Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Het Hadri Verhaal Home | Profile | Archives | Friends
Lees hier het Hadri-Verhaal!

Hadri Hoofdstuk 521/7/2006

Hoofdstuk 5 – De tweede test

 

Langzaam liep Hadri vooruit. Ruimtefiguur leek boos, ookal had hij dan een meisjesachtige stem. Met een trillende onderlip liep Hadri verder. Ze zou zich kunnen verstoppen in een bierflesje, of in zo’n leuk plastic zakje die over de grond verspreid lagen. Maar om de een of andere reden bedacht ze dat dat niet zo goed zou gaan.

‘Ahhh, Hadri, daar ben je dan,’ zei Ruimtefiguur. Hadri keek hem bang aan en knikte.

‘Ja, hier ben ik,’ zei ze dapperder dan ze zich voelde.

‘Je weet zeker dat we nog een test gaan doen,’ zei Ruimtefiguur.

‘Nn… Nu wel,’ zei Hadri.

Zwijgend liep ze naast Ruimtefiguur, tot ze uiteindelijk bij een raar ding bleven staan. Het was een sumo-worstelring.

‘Kies je tegenstander,’ zei Ruimtefiguur.

‘Die daar, zei Hadri en ze wees naar een muis. Ruimtefiguur zuchtte.

‘Een menselijke tegenstander,’ zei hij toen. Hadri keek de zaal rond. Ze zag niet veel door de enorme hoeveelheid rook.

‘Vind jij ook niet dat je hier alleen al high wordt door de geur?’ zei Hadri tegen Ruimtefiguur. Ruimtefiguur kreunde.

‘Okee, okee,’ zei Hadri boos.

‘Ik kies Bol.’

‘Mooi zo,’ zei Ruimtefiguur.

‘Zet alles klaar!’ Er kwamen mannetjes de sumo-worstelring op. Ze zetten een tafeltje neer met daarop een leuk bloemetje. Bij de tafel stonden 2 stoelen. Hadri keek er raar naar.

‘Gaan jullie zitten, Hadri en Bol,’ zei Ruimtefiguur. Hadri huppelde vrolijk naar haar stoel. Ze had geen idee van wat haar te wachten stond. Bol liep zwijgend naar zijn stoel, naast die van Hadri. Op dat moment werd er voor allebei een groot bord met dampende hotdogs gezet.

‘Owh lekker,’ zei Hadri.

‘Gemaakt van puur vlees,’ zei Ruimtefiguur.

‘Hè verdorie,’ zei Hadri.

‘Ik ben vegetariër.’

‘Je moet ze ook niet opeten,’ zei Bol zachtjes tegen haar.

‘Wat dan?’ vroeg Hadri.

‘Gooien!’

‘Waarheen?’

‘Naar de hond, dah!’

‘Waarom de hond?’

‘Dan krijgt die ook nog eens eten zonder dat iemand zijn vingers verliest!’ fluisterde Bol.

‘Jaaa, natuurlijk,’ zei Hadri. Ze moest er niet aan denken dat zij haar vingers kwijtraakte. Dan kon ze niet eens meer de CITO van groep 2 maken!

‘Eèèèèn START!’ riep Ruimtefiguur.

Hadri en Bol begonnen allebei hotdogs naar de hond te gooien.

‘Wanneer win je?’ vroeg Hadri.

‘Winnen? De bedoeling is dat je de hond durft te voeren!’

‘Ohw. Ja, logisch.’ Hadri snapte het niet helemaal. Dit ritueel lag véél hoger dan haar geestelijk vermogen. De hond voeren was toch niet zo eng? Dacht Hadri. Nadat ze een paar hotdogs hadden gegooid, kwam de hond op Hadri af. Hij had tanden als een Siberische tijger.

‘Aaaahhhh!’ gilde Hadri. De hond likte zijn lippen af. Opeens pakte Hadri de hotdogschaal en sloeg hem keihard tegen het hoofd van de hond. De hond viel, bijna op Ruimtefiguur. Ruimtefiguur was sprakeloos.

‘D..de… de hond!’ bracht hij uit.

‘H.. hij is… bewusteloos…’ Even keek hij de zaal rond.

‘Laten we het vieren! Rondje voor de hele zaak!!!’ Hadri keek blij de zaal rond.

‘Hadri! Je bent geslaagd meid! Je bent nu een officieel lid van de Pi!’ Ruimtefiguur drukte een masker in haar handen.

‘Jippie!!!’ zei Hadri, en ze liep de ring uit.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Hoofdstuk 4 - De chillruimte15/7/2006

Hoofdstuk 4 ~ De chillruimte

 

‘Kom jij maar met mij mee,’ zei Bol gemeen.

‘Wat klink jij schattig,’ zei Hadri en ze huppelde met Deedee-pasjes achter Bol aan. Hadri raakte haar richtingsgevoel totaal kwijt. Het huis van de Pi was een heel ondergronds gangenstelsel, met af en toe een kamertje of iets anders. Opeens stond Bol stil en Hadri knalde keihard tegen hem aan.

‘Wat doe je nou?’ zei Hadri verontwaardigt.

‘Nou, sorry hoor,’ zei Bol. Langzaam deed Bol de deur open. Hadri wou heel graag weten wat er in de chill-kamer was. De deur ging langzaam open… en toen deed Bol de deur weer dicht.

‘Ik wil weten wat daar is!’ riep Hadri boos.

‘Hou nou f*cking je mond!’ riep Bol nog bozer. Hadri keek hem met grote ogen aan. Hoe durfde hij dat te zeggen? Niemand zegt toch zomaar mond?

‘Als je het wilt weten, dit is de verkeerde kamer,’ zei Bol boos.

‘Ohw.’ Bol keek nog bozer, alsof het een ramp was dat Hadri “ohw” zei.

‘Weet je eigenlijk wel waar we zijn?’ vroeg Hadri daarna. Bol zuchtte.

‘Wil je daar echt antwoord op?’

‘Ja, heel graag.’ Hadri keek gretig naar Bol.

‘Nee,’ zei Bol. Hadri’s mondhoeken zakten naar beneden.

‘Laten we gewoon rechtdoor lopen,’ zei Bol.

‘Okee.’ Hadri en Bol liepen rechtdoor, totdat Bol weer stilstond. En Hadri stootte weer keihard tegen Bol aan. Zuchtend ging Bol op de grond zitten.

‘Ik weet echt niet waar we zijn,’ zei hij verdrietig. Hadri’s gezicht stond verdrietig.

‘Straks verhongeren we nog, of verdrinken we! Ik bedoel, verdrogen we!’ Bol keek Hadri angstig aan.

‘Straks… straks…’ Op dat moment gebeurde er iets raars in Hadri’s hoofd. Voor het eerst in haar leven voelde ze daar iets. Ze kon het gevoel niet thuisbrengen, het was alsof ze zichzelf opnieuw had uitgevonden.

‘Ik weet waar we heen moeten…’ zei ze ademloos. Hadri begon te rennen, en te rennen… Bol volgde haar.

KABANG! Deze keer stootte Bol op haar, toen Hadri plotseling stil stond voor een deur.

‘Dit is het!’ zei Bol opgetogen.

‘Dit f*cking is het!!! Hoe wist je dat?’

‘Nou, als je zo doet, en dan zo en dat dit en dan vermenigvuldigd en keer een gedeelt door plus dat is… hier!’ Bol keek haar met open ogen aan.

‘Zohee,’ zei hij nog.

‘Maarmaarmaar nu wil ik wel naar binnen,’ zei Hadri. Bol knikte. Hij haalde even diep adem en deed toen de deur open.

Snel stapten Bol en Hadri naar binnen. Hadri zag meteen niets meer, er hing veel blauwe rook in de kamer. Ze rook iets raars, het deed haar denken aan een plantje dat ze vroeger altijd gerookt had. Voorzichtig deed Hadri een stap naar voren. Opeens kwam er een mannetje voor haar neus staan in een zwarte regenjas.

‘Heej, pssst!’ Hadri keek.

‘Cola kopen?’ De man deed zijn regenjas open. Door een vroegere ervaring deed Hadri haar ogen meteen dicht. Toen ze haar ogen opendeed zag ze niets om bang voor te zijn. In de binnenzakken van de regenjas zaten allemaal blikjes cola.

‘Ja, lekker,’ zei Hadri.

‘Van mij krijg jij het gratis, moppie,’ zei een andere man die voor Hadri kwam staan. Hij betaalde de man en gaf de cola aan Hadri.

‘Bedankt,’ zei Hadri en daarna huppelde ze er met Deedee-pasjes weer vandoor. KABANG! Niet veel later botste ze weer tegen iemand op. Toen ze haar ogen opendeed, zag ze dat het weer Bol was.

‘Je zou toch denken dat ik er iets van zou leren,’ mompelde Hadri tegen zichzelf. Snel stond ze op. Net toen ze “sorry” tegen Bol wou zeggen, kwam Ruimtefiguur binnen. Meteen was alles stil. Hadri draaide zich om om Ruimtefiguur te zien.

‘Wil Hadri met mij mee komen?’ zei hij met een ijzige stem. Hadri werd bang.

‘Mevrouw Hadri, wilt u zich melden bij Ruimtefiguur?’

‘Hey, Hadri, dat ben jij,’ zei Bol en hij duwde Hadri naar voren. Alle ogen werden op haar gericht. Ruimtefiguur liep naar haar toe…

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Hoofdstuk 3-De Inwijding20/4/2006

Hoofdstuk 3 ~ De inwijding

 

Hadri werd wakker in een donkere kamer. Ze wist zeker dat het haar sloppenhut was, die had immers geen ramen. Het was toch niet mogelijk dat ze echt bij die vage leden van de Pi ging horen? Dat kon toch niet waar zijn, toch? Hadri durfde haar ogen niet open te doen. Ze wou dat het allemaal een droom was. Nou ja, dat ze Michael Jackson had gezien hoefde niet per se een droom te zijn. Ze had zijn handtekening kunnen vragen en die dan voor veel prisma kunnen verkopen… Ze MOET gewoon een handtekening van Michael Jackson hebben! Op dat moment hoorde Hadri een deur opengaan. Huh? Haar sloppenhut had toch geen deuren? Hadri raakte een beetje in de war.

‘Zo, zo dametje, lekker geslapen?’ zei Ruimtefiguur. Hadri knikte.

‘Maar goed dat je geen kind was, anders had je vast niet zo goed geslapen,’ zei Ruimtefiguur. Hadri keek Ruimtefiguur raar aan; wat bedoelde hij daar nou weer mee?

‘Kom maar mee jij,’ zei Ruimtefiguur en hij trok Hadri uit bed.

‘Trek dit aan,’ zei Ruimtefiguur en hij gooide Hadri in een kleedhokje, samen met net zo’n raar gewaad als dat de andere leden van de Pi droegen. (Paarse jurk met blauwe panty.)  Hadri kleedde zich snel om en verliet het kleedhokje.

‘Krijg ik ook zo’n cool masker?’ vroeg ze.

‘Als je ingewijd bent krijg je er een,’ antwoordde Ruimtefiguur.

‘Hoe gaan jullie mij inwijden?’

‘Dat is geheim,’ zei Ruimtefiguur en hij lachte gemeen. Hadri kreeg kippenvel.

Hadri liep samen met Ruimtefiguur door de vele gangen van het gebouw. Uiteindelijk kwamen ze bij een deur.

‘Hier naar binnen,’ zei Ruimtefiguur en hij opende de deur voor Hadri. Ze kwamen in een klein kamertje, met alleen een stoel en een half-verrotte houten tafel. Hadri slikte. Ze werd meteen claustrofobisch.

‘Ga zitten,’ zei Ruimtefiguur op een nep-vriendelijke toon. Hadri ging zitten. Ze trilde als een rietje, maar dat kwam niet door de zenuwen.

‘Die gewaden van jullie zijn niet erg warm hè,’ zei Hadri.

‘Daar leer je mee leven,’ zei Ruimtefiguur en hij liep naar de deur. Hij draaide zich om naar Hadri.

‘Wacht hier. Piramide zal jouw opgaven komen brengen.’ Ruimtefiguur klonk opeens heel gewichtig.

‘Ik, ik moet bidden tot Wyskoend,’ zei hij en hij stapte de kamer uit. Hadri hoorde zijn passen tegen de grijze muren echoën. Hadri wachtte. Opeens ging de deur van de kamer open. Piramide kwam binnen met een blaadje papier in zijn hand, een schrift, en een pen.

Hij legde dat alles op het tafeltje voor Hadri. Hadri keek naar de opgaven.

Cito wiskunde begin groep 3” stond erop. Hadri schrok. Ze had groep 3 nooit gedaan!

‘M..mag ik geen rekenmachientje?’ vroeg Hadri aan Piramide.

‘Alleen als het er staat,’ zei die.

‘Dat is lullig! Ik kan niet lezen!’ riep Hadri boos. Piramide haalde zijn schouders op.

‘Dat is dan jammer voor jou. Nou, veel succes!’ Na die zinnen liep Piramide de kamer uit. Hadri keek naar het blaadje.

 

1+1=…

5-3=…

 

Urghh… Had ze nou maar een rekenmachine. Maar wacht! Ze had haar vingers nog! Hadri keek naar haar handen. 1 vinger plus nog 1 vinger is………… twee vingers? Hoe schrijf je 2? Op de kleuterschool had je van die handige stempels, zodat je nooit iets zelf hoefde te schrijven… Hadri begon te huilen. Ze moest door! Ze moest het weten! Ze keek naar het plafond. Hee, wat was dat nou? Alle antwoorden stonden op het plafond geschreven!

 

Bol was Hadri aan het observeren, samen met Ruimtefiguur. In het kleine kamertje zat namelijk een raampje.

‘Ze is wel f*cking slim he, die Hadri,’ zei Bol. Ruimtefiguur knikte.

‘Let op je taalgebruik, Bol, let op je taalgebruik…’

‘Wanneer moet ze de tweede test doen?’

‘Als ze klaar is…’

Op dat moment bonsde Hadri op de deur.

‘Ik ben klaa-haar! Laat me eruit!’ Bol opende de deur. Hadri gaf haar blaadje aan Ruimtefiguur. Die keek het even snel door.

‘Alles goed, behalve…’ Hadri keek hem aan. Ze had toch zeker een goed spiekbriefje?

‘Behalve je naam. Kijk, je hebt Jetri geschreven. Maar dat is niet erg… Je mag nu even rusten, dan doen we de tweede test. Bol, breng Hadri naar de Chill-kamer!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Hoofdstuk 2-Pi20/4/2006

Hoofdstuk 2 ~ Pi

 

Hadri werd wakker in en rare kamer. De kamer had de vorm van een halve bol en er zaten allemaal mensen in de kamer met hetzelfde pakje aan als het mens dat Hadri achtervolgd had.

‘Hoe heet je?’ vroeg 1 zo’n raar mens.

‘Mijn naam is Soumia Hadri,’ antwoordde Hadri.

‘En wie zijn jullie, als ik vragen mag?’

‘Mijn naam is Kegel,’ zei 1 van de mensen.

‘Mijn naam is Bol,’ zei een ander.

‘Mijn naam is Piramide,’ zei weer een ander. Opeens kwam er nog iemand de kamer in. Hij had een ander pakje aan dan de rest van de mensen. Het mens had een glimmende, strakke zwarte jurk tot op de enkels aan. Ook dit mens had een raar masker op.

‘Ik ben de belangrijkste,’ klonk een stem. Hadri schrok, het was een vrouwenstem! Het mens deed zijn masker af.

‘Michael Jackson!’ fluisterde Hadri. Het mens schudde zijn hoofd.

‘Nee, nee, ik wil niet Michael Jackson genoemd worden. Mijn naam is Ruimtefiguur.’

‘Jullie hebben wel bijzondere namen zeg,’ zei Hadri.

‘Wij horen bij de sekte Pi,’ vertelde Ruimtefiguur.

‘Pi?’ Hadri fronste haar gezicht.

‘Ik heb nog nooit van Pi gehoord!’

‘Nee, duh!’ antwoordde Ruimtefiguur.

‘Wij proberen geheim te blijven. Wij hebben een speciaal geloof. Wij geloven dat Wiskunde de wereld kan overnemen!’ Hadri keek Ruimtefiguur raar aan.

‘Je ziet er niet alleen raar uit, maar je bent ook raar in je hoofd,’ zei ze tegen Ruimtefiguur.

‘Jij krijgt straf van Wyskoend,’ zei Ruimtefiguur zachtjes.

‘Niemand zal mij beledigen! Zo ben ik geboren!’ schreeuwde hij. Het werd stil.

‘Maar goed, wij geloven dus in de god Wyskoend. En wij hebben ook een bijbel.’ Ruimtefiguur liep naar een altaar toe. Op een kussentje op het altaar lag een boek.

‘Getal en Ruimte…’ zei Ruimtefiguur zachtjes.

‘Zo heet onze bijbel. Getal en Ruimte.’ Opeens klonk er een gong in de kamer.

‘Het is tijd voor ons om te bidden tot Wyskoend!’ riep Ruimtefiguur.

‘Wij doen 6!’ Alle andere leden knikten. Ze gingen op hun knieën zitten en zeiden:

‘Een keer zes is zes, twee keer zes is twaalf, drie keer zes is achttien, vier keer zes is vierentwintig…’

Ze zeiden de hele tafel van zes op. Daarna stonden ze op en maakten een diepe buiging naar Getal en Ruimte, die ondertussen weer op het altaar lag. Hadri keek de mensen raar aan. Hoe gestoord kun je zijn?

Ruimtefiguur begon weer tegen Hadri te praten.

‘Wij denken dat jij goed genoeg bent in Wiskunde om ook bij Pi te horen,’ zei hij. Hadri schrok.

‘Moet ik dan ook de hele tijd zo raar doen?’ Ruimtefiguur werd boos.

‘Dat is niet raar! Wyskoend is onze god! Nu heb jij Wyskoend beledigd! Beledigd, zeg ik je! Jij zult boeten in het jaar 2005/2006!’ Hadri keek Ruimtefiguur bang aan.

‘Nu moet jij wel bij Pi horen om jouw zonden te laten vergeven door Wyskoend. Morgen doen wij het Inwijdingsproces!’

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Hoofdstuk 1-Hadri20/4/2006

Hoofdstuk 1 ~ Soumia Hadri

 

Het was een mooie zomerochtend in Gadristan. Het zonnetje scheen, de vogels floten en de “uitgestorven” Sabeltandtijgers dwaalden door de sloppenwijken die aan de randen van grote steden lagen. In een zo’n sloppenwijk woonde een meisje van ongeveer 20 jaar. Ze had geen kinderen, wat behoorlijk raar is voor iemand van twintig in een sloppenwijk. Ze had zwart haar, donkere ogen en een donkere huid. Haar naam was Soumia Hadri.

 

Hadri was aan het werken in het oerwoud vlak bij de sloppenwijk. Ze moest bomen kappen en kreeg hiervoor 5 prisma per maand. Dat was niet zo veel. Daarvoor kon Hadri net een brood kopen en een pak schapenmelk. Omdat ze niet zoveel kon kopen, haalde ze haar voedsel meestal uit het oerwoud. Soms at ze de kokosnoten die uit de palmbomen vielen die ze omhakte, mango’s of bananen. Soms kreeg ze zelfs gratis aap bij haar bananen. Het was al laat en Hadri had honger. Ze had vandaag nog niets gegeten, tenzij je die drie mango’s en vier bananen meetelt.

‘Heb jij ook honger?’ vroeg Hadri aan haar maatje Stoffels. Stoffels was behoorlijk breed en Hadri dacht dat dat kwam omdat hij heel goed was in eten zoeken, en daarom ook veel at.

‘Ja zeg, ik rammel,’ antwoordde Stoffels.

‘Zullen we samen eten zoeken?’

‘Oké.’ Stoffels knikte. Ze lieten hun hakbijlen vallen en renden weg. Voor zo’n brede man kan Stoffels aardig hard rennen, dacht Hadri toen Stoffels haar inhaalde. Hadri gaf toe dat Stoffels er best sexy uitzag in zijn lendendoek van berenvel. Ze renden verder, totdat ze er zeker van waren dat de houthakopzichter hen niet meer konden zien.

‘Kijk,’ zei Stoffels.

‘In deze boom heb ik een boomhut gebouwd. Vanaf daar kunnen we bijna het hele oerwoud zien.’ Hadri keek Stoffels een beetje ongelovig aan.

‘Het heeele oerwoud?’ Stoffels schudde zijn hoofd.

‘Nee, dat ook weer niet. Maar wel een heel stuk.’ Hadri haalde haar wenkbrauwen op en klom achter Stoffels aan de boom in. Even later zaten ze gezellig samen in Stoffel’s boomhut. Ze konden inderdaad een heel eind van het oerwoud zien. Hadri keek goed om zich heen. En opeens zag ze iets bewegen.

‘Stoffels,’ fluisterde ze opgewonden.

‘Stoffels, ik heb wat gezien!

‘Waar dan?’

‘Daar!’ Hadri wees naar de plek waar ze iets had gezien.

‘Oke, Hadri! We gaan er nu naartoe!’ Stoffels pakte een speer i n zijn ene hand en in zijn andere hand had hij een liaan. Met een luide indianenkreet zoefde hij naar beneden. Hadri keek hem nogal angstig aan.

‘Moet ik dat ook doen?’ vroeg ze bang. Stoffels knikte.

‘Ja, natuurlijk!’ Hadri slikte en ook zij pakte een speer en een liaan. Even later zoefde ook zij naar beneden. Eigenlijk is dit best wel cool, dacht Hadri. Het lijkt wel of ik vlieg! En mijn haren wapperen in de wind! Sh*t! Ik had ze vorige maand nog gekamd en nu zitten ze alweer door de war! Na een paar tellen stond Hadri naast Stoffels op de grond. Ze zagen weer wat bewegen.

‘Okee, we sluipen erheen en als ik het zeg, vallen we aan!’ zei Stoffels. Hadri knikte en langzaam slopen ze naar het ding toe.

‘Aanva…’ zei Stoffels maar op dat moment stond het ding op. Hadri had nog nooit zo iemand gezien. Het ding had een paarse jurk en een blauwe panty. Ook had hij een eng masker op zijn hoofd, wat van een uitgeholde boomstam was gemaakt. Ondanks alles moest het een mens zijn!

‘Rustig maar, Stoffels!’ riep Hadri. Stoffels was krijtwit geworden.

‘Het is maar een mens!’ Stoffels luisterde niet meer.

‘P..P… Pppepepe…’ Hadri keek hem niet-begrijpend aan.

‘Wat nou Pepepe?’ Vroeg ze.

‘Ren voor je leven!’ antwoordde Stoffels en hij crosste enorm hard weg. Hadri keek hem raar aan. Op dat moment begon het rare mens te rennen. Hadri ging hem achterna. Ze renden hard en ver. Hadri was vastbesloten om uit te vinden waar dit rare mens vandaan kwam.

‘Hee, wacht nou eens even!’

‘Stop nou!’ riep ze verontwaardigd. Maar het rare mens rende gewoon verder. Opeens was Hadri niet meer in het oerwoud, maar in een grote stad. Het rare wezen draaide zich om. Hij knipte met zijn vingers en Hadri voelde erg veel pijn op haar achterhoofd. Daarna werd alles zwart voor haar ogen en ze viel op de harde stoeptegels.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer