en over de heide. Daar krijg je ruimte van in je hoofd en die ruimte heb ik nodig om mijn verhaaltjes te bedenken. Soms grove verzinsels en soms kleine waarheden.

De hele ochtend liep ik te prakkizeren hoe ik onder de avond uit kon komen. Het was toch ook wel een beetje te gek dat ik niet eens rustig een avond in mijn eigen huis kon doorbrengen zonder lastig gevallen te worden door een persoon die ik wel kon schieten om zijn breedsprakerigheid, maar als ik dat tegen mijn vrouw zou zeggen dan wist ik het antwoort al, “Dat doe je dan morgenavond maar”  en dat was dan einde discussie voor haar. Elke slappe tegenwerping van mijn kant zou met een simpel handgebaar weggewuifd worden.  Ja, wat mijn vrouw aangaat ben ik nou eenmaal niet de sterkste.

Al lopend door het bos zag ik en passant nog een paar konijnen en fazanten. Mooie dieren die zich nooit zullen afvragen wie ze vanavond op visite zullen krijgen. Misschien vragen ze zich het wel eens af, maar ze hebben zulke kleine hersentjes dat ze dat na vijf minuten alweer vergeten zijn. De rest doen ze op hun instinct. Hoewel, is dat wel eens onderzocht? Stel, een koppel fazanten, haan en hen. De hen zegt tegen de haan dat ze vanavond visite krijgen van dat koppel van achter die grote eik.  Zijn snavel begint al te klepperen bij de gedachte, want hij weet dat zijn hennetje de staartveren van die andere haan wel heel erg aantrekkelijk vindt. Zij ontkent natuurlijk in alle toonaarden, “Nee, nee, het is gewoon een erg aardig stel en ze tokkelen zo gezellig en zo hebben we nog eens wat andere praat”. Hij kijkt eens naar zijn eigen staartveren. Die zijn al aardig uitgedund in de loop van de jaren en zijn sporen zijn ook niet scherp meer. Hoe hij er ook mee langs stenen schuurt het mooie is er wel van af en dan komt vanavond dus die Don Guhaan.

Verhip, daar heb ik nooit bij stil gestaan. Ik ben al aardig grijs en boven op mijn hoofd wordt mijn haar toch al dunner en dat is nog erg zwak uitgedrukt.  Die Kees heeft nog steeds een volle bos donkerbruin haar. Krullen zelfs! Het zou toch niet!? Ik kan het ook met de beste wil van de wereld niet omdraaien. Ik bedoel, dat mijn vrouw jaloers zou kunnen zijn op Greet.  Greet is best een aardige vrouw, maar ze is 1 meter 85, broodmager. Twee erwten op een plankie noemden we dat vroeger oneerbiedig. Ze heeft een ernstige overbeet en een haakneus, dus geen hond gelooft dat ik haar aantrekkelijk zou vinden.  Kees is filosoof. Die zit altijd met z’n hoofd in de wolken en dus vallen zulke uiterlijkheden hem misschien niet op. Hoewel, als je naast Greet in bed ligt moet je toch wel elke dag met blauwe plekken wakker worden.     

Goed, een hele dag in het bos heeft me dus niets opgeleverd. Geen ijzersterke smoes om de visite van vanavond te ontlopen. Ik zal me in mijn lot moeten schikken en een lange avond het oeverloze gezwets van mijn jeugdvriendje moeten aanhoren met de meest wenselijke antwoorden van mijn kant. Als ik reageer op zijn gepraat kom ik toch nooit verder dan: ”Ja, dat dan weer wel, je meent het, och och, in welke tijd leven we, het zou verboden moeten worden” en meer van dat soort algemeenheden.

Zuchtend kwam ik de achterdeur binnen en gaf mijn vrouw een zoen waarna ik moe aan tafel ging zitten voor het avondeten.  Na de vla zei mijn vrouw:”Och ja, Kees en Greet hebben afgebeld. Kees was een beetje grieperig geworden. Waarschijnlijk was hij aangestoken tijdens een lezing die hij hield voor een groep collega advocaten”.

Nou ja, ik wist dat hij iets moeilijks gestudeerd had.

 

             

 

 

 



Koffie en een sigaret

{ 20:26, 14/12/2008 } { 0 comments } { Link }

Roken.

 

Gisteravond  liep ik in het centrum een beetje doelloos rond. Etalages kijken, mensjes kijken, totdat ik voorbij zo’n oude bruine kroeg kwam en plots trek kreeg in een bak koffie.

Binnen aangekomen nam ik plaats aan een tafeltje met zo’n ouderwets hoogpolig kleedje waar kleine glaasjes hopeloos op staan te wankelen, maar mijn kop koffie stond gelukkig behoorlijk zeewaardig te dampen.  “De koffie staat klaar” stond buiten bij de deur op een groot bord. Jaja. Die koffie bleek al uren klaar te staan toen ik een voorzichtig slokje nam. Het viel me nog mee dat het wolkje wat erboven hing niet paddestoelvormig was. Deze koffie viel in de categorie chemische wapens.

Maar goed, luisterend naar mijn perfecte opvoeding begon ik met voorzichtige slokjes toch mijn koffie op te drinken terwijl ik ergens in mijn hoofd mijn moeder hoorde zeggen:”Iemand heeft er toch zijn best voor gedaan”.  Tja,soms heeft zo’n goede opvoeding zijn nadelen. Een echte kerel was toch naar de barman gelopen met de koffie en had tegen de man gezegt:”Zuip jij die bagger zelf maar op”.

Goed, na de koffie heb ik maar een colaatje besteld om het opkomende maagzuur te blussen. Ik wilde juist een lekker shaggie draaien toen dezelfde barman ineens een sissend geluid begon te maken dat bedoeld was om mijn aandacht te trekken. Hij wees hierbij op een bord boven de bar met de gevreesde woorden “Verboden te roken”erop.

Daar ging mijn kroegplezier. Mijn momentje voor mezelf. Ik kon ook hier mijn enige ongezonde liefhebberij niet beoefenen. Ik zou natuurlijk een grote pils kunnen bestellen ware het niet, dat ik al jaren geheelonthouder ben, dus dat zou bij mijn welopgevoede stemmetje in mijn hoofd niet in goede aarde vallen.  Wat nu te doen, een lolly in mijn hoofd steken met het risico dat ik eruit gesmeten zou worden? Of al mijn zakken navoelen of er misschien ergens een vergeten dropje zou vastkleven? U weet wel,zo’n dropje die al een paar wasbeurten overleefd heeft en muurvast onder in je zak zit.  Vorige week vond ik zo’n dropje. Een zoute en warempel, het smaakte ook nog. Of zou dat komen door nicotine gebrek?  Een paar dagen later vroeg mijn vrouw of ik een knoopje had gevonden van haar zwarte jasje. Ze was hem kwijt en toen herinnerde ik me weer dat ik hem inderdaad gevonden had en hem zolang in mijn zak had gedaan om hem niet kwijt te raken. Nooit geweten dat zulke knoopjes een beetje zoutig smaken en als je maar lang genoeg zuigt ze ook nog zacht worden.

Ondertussen begon mijn zucht naar een sigaret toch wel mijn stemming te beinvloeden. Ik wilde eruit om te roken en wel meteen!  Op dat moment kwamen er twee vrouwen de kroeg binnen die  aan een tafeltje plaatsnamen dat binnen mijn gehoorsveld viel.  Ze hadden beiden een ernstig randstedelijk accent, zwaar overgewicht, volle boodschappentassen en veelkleurige leggings om hun benen gestroopt. Leggings waarvan ik niet wist, dat die ook in zulke maten verkocht werden of dat die dingen zo enorm rekbaar waren. Ik hoopte vurig dat ze stil bleven zitten, want het gevaar van een opengebarstte legging wilde ik voor geen goud beleven. Ik zou er waarschijnlijk nog lang nachtmerries aan overhouden.

De vrouwen bestelden koffie. Een teken, dat zij geen vaste klanten waren en ik ging met een behaaglijk gevoel zitten kijken hoe zij die slag te boven zouden komen.  De barman kwam hun koffie brengen op zo’n klein ovaal dienblaadje. Twee kopjes dampende koffie met een koekje erbij in zo’n papiertje dat je alleen open krijgt als je grof geweld gebruikt.  Zij waren echter druk in gesprek. Het ging over dat mens van drie hoog achter die altijd haar vent stond stijf te schelden en over die koters van die kakmadam die altijd ongewassen naar school moesten terwijl zij altijd opgedirkt door de stad liep en over dat ouwe mens van daarnaast die zoveel plamuur op haar gezicht smeerde, dat ze elke avond toch minstens een half uur op haar kop in een emmer lauw water moest om de boel weer los te weken.  Ondertussen zat ik maar te hopen, dat ze eindelijk een slokje zouden nemen van de koffie en jawel, de kopjes gingen naar de mond onder de veelzeggende woorden: meid,daar ga je!  De uitwerking was verbluffend. De beide kopjes kwamen met een knal weer terug op de schoteltjes en bijna gelijktijdig riepen ze tegen de barman: “Hé daar, ellendig stuk vreten dat je daar staat, kom es hier!  De man naderde schoorvoetend. Hij wist blijkbaar best waarom hij geroepen werd.  De oudste van de twee vrouwen nam het woord. Of hij wel wist waar hij mee bezig was. Of hij van plan was om twee lijken uit de zaak te laten verwijderen. Of hij sowieso nog langer wilde leven dan vijf minuten. Of hij zijn eigen slootwater wel eens geproefd had. Nee, natuurlijk niet, daar zou hij zijn hachje wel niet aan wagen natuurlijk, maar toch zijn bocht aan een ander durven voor te zetten en ook nog het lef hebben om aan de bar te wachten of de dames het loodje zouden leggen!

Dit alles ging gepaard met om de twee woorden een krachtterm en vervaarlijk gehens van vuisten op het wankele tafeltje.  De barman werd kleiner en kleiner en hij stamelde verontschuldigingen die ook al niet in goede aarde vielen bij de dames.  Uiteindelijk verlieten de vrouwen met opgeheven zeil de zaak waarna de rust weerkeerde.

De barman stond een beetje waterig voor zich uit te kijken. Hij beefde een beetje en met zijn trillende handen probeerde hij de kopjes koffie op het dienbladje te zetten. Ondertussen keek hij een beetje bangelijk naar mijn kopje koffie.

Ik begon toch een beetje meedelijden met de man te krijgen. Daar stond hij in zijn oude kroegje waar al jaren de glorie van weleer vanaf was en kreeg hij z’n oren gewassen van twee amsterdamse volksvrouwen alleen, omdat hij met zijn anderhalve klant per dag nu eenmaal niet elke tien minuten een verse pot koffie kon zetten.

Ik zei tegen hem: ”Doe mij nog maar een bakkie van uw troost”.                                       

 

 

 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

Links


Categories


Recent Entries

Mijn zitmaaier
"fijne"vakantie
Visite
Koffie en een sigaret

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer