Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

marcel's weblog

Foon Smart

07:46, 17/9/2013 .. 0 comments .. Link

 

Uiteraard heeft u er een, een mobiele telefoon. Ik ga er gewoon van uit want tegenwoordig schijnen er meer mobiele telefoons te zijn dan mensen. De mobiele telefoon heeft dan ook een niet te stoppen invloed op ons leven en heeft binnen de maatschappij een onverstoorbare positie ingenomen. We kunnen eenvoudigweg niet zonder. Een simpel voorbeeld, kijk je op de flat screen, waar u overigens tegenwoordig ook niet zonder kunt, naar een documentaire van ontwikkelingssamenwerking in een derde wereldland, dan zult u zich niet verbazen over het feit dat er in het desbetreffende land een enorme humanitaire ramp ontstaat door verloren oogsten, maar dat de ontvangst van Vodafone er buitengewoon goed is. Wij helemaal jaloers, want in Nederland valt Vodafone nogal eens uit en dan kunnen de trams in onze hofstad niet meer rijden.

Maar goed, derde wereld land of niet, toch verrekte makkelijk, een goede ontvangst, je moet er niet aan denken dat je dat ook nog niet zou hebben, ik bedoel, een hongersnood valt daarbij in het niet. Wel een beetje jammer dat je drie uur in de brandende zon moet lopen naar het eerste de beste stopcontact om je mobiel op te laden, want dat heeft je lemen hutje niet, stroom, water en gas.

Maar goed, uw mobieltje, is dat inmiddels ook smart? Ik bedoel, kunt u ermee op internet, uw mail checken, uw kennissen “what’s appen”, foto’s en filmpjes maken die u direct stante pede op uw razend populaire social media pagina’s kunt zetten, kijken waar er in de buurt een fatsoenlijk Italiaans restaurantje is (en uiteraard gelijk de recensies kunt lezen van elke nitwit die er voor u een cappuccino heeft genuttigd) of een hotel wat kamers verhuurd voor een uur zodat u ongestoord met uw minnares of minnaar kunt rommelen? En daarnaast de standaard dingen als, smssen, al is dat wat ouderwets, het thermostaat van uw huis vanuit Kenia hoger zetten, een space shuttle lanceren en meer van dit soort kleinigheden? En oh ja, u zou het bijna vergeten, u kunt er ook nog mee bellen, al doet u dat niet zo veel meer, want alles staat al op uw Facebook pagina en eigenlijk gebeurt er verder niet zo veel in uw leven. Niet teveel bellen vanuit het buitenland, daar is uw abonnement niet helemaal geschikt voor en dan is het weer zo schrikken van de rekening.

Hoe is dit ooit begonnen, en vooral hoe heeft het mobieltje een dergelijke positie in ons leven en hele bestaan kunnen veroveren? En tegelijkertijd hoe is het mogelijk dat een klein hebbedingetje wat vroeger vooral in het bezit was van veel te dikke, in hun veel te grote lease bakken rondrijdende captains of industry, die niets beters wisten te verzinnen dan elkaar maar bellen, om vooral te laten merken dat ze vanuit de auto (zij noemden dit toen ter tijd een oto) elkaar maar even belden, want op de zaak was het te druk. Je mocht in die tijd ook nog gewoon “hands” bellen. Geen agent die je een strobreed in de weg legde als je de telefoon in de hand hield tijdens het rijden. Andere weggebruikers reageerden dan vaak ook begripvol als zij op de snelweg, waar je niet harder mocht dan 100 km/u, door een grote Mercedes of BMW de berm in werden gedrukt, want oh, daar ging een belangrijk man, vast onderweg naar een uitermate belangrijke vergadering die snel nog even de belangrijkste punten telefonisch doornam met de zaak, althans, dat dachten wij dan.

Daarna werden de telefoons kleiner, en iets lichter. Waar je in het begin met een soort van koelkast op je rug stond te bellen, moest je nu op zoek naar een paal. Op die paal stond dan een teken dat je daar ontvangst had voor je telefoon. Een Kermit noemde de toenmalige PTT dat. Uiteindelijk was ook dat niet meer nodig en kon je overal bellen wat tot een soort van onhandig multitasken leidde. In het verleden kwam ik nog wel eens op beurzen en andere zakelijke intimiteiten, wat nog van voor internet en netwerken was, en dan gebeurde het regelmatig dat de een of andere bobo midden in een persoonlijk gesprek opeens van de stand liep omdat er in zijn binnenzak iets ging piepen (ringtones waren nog niet uitgevonden) dan liep hij naar het midden pad en ging met een hand in zijn zak en de andere op oorhoogte staan bellen. Vaak kijkend naar het plafond van het beursgebouw alsof daar de antwoorden werden geschreven voor de ongetwijfeld bijzonder ingewikkelde vragen die op dat moment op hem werden afgevuurd. Ik heb dit gedrag vaak op een afstandje met verbazing gadegeslagen. En voor de dames onder u, ja hoor, bij de urinoirs heeft de gemiddelde Nederlands man een hand vrij, dus kan je door gaan met bellen. Negroïde mannen zie je eigenlijk nooit bellen, maar dat komt omdat die hun telefoon zijn vergeten, dus niet worden gebeld, althans dat maken wij Westerse mannen onszelf wijs, de rest laat ik aan uw eigen fantasie over.

En tegenwoordig, tjsa inmiddels heeft de Universiteit van Leiden bij haar faculteit Psychologie een aparte afdeling die zich bezig houd met de bestudering van smartphone gedrag. De smartphone is niet meer uit ons leven weg te denken en zonder voelen we ons naakt, eenzaam, verlaten en vooral diep en diep ongelukkig. Het is mijzelf ook een keer overkomen. Een tripje naar Londen en ik laat mijn telefoon in de auto op Schiphol achter. Taxiënd op de startbaan kom ik tot de ontdekking dat ik hem vergeten ben. Het is dat de gezagvoerder zelf op tijd thuis moest zijn en als de dood was voor zijn eigen vrouw, anders was hij even omgereden voor mij langs P5. Iedereen in het toestel had dit gesnapt. Overigens hoeft u zich over mij geen zorgen te maken, die dagen zonder mobieltje in Londen waren een bevrijdende ervaring. Verse moeders vergeten soms kinderen in opvang, supermarkten en kroegen, maar het vergeten of kwijt zijn van de smartphone, dat is onvergefelijk. De oplossing is trouwens dichtbij, Apple is momenteel in een kliniek aan het experimenteren met de eerste zuigeling die geboren wordt met een iPhone, een soort iBaby zeg maar.

Maar goed, resumerend, door de smartphone hebben we veel losse contacten, maar echt praten, zo persoonlijk, face tot face zeg maar, daar komen we niet meer aan toe. De Dalai Lama zei ooit: “we hebben meer computers, maar minder communicatie, we hebben veel kwantiteit, maar weinig kwaliteit”. Ik wil daar graag aan toevoegen, we hebben steeds “smarter” telefoons, maar hoe zit het met onze eigen smartness?



De zaak "sterke arm"

09:04, 14/9/2013 .. 0 comments .. Link

De zaak “sterke arm”

 

Omdat ik af en toe op ’s-Heren wegen met een rooie kop van inspanning op een racefiets wordt aangetroffen word ik regelmatig, en ja nog steeds, gevraagd wat ik van “de zaak Armstrong” vind. Voor de outsiders onder u, met “de zaak Armstrong” wordt in dit geval het feit bedoeld dat een Amerikaan die als triatleet kanker kreeg, hier van genas, zich begon te vervelen en dus maar vreselijk hard is gaan fietsen als nuttig tijdverdrijf en na verloop van tijd, net als de rest van de professionele fietsers doping is gaan gebruiken. En dat gebruik van doping, ja dat mag niet! Als u zich over de ophef verbaasd hoeft u niet zich niet te schamen, ik snap het ook niet. Met andere woorden ik moest echt even gaan zitten om sowieso mij af te vragen of ik hier iets van zou moeten vinden.

Om eerlijk te zijn heb ik nog steeds geen oordeel, maar voor degene die het echt willen weten komt hier dan maar een soort van uitleg.

Laat ik eerst iedereen uit de droom helpen; topsport, indien professioneel beoefend heeft helemaal niets met sport te maken, maar met geld, met heel veel geld zelfs. Allerlei marketingtuig (waarover een andere keer meer) spant zich tot bijna op het onmenselijke in, om via sport zoveel mogelijk onnodige troep aan brave consumenten zoals u en ik te slijten. De film “Jerry Maguire” van Tom Cruise spreekt hierin dan ook boekdelen. Met andere woorden, we willen dus lijdende atleten zien, we willen helden zien waarmee we ons dus op de een of andere manier mee kunnen vereenzelvigen. De commercie heeft dat als geen ander door en realiseert zich ook dat als een in onze ogen “tegenwoordige held” een bepaald drankje drinkt, een bepaalde auto rijd, op een bepaalde fiets zit, of het idee geeft de vele verdiende miljoenen bij een bepaalde bank te storten, wij dat ook gaan willen. Goed voorbeeld doet goed volgen zei mijn oma altijd. Maar oh wee als de sport in kwestie saai wordt, of nog veel erger, geen mens interesseert zich er meer voor, ja dan zie je dat in de kijkcijfers en dus in het marktbereik en dus in de omzet van bovengenoemde firma’s. Die cijfers, die gaan dan omlaag en dat vinden de aandeelhouders dan weer niet zo lekker. Een sport moet dus records breken, steeds sneller, beter, harder gaan. Spanning, emotie en lijden opleveren. Waar we vroeger in de oertijd dit gevoel van spanning zelf opwekte als er een wilde loslopende beer een tikkeltje handtastelijk dreigde te worden en we dit beest op afstand wilde houden, zoeken we dit vertier nu met een zak chips hangend voor de flat screen. Schreeuwend voor dit apparaat, ons niet realiserend dat de live sportkwestie duizenden kilometers verderop plaatsvinden en dus de aanmoedigingen nooit zullen aankomen bij onze favoriet, schelden we op onze ega dat die als de sodemieter  opzij moet gaan omdat ze voor het beeld staat, terwijl die alleen maar in alle nog resterende liefde een speciaal voor ons gebakken portie bitterballen op tafel wil zetten. Dat is tegenwoordig topsport. En we vinden het heerlijk. Heerlijk om te kunnen schelden op de scheidsrechter die een in onze ogen verkeerde beslissing neemt. Vloekend op een Franse chauffeur die een buitengewoon aardige Zeeuwse jongen met een droom, met fiets en al in het prikkeldraad rijd en een Spaanse collega heeft, die onlangs een nieuwe aanrijd poging heeft gedaan en met succes overigens.

Maar ook juichen als onze ploeg of favoriet wint en de rest het nakijken geeft. Dan zijn we even een met dit team of deze persoon, even zelf ook de gedroomde held en winnaar. Ook wil dit weleens wat sarcasme richting het team van de tegenstander opleveren en dat is soms nog lekkerder dan de overwinning zelf. Het liefst in ploegverband, want sport verbroederd kennelijk, dus gaan we naar de kroeg, geven een straatfeest met net echt nagebouwde tribunes of staan we met duizenden Nederlanders op een Franse berg te kamperen, wachtend op een flits van langs zoevende wielrenners. Het wachten duurt wat lang, want om het beste plekje te veroveren waren we erg op tijd, dus verdrijven we de tijd met het drinken van liters slecht gekoeld bier waardoor de nood weer tot hoge normen oploopt en de berg meer lijkt op een buitengewoon slecht gereinigd urinoir van een triest snelwegtankstation. 

Wat we niet zien is de inspanning die er voor al deze overwinningen is gedaan. De pijn die door onze held of heldin is geleden. De trainingsuren, het vallen en opstaan en de keerzijde van de roem die het kan opleveren. De bovengenoemde wielrenner zat in zijn glorie tijd per dag minimaal 6 uur op de fiets, zomer, winter, het maakte niet uit, “fietsen kreng!” riep zijn trainer dan. Het heeft de beste man een aantal huwelijken gekost, ik weet even niet hoeveel, ik ben de tel kwijt geraakt. Hij heeft er van alles voor gelaten en alles voor gedaan. Men heeft hem geroemd, vervloekt, verafgood en  gehaat. Maar ieder heeft genoten van zijn doorzettingsvermogen, van zijn ontembare kracht, van de manier waarop hij tegen de steilste bergen opreed.

Wat we vooral vergeten is dat we eigenlijk een onmenselijke prestatie van onze helden verwachten. Drie weken lang door een bloedheet Frankrijk fietsen vinden we eigenlijk te kort, met te weinig bergetappes en teveel zogeheten rustdagen. We willen strijd zien, gevechten met de natuur en elementen en met tegenstanders. Een wielerklassieker als Parijs-Roubaix is saai als het niet regent en eigenlijk trekken we dan een gezicht van “ja, zo kan ik het ook, onder deze omstandigheden!”. 

En waarom? Om ons zoveel mogelijk te kunnen identificeren met de buitenkant van het leven van onze favorieten. We dragen de shirtjes, of zelfs complete tenues. Kopen de aangeprezen dingen en voelen ons dan weer voor heel even het gefantaseerde leven van deze helden en heldinnen. We denken deze mensen te kennen, van binnen en buiten, echter zien we alleen het meest oppervlakkige schilletje.

Dus wat vind ik van de zaak Armstrong? Ok, hij heeft gelogen over het gebruik van doping, net als de rest van zijn collega’s, maar hebben we hem en zijn medefietsers niet gedwongen? Door steeds hogere eisen te stellen aan de wielersport? Is een held zonder heldendaad wel een held? Ik denk van wel, maar ik ben ook niet opgewassen tegen kortzichtigheid, dus over Armstrong zelf hoor je mij niet, die deed net als de rest gewoon wat wij van hem verwachten. Om hem en zijn collega’s dan nu zo de rug toe te keren, er schande van te spreken, het hele peloton te veroordelen, de media overigens voorop, denk ik eerder dat wij als toeschouwers van hypocrisie onze eigen topsport hebben gemaakt en daar zijn we zonder doping nog goed in ook. Of zoals de koning ooit tegen de pastoor zei “hou jij ze dom, dan hou ik ze arm”, dom zijn we misschien wel gebleven.

 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Foon Smart
De zaak "sterke arm"

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer