Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Verhalen Blog

Home - Profile - Archives - Friends

Angel.

Posted on 26/4/2011 at 17:21 - 2 Comments - Post Comment - Link

Ik was net klaar met mijn handtekeningen zetten toen ik naar een ander gebouw werd gebracht. In het andere gebouw (een groot, oud huis) moest ik foto's laten maken. Ik vond het eng, overal kraakte het en er zaten gaten in het plafond en in de muren. In de pauze ging ik met mijn bodyguard het huis doorlopen. Toen we op de begane grond kwamen, hoorde ik een raar geluid. Getik. Ik lette er maar verder niet op. Maar toen ik doorliep werd het getik steeds harder. En toen gebeurde het; ik hoorde een knal. Ik voelde mezelf opstijgen. Ik voelde dat ik ergens tegenaan viel. Toen werd alles zwart. Ik deed voorzichtig mijn ogen open. Het was licht. Mijn hoofd deed pijn, en in mijn been voelde ik telkens een steek. In de hoek van de kamer zat een man te praten met een man met een witte jas aan. Toen ze zagen dat ik wakker was, stond de man met de witte jas op. Ik keek naar mijn hand, daar zat een draadje aan. Ik volgde het draadje met mijn ogen en zag dat er een zakje boven me hing. De man met de witte jas begon met een lampje in mijn ogen te schijnen. Ik wilde zeggen dat hij ermee moest stoppen, maar ik wist niet hoe. De man glimlachte naar me. Ik hoorde een piepje. De man met de witte jas greep naar zijn broekzak en keek op een klein doosje. 'Ik ga even iemand halen die mijn taken over kan nemen, zodat ik de anderen kan helpen.' zei de man met de witte jas tegen de man die nog steeds zat. 'U kunt gaan, ze is in goede handen.'. De man stond op en liep naar me toe. 'Dag schatje. Snel beter worden h.' zei hij tegen me. Ik keek hem vaag aan; wie was die man? Hij liep weg, met de man in de witte jas achter hem aan. Het was even stil, maar toen kwam er een vrouw de kamer binnen. Ze glimlachte naar me. 'Er komt zo iemand voor je, ik pas alleen even op.' zei ze. Ik probeerde een glimlach op te zetten. 'Weet je wat er is gebeurt met je?' vroeg de vrouw. Ik deed even m'n ogen dicht en toen weer open. Toen schudde ik voorzichtig mijn hoofd. 'Kan je praten?' vroeg ze. Ik slikte. 'been.. pijn.. hoofd.. pijn..' mompelde ik. 'Doen je been en je hoofd pijn?' vroeg de vrouw. Ik knikte. 'En heb je nog ergens anders pijn?' vroeg ze. 'hand.. pijn..' mompelde ik. Ze keek naar mijn hand. 'Omdat je aan een infuus hangt?' vroeg ze. Ik keek haar vaag aan. Ze wees naar het zakje dat boven me hing. Ik knikte. Toen kwam er een jongen binnen. Hij was erg knap, en die witte jas maakte hem nog knapper. Hij keek op een bord. 'Angel Sands, supermodel, ongeluk in huis door bom, hersenbeschadiging en verlamd been.' las hij voor. Ik keek naar hem. Las hij nou voor wat ik was? Een supermodel? Dat kon nooit. Hij liep naar me toe. De vrouw ging opzij. Hij legde zijn hand op mijn hoofd en daarna in mijn nek. Zijn hand was lekker warm. 'Ze kan niet goed praten, maar ze kan wel aangeven waar ze pijn heeft.' zei de vrouw. 'Ze is ijskoud.' zei de jongen. 'Geen wonder dat ze net goed kan praten. De kou tast haar hersenen nog meer aan, waardoor ze niet kan praten.'. 'Maar de kou is voor haar been.' zei de vrouw. 'Dat herstelt sneller in gewone temperatuur. Zet de kachel maar aan.' zei de jongen. Hij glimlachte lief naar me. De vrouw zette de kachel aan. De jongen pakte mijn handen vast om ze op te warmen. Ik zonk bijna in zijn mooie ogen. Op het kleine plaatje op zijn jas kon ik zijn naam lezen; Randy Swift. Hij liet mijn handen los en zei: 'Je hebt rust nodig, ga maar even slapen. Als je wakker wordt, zal ik hier nog zijn.'. Ik knikte en deed mijn ogen dicht. Ik hoorde hem opstaan en weglopen. Op de gang hoorde ik hem zingen: 'Ik mag een supermodel behandelen en jullie lekker niet!'. Was ik cht een supermodel? Toen ik wakker werd, was dokter Swift mijn temperatuur aan het meten. Toen ik hen zag, kreeg ik het spontaan warm. 'Goedemorgen, Angel.' zei hij. Ik glimlachte. 'Vandaag ga ik je naar iemand brengen die je gaat helpen om uit je bed te komen.' zei hij. 'Om je weer te leren lopen.'. 'ga.. je.. blijf.. je.. wel.. erbij..?' mompelde ik. Hij knikte. 'Natuurlijk blijf ik erbij. Zo'n mooie meid als jou laat ik toch niet alleen achter?' zei hij. Ik werd heel licht rood. Hij glimlachte. De vrouw van gister kwam de kamer inlopen. 'De ruimte is vrij. Heb je hulp nodig?' zei ze. 'Alleen met het duwen. Verder lukt het me zelf wel.' zei hij. De vrouw maakte wat draden los en hielp dokter Swift het bed de kamer uit te duwen. Toen we bij een kamer waren, stopten ze met duwen. De deur ging open een een man met grijs haa trok het bed naar binnen. Dokter Swift was op het bed gaan zitten. Hij legde zijn hand op mijn hand. 'Het komt wel goed.' zei hij. De man met het grijze haar stelde zich voor. 'Ik ben dokter Dick.' zei hij. Hij hielp me rechtop zitten. Dokter Swift legde mijn benen langs het bed en tilde me er vanaf. Hij zette een voet neer, de voet waarvan het been pijn deed (niet het verlamde been). Ik kon moeilijk blijven staan, dus pakte ik me goed vast aan dokter Swift. Voorzichtig zette hij mijn andere voet ook op de grond. Mijn ene voet zette ik voor de andere, maar mijn andere been kwam niet in beweging. Ik probeerde te lopen, maar het lukte niet. Er liep een traan over mijn wang. 'Niet huilen, je doet het goed!' zei dokter Swift en hij veegde de traan weg. Ik slikte. 'Lukt het cht niet?' vroeg dokter Dick. Ik schudde mijn hoofd. 'echt.. niet..' mompelde ik. 'Dan breng ik je weer naar je kamer en proberen we het over een paar dagen weer.' zei dokter Swift. Ik ging weer op het bed zitten. Dokter Swift duwde me weer terug naar mijn kamer. 'Ik zal je steunen, wat er ook gebeurt.' zei dokter Swift. Ik glimlachte. 'Dankjewel..' zei ik. Ineens ging het piepje van het doosje weer af. 'Sorry..' zei dokter Swift. Ik keek hem aan. 'het is al goed. ga je werk.. maar doen.' mompelde ik. Hij pakte mijn hand, kneep er zachtjes in en verliet de kamer. De weken vlogen voorbij. Dokter Swift had me heel erg geholpen met lopen, en door de spraak- en denk psychiater die hij had ingehuurd kon ik weer gewoon praten en was mijn geheugen weer terug. Dokter Swift was een ochtend zo vrolijk, dat ik hem vroeg wat er was. 'Morgen mag je weg uit het ziekenhuis.' zei hij. Ik keek hem boos aan. 'Nou, en bedankt.' zei ik. 'Laat me nou uitpraten..' zei hij. Ik rolde met mijn ogen. 'Ga maar door dan.' zei ik. 'Nou, morgen mag je weg uit het ziekenhuis. Zoals er in de regels staat, mag een dokter niet met een patint daten. Maar, vanaf morgen ben je geen patint meer.' zei hij. Mijn ogen werden groot. Ik grijnsde. 'Nou, ik verheug me nu al op morgen.' zei ik. Hij knipoogde. 'Dokter Swift, wij flirten niet met patinten.' hoorde ik. Ik keek naar de deuropening. Daar stond dokter Dick. 'Ik kwam even kijken of mijn patintje al helemaal beter was om weer te kunnen lopen.' zei hij. Ik grinnikte. Ik zwaaide mijn benen langs het bed en ging voorzichtig staan. Ik pakte de krukken die naast het bed stonden. Ik liep naar de man toe en weer terug naar het bed. 'Zozo.' zei hij. 'Veel beter dan ik had verwacht. Ik denk zelfs dat je al eerder mag gaan.'. Mijn ogen werden groot. 'Echt?!' zei ik. Ik keek naar dokter Swift, hij knipoogde. 'Ik zal afgeven bij de administratie dat je bent ontslagen uit het ziekenhuis.' zei dokter Dick. Ik grijnsde. 'Dankuwel.' zei ik. Dokter Dick liep weg. 'Hoelaat ben je vanavond klaar?' vroeg ik aan dokter Swift. Ik liep naar hem toe en ging dicht tegen hem aanstaan. Ik keek hem ondeugend aan. 'Eigenlijk pas heel laat vannacht, maar ik kan vrij vragen.' zei hij. Hij wilde zich naar me toe buigen, maar ik zette net een stap achteruit omdat ik voetstappen hoorde op de gang. Ik kon net op tijd op het bed gaan zitten, toen dokter Dick binnen kwam. 'Je mag gaan, ik zal je vader bellen of hij je op wilt komen halen.' zei hij. Ik knikte en stond op. 'Ik ga alvast, dan kan je nog even afscheid nemen.' zei dokter Dick. Ik liep naar dokter Swift toe. Dokter Dick liep de kamer uit. Ik pakte de pen uit dokter Swift's borstzak en pakte zijn hand. Ik schreef mijn nummer erop. 'Bel me maar zodra je klaar bent. Ik wacht op je.' zei ik. Ik gaf hem een hand. 'Tot ziens, dokter.' zei ik en ik liep de kamer uit. Mijn vader was niet gekomen, dus was ik naar een kamer gebracht in het ziekenhuis. Het was een soort bezemkast, met een groot bed en heel veel bezems erin. Om half 5 ging ineens mijn telefoon af. Ik nam op. 'Met Angel.' zei ik. 'Hoi Angel, met dokter Swift.' hoorde ik aan de andere kant van de lijn. 'Zeg nu maar gewoon Randy, hoor. Ik ben je patintje niet meer.' zei ik. 'Haha, ok. Nou, ik ben nu klaar met werken.' zei hij. Ik grijnsde. 'Ik ben nu in kamer 254.' zei ik. 'Kom je hierheen?'. 'Ik ben er binnen een paar minuten.' zei hij. Ik glimlachte. 'Mooi zo. Tot zo dan maar.' zei ik. Ik hing op. 2 minuten later werd er op de deur geklopt. 'Binnen!' zei ik. Randy liep de kamer binnen. Hij had zijn witte jas ingeruild voor een blauwe sweater. Zodra hij me zag, liep hij naar me toe en trok hij me omhoog. Ik keek recht in zijn mooie ogen. Toen sloeg ik mijn armen om hem heen en trok ik hem dichterbij. 'Dit wil ik al zolang doen..' zei hij. 'Kom maar op dan.' zei ik ondeugend. Ik begon hem te zoenen. Eerst heel rustig, maar toen steeds heftiger. Hij duwde me op het bed. Ik begon zijn kleren langzaam uit te trekken. Hij de mijne ook. Ineens ging de deur open. We verstopten ons snel onder de dekens. Er werd iets naar binnen gesleept. Ik kon het net zien; ik tilde de deken een klein stukje op. Ik hoorde hele zware ademhaling, maar dat stopte na een poosje. De deur ging weer dicht. We lagen nog even doodstil. Toen stond Randy voorzichtig op, hij liep naar het lichtknopje en drukte erop. Ik hoorde zijn adem stokken. 'Niet kijken, Angel.' zei hij. Ik deed mijn best om niet te kijken. 'Wat.. wat is het?' vroeg ik. Ik was zo bang, dat ik begon te stotteren en aan het trillen was. 'Het is..' zei Randy. 'Dokter Dick.'. Ik gooide de dekens van me af en probeerde erheen te lopen, maar mijn benen hielden me niet, dus ik viel terug op het bed. Randy hurkte ervoor, dus ik kon het niet zien vanaf het bed. 'Randy..? Vertel eens wat je ziet..?' zei ik. 'Hij is dood.' zei hij. Hij ging weer rechtop staan en drukte op het knopje dat daar hing. Er stond op: "noodgevallen". Ik slikte toen ik zag wat er was gebeurd. 'Hij is verstikt.' zei Randy. Het was allemaal zo snel gebeurt, dat ik bijna vergeten was dat ik half-naakt hier zat. En Randy ook. Ik was net op tijd met het gooien naar hem van zijn broek, hij trok het razendsnel aan. 'Ga jij doen alsof je slaapt.' zei hij. Ik knikte. Ik ging weer liggen, deed de dekens weer over me heen en deed mijn ogen dicht. Onder de dekens deed ik snel mijn jurk weer aan. Ik ging met mijn hoofd onder de dekens, (je zag wel dat iemand lag te slapen) en keek voorzichtig onder het randje door. Ik zag dat er iemand binnen kwam. En toen hij het had gezien kwam er nog iemand. En nog iemand. En nog iemand. Dokter Dick werd opgetild en weggebracht. 'Ga je ook mee?' vroeg de man die het eerste was binnengekomen. 'Ik ben erg moe.. En ik heb morgen een vroege dienst.. Dus ik blijf hier en dan ga ik slapen.' zei Randy. 'Het lijkt me dan slim als jij en de persoon die daar al ligt te slapen even naar een andere kamer gaan, want wij gaan hier testen doen en zo.' zei de man. Randy knikte. 'Veel succes.' zei Randy. Hij tilde me op, pakte mijn krukken en we verlieten de kamer. Aangekomen in onze nieuwe kamer, gingen we verder met waar we mee gestopt waren. Dit keer werden we niet gestoord. Ineens stopte ik. 'Zit het jou niet verschrikkelijk dwars?' vroeg ik. 'Wat?' vroeg hij. 'Hoe dokter Dick gestorven is.' zei ik. Hij keek me aan. 'Nee.' zei hij. Mijn ogen werden groot. 'Echt niet?' vroeg ik. Hij schudde zijn hoofd. 'Nee. Ik was nooit echt.. vrienden met hem.' zei hij. Ik keek hem aan. 'Weet je wie het gedaan heeft?' vroeg ik. 'Nee. Maar ik ben die persoon erg dankbaar.' zei hij. Ik werd boos, deed mijn kleding weer aan en stapte uit bed. Ik hield me vast aan het kleine tafeltje dat er stond. 'Dat kan je niet zeggen. Dat wens je toch niemand toe?' zei ik. Hij rolde met zijn ogen. 'Hem wel. Je hebt geen idee hoe hij echt was.' zei hij. 'Nou, zeg dan. Hoe was hij dan wl volgens jou?' zei ik. 'Dat kan ik niet zeggen.' zei hij. Ik keek hem boos aan. 'Dan zijn wij hier klaar.' zei ik. Ik pakte mijn krukken en liep de kamer uit. Een paar weken later had ik geen krukken meer nodig. Er waren overal in het ziekenhuis posters opgehangen; Randy had een bal georganiseerd om geld te verdienen voor nieuwe apparatuur. Iedereen mocht gaan. Ik had eigenlijk helemaal geen zin, maar om alle gebeurtenissen weg te jagen dacht ik; 'ach, waarom ook niet?' en was ik meteen naar de stad gegaan om kleding te kopen. Daar was ik de receptioniste, Molly, tegengekomen. Door mijn verblijf in het ziekenhuis nadat ik was ontslagen, was ik vriendinnen met haar geworden omdat ik bij haar mocht zitten en helpen met haar werk. Samen kozen we de perfecte jurken uit. We zouden samen naar het bal gaan, samen lol maken en daarna ook weer samen naar huis. Ik mocht blijven slapen, voor zolang ik nog geen huis had om te verblijven. We gingen ons opmaken bij Molly. Ik deed mascara, oogpotlood, lipgloss en parfum op en deed mijn blauw-met-zwart-kanten-jurk aan. Ik deed als oorbellen strikjes met daar een bijbehorende armband en ketting bij. Ik kamde mijn haar en deed het in model. Voordat we gingen deed ik mijn mascara, oogpotlood, lipgloss, kam, telefoon en portemonnee in mijn zwarte, kanten tasje. Molly en ik waren allebei tegelijk klaar. We keurden onszelf en elkaar. Toen we tevreden waren, gingen we met de taxi naar het ziekenhuis. Daar was het feest. Toen we aankwamen deed de chauffeur de deur voor ons open. Bij de ingang zag ik Randy staan. Ik slikte. Toen ik zag dat hij me zag kijken, keek ik snel weg. Toen we over een soort rode loper liepen, hoorde ik iedereen smoezen. Ik was model geweest, mooi over de rode loper lopen kon ik dus wel. Ik was het niet verleerd. Toen we langs Randy liepen, glimlachte ik even naar hem en liep snel verder. Eenmaal binnen kwam er 2 mannen. Ik herkende ze. Steve en Mark Sopps. Ze gaven ons een hand. We waren vroeg, dus er waren nog niet veel mensen. Steve vroeg me ten dans, waarop ik 'ja' antwoordde. 'Dus jij had het met Randy..' zei hij. Ik zuchtte. 'Had, inderdaad.' zei ik. 'Ik weet waarom het uit is. Hij heeft het je nog proberen te zeggen, hoe Jacob echt was.' zei hij. Ik keek hem aan. 'Hoe weet jij dat nou?' vroeg ik. 'Ik ben zijn beste vriend.' zei hij. 'Natuurlijk.' zuchtte ik. Hij grinnikte. 'Jacob heeft tientallen patinten verkracht.' zei hij. Mijn mond viel open. 'Vandaar dat Randy me niet alleen liet met hem..' zei ik. 'Randy hield van je.' zei hij. 'En dat doet hij nog steeds.'. Ik slikte. 'En nu heb ik het verpest omdat ik hem niet de kans gaf om het te vertellen.' zei ik. 'Hij kijkt al de hele tijd naar je. Dat is ook niet zo raar, want zelfs ik kan mijn ogen niet van je afhouden. Ik denk dat ik hem maar even ga aflossen.' zei hij. Ik grinnikte. Steve liet me los. Toen hij wegliep, pakte ik zijn arm. Hij keek om. 'Dankje.' zei ik. Hij glimlachte. 'Graag gedaan.' zei hij, en hij liep verder. Hij begon met Randy te praten. Even later kwam Randy naar me toe. 'Het spijt me.' zeiden we tegelijk. We lachten. 'Nee, mj spijt het. Ik heb je niet de kans gegeven om het hele verhaal te vertellen.' zei ik. 'Ik vergeef het je.' zei hij. 'Maar alleen omdat ik allemaal mannen naar je zie kijken en ik je zo graag wil zoenen omdat je er zo mooi uitziet.'. Ik grinnikte. 'Dan doe je dat toch.' zei ik. Ik boog me naar hem toe en zoende hem. Zoenend dansten we verder. 'Ik heb sinds vorige week een eigen appartement.' zei hij ineens. Mijn ogen werden groot. 'Echt? Maar dat is geweldig!' zei ik. Hij grijnsde. 'En.. ik vroeg me af..' zei hij. 'Je vroeg je af of ik bij je wilde wonen.' zei ik. Hij knikte. Ik keek naar Molly, die heel erg aan het flirten was met Mark. Hij was veel te oud voor haar, maar dat maakte haar vast niet uit. 'Nou?' vroeg Randy. 'Ik.. ik had eigenlijk al een verblijfplaats gevonden.. Maar ik kan het altijd nog vragen of ze het goed vind dat ik bij jou intrek.' zei ik. Ik keek hem aan. 'Maar ik zou dolgraag bij je willen wonen.' zei ik. Hij glimlachte. Op dat moment kwamen Molly en Mark naar ons toe. 'Ik moet je wat vertellen.' zeiden Molly en ik tegelijk. 'Jij eerst.' zei ik 'Nee jij eerst.' zei Molly. 'Samen dan.' zei ik. 'Oke, 1, 2, 3..' zei Molly. 'Randy (zei ik) / Mark (zei Molly) heeft me uitgenodigd om bij hem te komen wonen.' zeiden we tegelijk. 'Oh mijn god! Echt?'. We knikten. 'Doen jullie altijd alles zo gelijk? Het maakt me een beetje bang.' zei Randy. Ik aaide over zijn wang. 'Je hoeft je geen zorgen te maken. Als we eenmaal samenwonen komt alles goed.' zei ik. 'Er is alleen 1 klein probleempje.' zei Mark. Randy knikte; hij wist precies waar het over ging. 'Vertel..' zei ik. 'We wonen in hetzelfde huis.' zeiden Randy en Mark tegelijk. 'Wel met een muur en een deur ertussen, maar die schuiven we meestal weg. Omdat ik ook bij de politie werk moet ik erachter komen wie moorden pleegt en hoe moorden worden gepleegd. En dat kan ik niet in m'n eentje, dus daarom woont Steven er ook.' zei Mark er achteraan. Mijn ogen werden groot. Molly en ik keken elkaar aan. 'Wat gezellig!' gilden we. 'Mogen we dan helpen met die moorden op te lossen?' vroeg ik. 'Een beetje extra hulp kan geen kwaad.' zei Mark. Ik grijnsde. 'Joepie!' zei ik. Molly was niet zo enthousiast. 'Ik houd niet zo van moorden. Ik houd meer van levende mensen.' zei ze. Ik grinnikte. 'Voor jou verzinnen we wel wat.' zei Mark. Ze was weer blij. De avond verstreek. Ik ging voor 1 nachtje naar Molly. De volgende dag liep ik met Molly, Mark, Steve en Randy over straat. Ineens kwamen er allemaal mensen met camera's op me af. 'Angel, je bent weer terug! Ga je weer terug in de model-wereld?' vroeg iemand. 'Nou.. ik weet het nog niet.' zei ik. 'Ik ga moorden oplossen met mijn vrienden.'. 'Dat is ineens wel heel anders dan je vorige werk. Ga je nu ook bij de politie?' vroeg iemand anders. Mijn ogen werden groot. 'Wat een slim idee!' zei ik. Ik draaide me om en sleurde Mick mee naar de mensenmassa. 'Dames en heren, dit is Mark Sopps. Hij gaat jullie even vertellen of het mogelijk is.' zei ik. 'Nou, eigenlijk is er nog wel een plekje.. als assistent. En een plekje als het hoofd van de moord-wereld. Dan ben je 1 stapje lager dan ik, maar doe je wel hetzelfde. Alleen kan jij sneller de hulp inroepen van de FBI.' zei Mark. 'Breng me dan meteen naar het politiebureau.' zei ik. Hij grijnsde. 'Je moet wel eerst een solicitatiegesprek afleggen.' zei hij. 'Dat kan ik makkelijk.' zei ik. 'Ik ben wel wat gewend.'. 'En je hebt ook een vriendje.' zei iemand anders. Ik glimlachte. 'Ja.' zei ik. 'Een dokter.'. 'Laat eens zien dan.' zei weer iemand anders. Ik riep Randy. 'En, jullie gaan samenwonen.' zei iemand. We knikten. 'Zozo. En ik dat dan niet raar, een dokter en een politievrouw samen?' vroeg iemand. 'Nee, want we werken samen aan de moorden. Zelfs al krijg ik de baan niet.' zei ik. 'Oh mijn god, wat heeft zij een lelijke jurk aan!' riep iemand, wijzend naar een meisje. Ze renden er heen. 'Nou, dat was leuk.' zei ik. 'Waar wacht je nog op, snel naar het politiebureau.' zei Mark. We liepen naar buiten, in een taxi, naar het politiebureau. In de taxi werd ik ineens heel erg misselijk. 'STOPPEN!' riep ik keihard. We stopten en ik rende de taxi uit. Ik de berm begon ik over te geven. Randy kwam naast me staan. 'Ben je wagenziek?' vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd. Mark kwam ook naar buiten. 'Wat is er?' vroeg hij. 'Ze is niet wagenziek.' zei Randy. Toen het overgeven gestopt was, keek ik Randy aan. 'Ik had het je al veel eerder moeten vertellen.' zei ik. Zijn ogen werden groot. 'Ben je zwanger..?' vroeg hij. Ik keek naar de grond en knikte. 'Al 2 maanden.' zei ik. 'Waarom zei je niks? Ik ben dokter, ik had je kunnen onderzoeken.' zei hij. Er verschenen tranen in mijn ogen. 'Het spijt me.' fluisterde ik. 'Ik ga wel verder lopen.'. Toen kwam Molly ook naar buiten. 'Wat is er aan de hand?' vroeg ze. 'Angel is zwanger en nu wil ze gaan lopen omdat ruzie heeft met Randy.' zei Mark. 'Oh nee, niks ervan. Jij gaat heel snel in die auto zitten.' zei Molly. Ik grinnikte. 'Je lijkt m'n moeder wel.' zei ik. Ze grijnsde. Molly keek naar Randy 'Wees blij. Je word vader!' riep ze. Randy was een stukje verderop gaan staan. Hij liep terug, legde zijn hand op mijn buik en zoende me. 'Ik word vader.' zei hij. 'Ik word moeder.' zei ik. 'Goed zo. Nou, stap die taxi in en we gaan weer verder.' zei Molly. We stapten weer in en reden weg. Het solicitatiegesprek ging goed. Erg goed. Ik werd meteen aangenomen als "hoofd-moordonderzoekster". Ik had wel gemeld dat ik zwanger was, dus moest ik bij sommige uitstapjes thuisblijven. We haalden Molly's en mijn spullen op bij Molly. Toen we bij het huis van Randy, Mark en Steve aankwamen, kregen we een telefoontje. Ik nam op. 'Met Angel.' zei ik. 'Ja, dat ben ik. Ja, dat ben ik ook. Ja, dat durf ik wel. Mijn eerste opdracht? Maar is dat niet iets te gevaarlijk? Oh.'. Ik was even stil. 'Ja, natuurlijk wil ik dat doen. Ze hebben wt? Oh god. Ja, dat gaan we doen. Dag meneer.' zei ik. Iedereen keek me aan. 'En, wat is er?' vroeg Mark. 'Er zijn vanaf 12 mei elke dag op dezelfde tijd bommen ontploft. Ze verwachten er vandaag weer een. En wij moeten ervoor zorgen dat er niemand meer is.' zei ik. 'Waar en hoe laat?' vroeg Mark. 'Ze denken dat het in.. het winkelcentrum "Butterfly" gaat gebeuren.' zei ik. 'Om 4 uur.'. 'Maar dat is al over een uur!' zei Randy. 'Laten we snel gaan dan.' zei ik. Molly ging niet mee. We renden naar buiten, stapten in Steve's auto en reden weg. Toen we er aankwamen, gingen we snel naar binnen. 'Nog een half uur. Het hele winkelcentrum moet leeg.' zei Mark. Ik knikte. 'Wacht, ik weet waar de intercom is.' zei ik. 'Mijn vader werkte hier als nachtbewaker.'. 'Breng ons erheen dan.' zei Randy. Ik rende naar de lift. Het was op de 2e verdieping. Daar aangekomen renden we naar de plaats waar de intercom was. 'Dit is een noodgeval. Er is een bom geplaatst in dit gebouw en iedereen moet eruit. Ik herhaal, er is een bom in dit gebouw en iedereen moet er zo snel mogelijk uit. Dit is geen grap. Doe wat ik zeg. Verlaat dit gebouw.' zei ik. Ik drukte op een knopte en het brandalarm ging af. We renden naar beneden en haalden iedereen uit het gebouw. Iedereen moest zich verschuilen achter auto's. Als laatst kwam er een vrouw. Ze was oud en erg langzaam. Ik hielp haar net de deur uit toen de bom ontplofte. Ik vloog tegen een auto op, en de vrouw vloog in de armen van een man, ook hij was oud en langzaam. Randy rende naar me toe. 'Gaat het?' vroeg hij. Ik had alleen wat schrammetjes en wat gaten in mijn broek. 'Ja.' zei ik. Ik stond op en liep naar de oude vrouw. 'Gaat het, mevrouw?' vroeg ik. Ze knikte. Ik zag een grote wond op haar hoofd. Er liep bloed langs haar gezicht. 'Bel 112.' riep ik naar Steve. Hij belde snel 112. Een paar minuten later kwam er een ambulance, een brandweer en een lijkenauto. De brandweer bluste de brand. Toen alles was geblust, ging ik met wat mensen van de ambulance en de brandweer het gebouw in, op zoek naar mensen. Randy kwam achter me aan. Hij zoende me. 'Doe voorzichtig.' zei hij. 'Onthoud; je bent zwanger en je hebt een vriend die van je houdt.'. Ik knikte. Hij zoende me nog een keer en liet me toen los. Ik liep verder met de mensen. Ik had een raar, geel pak aan en een kapje voor mijn mond. We splitsten op: we gingen 3 aan 3. Wij gingen naar de bovenste verdieping. Ineens hoorde ik gerommel. 'Stt.' zei ik. We liepen zachtjes door. 'Sta stil of ik schiet.' hoorden we achter ons. Ik draaide me om, maar stond stil. Ik deed beschermend mijn handen op mijn buik. 'Er zijn nog 7 bommen verstopt. Als jullie willen weten waar ze liggen, komen jullie hier niet levend uit. Of 1 van jullie. En dat wordt in dit geval de dame van het stel.' zei de jongen. Hij had een pistool op mij gericht. Ik slikte. 'Wie ben je?' vroeg ik zelfverzekerd. 'Ik? Ik ben je ergste nachtmerrie.' zei de jongen. Ik rolde met mijn ogen. 'Grappig. Ik kan je helpen. Wie ben je?' zei ik. 'Ik ben, zoals ik zei, je ergste nachtmerrie. Mijn naam is David Claires.' zei hij. 'Heb jij de bommen geplaatst?' vroeg ik. 'k niet, daar ben ik niet slim genoeg voor. Dat heeft iemand nders gedaan.' zij hij. Ik pakte voorzichtig mijn mobiel en smste naar Randy: "help". Het was donker, dus ik hoopte dat David het niet had gezien. 'Geef dat mobieltje maar hier.' zei hij ineens. Ik liep langzaam naar hem toe en gaf het mobieltje. 'Randy Swift, h? Ik heb nog bij hem in de klas gezeten.' zei David. Ik slikte. Ik wilde weer teruglopen, maar op dat moment hoorde ik iets achter me. David ook. 'Sta stil of ik schiet je vriendin neer.' zei hij. Ik zag Randy staan, met wat mensen achter hem. 'Randy, niet doen.' fluisterde ik. David richtte op mij. 'Mond dicht.' zei hij. Ik slikte. 'David, David, David toch.' zei Randy. 'Je had zoveel slimmer kunnen worden. Net als ik.'. David gromde. Hij zette zijn vinger op de afhaler. 'Alsjeblieft, niet schieten..' fluisterde ik. Ik zette voorzichtig een stap naar achter. 'Ik zei niet praten en niet bewegen.' zei David en hij drukte het knopje in. Hij raakte me in mijn schouder. Ik zakte door m'n knien. 'Hoe durf je.' zei Randy. Hij pakte David beet en gooide het pistool weg. De mensen achter hem pakten David ook beet eb deden hem in de boeien. Achter hen kwamen 2 ambulancemensen met een brancard. Ze tilden me erop en brachten me naar buiten. Steve en Mark kwamen op me afrennen. 'David.. David Claires deed het.' zei ik. Ik wees naar mijn schouder. 'Ik ga wel mee.' zei Steve. 'Dan kan ik meteen je buik controleren.'. Ik knikte. Hij stapte mee de ambulance in en de ambulance reed weg. Onderweg werd voorzichtig de kogel uit mijn arm gehaald en de wond schoongemaakt. 'Dat is erger dan ik dacht..' zei een verpleger. Ik keek hem aan. 'Wat is er?' vroeg ik. 'Het is erg diep, de wond is niet goed schoon te maken. En het heeft een spiertje geraakt, die doorloopt naar je arm. Dat hersteld wel weer, maar pas na lange tijd.' zei hij. Ik slikte. 'Dat is niet fijn. Maar kan ik wel uitgaan enzo?' vroeg ik. 'Jawel, met een mitella om.' zei hij. 'Oh, dan is het goed.' zei ik. Ik knipoogde naar Steve. Toen we aankwamen werd ik naar een kamer gebracht. Steve smeerde iets op mijn buik. Toen ging hij met een apparaatje overheen. 'Waren er al anderen die het wisten van je zwangerschap?' vroeg Steve. Ik schudde mijn hoofd. 'Ik kan je al vertellen wat het is.' zei hij ineens. Mij ogen werden vochtig. 'Het is een..' 'Dat gaan we vieren!' riep Molly, toen ik uit het ziekenhuis mocht (wat al meteen die avond was) en weer thuis was. 'Ik weet een perfecte bar om dat te doen.' zei Steve. 'Nou, breng ons er maar heen.' zei ik. Hij grijnsde. 'Stap maar in de auto.' zei hij. Randy pakte mijn hand en tilde me omhoog. 'Randy, lieverd, ik kan best opstaan.' zei ik. Hij zuchtte en liet me los. We gingen naar buiten en stapten in de auto. Steve bracht ons erheen. Daar aangekomen nam iedereen een biertje, behalve Steve en ik: we namen een cola. En daarna namen de anderen nog een biertje. En nog een. Ze begonnen dronken te worden. Randy stond op. Hij ging naar mij. 'Dansen?' vroeg hij. Ik wees naar mijn arm en buik en schudde mijn hoofd. Hij liep naar Molly en trok haar mee. Mark liep ze achterna. Ineens begonnen Randy en Molly te zoenen. Mijn mond viel open. Ik keek naar Steve, en merkte ineens dat hij geen drank had. 'Jij ook al aan de cola?' vroeg ik. 'Ik moet nog rijden.' zei hij. 'Dat kan ik ook wel hoor.' zei ik. 'Met je arm? Dacht het niet.' zei hij. Ik kon mijn ogen niet van Randy en Molly afhouden. Ik werd heel langzaam boos. 'Laat ze maar.' zei Steve. 'Morgen is hij weer helemaal van jou. Maar vanavond gaat het heel anders.'. Hij ging dichterbij mij zitten. 'Ik kan nog steeds niet mijn ogen van je afhouden.' zei hij. Ik grijnsde. 'Dit is een hele rare avond.' zei ik. 'Nogal h.' zei hij. Hij boog zich naar me toe en zoende me. Heel lang. De avond ging snel voorbij. We gingen naar huis. Randy begon heel hard te snurken toen we in bed lagen, dus ging ik op de bank liggen. Toen ik daar niet kon slapen, ging ik naar de keuken. Ik maakte een kopje koffie; ik lustte het niet maar ik had er ineens heel erg zin in. Steve kwam de keuken in. 'Kan je ook al niet slapen?' zei ik. Hij knikte. 'Mark en Molly zijn aan het flikflooien.' zei hij. Ik grinnikte. 'Randy snurkt.' zei ik. 'Je heb echt rust nodig hoor.' zei Steve. 'Ik krijg al genoeg rust door bij jou te zijn.' zei ik. Hij grijnsde. 'Nou, dat is mooi.' zei hij. Hij liep naar me toe en zoende me. Ik ging op het aanrecht zitten en zoende door. Ineens stopte hij. 'Ik kan dit niet. Je bent zwanger.' zei hij. 'Ik weet dat je me leuk vind. Voor n avondje kan dit toch wel?' zei ik. Hij zuchtte. 'n avondje. En verder praten we er niet meer over.' zei hij. Ik knikte. We gingen weer verder met zoenen. We besloten om mij op de bank neer te leggen (wat ik met tegenzin deed), en een matras naast de bank te leggen waarop Steve ging slapen. Om 4 uur 's nachts kreeg ik ineens een smsje. "David is uit zijn cel ontsnapt" stond erin. Steve was erdoor wakker geworden. 'Hij is er vandaag weer bij in het volgende warenhuis.' zei ik. 'Ik weet het zeker. Ik ga vanmiddag zeker wete..'. 'Niet eens aan denken.' onderbrak Steve me. 'Ik wil niet nog een keer zo'n geintje in je arm. Misschien is het de volgende keer wel in je buik.'. 'Maar ik mt weten wie het heeft gedaan.' zei ik. 'Dat doe je dan maar via de bank.' zei hij. Ik grinnikte. 'Nee. Ik ga mee. Maar ik vraag me af waar de bom ligt.' zei ik. Ineens bedacht ik me iets. Ik stond op en pakte de kaart van de stad. Ik pakte een pen en zette stipjes op alle plekken waar de bommen al waren afgegaan. 'Er moeten er nog 7 komen, maar er zijn nog 6 warenhuizen.' fluisterde ik. 'Misschien is het wel ergens anders nog. In een hotel misschien?'. Ik trok lijnen van alle warenhuizen naar elkaar. Ik probeerde iets te lezen, een naam, woord of een tekening. Ik zag niets. 'Laten we het vanmiddag in het licht bekijken.' zei Steve. Ik knikte. 'Laten we maar slapen.' zei ik. Ik legde alles weg en ging weer liggen. Het was ondertussen alweer 5 uur. Ik viel snel in slaap. Om 12 uur werd ik wakker. Steve was weg, ik hoorde geen gesnurk meer dus Randy was ook wakker, en van Molly en Mark wist ik het niet. Ik rook uit de keuken een gebakken ei-lucht. Ik walgde even, maar dacht toen ineens hoe lekker het kon zijn. Hoe kon ik nou walgen van ei? Ik was er dol op. Randy kwam de keuken uit met een dienblad. Ik ging rechtop zitten. 'Goedemorgen schoonheid.' zei hij. 'Dit is voor jou.'. Ik dacht aan gisteravond, hij had zoveel gedronken dat hij helemaal niets door had gehad. 'Goedemorgen.' gaapte ik. 'Lekker geslapen?' vroeg hij. Ik zuchtte. 'Half.' zei ik. Hij grijnsde. 'Sorry.' zei hij. 'Het geeft niet. En geef me nou maar dat eten want ik sterf van de honger.' zei ik. Hij zette het dienblad op mijn schoot. Het was een gebakken eitje op een witte boterham (alvast voorgesneden), een tweede boterham met rosbief (ook voorgesneden), een bakje met yoghurt met een smaakje (kers) en een glas (vers geperste?) sinaasappelsap. 'Lekker, dankjewel.' zei ik. Hij gaf me een zoen op mijn voorhoofd en liep weer terug de keuken in. Ik begon met eten. Al na een paar minuutjes had ik mijn boterhammen al op, ik begon aan mijn yoghurt. Tussendoor dronk ik mijn sinaasappelsap. Toen Randy terugkwam uit de keuken, was alles op. Hij grinnikte. 'Zozo, je had echt heel erg honger.' zei hij. Ik knikte. 'Ik zat te denken..' zei hij ineens. Hij ging in de stoel naast de bank zitten. '..hoe ga jij het doen met die bommen-man/vrouw? Want ik laat jou dus cht niet nog een keer naar zo'n warenhuis-bommenplaats.'. Ik zuchtte. 'Ik ga er gewoon heen. Zwanger met een kogelschot in mijn schouder of niet. Ik mt weten wie het gedaan heeft.' zei ik. 'Nee. Ik laat je daar niet heen. Of in ieder geval, je mag er niet naar binnen.' zei hij. Ik rolde met mijn ogen. Ineens bedacht ik me iets. 'Waar is Steve?' vroeg ik. 'In de keuken, hoezo?' zei Randy. 'Ik ben zo terug.' zei ik. Ik stond op en liep naar de keuken. 'Steve, weet jij of je vader een kleine camera en een afluistering-set heeft?' vroeg ik. 'Hij onderzoekt moorden, hij is geen spion.' zei hij. 'Maar de FBI heeft vast wel iets leuks.'. Mijn ogen werden groot. 'Ik ga ze meteen bellen. Dankje, Steve.' zei ik. Ik liep naar de woonkamer, pakte mijn telefoon en drukke op het cijfertje 2, de sneltoets voor de FBI. 'Met Angel. Die zwangere, ja. Oh, het gaat wel, alleen die mitella zit niet lekker. Ja heel erg overbezorgd. Ja, tuurlijk. Maar ik belde omdat ik afluisterapparatuur nodig heb. Een camera.. Ja zo'n kleine. En een microfoontje. Ja dat niemand het ziet. En.. ja dat ook. Hoe noem je dat? Haha, ja, zo noem ik het ook altijd. En een bus. Ja, waar ik hem kan volgen. Lekker stoer. Het kan ook op de computer? Nou en. Dat wil ik helemaal niet. Ja, ik wil erbij zijn. Waar het is? Ja, dat weet ik ook niet. Misschien weet m'n Mark het. Nee die ligt nog in bed. Ja met z'n vriendin. Kan dat nog lang duren? Hoe weet.. Oh, ja natuurlijk. Ja, ik stuur Steve wel op hem af. Ja ik bel zodra ik het weet. Om 4 uur. Ja. Doei.' zei ik. Ik hing op. Ik zag dat Steve al de kamer van Mark en Molly open ging maken. 'Mark? Angel heeft je nodig.' zei hij. 'Nee niets te maar-en. Nee. Ja ik weet dat ik op jou lijk. Kom nou maar.'. Ik grinnikte. Steve deed de deur weer dicht en hing op de bank zitten. Ik ging naast hem zitten. Randy zat naar de tv te kijken en had niet door wat er allemaal gebeurde. 'Moet jij niet werken?' vroeg ik aan hem. Hij schudde zijn hoofd. 'Ik krijg een telefoontje als ik naar een warenhuis moet om mensen te redden.' zei hij. 'Is dat vr of n 4 uur?' vroeg steve. Randy haalde zijn schouders op. 'Geen idee.' zei hij. Ineens ging mijn telefoon. Ik nam op. 'Met Angel. Waar? "De regenboog"? Ja, ok. Ja we komen eraan. Ik ga wl. Nee ik luister niet. Nanananana. Haha. Doeg.' zei ik. 'De warenhuizen worden steeds groter.' hoorde ik achter me. Mark was uit zijn kamer gekomen. 'De regenboog heeft 7 verdiepingen.' zei hij. Mijn ogen werden groot. 'Zoveel?' vroeg ik. Mark knikte. 'Laten we dan maar snel gaan.' zei ik. 'De FBI bel ik wel even snel.'. 'Kleed je aan, doe je haar goed, doe make-up op en als je wordt goedgekeurd bel ik de FBI wel.' zei Steve. Ik grinnikte. 'Dankje.'zei ik. Ik liep nar mijn kamer en kleedde me aan. Ik liep naar de badkamer en bekeek mijn buik. Je kon wel wel zien dat ik zwanger was. Ik rilde. Ik werd moeder. Oh mijn god. Snel deed ik make-up op en deed ik mijn haar in model. Ik liep terug naar de woonkamer, iedereen was er klaar voor. De FBI was gebeld. Steve reed ons naar "de regenboog". In de auto dacht ik na over waar de bommen zouden kunnen liggen. Misschien was er wl een patroon. 'Randy, lieverd, mag ik van jou de stadskaart?' vroeg ik, hij zat voorin de auto naast Steve. Hij pakte het uit het laatje in de deur en gaf het aan mij. Ik vouwde het open. Ik pakte een pen uit mijn tas en bekeek de kaart. Ik zette een stip bij elk warenhuis waar er een bom was ontploft. Het liep op de kaart van het noorden naar het zuiden. Er lag er een afgelegen van de rest; "de regenboog". Ik trok lijnen van boven naar beneden en naar "de regenboog", in de volgorde van de ontploffingen. 'Het is nog steeds niet duidelijk..' zei ik. Mark keek ernaar, hij zat naast me. Hij zuchtte. 'Ik weet het ook niet.' zei hij. Ik legde de kaart weer weg. 'Ik word er gek van. Ik mt toch iets kunnen zien? Bijvoorbeeld een schaap; dan is het iets met wol. Of een koe; dan is het iets met melk. En die David Claires zit me helemaal dwars. Hij weet wie er gedaan heeft. Maar hij houdt wel erg zijn mond.' zei ik. 'T erg, misschien.'. 'Wat bedoel je?' vroeg Steve. 'Ik bedoel, dat hij er misschien iets mee te maken heeft, juist door te zeggen dat hij niets heeft gedaan.' zei ik. 'En z snel uit je cel ontsnappen, is misschien een beetje overdreven, toch?'. We kwamen aan. Ik wilde meteen het warenhuis in, maar Randy hield me tegen. 'Stop. Het is bijna 4 uur. Jij gaat daar niet in.' zei hij. Ik zuchtte. 'En je vrienden mogen wel? Die mogen wel hun leven riskeren?' vroeg ik. 'Ik ben hier om levens te redden. Ik druk alleen op het brandalarm, laat mensen het warenhuis uitgaan en kruip dan mijn busje in. Mark en Steve gaan naar binnen, gaan kijken wat er aan de hand is en of David Claires er iets mee te maken heeft. Laat me los, het is tijd om mensen te redden.'. Ik trok me los en rende naar binnen. Ik drukte op het brandalarm en rende naar buiten om mensen naar buiten te halen. Toen iedereen buiten was, begon een iemand helemaal hysterisch te doen. 'Henk is nog daar binnen, red hem!' riep ze. 'Henk is mijn man.'. 'Maar mevrouw, daar is het nu te laat voor.' zei ik. Er kwam een vrouw bij ons staan. 'Maar Astrid, Henk is al bijna zes jaar dood!' zei ze. 'Niet waar, ik was net met hem aan het shoppen, toen ging hij naar het toilet en toen ging het brandalarm af.' zei de eerste vrouw, die blijkbaar Astrid heette. 'Mijn collega's zullen hem voor u zoeken, mevrouw.' zei ik. Astrid gaf me een knuffel, de andere vrouw rolde met haar ogen. Ik rende naar Mark en Steve toe. 'Jullie moeten zoeken naar een man die al zes jaar dood is.' zei ik: 'Hij was vanmiddag echt nog met zijn weduwe aan het shoppen. Hij is waarschijnlijk op de wc te vinden.'. Ze lachten. 'We doen ons best.' zei steve. Ik glimlachte. Toen kwam de FBI aan. Ik rende naar ze toe. 'Dag Angel. Hier zijn de spullen waar je om gevraagd had.' zei een van de mannen. Hij gaf de spullen aan mij. Ik riep Steve en Mark. 3 van de 8 FBI-agenten deden alles bij hun om. Toen ontplofte het warenhuis. Er kwam net een ambulance aan, met daar achter een brandweerwagen. Ineens vloog er iemand door een raam. Snel keek ik weg. Op tv was dit nog leuk om te kijken, maar in het echt was het doodeng. Mensen kwamen uit de ambulance en waren nog net op tijd om hem op te vangen. Steve rende er naartoe. Even later kwam hij weer terug. Hij had iets in zijn hand. Het was rood, rood van het bloed van de man die uit het raam gesprongen was. Steve liet het aan me zien; het was een papiertje. Hij vouwde het open. 'Wraak.' las ik voor. Ik slikte. 'Het is niet David Claires die daar ligt.' zei Steve. 'Het is Lewis Shay. Hij heeft jaren bij ons op het politiebureau gewerkt.'. Mijn ogen werden groot. 'Dit is eng. Er is iets.. wat we missen. Een blinde vlek.' zei ik. 'Misschien komen we er achter als Mark en jij zo naar binnen gaan.'. Steve knikte. 'Als alles is geblust gaan we zo snel mogelijk naar binnen en onderzoeken we alles. Maar je begrijpt hopelijk wel dat we niet naar een man gaan zoeken die al 6 jaar dood is, toch?' zei hij. Ik grijnsde. 'Tuurlijk.' zei ik. Toen de brand geblust was, liepen Steve en Mark de richting op van de ingang. Ik rende naar ze toe en gaf ze een knuffel. 'Voorzichtig doen, h.' zei ik. 'Natuurlijk.' zeiden ze. Ineens werd ik aan de kant geduwd. Randy ging naast Steve en Mark staan. 'Oh nee, dat dacht ik niet. Jullie gaan niet alle 3.' zei ik. 'Jij drijft ook altijd je zin door? Ik wil ook eens iets leuks doen.' zei Randy. 'Ja? In je arm geschoten worden, dat is pas leuk.' zei ik. 'Joepie.'. Ik rolde met mijn ogen. 'Wat nou als er nog een bom ligt daarbinnen? En die ontploft? Dan zijn jullie daar alle 3 en ben ik nog alleen met Molly en de baby.' zei ik. 'Het komt wel goed.' zei Randy. 'Het komt helemaal niet goed. Misschien ligt er cht een bom.' zei ik. Er rolde een traan over mijn wang. 'Niet huilen, er gaat niets gebeuren.' zei Randy. Hij veegde de traan weg. Ik slikte. 'Veel succes.' zei ik. Ik gaf ze alle 3 nog een knuffel en een zoen op hun wang. 'Heel erg voorzichtig doen. Je weet maar nooit.'. Ze liepen naar binnen. Ik rende naar het busje en ging erin zitten. Ik pakte de walkie-talkie, die was aangesloten aan de apparaatjes in hun oren en de microfoontjes in hun kraag, en drukte op het knopje "speak". 'Test test, horen jullie me?' zei ik. 'Luid en duidelijk.' hoorde ik. Ik zette alle beeldschermen aan. Op een van de beeldschermen zag ik wie er praatte, op eentje zag ik wie wat zag en op nog eentje zag ik een plattegrond van het warenhuis, dan kon ik zien waar ze liepen. 'Zien jullie al iets?' vroeg ik. 'Behalve zwarte muren en viezigheid op de grond? Helemaal niets.' zei Steve. Ineens zagen we een splitsing; er verschenen twee wegen. 'Ik ga rechts en jullie gaan links.' zei Mark. De anderen knikten. Ik keek naar de knopjes voor me. Op drie knopjes zaten stickertjes geplakt; stickertjes van de gezichten van Steve, Randy en Mark. 'Als je daarop drukt, horen ze je apart. Als je hem ingedrukt houdt kan je praten met diegene. Als je alleen op dat "speak"-knopje drukt, horen ze je alle drie.' zei een van de mannen achter me, die mee aan het kijken was. 'Dank u.' zei ik. 'Zeg maar je, anders voel ik me zo oud.' zei hij. Ik grinnikte. 'Ik zal het onthouden.' zei ik. Ineens hoorde ik een klik. 'Oh nee..' fluisterde ik. Het was bij Mark. 'Het is al goed, ik stond op iets van een pen of zo.' zei hij. Ik haalde opgelicht adem. Op dat moment hoorde ik een harde knal. De schermen van Steve en Randy vielen uit. 'Shit!' riep ik. Ik rende naar buiten en zag dat er weer een ontploffing was geweest. Toen ineens zag ik hem staan: David Claires. Ik fluisterde tegen de FBI-agenten dat ze hem moesten pakken. Ik moest het warenhuis binnen. Ik haatte die mitella, dus trok ik hem van en rende ik naar binnen. Ik had bij mezelf ook een oortje en een microfoontje gedaan. Ik liep door. Ik had een pistool van een van de FBI-agenten gepakt en deed die in mijn kontzak. Ineens zag ik de splitsing. Bij eentje kon ik er niet door: de linker. Ik moest op de een of andere reden toch daar naartoe. Toen zag ik iemand lopen. Het was Mark. 'Mark!' riep ik. 'Angel, wat doe je hier?' vroeg hij. 'Steve, Randy en jou redden.' zei ik. 'Maar toe komen we hier doorheen?'. Ik wees naar de ingang van het linkse paadje, dat niet begaanbaar was. 'We moeten de blokken wegsjouwen.' zei Mark. Toen ineens viel hem op dat mijn mitella afwas. Ik rolde met mijn ogen toen ik zag dat hij het doorhad. 'Met n arm kan ik niets.' zei ik. Mark zuchtte. 'Laten we maar beginnen.' zei hij. We begonnen de brokstukken weg te halen. Toen we er langs konden, hadden we weer een heel stuk loopbare weg. Ineens zag ik iemand liggen. Toen we dichterbij kwamen, zag ik dat het Randy was. Hij lag onder een blok en was onder het bloed. 'Ga jij maar voor hem zorgen, ik loop door op zoek naar Steve.'zei ik. Mark knikte. Ik liep door. Niet veel verder weg zag ik Steve liggen. Er lag een plaat op zijn hoofd. Ik tilde het er voorzichtig af. 'Angel?' fluisterde hij. Hij ademde heel moeilijk. 'Ja, ik ben het. Haal maar rustig adem.' zei ik. Ik aaide over zijn wang en haalde zijn haar uit zijn gezicht. 'Alles komt goed.' zei ik. Het was even stil. 'Randy weet het.' fluisterde Steve ineens. 'Hij weet wat?' vroeg ik. 'Over ons.' fluisterde hij. 'Er is niets tussen ons.' zei ik. 'Maar dat weet Randy niet.' fluisterde hij. Hij grijnsde. 'Je had belooft om niets te zeggen.' zei ik. 'Het was maar voor 1 avondje.'. 'Wees blij. Nu heb je geen geheimen meer voor hem.' fluisterde Steve. Ik zuchtte. 'Laten we hopen dat hij nog leeft.' zei ik. 'Volgens Mark gaat het niet goed met hem.'. Ik hoorde het door mijn oortje. Mijn microfoontje stond niet aan dus kon Mark het niet horen. 'Kan je staan?' vroeg ik. Hij probeerde op te staan, en het lukte. Lopen ging moeilijker, daarbij hielp ik hem. We liepen naar Mark en Randy. 'Gaat alles goed met hem?' vroeg ik. Ik wist het antwoord al. Mark schudde zijn hoofd. 'De ambulance moet ten eerste heel snel rijden en het moet zijn mensen hier heel snel naartoe sturen, want anders ben ik bang dat..' zei Mark. Ik wilde het niet horen. 'Stt.' zei ik snel. Ik leek naar de grond. Ineens werd ik van achter vast gepakt. 'Laat de jongen doodgaan of ik neem dit mooie, zwangere meisje voor een hele lange tijd mee.' hoorde ik achter me. Ik keek naar Mark en schudde mijn hoofd. 'Laat hem niet doodgaan..' zei ik zonder geluid. Mark knikte geruststellend naar me. 'Neem haar maar mee.' zei Mark. Ik hoorde de persoon achter me grinniken. 'Mag ik ze nog even gedag zeggen?' vroeg ik. 'Natuurlijk.' hoorde ik achter me. Ik liep naar Mark en gaf hem een knuffel. 'Het komt goed.' zei ik. Ik keek naar Randy en gaf hem een zoen op zijn voorhoofd. Steve was op de grond gaan zitten. Ik hurkte bij hem heer en gaf hem een zoen op zij wang. 'Snel beter worden h. En zorg goed voor je vader en Randy, ok?' zei ik. Steve knikte. Ik liep terug naar de persoon die me vasthad net, het had een bivakmuts op dus ik kon niet zien of het een man of een vrouw was. Het deed handboeien bij me om en haalde het pistool uit mijn zak. Ik beet op mijn lip; de handboeien zaten vreselijk strak. Er werd een zak over me heen getrokken, ik kon niet zien waar ik werd heengebracht. Toen de zak van mijn hoofd werd getrokken, herkende ik het meteen. Hier had ik mijn rijbewijs gehaald. Ik werd op een stoel gezet. Toen pas had ik door dat ik mijn oortje en microfoontje nog had, de personen voor me hadden dat nog niet gezien. Ik grijnsde lichtjes. 'Waarom lach je?' vroegen ze. 'Waarom hebben jullie nog bivakmutsen op?' vroeg ik. 'Wij stellen de vragen, jij beantwoord ze.' zei een van hen. 'Ik beantwoord ze alleen als jullie die bivakmutsen afdoen.' zei ik. Ze zuchtten. Toch deden ze wat ik vroeg; een voor een trokken ze hun bivakmuts van hun hoofd. Toen kwam er iemand binnen. 'Die FBI is snel.' zei hij. 'David Claires..' fluisterde ik, toen ik zag n hoorde wie het was. Snel deed ik mijn microfoontje aan. Mijn oortje stond nog aan. Ik slikte en probeerde bang te doen. Ik hoopte dat het er wel geloofwaardig uitzag. Ik keek naar de mannen die voor me stonden. Het waren alleen mannen, geen een vrouw. Ik begon het cht eng te vinden. 'Hoe lang ben je het al?' vroeg 1 van de mannen. Ik snapte het meteen. 'Bijna 3 maanden.' zei ik. David Claires bekeek me. 'Ah, daar is onze lieve, lieve, zwangere Angel.' zei hij. Ik rolde met mijn ogen. 'Hoe weet je mijn naam?' vroeg ik. 'Ik weet meer dan je denkt.' zei David. Ik zuchtte. 'Je was topmodel, of eigenlijk, supermodel. De wereld hield van je. En nu ben je zwanger en werk je bij de politie. Wat een grote verandering.' zei hij. 'En je hebt een vriendje, terwijl je meer van zijn beste vriend houdt.' Ik keek naar de grond. 'Het was maar voor 1 avondje. Meer niet.' fluisterde ik. 'Je stelt je vriendje teleur.' zei David. Ineens zag ik achterin iemand zitten. 'Steve..' fluisterde ik. Hij had een blauw oog en een bebloede arm. Zijn ogen waren dicht. 'Laat hem met rust!' riep ik. Ik wilde opstaan, maar Ik zat vast aan de stoel, en de stoel zat vast aan de grond. David richtte met een pistool op Steve. 'Nee! Laat hem leven!' riep ik. 'Schiet mij maar neer. Maar laat Steve leven..'. David keek maar mij. 'Tjonge, wat romantisch.' zei hij. Ik haatte het als mensen sarcastisch deden. Vooral mensen die ik haatte. Ik rolde met mijn ogen. 'Nou, laten we een deal sluiten.' zei David. 'Jij doet alles wat Ik wil, dan laat ik jou vriendjes met rust. Maar Steve blijft vrolijk hier, voor als je je bedenkt.'. Ik slikte. 'Deal.' zei ik met moeite. 'Maar laat de anderen met rust.'. David knikte.'Laat haar maar los.' zei hij tegen 2 van de mannen. Ze maakten me los. Ik rende naar Steve; hij deed zijn ogen open. 'Steve..' fluisterde ik. 'Alles komt goed..'. Hij knikte moeilijk. 'Heb je veel pijn?' vroeg ik. Steve schudde zijn hoofd. 'Mijn arm.. Wat is er met mijn arm..?' zei hij. 'Ze hebben je.. Mishandeld..' fluisterde ik. 'Waar is mijn arm?' vroeg Steve paniekerig. 'Hier..' zei ik. Ik tilde zijn arm op. Mijn ogen werden groot. 'Je voelt het niet meer, h?' zei ik. Steve keek naar de grond. 'Dat ze dat hebben gedaan.. Als we weer terug zijn in ons eigen huis, komt alles weer helemaal goed.' zei ik. Hpte ik. Mijn hoop was al snel verdwenen. Na 4 weken zatter we ng opgesloten. Gelukkig hadden David en zijn aanhangers geen bommen meer laten ontploffen. Mijn buik groeide en groeide. Ik wilde naar huis. We hadden geen goede bedden, geen goed eten, er was geen douche maar een kleine wasbak en we hadden geen schone kleren. Ik had Steve's arm verbonden met mijn vestje, het ging alweer stukken beter; hij had weer gevoel in zijn arm. Het voelde hier niet veilig. Elke nacht bleef ik urenlang wakker om te hopen dat ik snel weer thuis zou zijn. Maar ik kon wel weten dat ik hier voorlopig niet weg kon. Mijn oortje was afgepakt, maar mijn microfoontje had ik nog wel. Hopelijk had Mark dat door. Anders zaten we hier nog heel lang. Op een avond riep David me bij hem. 'Ik heb een klus voor je.' zei hij. Ik slikte. 'We hebben geld nodig. Drie miljoen.' zei David. 'En snel ook.'. Ik keek hem aan. 'We hebben al 4 banken beroofd, maar zonder succes. Jij gaat ons helpen om die drie miljoen euro te krijgen.' zei David. Ik schudde mijn hoofd. 'Ik dacht het niet.' zei ik. 'Breng hem maar weg.' zei David. 3 mannen namen Steve mee naar buiten. 'Nee!' riep ik. Ik wilde er achteraan rennen, maar David hield me vast. 'Doe je het?' vroeg hij. 'Nee.' zei ik. Er verscheen een beeldscherm in de muur. Ik keek ernaar. Het was Mark, hij stond te praten met Randy. Ik zag onderin het beeld een klok. 'Over 10 minuten gaat er een bom af. Elke keer als je "nee" zegt, gaat er een minuut af.' zei David. Ik schudde mijn hoofd. 'Ik ga geen drie miljoen voor je stelen.' zei ik. Ik het beeld verscheen nu 7 minuten. 'Maar ik heb geweigerd, geen "nee" gezegd.' zei ik. 'Dat is erger dan nee.' zei David. Ik rolde met mijn ogen. 'De vader van je kind zal sterven als je niks doet.' zei David. Ik slikte. 5 minuten. 4 minuten. 3 minuten. 2 minuten. 1 minuut. 40 seconden. 37 seconden. 34 seconden. 31 seconden. 28 seconden. 25 seconden. 22 seconden. Ik bleef stil, kijkend naar de tikkende klok. 14 seconden. 11 seconden. 8 seconden. 'Ok, ik doe het.' zei ik snel. De klok stond stil op 4 seconden. Ik haalde opgelucht adem. Ook het beeld stond stil. 'Kunnen zij ons ook zien?' vroeg ik. 'Natuurlijk niet. Daar hangen camera's hier niet.' zei David. 'Of, horen?' vroeg ik. 'Nee.' zei David. 'Wat is dat nou voor domme vraag?'. Ik grijnsde. Ze kunnen ons wel horen, dacht ik. 'Mag het beeld verdergaan? Ik wil ze nog even zien.' zei ik. 'Natuurlijk.' zei David. Het beeld ging verder. Ineens zag ik in het oor van Randy een oortje zitten. Ik grijnsde. 'Ik mis ze zo.. Wanneer mag ik weg?' vroeg ik aan David. Ik zag Randy glimlachen. 'Als jij je opdracht hebt volbracht.' zei David. Ik zuchtte. 'En daarna laat je me cht gaan?' vroeg ik. 'Ja.' zei David. 'Waar is Steve heen?' vroeg ik. 'Hij is terug naar huis. Of nou ja, naar het ziekenhuis natuurlijk.' zei David grijnzend. Toen Randy dat hoorde stond hij op. Zijn lippen bewogen en Mark glimlachte. Toen liepen ze samen weg. Ik keek naar de grond. 'Oh.' zei ik. 'Ga jij nou maar een plannetje bedenken.' zei hij. 'Dan kan je sneller weg.'. Ik rolde met mijn ogen. 'Net als ik..' mompelde hij er achteraan. 'Wat?' vroeg ik. Ik hoorde heus wel wat hij zei. 'Oh, niks.' zei hij. Ik haalde mijn schouders op. 'Dan niet.' zei ik. Ik trok me los; David had me nog steeds vast. Ik ging in een hoekje zitten en bedacht een plan. Het plan was goed verlopen: we hadden 3 miljoen euro gestolen. 'Laat me nu gaan.' zei ik. David grinnikte. 'Nee, zo makkelijk is dat niet.' zei hij. Ik zuchtte. 'Ik heb je wel door. Je hebt een microfoontje. Daardoor horen Randy en Mark en Steve alles wat er gezegd wordt. Steve heeft natuurlijk alles al verteld, waar je nu zit. Ze komen je redden. Maar ja, als ze dan perongeluk in onze val trappen.. Tja, dan is het over en uit.' zei hij. Mijn mond viel open. 'Hoe wist je..?' zei ik. 'Sinds het moment dat je Randy en Mark langer wilde bekijken. Ik zag het oortje zitten bij Randy. Sterker nog, ik heb zelfs kunnen horen wat hij hoorde en zei. Ik heb alles gevolgd. Alles.' zei Dave. Ik keek naar de grond. 'Randy en Mark en Steve, als jullie me nu horen? Kom haar maar halen. Toe maar. Maar als jullie aankomen, hebben wij meer mensen, meer wapens en hebben jullie veel minder tijd om onze lieve Angel en haar lieve baby te laten leven.' zei hij. Mijn ogen werden groot. Er droop een traan langs mijn wang. 'Nee.. Niet doen..' zei ik. 'Kom haar maar halen..' zei David. Ik slikte. Het was heel lang stil. Er hing een klok in de hoek van de kamer; ik keek ernaar. De tijd verstreek langzaam. Wat ik niet wist was dat Randy, Mark en Steve alles hadden gehoord. Ze stonden buiten, achter een paar bomen. Ik hoopte dat ze niets zouden doen. Ik was bang. Bang dat David me iets aan zou doen, en bang dat Randy, Mark en Steve iets overkwam. Ik wilde het niet meer. Ik wilde weg. Ik ging tegen de muur zitten. Ineens zag ik een draadje. Ik kroop er langs, om te kijken waar het uitliep. Heel voorzichtig trok ik aan het einde van het draadje. Er schoof een stukje hout weg, er zat een raampje achter. Ik zag veel bomen. En verderop zag ik iets staan. Er liepen tranen over mijn wangen toen ik zag wie het was. Voorzichtig tikte ik op het raampje. Het keek achterom. Toen het me zag, rende het naar me toe. 'Randy..' fluisterde ik. Hij legde zijn hand op het raam. Ik legde mijne er tegenaan. 'Alles komt goed.' zei hij, ik hoorde het niet maar ik kon het wel van zijn lippen aflezen. Ik was zo blij om zijn gezicht te zien, ik had hem zo gemist. Het stukje hout ging weer het raam. 'Als je weer terug bent wilt hij met je trouwen.' zei David. Ik keek hem raad aan. De deur ging open en ik hoorde knallen. Van schrik begon ik te trillen. Mark liep naar me toe. 'Alles komt goed, rustig maar.' zei hij. Hij knuffelde me. 'Alles komt goed..'. Toen we buiten waren (en ik weer helemaal bijgekomen was), knuffelde ik Randy heel lang. 'Het spijt me zo..' zei ik. 'Wat spijt je?' vroeg Randy. 'Alles. Dat met Steve.' zei ik. 'Met Steve?' vroeg Randy. 'Dat wat Steve heeft vertelt in het warenhuis. Ik had hem nooit mogen zoenen. Maar toen ik jou zo zag met..' zei ik. 'Je hebt wt?!' riep Randy. 'Ik dacht dat je het al van Steve had gehoord..' zei ik. Ik keek naar Steve. 'Ik had iets op mijn hoofd gekregen, ik kon niet meer helder nadenken.' zei Steve. 'Hoe kon je..?' vroeg Randy. 'Nou.. jij was..' zei ik. 'Nee, ik hoef geen antwoord. Het is over.' zei Randy. Er liep een traan over mijn wang. 'En de baby dan?' vroeg ik. 'Het is vast niet het enige kind waarvan de ouders niet meer bij elkaar wonen.' zei Randy. 'Je gooit me het huis uit?' zei ik. 'Dag, Angel.' zei Randy. Hij liep weg. Ik begon te huilen. 'Niet gaan..' zei ik. Het was te laat. Randy was weg. 'Dan ga ik maar mijn koffers pakken.' zei ik. Steve probeerde me tegen te houden. 'Laat. Me. Los.' zei ik. 'Wacht!' zei Mark, toen ik weg wilde lopen. 'Je kan niet zomaar weg.'. 'Jullie zijn lief, maar ik kan niet blijven.' zei ik. 'Sorry.'. Ik liep weg, naar een auto. Ik ging erin zitten en reed naar huis. Ik ging mijn tas inpakken. Molly was op vakantie voor een weekje. Zij zou me vast ook niet missen. Toen ik klaar was met inpakken, ging ik op het dak zitten. In de verte zag ik de zee. Wat ging ik dit uitzicht missen.. Ik hoorde de voordeur open en dicht gaan. Ik hoorde gepraat. Iemand klom bij me op het dak. Ik ging met mijn rug naar hem toe zitten. 'Angel?' hoorde ik. Randy. 'Nee.' zei ik. 'Het spijt me. Ik wil niet dat je weggaat. Steve heeft het me uitgelegd.' zei hij. Ik zuchtte. 'Tuurlijk.' zei ik. Randy was stil. 'Wil je je alsjeblieft omdraaien?' vroeg hij een tijdje later. Ik zuchtte, maar draaide me toch om. Randy zat op 1 knie. Hij had iets in zijn hand. Een doosje. 'Oh nee. David had gelijk. Nee, nee, nee.' zei ik. Randy grijnsde. 'Lieve, lieve Angel. Wil je alsjeblieft met me trouwen?' vroeg hij. Ik sloeg mijn handen voor mijn mond. 'Ja. Ja, ja, ja, ja!' riep ik. Randy grijnsde. Hij liep naar me toe. Ik zoende hem. Lang. Erg lang. We zouden over anderhalve maand trouwen De tijd ging snel voorbij. Twee dagen voor de bruiloft hadden we ons vrijgezellenfeest. We hielden het op dezelfde plaats, maar in andere ruimtes. De jongens gingen bowlen (een idee van mark) en de meiden gingen dansen. Molly had me een cocktail aangeboden. 'Waarom ook niet?!' zei ik. Bij mijn eerste slok, kreeg ik een grote grijns op mijn gezicht. 'Dit is lekker!' zei ik. Ik dronk het meteen op. Ik nam er 5 achter elkaar. Ik werd dronken. Heel erg. Op de dansvloer ging ik helemaal los. Toen viel ik. Ik had nog door dat Molly wegrende en dat steve even laten terugkwam. 'Randy zit nog op de wc.' zei Steve tegen Molly. Hij tilde me op en bracht me weg. Alles werd zwart. Toen ik mijn ogen open deed, was ik thuis. Steve lag naast me op bed, hij sliep. Ik duwde tegen zijn arm. 'Steve?' zei ik. Hij werd wakker. 'Haaaaaaaaaaaaai.' zei ik met een grote grijns. Hij grinnikte. 'Je bent echt stomdronken.' zei hij. Ik zuchtte. 'Verpest de pret nou niet.' zei ik. Hij rolde met zijn ogen. 'Sorry.' zei hij. Ik aaide over zijn wang. 'Ik wil niet met Randy trouwen. Ik wil met jou trouwen.' zei ik. Ik zoende hem. Steve liet het toe. 'En dat zeg je nu?' zei hij. Ik grijnsde. 'Goed h.' zei ik. 'Het is de dag voor je bruiloft. Je kan het nu niet meer afzeggen.' zei hij. 'Oh, dat is nou jammer.' zei ik. Ik zoende hem weer. Ik ging op hem liggen en stopte met zoenen. Ik keek in zijn ogen en begon hard te lachen. Steve keek me met een glimlach aan. 'Wat is er zo grappig?' vroeg hij. 'Ik ga morgen trouwen en ik lig nu in bed met de beste vriend van mijn verloofde.' zei ik. 'Haha.'. Ik zoende hem weer. Ineens hoorde ik een deur dichtgaan. Ik begon weer hard te lachen 'Straks snapt hij ons!' zei ik. Ik duwde hem van het bed. Randy deed de deur open. 'Ik ben zo snel mogelijk gekomen!' zei hij. Toen zag hij Steve op de grond liggen. 'Waarom ligt Steve op de grond?' vroeg hij. Ik grijnsde. 'Ik zei net tegen Steve dat ik niet met Randy wil trouwen maar met hem, en toen viel hij van schrik van het bed af.' zei ik. Randy keek me met grote ogen aan. 'Je wilt wat?' vroeg hij. Ik wenkte hem met mijn vinger. Hij ging naast me op het bed zitten. 'Ik wil niet met Randy trouwen maar met Steve.' zei ik in zijn oor. Steve stond op. 'Oh ja? Is dat zo? Wil je met Steve trouwen en niet met mij?' zei Randy. Steve legde zijn hand op Randy's schouder. Ik haalde zijn hand er weer af en fluisterde in Randy's oor: 'En toen zoenden we.' zei ik. Randy stond op. 'Nou, dan ga ik alles maar afzeggen.' zei hij. Steve schudde zijn hoofd. 'Dat dacht ik niet.' zei hij 'Ze is dronken, ze weet niet waar ze het over heeft.'. Randy zuchtte. 'Je gaat 2 keer achter mijn rug om met Angel. En nu moet ik je nog geloven ook?' zei jij. 'Ik wil graag met haar trouwen, maar ze hoort bij jou.' zei steve. 'Jaja.' zei Randy's 'Randy, luister naar me. Ze weet echt niet wat ze zegt.' zei hij. 'Ja hoor, en waarom wil je dan zo graag dat ik met haar ga trouwen? Zodat jij haar weer kan afpakken. Nee, dat laat ik niet toe.' zei Randy. Steve zuchtte. 'Dan niet. Ik geef je de kans, ik wil ook met haar trouwen maar ze zou geen ja tegen mij zeggen. Ze zei ja tegen jou. Voor jou aanzoek.' zei Steve. Randy zuchtte. Hij keek naar mij, ik keek hem met een grote grijns aan. 'Dag angel. Alweer.' zei hij. Hij liep de kamer uit. Ik keek hem na. De deur werd met een grote klap dichtgegooid. Toen hij weg was, trok ik Steve op me en zoende ik hem. Hij hield zich niet in. Hij zei ook geen een keer dat ik moest stoppen, omdat ik morgen ging trouwen. 'Wat heb ik gedaan..?' zuchtte ik de volgende ochtend. 'Oh nee..'. Steve lag naast me. 'Ik ga straks trouwen, en ik heb het allemaal verpest..' zuchtte ik.

Eerste deel verhaal.

Posted on 1/1/2011 at 21:30 - 0 Comments - Post Comment - Link

Ik liep het klaslokaal in. Eindelijk. Ik was het zat om de hele tijd 'die nieuwe' genoemd te worden. De klas was vol. Vooraan zaten twee jongens druk tegen elkaar te praten en te lachen. n van de twee had lieve kuiltjes in zijn wangen. Hij had vast en zeker al een vriendin. Met die kuiltjes was hij zo aantrekkelijk! Ok, London. Even bij de echte wereld blijven. De leraar ging naast me staan en begon te schreeuwen dat het stil moest worden. Dat werkte niet. Ik floot op mijn vingers; iedereen draaide zich van schrik om en was direct stil. Ik glimlachte naar de leraar en keek toen de klas weer in. 'Jongens en meisjes, dit is London. London Newton. En ze is hier nieuw. Dus gedraag je.' zei de leraar. Hij richtte zich tot mij. 'Ik ben meneer Zonam. Ga maar zitten waar je wilt.'. Ik liep de klas verder in en ging achterin, naast een meisje met een enorme bos, glanzende, donkerbruine krullen, zitten. Ik negeerde de jongens op de voorste rij die me nafloten. Het meisje naast me glimlachte naar me. 'Hey, mijn naam is Kelly. Leuk je te ontmoeten.' zei ze. Ik glimlachte terug. Meneer Zonam probeerde met de les te beginnen, maar al snel gaf hij het op. 'Oke jongens. Ik weet ook wel dat dit geen gewone les gaat worden. Weet je wat? Stellen jullie je maar even voor aan London.' zei hij. De jongen met de kuiltjes in zijn wangen stond op en grijnsde breed naar me. Je zag zijn kuiltjes nu heel goed. 'Nou, ik ben Taylor, maar m'n vrienden noemen me Slater. Noem jij me maar hoe je wilt, schoonheid.' zei hij. Hij knipoogde naar me. De jongen naast hem stond op en duwde Slater op zijn stoel. Ik lachte. 'Nou, beautiful lady, ik ben Zachary. Maar mijn vrienden noemen me Zack. Ik kan heel snel rennen en atletiek is mijn specialiteit.' zei hij. Ik moest lachen toen het meisje achter hem, hem op zijn stoel duwde. 'Hey, mijn naam is Lisa. Ik weet zeker dat wij goede vriendinnen worden!' zei ze. Het meisje naast haar sloeg een arm om haar heen. 'En mijn naam is Jessie. Ik weet ook heel zeker dat wij goede vriendinnen worden!' zei ze. Ik glimlachte. De rest stelde zich ook voor. Maar mijn oog bleef hangen op de jongens voorin. Ik had ook wel door dat ze met me aan het flirten waren, maar het was eigenlijk best wel leuk. Die jngens waren leuk. Toen de bel ging stond ik op en liep ik naar meneer Zonam toe. 'Tot ziens meneer!' zei ik en ik liep het lokaal uit. De volgende les was gym. Ik haatte gym. Op mijn vorige school ook al. Maar hier was alles anders. Ik liep de gang in, naar m'n kluisje om mijn gymtas te pakken. Ik keek op toen ik mijn naam hoorde. Het was Zack. 'Hey. Zin in gym? Ik hoorde dat we gingen basketballen.' zei hij. 'Nou, gym is niet altijd mijn beste punt geweest op school. Maar basketbal is wel leuk.' zei ik. 'Als je hulp nodig hebt; ik help je wel.' zei Zack. Ik glimlachte. 'Dankje.' zei ik. Ik deed mijn kluisje dicht, deed de sleutel in mijn zak en liep samen met Zack naar de gymzaal. 'Tot zo.' zei hij. Hij knipoogde en liep de jongens kleedkamer in. Ik draaide me om en wilde de meisjes kleedkamer ingaan, maar toen voelde ik ineens een warme hand op mijn schouder. Ik draaide me om. Het was Slater. 'Hey schatje.' zei hij. Ik keek hem aan en schudde zijn hand van m'n schouder. 'Ik ben je schatje niet. Ik ken je amper.' zei ik. Hij grijnsde. 'Nou, je leert me wel kennen..' zei hij en hij liep de jongens kleedkamer in. Ik draaide me om en liep snel de meisjes kleedkamer in. Daar stonden Kelly, Jessie en Lisa te smoezen. 'Hey.' zei Lisa, toen ze me opmerkte. Ik glimlachte. 'Hey.' zei ik. Kelly keek even naar de deur, toen naar mij en toen naar haar kluisje. Ze pakte een haarelastiekje en deed het in haar haar. Jessie stootte haar aan. 'Zeg het dan.' fluisterde ze. Kelly schudde haar hoofd. Jessie haalde een wenkbrauw op. 'Nou, dan zeg ik het wel.' zei ze en ze draaide zich om naar mij. 'Kelly is al heel lang verliefd op Zack, maar ze weet niet goed wat ze moet doen waardoor hij haar leuk gaat vinden. En nu ben jij hier en hij is alleen maar met je aan het flirten. En nu wilt Kelly weten wat jij doet waardoor hij jou zo leuk vind.' zei ze. Ik lachte. 'Nou, ik weet niet wat ik doe waardoor hij me leuk vindt.. Maar ik vind hem niet leuk. Tenminste, niet enorm leuk. Maar ik kan wel voor je vragen wat hij van jou vindt.' zei ik. Kelly zette grote ogen op. Ik grijnsde. 'Wil je dat echt doen?' vroeg ze. Ik knikte. Ze rende naar me te en gaf me een knuffel. 'Dankje dankje dankje!' riep ze. Ik glimlachte. Toen viel mijn blik op de klok. 10 voor half 3. Over 10 minuten moesten we in de gymzaal zijn. Ik trok snek mijn gewone kleren uit en mijn gymkleren aan; een roze hempje met een hartje met glitters erop, een grijze joggingbroek en witte schoenen met donkerroze strepen. Ik hoorde muziek starten en keek de meiden vragend aan. 'We beginnen altijd met een half uur dansen. Dan 40 minuten een balspel en dan als laatste trainen voor een soort sport die je zelf uit hebt mogen kiezen. Dat mag tot hoe laat je maar wilt, maar je moet dan wel je spullen meenemen, want de school gaat om half 5 dicht en dan kom je er niet meer in.' zei Kelly. Ik knikte. 'Kom, dan gaan we alvast. Je moet je waardevolle spullen meenemen. Die doe je dan bij alle andere spullen in een emmer en dan zijn ze veilig; dan kunnen ze niet gestolen worden.' zei Jessie. Ik knikte alweer en nam de sleutel van mijn kluisje van de kapstok. 'Let's go.' zei ik en we liepen de kleedkamero uit. Iedereen was er al. Ik legde mijn sleutel in de emmer, deed mijn oorbellen uit en legde ze erbij. De leraar stopte de muziek en zei dat iedereen op de bank moest gaan zitten. Ik ging op een lege bank zitten. Lisa, Jessie en Kelly gingen aan mijn rechterkant zitten en Zack en Slater vochten voor het plekje naast mij. Zack won dit gevecht. Ik had niet door dat er een kleine jongen met gebogen hoofd wegliep. Ik moest lachen om Zack en Slater. Slater ging voor me op de grond zitten. 'Slater, ga even gewoon op de bank zitten.' zei de leraar. 'Jamaar meneer, dan krijg ik allemaal Zack-bacterin op me.' zei Slater. Ik rolde met mijn ogen. 'En anders zit ik zo ver weg van die mooie dame.' zei hij er snel achteraan. Hij wees naar mij. Ik zuchtte. 'Nou, jammer joh.' zei ik en ik trok hem de bank op. De leraar glimlachte naar me. 'Oh, jij bent vst London.' zei hij. Ik knikte. 'Mooie naam. Ik ben er heel vaak geweest. Maar goed, ik ben meneer Cooldra.' zei hij. Hij draaide zich weer tot de andere kinderen. 'Zoals jullie weten beginnen we met dansen. Ga maar staan en zoek een plekje in de zaal. We beginnen met een opwarming en dan gaan we in paren werken.' zei hij. We stonden op en zochten een plekje. Slater kwam dicht bij me staan. 'Afstand.' zei ik. Hij zuchtte en ging anderhalve meter achter me staan. Ik grinnikte. De muziek startte weer. Meneer Cooldra ging in de tweede positie staan (met je benen ver uit elkaar en je tenen recht naar voren). Ik deed hem na. 'Jongens, allemaal je benen een beetje uit elkaar.' zei hij. Ik deed niets en bleef zo staan. 'London jij oo..' zei meneer Cooldra, maar toen zag hij hoe ik stond. 'Laat maar.' zei hij snel. Ik grijnsde. 'Eh, ok we beginnen. Doe mij maar na.' zei hij en hij begon. De opwarming was klaar en iedereen was wel warm geworden. 'Jongens, zoek maar een meisje uit.' zei meneer Cooldra. Slater en Zack renden meteen naar mij toe. De jongen die ik net niet had gezien rende naar Zack toe. 'Zack, wij gingen toch altijd samen?' zei hij. 'Sorry, Screech, maar dat is nu anders.' zei Zack en hij draaide zijn rug naar Screech toe. Hij liep verdrietig weg. Ik keek hem na. 'Ben je niet te hard voor hem?' zei ik. 'Hij is volgens mij echt verdrietig.'. 'Ach,' zei Zack, 'Hij kan het wel aan.'. Ik keek nog even naar Screech en zuchtte. 'Je zal wel gelijk hebben.' zei ik. Ik keek van Zack, naar Slater, en terug naar Zack. 'Wij samen?' vroeg ik. Hij knikte. 'Sorry Slater, volgende keer beter.' zei ik en ik trok Zack mee. Ik zag hoe Slater naar Kelly toeliep, en zij "ja" knikte. Ik knipoogde naar Kelly en gebaarde dat ik hem nu zou gaan vragen wat hij van haar vindt. Er verscheen een glimlach op haar gezicht en ze knipoogde terug. Ik ging naast Zack staan en keek naar de leraar. Hij begon te vertellen wat we moesten doen. 'Vandaag gaan jullie de tango leren.' zei meneer Cooldra. 'Die kan ik al.' zeiden Zack en ik tegelijk. 'Nou, mooi. Dan kunnen jullie het voordoen.' zei meneer Cooldra. Ik glimlachte. 'Oke.' zei ik. Meneer Cooldra zette tango muziek aan en begon te tellen. Toen begonnen we te dansen. Ik bleef hem strak, maar lief aankijken. Hij glimlachte naar me. Ik glimlachte terug. 'Je hebt geen idee hoe mooi ik je vind.' fluisterde hij. Ik bloosde. De muziek stopte en ik liet Zack los. 'Nou, was dat niet mooi? Geef ze maar een groot applaus.' zei meneer Cooldra. Ik glimlachte. 'Nou, jullie mogen de anderen helpen om deze dans goed te kunnen doen.' zei meneer Cooldra. 'Jullie lopen de paren langs en helpen ze.'. We knikten. Meneer Cooldra zette de muziek weer aan en we begonnen rond te lopen. De eerste vraag was bij Slater en Kelly. 'Help.' zeiden ze. Ik lachte. 'Jullie moeten het vlen. Zack, kom eens hier en dans met Kelly.' zei ik. Zack liep naar haar toe, pakte haar vast en begon langzaam met haar te dansen. Ik glimlachte naar Slater en pakte hem vast. 'Als ik een stap naar achter doe met mijn linkervoet, moet jij met je rechtervoet naar voren stappen.' zei ik. Ik drukte mezelf iets dichter tegen Slater aan om beter te kunnen dansen. Hij keek me aan en grijnsde. 'Kelly vindt Zack zo te zien erg leuk.' zei hij. Ik lachte. 'Ja, nogal.' zei ik. 'En jij ook.' zei hij. Ik bloosde. 'Misschien.' zei ik. Hij glimlachte. We lieten ons helemaal in de muziek opgaan, totdat er iemand op mijn schouder tikte. Het was meneer Cooldra. 'Sorry meneer.' zei ik snel en ik liet Slater los. Hij glimlachte. 'Het geeft niet. Het is leuk om te zien hoe goed je hem kan laten dansen.' zei hij. Ik grijnsde. 'Ja, hij heeft talent.' zei ik. Ik knipoogde naar hem. 'Dankje.' zei hij. Ik glimlachte. 'Graag gedaan' zei ik. Ineens hoorde ik een boze gil. Ik draaide me om. Het was Kelly. Ze rende naar de kleedkamers toe. Ik keek Zack vragend aan. Hij haalde zijn schouders op. Ik zuchtte en rende achter Kelly aan. Ze zat op de grond te huilen. 'Wat is er gebeurd?' vroeg ik zacht. Ze keek op. 'Nou.. Ik vroeg aan Zack wat hij van me vond, en toen zei hij dat hij me "wel aardig" vond. Ik vroeg hem toen wat hij daarmee bedoelde en toen zei hij dat hij mij aardig vond, maar jou duizend keer leuker. En toen trapte hij keihard op mijn voet omdat ik ineens stilstond.' zei ze. Ik slikte. 'Oh.' zei ik. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ze was nu heel erg gevoelig, dat kon je aan haar zien. Ik besloot om toch maat iets te zeggen. 'Ga je weer mee naar de gymzaal? Dan gaan we daar even op de bank zitten en dan kan je tot rust komen.' zei ik. Ze knikte en stond op. We liepen de gymzaal weer in. Zack kwam maar ons toerennen. 'Sorry.' zei hij. Kelly keek hem boos aan. 'Laat me met rust.' zei ze, bijna grommend. Ze keek naar haar handen en ik zag een traan over haar wang lopen. Zack keek naar haar met grote ogen. Ik maakte een gebaar van; "laat haar maar even" en stond op. 'Als je je weer goed voelt kom je weer naar ons toe, ok?' zei ik. Ze knikte en ik liep samen met Zack terug naar de groep. 'Ok, we stoppen met dansen. Nu gaan we een balspel doen. Dit keer gaan we verder met basketballen. De techniek. Iedereen behalve London heeft deze techniek al aardig onder de knie. We herhalen het even en dan gaan er de laatste 15 minuten van de 40 een potje spelen. Nou, zet alles maar klaar, jullie weten hoe het moet.' zei meneer Cooldra. Iedereen begon met het klaarzetten van de spullen. Ik ging bij Kelly op de bank zitten en wachtte totdat alles klaar was gezet. 'Gaat het weer een beetje?' vroeg ik aan Kelly. Ze knikte. 'Ja, het gaat. Ik ga weer meedoen. En straks, zelfs al zit ik in zijn team, ga ik hem inmaken.' zei ze. Ze keek me aan. 'Nou, eh, succes ermee.' zei ik. Ik stond op en liep naar de anderen toe om te vragen of ik ook nog iets kon doen. 'Je kan die bank daar neerzetten.' zei Slater. 'Ik help je wel.'. Ik glimlachte en liep naar de bank. Ik ging aan de ene kant staan en Slater aan de andere kant. Toen tilden we de bank op en zette hem op z'n plek. Ik ging op de bank zitten en Slater deed hetzelfde. Ik keek hem aan. 'Je weet dat ik iemand anders leuk vind h?' zei ik. 'We kunnen ook gewoon vrienden zijn, hoor.' zei hij. Ik knikte. 'Juist. Gewoon vrienden. Niets bijzonders. Gewoon vrienden.' zei ik. Hij lachte. 'Jongens ga even op de bank zitten, niet vechten. Dames, jullie haren zitten goed zo. Nee, jullie mascara is niet uitgelopen, wees maar niet bang.' zei meneer Cooldra. Ik lachte. 'Schuif even door zodat de anderen ook kunnen zitten.' zei hij. Ik schoof meer naar Slater toe. 'Gewoon vrienden.' fluisterde ik. 'Gewoon vrienden...'. Meneer Cooldra ging staan in het eerste vak. 'Hier gaan we een potje 3 tegen 3 doen.' zei hij. Hij liep naar het tweede vak. 'Hier gaan we de worp oefenen.' zei hij. Hij liep naar het laatste vak. 'Hier gaan we een soort basketbal spel doen. London, kom eens hier.' zei hij. Ik zuchtte en stond op. 'Pak die basketbal en houd hem stevig vast. Ik ga proberen om hem uit je handen te pakken.' zei meneer Cooldra. 'Meneer? Mag ik dat doen?' hoorde ik; het was Zack. Ik grijnsde. 'Zometeen, Zack. Ik eerst. Ik zal ervoor zorgen dat jullie bij elkaar in een groepje zitten.' zei meneer Cooldra. Ik knipoogde naar Zack. Ik hield de basketbal stevig vast en meneer Cooldra probeerde de bal af te pakken, maar dat lukte niet. 'Nou, Zack, succes zometeen! Dit is een pittige dame.' zei meneer Cooldra. Ik grijnsde. 'Ga maar weer zitten. Ok. Ik ga de groepjes maken. Zijn er nog verzoeken?' zei meneer Cooldra. Ik ging op de grond voor Slater zitten. Hij begon met m'n haar te spelen. Ik grinnikte. Toen stak hij zijn hand op. 'Ja, ik wil graag bij London.' zei hij. Ik grijnsde. 'Zijn er nog meer mensen die bij London willen? Er kunnen er maar 8 in n groepje.' zei meneer Cooldra. Bijna iedereen stak zijn hand op. 'Ok, wie wil er absoluut niet bij London?' vroeg meneer Cooldra. Twee vingers gingen omhoog. Ik keek wie het waren; Kelly en Screech. 'Hm, ok. Gaan jullie 3 maar staan en kies om de beurt 1 leerling uit. Totdat jullie er alle drie 7 hebben.' zei meneer Cooldra. Ik keek de leerlingen langs. Zack en Slater wilde ik sowieso wel. Maar ja, niet alleen ik was er om te kiezen. 'London, jij mag eerst.' zei meneer Cooldra. Ik twijfelde niet en zei: 'Zack.'. Hij glimlachte en ging naast me staan. Kelly koos Lisa en Screech koos Jessie. Ik grijnsde, Slater was nog niet gekozen. Ik zei snel 'Slater.' en hij kwam aan de andere kant van mij staan. De anderen kozen ook nog anderen en zo ging het door. Toen kozen we onze eigen velden en begonnen we met het basketballen. Wij begonnen met de worp. Zack begon me uit te leggen hoe je de worp het beste kon doen. 'Nou, je moet je armen zo doen, je handen zo om de bal heen en dan zak je een beetje door je knien. En dan gooi je hem.' zei hij. Bij dit alles hield hij me vast. Hij stond heel dicht achter me en samen gooiden we de bal naar de basket. Hij was raak. Ik gilde kort en draaide me om. Ik gaf hem een knuffel en een kus op zijn wang. Tenminste, dat dacht ik. Hij had net zijn hoofd gedraaid toen ik hem een kus op zijn wang wilde geven. Ik had hem op zijn mond gekust. Ik schrok zo van mezelf dat ik snel naar de bank rende en mijn gezicht in mijn handen legde. Dit wilde ik niet. Ik kende hem niet eens. Ik kende hem pas een uur. En nu al dit. En hij was niet eens de enige die ik leuk vond. Wat zou Slater er van vinden? Wat zou hij doen? En wat zou Kelly doen? En alle anderen? Het werd ineens heel erg druk in mijn hoofd. Ik snapte dat iedereen dit wel aan had zien komen, deze kus. Maar het was niet de bedoeling. Niet nu. Ik voelde dat iemand naast me ging zitten. Ik keek op. Het was Slater. 'Wat is er?' fluisterde hij. 'Ik kuste Zack. Op zijn mond.' fluisterde ik terug. Ik legde mijn hoofd op zijn schouder. 'En nu?' zei hij, iets harder. Ik haalde mijn schouders op. 'Het is allemaal niet zo erg als je denkt. Ik vind het niet erg, ik ben wel vaker afgewezen, maar ja, je komt toch wel een keertje bij me.' - hij knipoogde - 'En Zack vind het helemaal niet erg. Maar ik kan je niet vertellen of je het zelf ook niet erg vindt. Dat kan alleen jijzelf zeggen.' zei hij. Ik zuchtte. 'Hij is niet de enige.' zei ik heel zacht. 'Wat zeg je?' zei Slater. 'Dat hij niet de enige is.' zei ik iets harder. Er verscheen een grijns op zijn gezicht. 'Stt, niet doen..' zei ik. Hij keek me aan. 'Ik denk dat je maar beter sorry kan zeggen.' zei hij. Ik zuchtte. 'Je hebt gelijk.' zei ik en ik stond op. 'Dankje.' zei ik. Ik gaf hem een aai over zijn wang en liep terug naar Zack. 'Sorry, het spijt me. Ik deed het voordat ik er over nagedacht had.' zeiden we precies tegelijk. Ik glimlachte. 'Sorry, ik had het echt niet moeten doen.' zei ik. 'Het is ok.' zei Zack. Ik zuchtte en keek hem aan. 'Nog een keer sorry.' zei ik. Ik draaide me om en ging verder met m'n worp leren. Na het basketballen (mijn team had alle potjes gewonnen) ging ik naar de meisjes kleedkamer, met mijn sleutel die ik al had gepakt. Jessie en Lisa gingen bij mij zitten, Kelly aan de andere kant van de kleedkamer. 'En, wat ga jij zo doen?' vroegen Lisa en Jessie. 'Ik ga naar de manege. Om even tot rust te komen van mijn eerste dag. Die niet erg lang was maar goed..' zei ik. 'En jullie?'. 'Ik ga naar de sportschool voor mijn yoga lessen en om nog even hard te lopen op een loopband.' zei Jessie. 'Ik ga naar de tennisbaan.' zei Lisa. 'Leuk.' zei ik. 'Trouwens, als jullie willen mogen jullie wel eens een keertje komen rijden.'. 'Dat lijkt me super!' zei Lisa. 'Ik kom zeker een keertje langs. Welke manege is het?' zei Jessie. 'Manege "de jonge danser".' zei ik. 'Ok, nou, als ik vanmiddag nog zin heb kom ik nog even langs.' zeiden ze tegelijk. Ik glimlachte. 'Leuk.' zei ik. Ondertussen had ik mijn gewone kleren weer aan. Ik deed mijn haar weer los en deed mijn schoenen aan. 'Nou, misschien tot straks dan.' zei ik en ik liep de kleedkamer uit. Ik kwam aan en zette mijn fiets in de fietsenstalling. Ik rende meteen door naar "mijn" paard. Het paard dat mijn vriendin was geworden. Amanda. Ik liep langs Bruno, Moon, Carlos, Kendall, Julia, May, Dian, Tammie, James, Rexi en Lana. 'Dag schoonheid.' zei ik tegen Amanda. Ze hinnikte. Ik gaf haar een aai over haar neus en zei: 'Ik ben zo terug.'. Ik liep naar de berging en pakte mijn cap van mijn haakje. Toen zocht ik naar amanda's rek en pakte daar, toen ik het had gevonden, haar deken en haar zadel vanaf. Ik liep terug naar Amanda en zadelde haar op. Ik bracht haar naar de renbaan en stapte op. Langzaam begon ik rondjes te rijden. Ik ging steeds sneller en uiteindelijk reden we zo snel dat de andere paarden ervan schrokken. Ik stopte Amanda langzaam. Ik haalde mijn hand door haar pikzwarte manen heen. Ze hinnikte zachtjes. Opeens hoorde ik nog meer paardenstappen. Ik draaide me om en zag dat het de eigenaar (Megan) was van de manege. 'Hoi! Ik zag je rijden en dacht, dit is het moment om over te stappen naar het leuke werk voor je.' zei ze. 'Het leuke werk? Wat bedoel je daarmee?' vroeg ik. 'Dat je misschien wel zin hebt om met een van de begeleiders over het strand of door de duinen te gaan.' zei ze. Mijn ogen werden groot. 'Ja! Natuurlijk heb ik daar zin in!' zei ik. Ze glimlachte en ging naast me rijden. 'We hebben een nieuwe begeleider die je vast wel wilt begeleiden.' zei ze. Ik knikte. 'Ja, wanneer mag ik?' vroeg ik. 'Nou, als de begeleider hier is. En hij smste net dat hij klaar was op school en dat hij eraan kwam.' zei ze. 'Uit school? Maar de begeleiders zijn toch altijd al van school af?' zei ik. 'Ja, maar deze jongen heeft het als een baantje om geld te verdienen om iets terug te betalen. Trouwens, jullie gaan niet met zijn tween. Gabriella, Layla, Robin, Justin, Quint en Logan gaan ook mee.' zei ze. 'Met welke paarden gaan we dan?' vroeg ik. 'Nou, ik dacht dat jij wel op Amanda wilde. Nou, Gabrilla wil altijd graag op May, Layla gaat meestal op Tammie, Robin gaat dan op Julia, Justin gaat op Rexi, Quint gaat op Bruno en Logan gaat op Carlos.' zei ze. 'En de begeleider gaat op Moon.'. Ik hoorde een raar geluidje. Het was de telefoon van Megan. Ze las haar smsje eerst zelf en toen las ze het voor: "Ik sta voor de deur, breng me mijn paard en mijn leerlingen" 'En dan zo'n knipogende smiley.' zei ze tussendoor. "Ik zie je zo buiten aan de voorkant.". 'Ga jij maar via de achterdeur, dan ga ik via de voorkant, want daar staat de begeleider te wachten. Ik stuur hem wel die kant op.' zei ze. Ik knikte en liep met Amanda via buitendeur naar buiten. 2 minuutjes later kwamen Gabriella, Layla, Robin, Justin, Quint en Logan naar buiten. Ze zaten op de paarden die Megan had gezegd. 'Waar blijft die gast nou? Ik moet om half 7 thuis zijn!' zei Justin. Ik grijnsde. 'Hij komt er zo aan.' zei ik. 'Hoop ik.'. Ik staarde naar een boom waar twee vogeltjes vrolijk zaten te fluiten. Ik zuchtte en dacht nog even terug aan vanmiddag. Het was een rare dag geweest. Maar het ergste was: Slater had gelijk. Hij had gelijk over dat ik toch wel bij hem zou komen. Hoe meer ik aan hem dacht, hoe leuker ik hem vond. Het leek alsof ik al langer dan vandaag op die school zat. Alsof ik iedereen al jaren kende. Ineens zag ik Moon, met daarop de begeleider. 'SLATER?!' riep ik. 'London! Ik wist niet dat jij ook op paardrijden zat!' zei Slater. 'Jj bent onze begeleider?' zei ik. Hij knikte. 'Gezellig!' zei ik. Hij grijnsde. 'Nou, jongens.' zei Slater. 'En meiden.' zei Layla. Ik grinnikte. 'Jongens n meiden, ik ben Slater en ik ben jullie begeleider vandaag.' zei Slater. 'Het is misschien handig als jullie allemaal een jullie naam zeggen, zodat ik niet zeg: h jij daar! Ok?'. 'Nou, ik ben Robin.' zei Robin. 'Justin.' zei Justin. 'Quint.' zei Quint. 'Logan.' zei Logan. 'Layla.' zei Layla. Gabriella werd rood. Ik rolde met mijn ogen. Ok, ze had smaak, maar deze jongen was nu mjn slachtoffer. 'En dat is Gabriella.' zei ik. 'Moet ik mijn naam nog zeggen?'. 'Nee, schatje, dat hoeft niet. Als je schatje hoort weet je dat jij het bent.' zei Slater. Ik grijnsde. 'Nou, laten we gaan.' zei Slater. We knikten en begonnen langzaam te rijden. 'We moeten in tweetallen achter elkaar rijden.' zei Slater. Logan en Quint gingen naast elkaar rijden en Robin en Justin naast elkaar. 'Ik ga naast jou.' zei ik snel tegen Slater, voordat Gabriella of Layla dat kon doen. Hij knikte. 'Is goed.' zei hij. Ik grijnsde. 'Jongens, afstand houden! Jullie vinden het toch ook niet fijn als mensen heel dicht achter je lopen?' zei Slater. Wij reden voorop, dus hij draaide zich om voordat hij praatte. 'Slater kijk uit!' riep ik. Snel draaide hij zich om en reed net niet tegen een boom aan. We reden verder door de duinen en stukjes over het strand. De tijd vloog voorbij en de anderen gingen naar huis. 'Zullen wij nog een rondje doen?' vroeg ik. 'Ja, ik hoef pas om 8 of 9 uur thuis te zijn..' zei Slater. Ik glimlachte. 'Ik hoef pas over 8 of 9 uur naar huis..' zei ik. 'Ik eet altijd op de manege en meestal slaap ik ook daar.'. We reden door de duinen. Ineens voelde ik een waterdruppel op mijn neus. En nog een op mijn wang. Ik keek omhoog en kreeg er een in mijn oog. 'Het regent.' zei Slater. 'Goh, je mnt het!' zei ik. Hij grijnsde. 'Zullen we daar even gaan schuilen?' vroeg hij en hij wees naar een soort grot. Ik knikte. We reden er naartoe en stopten voor de ingang. Er was een touw gespannen tussen de twee muren iets verder de grot in. Daar zetten we de paarden vast. Ik ging op een rotsblok zitten en leunde tegen de ijskoude muur aan. Slater ging op de grond tegen de andere muur zitten. Ik zuchtte en stond op. Ik ging naast Slater zitten, legde mijn hoofd op zijn schouder en staarde naar buiten. Hij legde zijn arm om me heen. Ik keek naar zijn gezicht. Dat was naar buiten gericht. Na een lange tijd, dat wel uren leek, regende het nog steeds. Ik zuchtte. 'Het kan nog wel de hele nacht blijven regenen. Blijven we nu hier zitten?' zei ik. 'Ik vind het wel knus hier.' zei Slater. 'Ja, dat is het zeker.' mompelde ik. 'Vertel eens iets over jezelf? Waar kom je vandaan?' vroeg Slater. 'Ik kom eigenlijk uit Zweden, maar ik ben vorig jaar hier naartoe verhuisd omdat mijn vader hier werkte. En nu ben ik hier.' zei ik. 'En waar kom jij vandaan?'. 'Ik kom uit Engeland.' zei Slater. 'Uit jou naam.'. Ik grinnikte. Ik ging nog iets dichter tegen hem aan zitten. Ik had het koud en was nat, we waren niet droog de grot in gegaan. Hij glimlachte toen hij voelde dat ik me verschoof. Hij pakte mijn hoofd beet en hield het een klein stukje van zijn hoofd af. 'Na wat ik nu ga doen ga ik geen sorry zeggen. En jij gaat het niet erg vinden want ik ben er heel goed in.' zei hij. Hij knipoogde. Toen boog hij zich met zin gezicht dichter naar me toe. En toen raakte zijn lippen de mijne. We zoenden. Dit was anders dan met Zack. Dit was.. lkker. En fijn. Ik kon er geen woorden voor bedenken. We zaten in een grot, buiten regende het, de paarden stonden achter ons en wij zaten hier te zoenen. Ongelooflijk. Ineens stopte hij. Ik keek hem aan. 'Wat is er?' vroeg ik. 'Er is iemand buiten deze grot.' zei hij. Ik keek naar buiten. Ik zag iets bewegen in een boom. Iets dat ons perfecte moment verstoorde. Ik zuchtte. 'Ik ga wel.' zei ik. Ik stond op. Slater stond ook op. Ik liep voorzichtig naar buiten, naar de boom. En toen zag ik wie het was; Gabriella. Ik zuchtte. 'Wat doe jij nou hier?' vroeg ik. 'Nou, ik kwam er net achter dat Slater mijn ketting nog heeft.' zei ze. Ik rolde met mijn ogen. 'Kom maar mee, dan kan hij het je zelf overhandigen.' zei ik. Ik trom haar uit de boom en trok haar mee de grot in. Ik voelde me kletsnat. 'Jij hebt nog Gabriella's ketting.' zei ik tegen Slater. Hij deed zijn hand in zijn zak en haalde daar haar ketting uit. Hij gaf het aan Gabriella. 'D-d.. dank j-j.. je wel.' zei ze. Ik rolde met mijn ogen. 'Nou, leuk dat je er was en tot de volgende keer.' zei ik en ik duwde haar de grot uit. Ze zwaaide naar Slater en liep weg. Het was minder hard gaan regenen. We stapten op ons paard en reden weer terug naar de manege. 'Morgen gaat meneer Boodelaai me naar school brengen.' zei ik, terwijl we de borstels pakten en Moon en Amanda begonnen te borstelen. 'Wie is meneer Boodelaai?' vroeg Slater. 'Mijn chauffeur.' zei ik. 'Je chauffeur?' zei Slater met grote ogen. Zijn mond viel open. 'Je chauffeur.' mompelde hij. Ik grijnsde. 'Ja, mijn chauffeur.' zei ik. 'Oh.' zei hij. 'Wat is er?' vroeg ik. 'Is er iets mis?'. 'Nee. Nou, eh, ja toch wel. Jij bent rijk. Je hebt een chauffr. En ik ben arm. We hebben een woonkamer, twee slaapkamers, een keuken en een kleine badkamer. En we wonen er met zijn vijven.' zei hij. Ik slikte. 'Ik ben niet zo rijk..' mompelde ik. 'Ik heb een eigen woonkamer, twee slaapkamers voor mezelf, twee slaapkamers voor mijn ouders en n slaapkamer voor mijn zusjes. Verder hebben mijn ouders nog een woonkamer. Mijn eigen badkamer loopt door in mijn kamer, bij mijn zusjes ook en bij mijn ouders ook. We hebben 3 keukens; er komen altijd veel mensen bij ons thuis. We hebben een achterhuis met een groot scherm met enorme speakers en grote stoelen en een game-kamer voor mijn zusjes. Op de bovenste verdieping van ons huis is er nog een groot dakterras en een studeerkamer voor mij en mijn zusjes.'. 'En een chauffr.' zei Slater. Zijn mond was weer opengevallen. 'En we hebben nog 3 logeerkamers.' zei ik. 'Jaja, ik snap het.' zei Slater. Ik glimlachte. Ik was klaar met borstelen. Ik liep naar de berging en legde de borstel en mijn cap weg. Ik liep terug om het zadel en de deken te pakken en hing dat weer aan amanda's rek. Ik liep terug en deed het kleine deurtje dicht. Ik af Amanda en aai over haar neus. Ik pakte een wortel uit de bak en gaf het aan haar. 'LONDON! HET ETEN IS KLAAR!' hoorde ik. Ik grijnsde. 'Kom, dan gaan we eten.' zei ik. Slater deed het deurtje van Moon's hok dicht en samen liepen we naar de bar. Daar werd ons eten klaar gezet; pannenkoeken. 'Dank u, mevrouw Bloemelaar.' zei ik en we begonnen te eten. Na het eten gingen we met de fiets naar mijn huis. Toen we aankwamen belde ik aan. De butler deed open. 'Goedenavond, London.' zei hij. 'Zijn papa en mama thuis?' vroeg ik, maar ik wist het antwoord al. De butler schudde zijn hoofd. Ik zuchtte. 'Dacht ik al.' mompelde ik. Ik draaide me om. 'Doei Slater.' zei ik. Ik gaf hem een kus op z'n mond en liep het huis in. 'Butler! Kunt u aan meneer Boodelaai vragen of hij zo even naar boven wilt komen?' riep ik. Ik zwaaide naar Slater en liep de trap op. 'Ja natuurlijk, London!' riep de butler. Ik ging naar mijn woonkamer en ging op de bank zitten. Ik zette de tv aan en wachtte totdat meneer Boodelaai hier was. Na 5 minuten ging de deur open. 'London, je wilde me spreken?' hoorde ik. De deur ging dicht. 'Ja. Ik vroeg me af of u me morgen langs een paar extra huizen kunt brengen als u me naar school rijdt? En wilt u me morgen met de grootste auto brengen?' vroeg ik. Hij glimlachte. 'Maar natuurlijk, London!' zei hij. 'Dank u wel.' zei ik. 'Als u wilt mag u nu weer gaan.'. Ik glimlachte. 'Slaap lekker, London.' zei meneer Boodelaai. 'Slaap lekker meneer Boodelaai.' zei ik. Hij glimlachte naar me. Hij liep de kamer uit en trok de deur achter zich dicht.
Hosting door HQ ICT Systeembeheer