Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Gratis website teller

Hakunamatafaka


Een eindeloze zoektocht: Deel 3

Posted at 13:40 on 7/4/2012
Hmm, Louise,’ begon Tim twijfelend, ‘die ken ik nog wel ja.’ Ik zat inmiddels op de bank in Tim zijn kamer, hij woonde op zichzelf en ontving mij hartelijk in zijn appartement. Hij zag er nog precies hetzelfde uit als vroeger. Nog steeds droeg hij zijn semi-Italiaanse haren naar achter en zijn broek onder zijn reet. Vroeger kon ik goed hem opschieten, omdat hij, net als ik, systematisch mooie vrouwen tegen de bips sloeg tijdens de heimelijke uitgaansavonturen. Na verloop van tijd werd het een heuse strijd: proberen om zoveel mogelijk bitchslaps te incasseren. Tim had er kennelijk zoveel gekregen dat hij daardoor een opvallend litteken op zijn wang meedroeg. Hoewel ik het ook niet onmogelijk achtte dat Celiné de dader van dit terreur zou zijn geweest. ‘Maar,’ ging Tim verder, ‘ik zou zo even niet 1,2,3 weten waar zij zich momenteel bevindt. Wel weet ik dat zij een tijdje in een stripclub heeft gewerkt. Daardoor liep onze relatie ook op de klippen. Ik had immers een relatie met haar! Dat wist niemand! Iedereen vond haar een lelijk monster, maar later werd ze een geile donder zeg ik je. Dat wist ik toen al! Maargoed, terwijl zij lapdances gaf aan ouwe lullen, zat ik altijd verbeten thuis met duistere gedachten. Ik werd er mentaal gestoord van, man! Toen een keer op een zaterdagnacht besloot ik, in een vlaag van woede, haar in die club op te zoeken. Daar stond ze te dansen bij zo’n paal! De hoer! Dat was erg geil, zodoende had ik haar om een lapdance gevraagd en dat kostte verdomme vijftig euro! Toen heb ik het uitgemaakt, vrouwen kosten alleen maar geld.’

Rationeel denken was voor Tim niet weggelegd, merkte ik op uit zijn schampachtige relaas. Hoewel clichématige liefdesverhalen met stripvrouwen mij de keel uit hangen, moest ik toch doorzetten omwille van Louise. Ik was genoodzaakt hem verder uit te horen. ‘En toen? Wat gebeurde er toen, en waar ging zij heen?’ vroeg ik hem daarom, terwijl ik nog een slok van het bier nam dat Tim de gehele avond al serveerde. Hij uitte een korte zucht, nam ook een slok bier en vervolgde zijn verhaal met een ietwat dubbele tong: ‘Ja, toen kapte ik ermee, weg, niets. Ik verbrak alle banden met haar en zij verdween uit mijn leven. Het zou ook zomaar kunnen dat zij nog in die stripclub werkt. Ik kan je wel vertellen waar dat ding zit,’ sprak Tim op amicale toon. ‘Doe eens gek!’ antwoordde ik triomfantelijk. Hij pakte een krant, scheurde daar een stuk papier uit en schreef het adres op. Om nog meer onzinnig geblaat te voorkomen, vroeg ik maar niet waar hij dat aanzienlijke litteken aan te danken had. Ik bedankte hem voor het adres en wenste hem veel succes in zijn verdere leven.

Redelijke laveloos, doch nog wel enigszins bij kennis, kuierde ik over een krakkemikkige stoep richting de stripclub. De schemering had reeds plaatsgemaakt voor duistere nacht. Ik wierp een blik op mijn horloge, de grote wijzer gaf drie minuten over half twaalf aan. Mocht Louise niet meer werkzaam zijn in de stripclub, dan kunnen de andere strippers mij vast wel voorzien van gegevens, of ze kunnen even met mijn piemel spelen, dacht ik bij mezelf. Tijdens het slenteren door de straten bekropen huiverende gedachtes mij: wat als Louise mij niet ziet zitten? Wat als ze toch niet zo leuk is? Wat als ze wel leuk is en ik word verliefd, maar het eindigt uiteindelijk in pure onverschilligheid jegens elkaar, net als in elke andere relatie? Alles herleid zich uiteindelijk toch tot mechanische routine. Moet ik er wel mee doorgaan? Misschien kan ik beter celibaat door het leven gaan. Dergelijke gedachten en gewetenswroegingen kunnen een mens tot waanzin drijven. Ik besloot toch door te zetten. Alle risico’s en het toekomstige leed nam ik maar op de koop toe. De emotionele hunkering naar Louise steeg boven al mijn gecultiveerde rationaliteit uit.

Toen ik de stripclub betrad zag ik haar oogverblindende gestalte achter de bar staan. Ze tapte bier voor een groep lawaaierige veertigers. Haar kolkende, blonde haren vielen mij direct op. Ik kon het in één oogopslag zien. Zij was het. Dit kon geen toeval zijn. Het leek wel voorbestemd. Ze was nog mooier dan het schepsel dat ik in mijn fantasieën had gecreëerd. De angst overmeesterde mijn lichaam. De krampen in mijn maag begonnen ondraaglijk te worden. Toch zette ik door en struinde haar richting op.
Comments (2) | Post A Comment! | Permanent Link

Een eindeloze zoektocht: Deel 2

Posted at 13:38 on 7/4/2012
Tim opsporen bleek aanvankelijk geen makkelijke opgave. Hij stond niet vermeld in het telefoonboek, niet op internet en mijn oude school had eveneens geen gegevens meer. Een ander meisje uit mijn oude klas, Celine, die toentertijd een relatie met hem had, zou wellicht meer weten. Daarom stond ik voor haar huis. De woning oogde op het eerste gezicht vinex-achtig en de omgeving evenzeer. Mensen die in dergelijke wijken wonen wantrouw ik op voorhand, hoewel zij voor de ogen van de buitenwereld een perfect leventje schijnen te hebben, is dat de onder de oppervlakte vaak niet het geval. Zo kende ik een man die elke dag euforisch alle voorbijgangers groette, en daarbij grinnikte als een stompzinnig paard. Diep van binnen echter, huilde hij voortdurend omdat zijn vrouw een heimelijke seksrelatie met de buurman onderhield. Zelf wou hij namelijk ook een seksrelatie met de buurman. Enfin, aarzelend belde ik aan.

De deur werd ruw opengesmeten door een corpulente dame met een pokdalig gezicht en onverzorgd uiterlijk. Haar lichaam oogde versleten, ik schatte haar op een jaar of vijftig ‘Ja, wat moet je,’ stamelde zij nors, terwijl ze met haar linkervoet subtiel een kat tegenhield die het huis poogde te verlaten. ‘Hoi, mijn naam is Nick,’ sprak ik voorzichtig, ‘ik ben op zoek naar Celiné. Zij zou hier wonen?’ De vrouw keek mij wantrouwend aan en schreeuwde: ‘Wat moet jij met onze Celiné?! Probeer jij drugs aan haar te verkopen?! Ze is pas afgekicked! Laat haar met rust!’ - ‘Nee, nee,’ stelde ik haar gerust,’ ik ken haar van vroeger. Toen waren wij klasgenoten. Ik moet haar iets vragen over ene Tim, waar zij destijds een relatie mee had.' Haar boze gezichtsuitdrukking vervormde zich tot een glimlach. ‘Aah, op die manier. In dat geval zal ik haar even roepen,’ zei ze vriendelijk. ‘Celine,’ schreeuwde zij naar boven, ’er is hier iemand voor jou!’ Met een hels kabaal stuiterde iemand de trap af.

Celiné stond nu bij de deuropening. Ze was aanzienlijk minder mooi gevormd dan vroeger. Zij had gele tanden, een uitgemergeld gezicht, slonzige kleding en droeg weinig make-up. Celiné behoorde tot de populaire meisjes, destijds. Mijn theorie kwam dus overeen met de werkelijkheid. ‘Hoi, Nick, dat is lang geleden. Hoe gaat het ermee?’ vroeg zij geïnteresseerd. ‘Goed, goed,’ zei ik, ’en met jou? Ik hoorde van je moeder dat je aan de drugs zat, welke precies en hoe kwam dat zo?’ Ze begon zachtjes te snikken en zei: ‘Mijn ex-vriendje had een slechte invloed op mij, hij sloeg me geregeld en dwong mij tot het gebruik van Cocaine. Ik ben nu eindelijk van hem, én van de drugs af. Nu probeer ik een bestaan op te bouwen met mijn zoontje.’ Geef je ex-vriendje maar weer op de schuld, vuige drugsslet, dacht ik bij mezelf, en je dan ook nog laten bezwangeren door dergelijke types. Sommige vrouwen vragen er gewoon om. ‘O, dat is niet zo mooi, ’ zei ik zorgwekkend. Ik vroeg me af hoe ik deze conversatie op een subtiele manier naar het onderwerp Tim kon leiden. ‘Maargoed, waarvoor ik kom is een vraag over Tim,’ aarzelde ik, ’jij had, als ik me niet vergis, destijds een relatie met hem. Weet jij waar hij tegenwoordig woont?’ Het motief vertelde ik er maar niet bij. Haar gezicht trok weg toen ik de naam Tim liet vallen. ‘Huh, is er iets?’ vroeg ik bezorgd.

Ze slaakte een zucht. ‘Tim is het ex-vriendje waar ik het zojuist over had,’ zei ze geschokt. Die duivelse Tim, dacht ik bij mezelf. Voorzichtig vroeg ik: ‘Heb je enig idee waar hij zich momenteel bevindt, het is nogal urgent. Het heeft betrekking op Louise.’ – ‘Haha, is dat die lelijke slet die toentertijd bij ons in de klas zat,’ lachte ze spottend. Dat kon ze beter niet zeggen. Ik stopte twee vingers in haar verlepte cokeneus en schreeuwde: ‘Waar woont Tim, Godverdomme! Lelijke slet.’ Doordrenkt van angst pakte zij snel een papiertje en schreef zijn adres op. ‘Dankjewel,’ zei ik, ‘het was leuk je weer eens gesproken te hebben!’ Fluitend liep ik naar het adres dat Celiné voor mij had opgeschreven. Louise kwam steeds dichterbij.
Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Een eindeloze zoektocht: Deel 1

Posted at 13:37 on 7/4/2012
Langzaam zwierde de vogel naar beneden vanuit de blauwe hemel. De jager schoot met zijn geweer recht in het beest zijn kop. Dat fladderend gevogelte had volgens de jager geen bestaansrecht meer. Het meisje dat naast mij liep had in mijn opinie ook geen bestaansrecht meer, doch ik had geen jachtgeweer bij de hand . Samen zwendelen wij door een surrealistisch bos. Ik droomde, ik was me ervan bewust. Een lucide droom welteverstaan. Dit was mijn kans om eindelijk mijn seksuele behoeftes te bevredigen. Dan wil het misschien niet vlotten in het echte leven, hier in de droom acht ik mijn kans groter in. Zij was een heerlijk exemplaar, zoals je ze alleen in dromen ziet. Ze had de eigenschappen van drie topvrouwen. De kont van Scarlett, de tieten van Kim en het gezicht van Claudia Cardinale. ‘Zin om te neuken?’ vroeg ik haar uit het niets. ‘Ja, lekker in mijn kontje,’ zei ze geil. Ik trok mijn broek uit en neukte haar tegen een boom aan, in de kont. Ging het in het echte leven maar zo gemakkelijk, dacht ik nu, dat zou vele nodeloze problemen vermijden in het bestaan van de mens. Plots ging de wekker af; de pijnlijke realiteit kwam weer tevoorschijn.

Beneden aan de eettafel las ik vluchtig een lokaal tijdschriftje door. Bladerend door de nodeloze reclame advertenties en andere futiele zaken, stuitte ik toevalligerwijs op een artikel over een meisje dat mij enigszins bekend voor kwam. Het betrof een artikel over studie en toekomst bullshit. Louise heette ze, dat las ik onderaan de tekst. Naast de tekst stond ook een foto. Hierop had zij lang, kolkend blond haar, en een lief gezicht wat ze niet verpestte door overtollig make-up gebruik. Iets waar de meeste adolescenten zich tegenwoordig wel schuldig aan maken. Ik begon te peinzen, op de middelbare school zat ik ook bij een Louise in de klas. Na lang beraad kwam ik tot de conclusie dat het om dezelfde Louise ging. Tijdens haar middelbare schoolperiode was ze aanzienlijk minder mooi gevormd. Toen werd ze vaak gepest door de populaire meisjes vanwege haar onfraaie uiterlijk, nu viel er weinig meer te pesten. Altijd merkwaardig, de populaire meisjes in die tijden worden later vette zeugen, terwijl de andere minder opvallende meisjes, zoals Louise, transformeren in onwerkelijke schoonheden. Plots ontstond er een nieuw doel in mijn miezerige bestaan: Louise de mijne maken.

Hoe ik dit ging aanpakken was nog een compleet raadsel. Eerst moest ik uitzoeken waar mijn toekomstige vrouw zich momenteel bevond op deze aarde. Ik besloot om wat oude klasgenoten op te gaan bellen. Via het telefoonboek kon ik verscheidende telefoonnummers opsporen. Zo kwam dat kutboek toch nog eens van pas. De eerste die ik belde was Ajaanus, een vlotte jongen toentertijd, met een historische kennis waar een paard de hik van krijgt. Kennis van vrouwen had hij echter niet en daarom leed hij een eenzaam bestaan. Ik was benieuwd hoe het nu met hem ging.

Er werd met een forse stem opgenomen: ‘Hallo, met Ajaan!’ - ‘Huh, Ajaan?’ vroeg ik nu verbaasd. ‘Ajaanus!’ rectificeerde hij vlug. ‘Klap in je anus,’ zei ik daarop. Ajaan kon deze grap niet direct op prijs stellen, merkte ik. ‘Wie is dit godverdomme?!’ schreeuwde hij beduusd door de hoorn. ‘Ha, die Ajaanus! Nick hier, je oude klasgenoot. Hoe gaat het ermee? ‘ – ‘ Nou, met mij gaat het zeer slecht, ik ga dagelijks naar de hoeren en verder leid ik nog steeds een liefdeloos bestaan. Welke Nick, overigens? Degene die zaterdags altijd geiten in de kont neukte, omdat hij geen meisjes kon versieren? ‘ grinnikte hij. 'De pot verwijt de ketel, Ajaan,’ zei ik nu, ‘maar ik bel niet voor ludieke seksgrappen. Ken jij Louise nog? Ik zag haar vandaag in een tijdschriftje staan en ze is fijn geworden. Fijn, zeg ik je! Om je oogballen bij af te likken! Afijn, ik wil dus weten waar ze woont, leeft en wat ze doet, zodat ik haar de mijne kan maken.’ Ajaan slaakte een korte zucht en zei toen: ‘Ja, die ken ik nog. Ik heb haar alleen niet meer gezien sinds mijn laatste jaar op school, wel weet ik dat ze daarna in Rotterdam ging wonen en studeren. Misschien weet Tim het wel, die was aardig close met haar altijd.‘ Tim moet ik dus hebben, dacht ik hardop. De klootzak.
Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Film Review: The Grey

Posted at 13:33 on 7/4/2012
Een groep medewerkers van een olieplatform wordt noodgedwongen teruggeleid tot de essentie van (over)leven zonder moderne gemakken en andere eigentijdse poespas. Daarnaast worden ze ook nog eens opgejaagd door een stel hongerige wolven. Een enigszins versleten concept met de aloude vraag: in hoeverre drijft de ingebouwde overlevingsdrang een individu tot waanzin?


De film vertelt het verhaal van een groep arbeiders die na een klus in Alaska weer terugvliegt naar huis. Onverhoopt stort het vliegtuig neer op een plaats ver verwijderd van de civiele samenleving. Een aantal mensen, waaronder Ottway (Liam Neeson), overleven op onverklaarbare wijze het ongeval. Zij merken al snel op dat ze in een wolvengebied zijn beland, waardoor ze afhankelijk zijn van elkaar en hun instinct om te overleven. Ze zijn genoodzaakt om gezamenlijk tegen de natuur te strijden, terwijl de onderlinge irritaties en gemoederen zich op beginnen te stapelen.

Een simplistisch verhaal dat alle kanten op kan, het gaat helaas de verkeerde op. De eerste fout die de regisseur maakt is het opvoeren van een moraliserend, irritant, megalomaan hoofdpersonage. Het begint met een futiele voice-over, die kant noch wal raakt. Het doel ervan gaat compleet aan eenieder voorbij. Na de crash speelt hij direct de leider en bepaalt voor de anderen wat ze wel en niet mogen doen. In een scene zien we hoe hij een andere overlevende vermanend toespreekt, omdat die een portemonnee van één van de dode slachtoffers probeert te pakken. ‘Je mag zijn spullen niet plunderen,’ spreekt Ottway hem belerend toe. Alsof een individu met dat soort ethische kwesties bezig is, wanneer zijn eigen leven op het spel staat. Erg onwaarschijnlijk allemaal. Met een dergelijk hoofdpersonage is het moeilijk meeleven, wat al een deel van de film kapot maakt.

Verder lardeert het zich met nodeloze flashbacks die diepgang pogen te geven aan de personages. Dit mislukt volledig, ze hebben namelijk geen enkel doel. Het lijkt of ze erin zijn gezet om een diepzinnige lading aan het geheel te geven. Daar is het alleen de film niet naar. Het poogt een wrede survivalthriller te zijn, geen sentimenteel drama. Zo is hij niet geconstrueerd en daardoor komt het geforceerd over.

Visueel gezien is de film prachtig, de locaties zijn erg mooi vormgegeven en dankzij de sneeuw en de stormen voelt het alsof je erbij bent. Qua cameragebruik scheelt er ook niets aan. De virtuoze bewegingen komen erg intens over en het gevolg daarvan is een kleine mate van suspense. Het acteerwerk is voortreffelijk. De rest van de cast doet niet onder voor ‘big star’ Liam Neeson. Hij is zelfs één van de minderen en speelt de rol op de automatische piloot. Aan zijn acteerwerk is op te merken dat het geen rol betreft waar hij veel passie voor heeft.


The Grey probeert een suspensevolle survivalthriller, én een diepzinnig drama vol met filosofische gedachtegangen te zijn. Joe Carnahan heeft alleen te veel hooi op de vork genomen, en faalt jammerlijk op beide fronten. Hij kon zich beter op één genre focussen. Voor een harde survivalthriller mist de echte suspense, en voor een diepzinnig drama is het allemaal te oppervlakkig.
Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Film Review: The Help

Posted at 13:26 on 7/4/2012
De film werd door velen bestempeld als de Forrest Gump voor vrouwen. Hoewel er een aantal vergelijkingen te maken zijn, zie je het er qua niveau en kijkers genot niet vanaf. The Help werpt een blik op de rassensegregatie in Jackson, Mississippi, anno 1962. Een veilig en eenzijdig beeld, dat wel.

We maken kennis met Skeeter Phelan (Emma Stone), een ‘Southern Belle' die wederkeert naar het ouderlijk huis, nadat ze haar studies succesvol heeft volbracht in het noorden. Daar stuit ze direct weer tegen de conservatieve moraal van haar leefomgeving. Haar moeder heeft liever niet dat ze gaat werken, maar daarentegen vlug gaat trouwen en kindertjes baren om zodanig de rest van haar leven - net als zij - de huisvrouw uit te hangen. Haar zogenoemde ‘vriendinnen' Hilly (Bryce Dallas Howard) en Elizabeth (Ahna O'Reilly) hebben dezelfde denkbeelden. Skeeter voelt daar echter weinig voor en besluit om aan de slag te gaan als journalist bij de lokale krant. Na een imposante onthulling thuis, ontstaat bij haar de ambitie om een boek te gaan schrijven over de perikelen van de zwarte huishoudsters in haar omgeving. Ze probeert interviews af te nemen bij de ‘maids' van haar vriendinnen, en zo maken we kennis met Aibileen (Viola Davis) en Minny (Octabvia Spencer), die beiden ook een eigen verhaallijn krijgen. Zij vertellen haar choquerende gebeurtenissen, met alle gevolgen van dien...

Zo op het eerste gezicht klinkt dit als een leuk plot waar een kundig regisseur wel mee uit de voeten kan. Tate Taylor echter, kiest ervoor om controversiële kwesties te vermijden en netjes binnen het Hollywood-boekje te blijven. Dit maakt het wel toegankelijk voor het grote publiek en zal weinig mensen tegen de borst stuiten, maar het is weinig vernieuwend en niet gedurfd. Het lijkt of de personages rechtstreeks uit de eerste de beste roman zijn getrokken. Ze worden opgevoerd als oppervlakkige, stereotype, ééndimensionale mensen. Neem bijvoorbeeld Hilly: Zij is een racistisch, slecht mens met geen greintje gevoel. In een scéne zien we hoe zij haar zwarte huishoudster ontslaat omdat ze op dezelfde wc als zij plast. De oorzaak van dat al, of een reden krijgen we niet. Nergens wordt ook maar gepoogd om haar een beetje menselijkheid te geven of om haar personage van ambiguïteit te voorzien. Haar tegenhanger is dan de paternalistische godin Skeeter, die louter goede daden verricht en nergens als slecht mens met beperkingen wordt neergezet. En zo zijn er nog meer personages met hetzelfde probleem.

Het onderscheid tussen goed en slecht is dus erg simplistisch weergegeven. Vooral wanneer je in achting neemt dat deze film een zwaar thema poogt te behandelen. De standaard getimede, dramatische muziekjes zijn ook lachwekkend. Een film met een dergelijk onderwerp zou het niet nodig moeten hebben, de film zou al krachtig genoeg moeten zijn. Dat is hij helaas niet. Nu geeft de muziek je het gevoel dat je naar een dertien-in-een-dozijnfilm aan het kijken bent. Wat misschien ook zo is. Het is natuurlijk niet allemaal kommer en kwel. De dialogen tussen Minny en Celia (Jessica Chastain) zijn erg sterk en bij vlagen zelfs schrijnend. (Het siert de regisseur ook dat hij de tieten van Celia voluptueus in beeld brengt; het oog wil immers ook wat.) Viola Davis zet een weergaloze rol neer als Aibileen, alleen is het doodzonde dat het script zo weinig te bieden heeft voor haar. De rest van de cast houdt zich verder ook prima staande.

Voor een realistisch, maatschappelijk kritieke film omtrent de rassensegregatie zou ik The Help niet aanraden. Het kijkt lekker weg, maar daar blijft het ook bij. De film heeft echter meer pretenties en probeert een boodschap te verkondigen. Weinig subtiel maar het zal wel overkomen. In de bioscoop zag ik namelijk genoeg huilende vrouwen, en zelfs mannen die hun tranen niet konden bedwingen. Zij liepen waarschijnlijk tevreden de bioscoopzaal uit met de gedachte: Racisme is schokkend en wreed. Maar hé! Zo zie je maar, gelukkig zijn niet alle blanke mensen slecht.
Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Tomatensoep

Posted at 13:24 on 7/4/2012
Dankzij het gerinkel van de deurbel kon ik mijn slaap niet verder vatten. Onthutst sprong ik uit bed. ‘Wie zou dat zijn, Jolene?' vroeg ik enigszins gepanikeerd. Jolene veegde verbouwereerd de slaap uit haar ogen, niet beseffend wat voor miserie er allemaal gaande was beneden, voor de deur. ‘Hoe moet ik dat godverdomme weten, dit is jouw huis,’ sprak ze mompelend. Je weet ook helemaal niets, vuile wentelteef, dacht ik. ‘Nooit krijg ik bezoek,’ zei ik nu,’ en jij blijft hier overnachten en plots staat er iemand voor de deur. Vind jij dat niet toevallig, Jolene?’ Ik wierp een blik op haar borsten. Qua tieterij hadden de goden haar niet benadeeld. Twee pronte borsten waar je u tegen zegt. Ze had ook een flinke bos, geblondeerd haar en een kontje waarop je emotieloos kon kletseklatsen. Haar volle lippen omringden prima mijn penis tijdens haar vele pijpsessies, die nacht. Bij het uitgaan de dag ervoor, had ik haar ontmoet. Ze zocht een man met een baard. Jammer genoeg trof ze een man zonder baard en belandde zij, omdat ze niet kritisch was, in mijn bed. De bel ging weer. ‘Kijk even wie er voor de deur staat!’ droeg ik haar op. ‘Kijk zelf, hondenlul!’ beet ze mij snedig toe. Mocht ik er 100 procent zeker van zijn dat er geen god of andere morele orde bestaat die op ons neerkijkt, dan zou ik haar reeds hebben omgebracht.

De deurbel ging nog een keer. ‘Ja, ja, ja, rustig maar!’ schreeuwde ik, en liep naar de deur toe. Eenmaal beneden, zag ik door het deurraampje een groot gestalte staan. Voorzien van een motorjack, brede schouders en een armband waar je moeiteloos een middelgroot varken mee zou kunnen wurgen. Angstig opende ik de deur. ‘Ja…?’ zei ik nu voorzichtig. De man keek me recht in de ogen en schreeuwde: ‘soep, soep, soep!’ Aah, ongemakkelijke situaties, dacht ik nu, die zijn altijd leuk. ‘Pardonne monsieur, ich kann du nicht verstehen,’ zei ik in mijn beste Italiaans. Op één of andere manier heb ik altijd de drang om Italiaans te praten wanneer situaties ongemakkelijk dreigen te worden. Door middel van een goed uitgevoerde koprol, rolde hij mijn hal binnen. ‘Waar is dat goed voor?’ zei ik op kwade toon. ‘Soep, soep,soep!’ schreeuwde hij weer. Met deze man viel geen land te bezeilen. ‘Ja, wat soep? Ik begrijp je niet?’ - ‘Hij wil soep hebben, denk ik!’ schreeuwde Jolene, die het hele schouwspel vanuit een vogelperspectief bewonderde. ‘Jij moet helemaal je bek houden, krakersslet!’ schreeuwde ik terug. De man stond op en zei nu eloquent: ‘Heb je ook wat tomatensoep? Ik sterf van de honger en moet dagelijks buiten slapen in deze helse kou.’ Ik begon te lachen. ‘Ten eerste, het doorbrengen van donkere nachten in de koude buitenlucht is niet per se nodig; we leven immers in een verzorgingsstaat. Ten tweede, ik lust geeneens soep, dus nee, ik heb geen tomatensoep. En nu opgedonderd. ‘ Met wederom een goed uitgevoerde koprol, rolde hij zichzelf naar buiten. De beste man moet zich bij een gymnastiekclub aanmelden, mompelde ik in mezelf.

Toen ik de kamer weer betrad, keek Jolene mij verwijtend aan. Ze zei echter niets. De kamer werd overmeesterd door een pijnlijke stilte. Je kon alleen de klok horen tikken. Uit pure verveling zette ik de televisie aan. Ik zapte langs een paar kanalen, een minuut later zette ik hem weer uit. ‘Niets aan, die reguliere televisie,’ zei ik. Jolene zei niets. Uit haar ogen puilden opgekropte emoties. Ze begon zachtjes te huilen. Ik durfde er niet op in te gaan, of vragen wat er aan de hand was. Vijf minuten later was ze uitgehuild. Ze stond op, slaakte een diepe zucht en zei: ‘Ik ga maar eens naar huis toe.’ Tot aan de deur liep ik met haar mee. ‘Tot ziens,’ zei ik nog. Toen liep ze met haar sexy lichaam de wijde wereld in. Na een tijdje verdween ze uit mijn zicht. Ik draaide de deur op slot. Nu was het tijd om wat tomatensoep te nuttigen.
Comments (1) | Post A Comment! | Permanent Link

Angst

Posted at 13:22 on 7/4/2012
Het werd tijd om het spitsvondige meesterplan voort te zetten. Uit youtube filmpjes hadden we vitaliteit en inspiratie gehaald, en zo verklaarden we onszelf weerom gereed voor de strijd. Het nieuwe jaar; het hosselseizoen kon weer beginnen! Zelfde insteek, nieuwe tactieken. Zo luidde ons adagium.

In plaats van indirecte openers, hanteerden we nu directe openers. Dus direct op de vrouw af, haar de liefde verklaren, om vervolgens een nummer te vragen. Geen makkelijke opgave. Vooral niet op de nuchtere maag, in de voormiddag. Toen we de trein uitstapten om onze voeten in de druk bevolkte stad te zetten, begonnen er al kleine maagkrampen op te komen. Rick, mijn kameraad, had hier geen last van, zo scheen. ‘Laten we direct met iets vulgairs beginnen om de spanning eraf te halen.’ zei hij gemoedelijk. Ik begon te grinniken en sprak op een jolige manier het volgende uit: ‘Ja, laten we vragen of ze fan zijn van anale seks, ja of nee?’ – ‘Dat is geen slecht plan,’ zei hij op serieuze toon, en liep op een tweetal af. Hij hield ze staande en vroeg kordaat: ‘anale of vaginale seks, wat prefereren jullie?’ Ze keken hem gedenkwaardig aan. ’Ik heb geen vagina.’ zei één van de twee, vervolgens liepen ze snel door. ‘Je kunt het beter bij vrouwen proberen.’ merkte ik op. Hij begon te lachen. De toon was gezet.

In de Free Record Shop stonden twee welgevormde dames met de rug naar mij toegekeerd. De sappige derrières waarmee ze pronkten staarden mij aan, wat resulteerde in een harde lul. Wilde fantasieën kwamen in me op, dat ik simultaan doggystyle, al multitaskend, de twee aan het neuken was op mijn bed. Godverdomme, wat fijn, maar eerst moest ik ze nog aanspreken. Stilaan liep ik hun kant op. Bij elke stap ontstond er een grotere kramp in mijn maag. Stap, stap, stap, toen was ik er. ‘Is er een essentieel verschil tussen blu-ray en dvd?’ riep ik opzettelijk te hard, in de stille hoop op een reactie. Geen antwoord. Ik verstijfde en analyseerde de situatie: ze zullen wel gedacht hebben, wat is dat voor freak die in zichzelf praat? Laat hem eens snel normaal doen. Rick liep kwaad naar mij toe. ‘Dat was niet bepaald een directe opener.’ riep hij belerend. ‘Nee, klopt,’ zei ik, ‘ik werd overmeesterd door de angst.’ We liepen naar buiten. Het trieste lot van dit gesprek deed zelfs de hemel in huilen uitbarsten. Alternatieve pogingen om zelfvertrouwen te creëren (in de broek poepen) gaven me de moed om een meisje achter de HEMA-kraam aan te spreken. Ze had zwart haar, een lief gezicht en een flinke blos op haar wangen. ‘Mooie kraam heb je.’ zei ik welgemeend. Blozend begon ze te giechelen. Om pijnlijke stiltes te voorkomen continueerde ik mijn relaas, ‘Je bent leuk en je ziet er verveeld uit, ik zag je vanuit de verte en dacht: deze vrouw moet aangesproken worden! ‘ Wederom giechelde ze. Stilte. ‘Dus… ‘ zei ik nu ontregeld, ’verkoop je ook worstenbroodjes?’

‘Nee.’ zei ze, en ik liep weg. Rick had evenmin succes, zo vertelde hij. In een juwelierswinkel vroeg hij indirect aan een meisje of zij wist waar de Venitiaanse kettingen lagen. Ze zei nee, en direct kwam er een medewerker aan die hem een Venitaanse ketting had aangesmeerd. 150euro. Zonder chick of telefoonnummer, maar daarentegen wel met een Venitiaanse ketting, liepen we bescheten terug naar de trein. Op het station haastte ik me nog snel naar een winkeltje toe om een gehaktbal te kopen. Opeens stoof een meisje met hoge snelheid, op hakken, voorbij en struikelde vlak voor mijn neus. Ze droeg een rokje, en tijdens de val kon ik een glimp van haar string opvangen. Prima rukvoer voor vannacht, dacht ik, en struinde verder.
Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Plassen

Posted at 16:50 on 2/12/2011
Mijn pisstraal bereikte met gemak de overkant van de sloot. Met een zwierige boog struinde hij moeiteloos over het netelige onkruid heen, om zodoende zichzelf weer eens te overtreffen. Het was immers een prestatie- en geenszins een sloot om grapjes over te maken. Minstens vier meter breed, namelijk! Afijn, de urinebuis had zich nu weer tijdelijk geleegd. Eén van de fijnste momenten in het leven overigens, een volle blaas legen. Met name veel bier drinken en dan verzuimen om te gaan pissen, met als gevolg dat de plasbuis welhaast explodeert, en je penis ten gevolge ook nog eens halfstok gaat hangen. Dan plots, wanneer de tijd rijp is, alles er uit kletteren. Een blonde slet met heftige deeptroat capaciteiten, zou het ravissante gevoel nog niet eens kunnen simuleren. Redelijk laveloos, doch euforisch, steigerde ik weer op mijn fiets. Een authentiek ding dat nog had toebehoord aan mijn oud oom Hendriekus, een simpele boerenknecht, die in de 2e wereld oorlog goede daden had verricht. Zo zorgde hij ervoor dat de koeien tijdig werden gemolken, wanneer de boer naar het dorp ging om nieuw vee aan te schaffen. Kortom: een held van het zuiverste ras.

Waar ik heenging? Dat wist ik zelf ook niet. Wel wist ik dat de zon fel scheen, en dat een fietstocht met deze weersomstandigheden geen kwaad kon. Er bevonden zich alleen geen banden op mijn fiets, dus moest ik op de velgen mijn tocht afleggen . Mijn oud oom is nooit zuinig op zijn spullen geweest, blijkt maar weer. Een klootzak van het zuiverste ras. Op de velgen scheurde ik moeizaam door de straten heen. Gelukkig waren de fietspaden verhard met teer. De infrastructuur redde mij op die manier. Tijdens het fietsen zag ik aan de rechterzijde van het pad, een geel bord. Er stond: “Keer om! Wegens werkzaamheden is dit fietspad afgesloten!” Hier had ik maling aan en fietste daarom weloverwogen door. Een constructie medewerkster,(wist niet eens dat die bestonden) sommeerde mij om te stoppen. ‘Hé ! kun je niet lezen, jongeman?’ riep ze mij, van afstand, snedig toe, terwijl ze allengs mijn richting op liep. Het was een afzichtelijk wijf; ik telde slechts drie tanden in haar mond. Haar monsterlijke gezicht poogde zij te fatsoeneren met goedkope make-up, wat het alleen maar erger maakte. Een kunst op zich om een dergelijk, lelijk portret nog erger te verminken. Bij sommige schepsels vraag je je sowieso af, uit wat voor gat ze zijn gekropen. ‘Ik kan prima lezen,’ gaf ik haar als antwoord, ’ maar de vraag is of jij dit kan? Je ogen staan namelijk zo asymmetrisch van elkaar, dat ik me afvraag of je überhaupt volzinnen kunt lezen. Tenminste, zonder dat ding op je nek negentig graden te draaien. Om over dat gezicht en die rotte bek maar te zwijgen.’ Zonder haar reactie af te wachten scheurde ik snel door.

Met mijn fiets, zonder banden, in zicht zat ik op een bankje vrolijk in het rond te turen. Dat ding mocht namelijk niet gestolen worden. Mijn oom Hendriekus zou zich dan omdraaien in zijn graf. Hij deed maar, de oetlul. In een plastic zak lag nog een halve sixpack bier. Ik pakte daar een nieuw blik uit, ontdeed hem van zijn lipje, om daarna een flinke slok te nemen. Op een bankje naast mij zat een jongen, met zijn scharrel, ruzie te maken. Het meisje had dikke tieten, een pront lichaam en dat alles in de juiste verhouding. De jongen was wat dikkig en ver onder haar standaard. Iets wat je veelvuldig ziet in de hedendaagse maatschappij. Het was ongetwijfeld een alfa klootzakje. Ik beneed hem. Penibele kreten als: ‘klootzak!’ en ‘kuthoer!’ werden in het rond geslingerd. ‘Je hebt met Eva geneukt, vuile viezerik!’ schreeuwde het meisje tegen de jongen. Hij zei daarop: ‘Dat is dikke bullshit, een leugen. Je moet niet alles geloven wat je vriendinnen jou vertellen, stomme slet’ ‘Hoe noemde je mij?’ schreeuwde ze volledig beduusd, ‘Jij, gore kloothommel!’ Daarna gaf ze hem een volle bitchslap in het gezicht. Hij schrok, wreef over zijn wang en barstte vervolgens in tranen uit. Een pathetisch gezicht. Het leek wel een klein kind, die reageren doorgaans ook op die manier wanneer er iets onverhoeds gebeurt. Hij fietste huilend weg.

Het meisje wendde zich nu -ook- huilend tot mij. ‘Ik haat jongens,’ zei ze. Standaard leuzen van vrouwen, dacht ik stilletjes. Het verbaasde me overigens dat ze bij het woord “kuthoer”, niet tot geweld overging maar bij “stomme slet” wel. Wat ikzelf een liefelijkere term vond. Afijn, ik zei het volgende tegen haar: ‘Ach, ja, die jongen trekt op niets. Hij heeft je vast nooit achterwaarts geneukt en simultaan je tieten afgelikt. Ik ben een acrobaat, ik kan dat soort dingen wel.’ Het schlemiel begon nu zachtjes te lachen. ‘Hoe heet je eigenlijk?’ vroeg ik daaropvolgend, quasi geïnteresseerd. ‘Amber,’ zei ze. ‘Heb je zin in een leuk spel, Amber?’ – ‘Wat voor spel?’ vroeg ze verbaasd. Ik gaf haar nu de instructies: ‘Ga 5 meter voor mij staan!‘ droeg ik haar op. Ze stond nu ongeveer 5meter van mij af. Ik haalde mijn leuter tevoorschijn en begon direct met pissen. Het was een hemels gevoel, en zo behaalde ik een nieuw record.
Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Ongeletterde vrouwen

Posted at 08:33 on 22/11/2011

We zaten op een bankje tegenover “De Slegte”, nodeloos voor ons uit te staren. Geduldig aan het wachten op knappe, belezen vrouwen die wellicht het pand zouden betreden. Max liet onderwijl een scheet. ‘Haha, hoorde je hem?’ vroeg hij grinnikend. ‘Als een tamtam in de rimboe, kornuit,’ gaf ik hem als antwoord, ‘maar we zijn hier niet om scheten te laten, er is werk aan de winkel.’ Max stond op en zei: ‘Je hebt gelijk, laten we de twee blonde, oogverblindende dames achtervolgen die op dit moment “De Slegte”betreden.’ De bastaard had gelijk, vrouwen met pornoblond haar in een boekenwinkel? Het was een merkwaardig, onconventioneel verschijnsel wat we hier constateerden. De dames liepen te pronken met dikke tieten en welgevormde derrières. Één van hun was relatief lang. Onmiddellijk liepen we achter de dames aan. Wel onopvallend, via een andere ingang zodat het niet direct zou worden opgemerkt door de blonde stoten. Aangekomen bij de sectie “literatuur”, zagen we de dames tien meter links van ons turen naar boeken. ‘Merkwaardig dit,’ zo sprak Max, ’zouden dit intellectuele dames zijn, met pornoblond haar? Bestaan die überhaupt?’ Moedwillig gaf ik antwoord: ‘Geen idee, dat ga ik even uitzoeken.’


Geleidelijk schoof ik naar links, totdat ik praktisch naast de dames stond. Op deze manier kon ik de conversatie tussen de twee godinnen moeiteloos opvangen. Één van de dames – de langste van het stel- pakte een boek van de planken. Ik wierp een blik op het boek, de titel luidde: ‘Theologie, De basis.’ Aah, dit zijn twee dames met een uitzonderlijke interesse voor het christendom, die het nu eens vanuit het gelovige perspectief willen onderzoeken. Dat is geen half werk, dacht ik verlekkerd. ‘Wat betekent theologie eigenlijk?’ vroeg zij nu aan haar vriendin. Het domme schaap reageerde met: ‘Haha, hihi, geen flauw idee!’ Een desillusie dit, daar waar ik aanvankelijk dacht dat het slimme vrouwen betrof, bleken het gewoon doorsnee, achterlijke kistkalveren te zijn. Het utopische beeld bleef nu helaas intact. ‘Het betekent Godsdienstleer!’ riep ik. Met verbaasde blikken, draaiden de dames nu simultaan mijn richting op. ‘Heh, wat zei je?’ vroeg de kleinere van het stel. Ze waren nog dommer dan verwacht. ‘Dat betekent het, godsdienstleer, shit met christendom enz. je weet wel oké, ’ gaf ik wederom als antwoord, ‘ en nu ik jullie toch spreek, wat doen jullie hier eigenlijk? Jullie zien er niet bepaald uit als belezen personen, no offence verder. ‘Haha, nee klopt we zoeken een boek voor school,’ zo sprak de kleinere glimlachend. Mijn kornuit kwam ook onze kant op, en begon zich in het gesprek te nestelen. Wij boden onze hulp aan om een geschikt boek te vinden. Een prima gelegenheid om de dames verder te verleiden.


Twee uur later, liep ik gezamenlijk met één van de dames rond in het winkelcentrum. Max en de andere (lange) chick waren ondertussen al vertrokken. ‘Wat doe jij in het dagelijks leven, Ayla?’ vroeg ik quasi geïnteresseerd. Ayla, zo heette ze. ‘ Haha, uuhm, ik werk bij de Albert Heijn, ik rijd paard, en ben bezig met een schoonheidsspecialistenopleiding. In mijn vrije tijd ga ik vaak uit, om met vriendinnen te kletsen.. ‘Ik zal je kut eens laten kletsen,’ mompelde ik in mezelf. ‘Wat zeg je?’ - ‘Nee, niets, zullen we een boswandeling maken?’ vroeg ik nu, ‘ we zijn tegenwoordig immers zo gehecht aan materiële bezittingen, dat we de belangrijke waardes in het leven uit het oog verliezen. Laten we de civiele samenleving kortstondig vaarwel zeggen.’ Een prima methode om haar zodanig in het bos te verleiden. Met dit voorstel ging ze akkoord, ‘Oké is goed,’ zei ze, ‘leuk!’


We liepen nu in het bos, dat zich op steenworpafstand van het centrum bevond. Het omringde zich met fraaie bomen en struiken, tevens waren er leuke wandelpaden. We namen plaats op een bankje, dat zich in de berm bevond. Daar gaf ze mij een kus op de mond. ‘Je bent lief,’ lispelde ze met een geile stem in mijn oor. Ik gaf geen antwoord. We begonnen te zoenen. Mijn linkerhand ging langzaam richting haar borsten. ‘Hoe laat is het eigenlijk?’ vroeg ze ineens uit het niets. ‘Weet ik veel, wat maakt het uit!’ zei ik op gefrustreerde toon, omdat ik werd belemmerd in mijn handelingen. Ze keek nu op haar horloge: ’Fuck, het is al bijna zes uur. Ik moet zo eten!’ riep ze geschrokken. ‘Dat eten kan wel wachten.’ - ‘Nee gek, mijn vader gaat trippen!’ zei ze angstig. Hier was ik niet van gediend. Ze moest bij mij blijven. Met een listig plan op de proppen komen was nu nog mijn enige redmiddel. ‘Oké, laten we gaan,’ zei ik, ‘ik weet wel een weggetje binnendoor zodat je sneller thuis kan zijn.’ Opgelucht zei ze: ‘Oke, bedankt.’

Het smalle pad was volledig bedekt met takken en andere rotzooi. Ayla liep godzijdank voorop. Dames gaan immers altijd voor. Terwijl zij alle takken opving, kon ik zonder heftige pijnen het pad doorlopen. Een stukje verderop bevond zich een dichte sloot, met korrelig zand erop. Verontrustend bleef zij staan, ‘is het wel veilig om hier overheen te lopen?’ vroeg zij bedachtzaam. ‘Natuurlijk wel,’ zei ik, ‘ loop hier wekelijks langs, kan geen kwaad.’ ‘Nou vooruit dan maar.’ Aarzelend zette ze een kleine stap. Ik gaf haar een klein duwtje, zodat ze met haar benen in het drijfzand bleef vastzitten. ‘FUCK, FUCK, IK ZIT VAST!’ schreeuwde ze. ‘ ‘Dat krijg je ervan stomme kalle,’ gniffelde ik zachtjes in mezelf. ‘Wat loop je nou achterlijk grinniken! Help me dan!’ Inmiddels was ze tot haar middel in het drijfzand weggezakt. Toen besloot ik om haar eruit te trekken. ‘1,2,3 hupsa!’ riep ik, en trok haar naar boven. ‘En nog eens 1,2,3 hupsakee!’ Uiteindelijk kon ik haar volledig uit het drijfzand bevrijden. Haar kledij was wel volledig verpauperd door het zand. ‘ Ik was zo bang’ snotterde ze, ‘waarom begon jij in hemelsnaam te lachen!’ Bedachtzaam zei ik: ‘Het spijt me Ayla, wanneer ik nerveus word begin ik soms uit het niets te lachen. Kleine zenuwtrekjes, niets ten koste van jou.’ Ayla bleef snotteren, ‘wat moet ik nu doen, zo kan ik me toch niet thuis vertonen?’ ‘Geen paniek Ayla,’ zei ik op spitsvondige toon, ‘ ik woon hier toevallig in de buurt. Je kunt je bij mij thuis wel even opfrissen.’ ‘Bedankt Nick, je bent mijn redder in nood,' zei ze daarop, ‘eerst haal je me uit het drijfzand, en nu dit. Je bent echt een schatje. ’ Dit streelde enigszins mijn ego, ‘Ach ja, wat kan ik er van zeggen? Ik ben een altruïstisch persoon, het lot van mijn medemens laat me niet onberoerd. Ik draag graag een steentje bij, Ayla.’


In snelpas liep ik, met Ayla, tevreden naar mijn huis. Het plan was geslaagd…

Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Het licht

Posted at 12:57 on 16/11/2011
Nu wij leven in het licht, Nu we hier leven dicht bij het licht, En nu het licht onze lichamen omspoelt, Onze lichamen omsluit In een halo van vreugde, Nu we hier zijn met de rivier in zicht, In middagen die nooit verkoelen

Nu we het licht rondom onze lichamen voelen, Nu we op onze bestemming zijn aangekomen En van de wereld van het isolement afscheid hebben genomen, De innerlijke wereld van het isolement, Om te baden in de onveranderlijke, vruchtbare vreugde Van een nieuwe wet, Nu, Voor het eerst, Kunnen we het einde van de oude heerschappij beschrijven.

Van Michel Houellebecq
Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Duivenpoep op mijn hoofd

Posted at 21:39 on 31/10/2011
Een mensenleven is opzienbarend kort, vooral wanneer je het vergelijkt met de tijdspanne van het universum. Zo ook voor Tim, één van mijn makkers die moeite heeft met het hosselen van chicks. Er komt geen schot in en hij dreigt over een jaar of vijftig al te sterven. Gezien hij uit Kenia komt en aids heeft. Vaart maken dus. Oké dat lieg ik. Hij komt niet uit Kenia. Aids daarentegen heeft ie wel. ‘Jij hebt aids,’ zei ik daarom tegen Tim. ‘Nee, heb ik niet,’ luidde zijn kortstondige antwoord. Tim had dus ook geen aids, de geluksvogel. Maar goed. We strompelden door de nietszeggende winkelstraat heen, die doorgaans rijkelijk gevuld is met mensen, waaronder vrouwelijk schoon. Maar op deze dag niet. Dit vanwege de alom heersende verplichtingen, waar een grootdeel van de mensheid noodzakelijk aan vastzit. Een kwalijke zaak maar dat terzijde. Nu liepen er enkel verlepte huisvrouwen, spijbelende scholieren en gepensioneerden rond. En wij.

We namen plaats op een muurtje dat ons gelegenheid bood om de passerende mensen te observeren. Dit deden we wel met een hotdog van de hema in onze handen, uiteraard. Het aanschouwen van mensen is iets waar ik dol op ben. Vooral wanneer het sappige blonde vrouwen betreft, die rond flaneren op te hoge hakken, met als gevolg dat je de billen ziet meebewegen, en daardoor de neiging krijgt om spontaan op de desbetreffende vrouwenreet klaar te komen. Heftig. Sporadisch liepen milfs met deze kenmerken voorbij. Klaarkomen op hun reet deed ik echter niet.

Terwijl we bezig waren met het oppeuzelen van onze hotdogs, vroeg Tim zich ineens het volgende af: ‘Waarom brengen jongens en meisjes, wanneer ze eenmaal een bepaalde leeftijd hebben bereikt, hun tijd eigenlijk door met elkaar achternazitten en verleiden? Iets dat geleidelijk met de levensjaren weer afneemt?' Na wat overpeinzingen gaf ik mijn antwoord, ‘ Goede vraag. Ik denk door het primaire instinct, het ontwaken van de seksuele begeerte. De driftmatige attractoren ontketenen ongeveer rond het 12e levensjaar. Naarmate de tijd vordert neemt de lust naar het andere geslacht geleidelijk weer af. Daarom is het belangrijk om niet eeuwig te wachten met de liefde bedrijven. Hoe jonger hoe beter. Wanneer de lusten helemaal verdwenen zijn, en je enkel nog melancholisch kan terugkijken op die glansrijke periode, is alles gezegd. Dan is het leven niets anders dan een voorbereiding op de dood.‘ Tim luisterde niet, omdat hij het gevecht met een Duitse herder was aangegaan die pogingen deed zijn hotdog af te jatten.

Toen het beest uiteindelijk tot de orde werd geroepen door zijn baas, konden we verder met ons gesprek, ‘ik wil godverdomme chicks hosselen, zodat ik mijn seksuele behoeften kan bevredigen!’ zei Tim op gefrustreerde toon. ‘Ik snap het, het seksuele liberalisme is een oneerlijk iets. Een verpaupering van onze hedendaagse maatschappij. Sommige mensen neuken 10 x op een dag. Anderen 2 of 3 x in hun leven of erger, nooit. Dingen waar een mens zelf amper invloed op heeft. Sommigen zoeken wanhopig naar sekspartners maar falen keer op keer, en zijn veroordeeld tot eeuwige masturbatie en eenzaamheid. Anderen hebben turbulente sekslevens en hoeven er amper moeite voor te doen,' zo sprak ik hem ontmoedigend toe. Nu zag ik een geveinsde grijns op zijn gezicht, ‘Je hebt gelijk, het is oneerlijk. Maar ik kan desnoods altijd nog mijn pik eraf hakken.' zijn gezichtsuitlaat verried dat hij enigszins door emotie was getroffen. Dus ik besloot hem op te beuren. ‘Wat je ook kunt doen is je charmes in de strijd gooien. Charme is een eigenschap die schoonheid soms kan vervangen. Hoe vaak zie je mannen niet met chicks, ver boven hun standaard? Je spreken moet verfijning, fantasie en humor hebben en je komt al een heel eind.’ Tim knikte bedachtzaam.

Ik liep nu naar een meisje toe om het goede voorbeeld aan Tim te geven. Net toen ik haar subliem had aangesproken, vloog er een duif over mij heen en poepte op mijn hoofd.
Comments (3) | Post A Comment! | Permanent Link

Gevallen.

Posted at 10:51 on 30/10/2011
Zondagochtend: Onbekende tijd

Plots ontwaakte ik uit mijn slaap en keek tegen een plafond aan, dat mij op het eerste gezicht niet bepaald bekend voor kwam. Waar ben ik in hemelsnaam beland? overpeinsde ik in penibele toestand. Dat peinzen ging echter moeizaam, gezien ik heftige pijnen in mijn hoofd ondervond. Een kloppend gevoel galmde door mijn hoofd. Alsof een timmerman met slagwerktuig mijn schedel flink had bewerkt. Of een verdwaalde eland die met een snelheid van 85 km/per uur in een vlaag van woede tegen mijn hoofd had aangebeukt. Ik wierp nog een blik op het plafond. Hemelsblauw. Zeer merkwaardig en pijnlijk realistisch. Vervolgens keek ik vluchtig om mij heen. Ik zag rechts van mij een straat en links een weiland, gevuld met schapen die consistent ‘beeeeh’ riepen. ‘Dit is helemaal geen plafond, maar de hemelsblauwe buitenlucht,’ zo rectificeerde ik mijzelf. Naast mij zag ik een fiets liggen die op het eerste gezicht niet meer na behoren leek te fungeren. Hij was namelijk ontdaan van zijn stuur, daarnaast constateerde ik meerdere mankementen. Het landschap en de omgeving kwamen mij ook niet bekend voor. Hoe ben ik hier in godsnaam terecht gekomen? De onwetende vraag die ik mijzelf keer op keer bleef stellen. Nadat ik was opgestaan om een poging te doen mijn fiets te bereiken, zag ik in de berm een bordspel liggen bedekt met zand, en dankzij de kletterende neerslagen ook enigszins doorweekt. ‘Mens erger je niet’ stond erop. Toen schoot me pardoes iets te binnen.



Zaterdagavond: 20:45

Achter mijn laptop zat ik nog wat porno te kijken. Dit zodat ik in de nacht niet al te bronstig zou zijn, en zo de kans om dames aan te randen verminder. Eer ik mijn kwakje had weggespoten in een oude sok - die tevens spoedig aan vernieuwing toe is- besloot ik mezelf gereed te maken voor de ‘stapavond’. Mijn haren smeerde ik vol met Nivea Wetlook Gel. -Wat echter weinig nut heeft aangezien die wetlook zeer kort effectief is. Dus vooraleer je de tube weer hebt teruggezet op de plaats van oorsprong, is de zogenoemde ‘wet’look er al uit. Conclusie: Verspilling van je geld. Dan kun je nog beter 3 emmers water over je kop heen gieten. – Toen ik enigszins tevreden blikken in de spiegel had geworpen naar mijn nieuw gefabriceerde haar, besloot ik om te vertrekken naar één van mijn makkers.

Daar werd ik hartelijk ontvangen. Sympathieke kreten als ‘ Ha Nick, sterf!’ en ‘ Ga dood Nick’ werden naar mijn hoofd geslingerd. Wijl we bezig waren met het zuipen van bier, herinnerde één van mijn makkers mij eraan dat we onze nieuwe pua tricks moesten realiseren in praktijk. ‘Oké ik open eerst wel een aantal dames, maar dan moet jij wel mijn wingman spelen,’ sprak ik hem gedecideerd toe. ‘Ik zal mijn taak als wingman serieus nemen ,’ zei hij met een brede grijns op zijn gezicht.

Paar uurtjes later.

In een random café liep ik, met mijn wingman te loeren op loslopend wild. ‘Daar op dat bankje tegenover ons zit een 3-set,’ zei die tegen mij, terwijl ik nog een slok bier nam. Dit waren twee fijne wijven en één dikke. Vervolgens zei ik: ‘Oké ik open ze wel. Wanneer ik wenk moet je naar ons toekomen. Oké?’ ‘Deal.’ 3,2,1 go, zonder na te denken liep ik eropaf. Dankzij de 3 seconde regel liet ik geen negatieve gedachtes in mijn brein opkomen. ‘Dames, jullie zien eruit als experts. Dat is handig want ik en mijn makker hebben een discussie waar we een vrouwelijke mening bij nodig hebben. Het moet even snel want ik moet zo weer terug naar mijn makker. Wie denken jullie wie meer liegen, mannen of vrouwen?’ zo sprak ik ze eloquent toe. Nou blablabla gebruikelijke routine, maar ze waren geopend. Toen ik mijn wingman er had bijgehaald hadden we nog een aantal Dhv’s, Negs en puspulls in de conversatie gegooid. Met als gevolg dat we de dames schaak hadden gezet.

Uurtje later

Ik besloot om nog wat bier te bestellen. Achter de bar stond een redelijk corpulent wijf. Na mijn bestelling wou ze mij nog 25 cent wisselgeld geven. Waar ik op geinige wijze het volgende op zei ‘ Nee dankje, bewaar dat maar voor de kinderwagen.’ Zij vond het iets minder geinig. De dames waren allang vertrokken, desondanks hadden we wel gezoend en nummers gescoord. Het was inmiddels half vijf. De vermoeidheid begon toe te slaan. Daarom nam ik afscheid van mijn maten en vertrok naar huis. Enigszins content fietste ik die kant op, aangezien de pua tricks hun vruchten hadden afgeworpen. ‘Het leven is zo slecht nog niet,' sprak ik lichtelijk euforisch in mezelf. Toen plots ‘Bam’.

Onthutst liep ik met een bebloed hoofd naar huis. Zo zie je maar dat bordspellen niet goed voor je zijn.
Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

De banale discotheek

Posted at 18:50 on 29/10/2011
Zoals alle andere zaterdagen kwam deze ook wat rauw op mijn dak vallen. Wederom hadden mijn maten het onzinnige plan opgevat om naar de gebruikelijke discotheek te gaan. Hier was ik het niet mee eens, doch ’t was democratisch besloten. Daar ik een voorstander ben van democratie, liep ik gedwee in de pas. Laat ik even een korte descriptie geven omtrent de notoire discotheek: Een saai lelijk kutgebouw, dat ik inmiddels van onder tot boven ken- er zijn immers maar 2 verdiepingen. Doorgaans druk bevolkt met als gevolg dat je weinig bewegingsvrijheid hebt, amper ruimte om adem te halen en dus als een half dode goudvis tevergeefs naar een beetje lucht moet happen. Daarnaast is er een flinke kans op ruzie, anders gezegd; de geringste reden is al genoeg om een flinke stoot voor je harses te krijgen, van één of andere hinnepoeper. Zo komt het bijna nooit voor dat wij er zonder ruzie vertrekken. Kortom, een gezellige plek voor jong en oud.

Gereed om te vertrekken waren we echter nog niet. Vooraf gingen we namelijk nog even “indrinken”. Een dom verschijnsel als je het mij vraagt, maar dat terzijde. Mij werd tenslotte niets gevraagd. Met z’n vijven zaten we lekkere Heineken pilsen weg te zuipen bij mij thuis. Onderwijl knalde ik een mooie Bob Dylan cd in de radio. Het album ‘Blonde on Blonde’ welteverstaan, een magnifiek album dat ons prachtige liederen ten gehore bracht. Dit om even flink in de sfeer te komen. Doch dankzij dit album ontstond er plots uit het niets, een weemoedige sfeer. Twee van mijn vrienden werden zelfs door de klanken, zeer emotioneel. Om ze een beetje op te vrolijken, besloot ik om met één van mijn vele blijmoedige levenstheorieën op de proppen te komen. ‘Dus…’ zo sprak ik mijn - door emoties geraakte- makkers toe, ‘ De mensheid is enkel geboren om vervolgens weer te sterven, daartussen in is alles slechts bezigheidstherapie. Maar ik noem het liever lijden, want zeg nou zelf. Hoe kan een mens gelukkig zijn wanneer die heeft ondervonden dat de overheid heimelijke pogingen doet, om alles wat los en vastzit te verwoesten? En tevens hun moraal, en zogenaamde normen en waarden aan het volk op te leggen.’ Ze keken mij verbaasd aan. Een stilte van twee minuten volgde daarop. Onwennig nam ik nog een slok van mijn bier. Tim, één van mijn makkers trok ineens een raar gezicht. ‘Wat is er Tim, ben je geïmponeerd door mijn relaas?’ Vroeg ik bezorgd. ‘Nee, mijn spastische darm speelt weer op.’ zei Tim paniekerig. Een verstikkende walm kwam ineens uit het niets opzetten. PRRRTTTT, Tim voelde zich dus genoodzaakt mijn hele bank onder te schijten. Een vlaag van woede maakte zich meester van mij, ‘Mijn huis uit! Vuile schijthoer! dan mag je wel een spastische darm hebben, dat geeft je nog geen vrijbrief om overal maar je ontlasting te lozen.’

Tim vertrok nadat hij alles had schoongemaakt.

Met de drie overgebleven makkers ging ik vol zelfvertrouwen, stapvoets naar de discotheek. Nadat de bewakers ons hadden gefouilleerd traden we binnen. Meteen bij binnenkomst galmde het nummer ‘take me home country roads ’ van John Denver door mijn gehoorhang. Erg verrassend. Dat nummer draaien ze doorgaans namelijk maar 40x per avondaf. Onze jassen dumpten we op één van die banken, dit om meteen ons territorium af te bakenen. Daaropvolgend besloot één van mijn makkers om drinken op te gaan halen. Een goede daad van hem, om iedereen van een gele rakker te voorzien. De rest, waaronder ik, liep alvast naar de dansvloer. Daar zag ik een aantal flatteuze wijven, zoals gewoonlijk. Doch deze mokkels zijn meestal erg vol van zichzelf. Die moesten dus even flink gedisst worden. Dit om hun bitch-shield te doorbreken. Ik voelde mij -door een hogere macht- geroepen om deze taak op mij te nemen, zoals gewoonlijk. Maar deed het met lichte tegenzin. Toch liep ik willekeurig op de eerste beste af en tikte haar op de schouder. Ze draaide zich in een fractie van een seconde om. Voor mij zag ik nu een aantrekkelijk gezicht, omringd met blonde glanzende haren. Haar lichaamsgeur deed vermoeden dat ze de parfum chanel.no 5 op had gespoten. Vrij conventioneel. ‘Wat mot je,’ schreeuwde ze nu in mijn oor. 'Niets,' zei ik.

Zonder iets tegen mijn vrienden te zeggen, pakte ik mijn jas en liep naar buiten. Eenmaal buiten, zag ik in de verte een bekende chick staan. ‘Hé Nick.. alles goed!?’ Riep ze mij van afstand toe. Ik gaf geen gehoor en liep in snelpas richting huis. Ondertussen dacht ik aan Tim en zijn spastische darm. Hij had het beter getroffen…
Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Red Bull met een vreemde nasmaak

Posted at 18:54 on 28/10/2011
Het was maandag, oftewel een banale dag zoals alle anderen. Daarbij ook nog eens het begin van de week, dus ik had nog veel rotdagen voor de boeg. Wederom ging om half zeven mijn authentieke kutwekker met een luid gejank tekeer. Het geluid komt overeen met dat van een haan, die levend wordt gevild. Niet echt een plezierig ochtendgeruis dus. Zo nu en dan, denk ik wel eens met nostalgie terug aan mijn jonge jaren op deze aardbol. Waarschijnlijk wegens ontevredenheid, momenteel, met mijn huidige leven. Indertijd - ongeveer een jaar of 10 geleden- bestond mijn leven nog niet uit moeilijke keuzes maken en over van alles theoretiseren. Niet geheel onbelangrijk om te vermelden, hoefde ik toentertijd ook nog niet vroegtijdig, met tegenzin mijn nest uit . Maargoed, nadat ik mezelf had ontdaan van mijn slaapshirt. Trok ik de daarvoor bestemde kleding aan. Een normale broek en een puik overhemd, zodat ik nog enigszins voor de dag kon komen. Daaropvolgend vlug tandenpoetsen en halvelings mijn haar fatsoeneren.

Op de begane grond trok ik de koelkast open. Daarin stond een blikje Red Bull. Ik haalde hem tevoorschijn en ontdeed hem van zijn lipje, om vervolgens een flinke slok te nemen. Daarna pakte ik de ochtendkrant van tafel, vervolgens plofte ik neer op de bank. Bij het doorbladeren van de krant las ik zoals gewoonlijk de alledaagse randzaken. Niet veel bijzonders dus. Tot ik een blik wierp op de rouwberichten. Daar stuitte ik toevalligerwijs op een rouwadvertentie van een persoon waarvan me bij de voor- en achternaam een belletje deed rinkelen. Maar ik kon niet thuisbrengen waar ik de -inmiddels gestorven ziel- van had gekend. ‘Fabio’ stond er als voornaam vermeld. Ik groef diep in mijn geheugen en nam nog een flinke teug van mijn Red Bull. Ineens ging er een lampje branden. We hadden hier met Fapje te maken. Althans, zo werd hij genoemd. Zijn echte naam was al enigszins uit mijn brein weggevaagd. Dit omdat hij voornamelijk ‘Fapje’ werd genoemd. Fapje en ik waren oude klasgenoten.

Vanaf de kleuterklas tot en met het eind van mijn middelbare school periode, kwam ik aldoor bij twee personen in dezelfde klas terecht. Dit gold voor alle scholen waar ik op had gezeten. Één daarvan heette Vincent, de ander Fabio, die later zonder enige invloed erop, met de welbefaamde naam ‘Fapje’ werd aangesproken . In zijn jonge jaren had Fabio al geen basaal leven. Aangezien zijn moeder in een periode van twaalf jaar, maar liefst negen kinderen het leven had geschonken. Waarvan drie negertjes. Dit kwam volgens Fabio –zo probeerde hij ons eens wijs te maken op de middelbare school- door een oud oom, die ooit 'n seksuele relatie had met een negerin, tijdens een seksvakantie inCongo. Hierdoor zou de genetische bloedlijn in zekere mate zijn geconformeerd. Dit kon hij wel zeggen, maar dat was een ongegrond verhaal, een verzinsel. Wij wisten wel beter. Zijn moeder ging niet voor niets drie keer per week naar het asielzoekerscentrum, die zich in de buurt van onze school bevond. We kunnen wel concluderen dat we hier met een vuile hoer te maken hadden. Veel aandacht aan Fabio had ze nooit gegeven. Al vanaf de peuterklas liet ze hem aan zijn lot over. Terwijl andere moeders in de vroege ochtend barmhartig hun kroost uitzwaaiden, liet zij zich penetreren.

Vanwege zijn onverzorgde uiterlijk en de flamboyante lichaamsgeur die hij met zich meedroeg, moest Fabio het vaak ontgelden. Hij kon er niets aan doen. Dit begon al in de peuterklas. Hij was het pispaaltje, niemand wou met hem spelen. Op de basisschool bleef hetzelfde patroon aanhouden. Kreten als ‘stinkdier’ en ‘hoerenzoon’, werden vaak naar zijn hoofd geslingerd. Doch het leek of hij zich er niets van aantrok. Er waren periodes dat hij vaak verzuimde, soms wel een halfjaar. De redenen hiervoor werden door de juffrouwen en meesters nooit prijsgegeven. Ondanks zijn veelvuldige absentie, bleef hij merkwaardig genoeg nooit zitten.

Ook op de middelbare school werd het hem niet makkelijk gemaakt. Hij stonk namelijk nog steeds een uur in de wind. Fabio had altijd een bijeengeraapt zooitje kleding aan. Meestal vol met gaten. In de brugklas konden de leraren het in één oogopslag al waarnemen; Fabio, niet het type dat snel zou worden opgenomen in de groep. Dit bleek een juiste constatering. In de pauzes zat hij namelijk vaak alleen, moedeloos voor zich uit te staren. Na verloop van tijd begon hij zich steeds meer te distantiëren van de buitenwereld. Fabio begon steeds krankzinniger te worden. Zo hield hij in het 2e schooljaar, tijdens de tussenuren er een merkwaardige hobby op na. Het kwam wel eens voor dat hij dan schaamteloos, alleen door de hoerenstraat liep. Daar ging hij zich dan aftrekken, pal voor een willekeurig raam. Net zolang tot de dames van lichte zeden de politie hadden ingelicht, om hem op te halen. De leerlingen kwamen al snel achter Fabio zijn strapatsen. Mede door het feit dat het wel eens voorkwam dat hij zo hard aan zijn penis had getrokken, er een stuk van zijn voorhuid afscheurde. Wanneer men achter hem in de klas zat en goed keek, zag diegene rode vlekken door zijn gatenbroek heen schemeren. Dit zorgde voor luid gebulder en nog meer pesterijen door zijn klasgenoten. Sindsdien ging hij door het leven als Fapje.

Op een dag verdween Fapje, als een scheet in de wind. Waar hij was? Niemand wist het. Tot de schooldirecteur een week later een toespraak hield om het verhaal omtrent Fapje te verhelderen. Hij vertelde dat Fapje zijn moeder was overleden aan een overdosis. Niet gek. Die hoer haalde zo’n 2 gram coke per dag door haar neus. Alle gasten die haar hadden bevrucht waren allang met de noorderzon vertrokken. Dus werden haar kinderen in een opvangtehuis gedumpt. Fapje echter, voelde daar weinig voor en nam het hazenpad. Interpol had een grootscheepse zoektocht opgezet met als doel hem zo snel mogelijk op te sporen. Twee weken later vonden ze hem vlakbij de Oostenrijkse grens. Fapje zijn vluchtpoging bleek nutteloos. Hij kwam tragisch genoeg weer in de boze omgeving die hem verafschuwde terecht.

Drie maanden later werd Fapje ongeneeslijk ziek. De doctoren hadden kanker gediagnosticeerd. Sindsdien hadden we nooit meer wat van hem vernomen.

Wederom wierp ik een blik op het rouwbericht. Een doorsnee stukje tekst, wat je vaak ziet bij rouwberichten. Het stukje eindigde met, ‘Door het noodlot getroffen.’ Nu dacht ik diep na en ik veronderstelde dat alvorens Fapje werd verwekt, zijn bestemming al was bepaald. Ik herpakte mezelf en stond op, om mijn jas van de kapstok te trekken. Het laatste beetje inhoud van mijn blikje Red Bull dronk ik in één slok op. Een blikje Red Bull met een vreemde nasmaak.
Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Diarree

Posted at 18:03 on 28/10/2011
Gister had ik een interessant gesprek met iemand in de kroeg. Het was een druilige dag, kan ik me nog herinneren. Meestal beperkt het spraakvermogen zich door de harde muziek. Maar toch konden we elkaar goed verstaan. Dit omdat ik grote oren heb en een grote mond. Mijn gesprekspartner droeg deze uiterlijke kenmerken eveneens met zich mee. Derhalve was een gesprek aanknopen geen moeilijke opgave. ‘Mijn pier is blauw,’ zei Harry, - Mijn gesprekspartner- met een ontevreden gezicht. Daar snapte ik vrij weinig van ‘Oh, kan best zo wezen. weinig verstand van. Ik bezit namelijk geen pieren.’ Zei ik maar om er vanaf te zijn. ‘Dat zei ik niet klaplul, ik zeg; mijn bier is lauw!’ Klaarblijkelijk stond de muziek toch te hard, ‘mijn excuses, vanwege de harde muziek kon ik je niet verstaan. ‘ Excuses aanvaard.’ De excuses waren dus gemaakt en aanvaard, maar het gesprek daarentegen viel wel stil. ‘Mag ik vragen waarom je in hemelsnaam met mij praat?’ Zei de oetlul Harry ineens uit het niets. ‘Mag ik vragen waarom die kop van jou steeds heen en weer slingert wanneer je praat? Zenuwtikje? En waarom heb jij zo’n lelijke muil? Hij hangt tegelijkertijd diagonaal en horizontaal. Ik moet bijna braken wanneer ik naar jouw verminkte kop kijk,’ zei ik gevat terug. Dit was alleszins geen uitnodiging tot een langdurig gesprek. Harry was nu kwaad opgestaan en had geheel terecht de kroeg verlaten.

Stond nu al zo’n 2uur in deze kutkroeg te zwalken en tieren. Meer gesprekken aanknopen kwam er niet van, hier had ik ook weinig verlangen naar. Waar ik meer zin in had, was een nieuw koud pilsje. De lust naar alcohol verdwijnt namelijk nooit bij mij. Mijn vrienden waren elders, dus ik zat in mijn eentje in dat hopeloze café mijn nieuwe koude pilsje op te drinken. Tot er een meisje naast me kwam zitten die vroeg of ik geen zin had om met haar te zoenen. Het was een lekker wijf, mijn pik zou prima in haar bruine anjer passen. ‘ Dat hangt van de zoen af,’ zei ik weloverwogen. Beschrijf de zoen zodoende in korte bewoordingen.' Ze keek verbaasd, doch niet uit het veld geslagen. ‘Eerst lik ik je lippen met mijn zwoele tong, vervolgens steek ik hem in je mond. Wijl ik dit doe streel ik je zachtjes over je rug’ zo sprak zij. ‘Klinkt aanlokkelijk, maar helaas moet ik nee zeggen. Het komt nogal geforceerd over. Alsof je het niet meent. Wat schijnbaar een juiste constatering is, als ik die blik op je rotkop moet geloven.’ Zonder iets te zeggen liep ze weg, een verstandige keuze. Ze had al door dat er geen land met mij te bezeilen viel.

Afijn ik zat dus weer in mijn eentje, mezelf aan het volgieten en klagen over mijn toekomstige miezerige bestaan op deze aardkloot. De plek waar je meer tijd besteed aan werken en slapen dan aan leven. Een trieste gedachte als je het mij vraagt. Niet dat klagen en mijmeren het plot verdraaien, maar het lucht altijd op. De bardame tapte nog een pilsje voor mij, dezelfde bardame waar ik tegen zat te klagen over het leven, overigens. Een blik op haar gezicht verried, dat ze spuugzat werd van mijn gestamel en geklaag. Desondanks knikte ze begrijpend op al mijn gestamel. Louise zo heette ze, althans zo verstond ik het. Zwart haar, dikke tieten en een fijne kont. Haar strakke kont had ze bedekt met een witte spijkerbroek, waar een zwarte string doorheen schemerde. Wanneer je goed keek, zag je dit. ‘Hoe oud ben jij Louise?’ Vroeg ik quasigeïnteresseerd. ‘Mag je raden,’ zei ze met een aangename stem, die ik nog nauwelijks goed had gehoord. ‘Ik denk dat je 18jaar bent’. Ze begon te lachen: ‘Nee joh, ik ben 23, maar geeft niet iedereen schat mij 5 jaar jonger in,’ zei ze gevleid. Tijd om een gevatte opmerking te maken, dacht ik stilletjes. Ik begon te brainstormen, vervolgens zei ik gevat.‘Dus indertijd, toen je een jaar of 4 was. Zei men: Wanneer gaan ze jou eens verwekken? Ze proestte haar Red Bull uit,‘ HAHA (KNOR KNOR)’ ze begon te brullen als een varken. Het spatte haar neus uit. Ze stikte bijna in haar drinken. Ho maar, dacht ik. Zo grappig is die one-liner nou ook weer niet. Ze keek mij nu verliefd aan ‘Heb je zin om straks –wanneer ik vrij ben- met mij mee naar huis te gaan?’ Mijn vrienden waren inmiddels al naar huis gegaan, zo vernam ik via mijn cellphone. Veel andere opties had ik niet, dus ik moest maar met dat wijf mee. ‘Daar zeg ik geen ‘nee’ tegen.’ Ineens werd ik vrolijk. Dit kon nog wel eens leuke avond gaan worden. ‘Hoe laat ben je vrij Louise?’ 'Half 5, dus nog een half uurtje wachten. '

Het was inmiddels half 5. Ik liep met Louise mee naar buiten, richting haar studentenkrot hoogstwaarschijnlijk. We liepen hand in hand door een zijpaadje. Daar kreeg ik ineens een raar gevoel in mijn maag. ‘Ik moet weg,’ zei ik gehaast tegen Louise. Ik rende de bosjes in en begon te schijten als een malloot. Diarree welteverstaan. Alle mooie dingen in het leven worden verpest door diarree.
Comments (1) | Post A Comment! | Permanent Link

Film Review: 'Boogie Nights'

Posted at 18:20 on 25/10/2011
You're not the boss of me, Jack. You're not the king of Dirk. I'm the boss of me. I'm the king of me. I'm Dirk Diggler. I'm the star. It's my big dick and I say when we roll

Boogie Nights vertelt het intrigerende, meeslepende verhaal van verscheidene mensen uit een hechte (porno) familie. De gelukzalige- en erbarmelijke momenten van protegé Eddie Adams, en andere personages lopen als rode draad door de film.

Het speelt zich af in de jaren 70’. Eddie Adams (Mark Wahlberg), is een 17-jarige jongen die tot dan toe nog niet veel heeft bereikt in zijn leven. Om duiten te verdienen heeft hij twee onnozele baantjes: Hij werkt in een autowasserette en in een nachtclub. Bij laatst genoemde verricht Eddie arbeid als afwasser. Verder gaat hij niet naar school ‘Thats because you are too stupid,’ zegt zijn moeder op een dag, tijdens een heftige schermutseling. Daar heeft ze gelijk in. Dat Eddie niet over een bijzonder hoog intelligentiequotiënt beschikt komen we na verloop van tijd wel achter. Een goede band met zijn ouders heeft hij niet. Zijn moeder zeurt alleen maar over futiele zaken, en met zijn vader praat Eddie nauwelijks. De enige plaats waar hij echt tot leven komt is zijn slaapkamer. Daar hangen posters van lekkere wijven, filmsterren en Kungfu helden. Veel tijd spendeert hij aan het kijken naar zichzelf in een grote spiegel - die ook op zijn kamer hangt. Veinzend dat hij ook een filmster is.

Eddie zijn toekomst biedt op het eerste gezicht echter weinig perspectief, doch hij heeft één geluk. De jongen is namelijk gezegend met een 11,3 inch cock! Wanneer die wordt opgemerkt door de notoire sigaar rokende pornoregisseur ‘Jack Horner’ (Burt Reynolds), komt hij in een entourage terecht waar je U tegen zegt. Hij hernoemt zichzelf en wordt ‘Dirk Diggler’. Met die naam groeit hij uit tot één van de meest succesvolle acteurs in de porno-industrie. Maar elk succes heeft zijn keerzijde…

Wie nu het waanbeeld heeft gecreëerd dat het hier een ordinaire, vulgaire pornofilm betreft slaat de plank volledig mis. Pure nonsens. Die illusie werd aanvankelijk bij de release wel gewekt. Vooral door kortzichtige, tendentieuze mensen met tere zieltjes die niet naar het gehele plaatje keken, maar enkel bij het woord ‘porno’ al flauw vielen.

Boogie Nights bevat verschillende componenten waaronder: Passie, faam, hebberigheid, vriendschap, geld en een complexe uitdieping van de menselijke interacties. We zien op het eerste gezicht een hechte pornofamilie die continu blijmoedig door het leven gaat. Maar wanneer je een stukje verder kijkt dan het geschetste droombeeld, ontdekken we de miserie die er achter schuilt. Halverwege de film, zien we een scene die werkelijk als een sloopkogel je brein binnenknalt. Tegelijkertijd is dat een scene waar een heftige decadentie uit voorvloeit. Namelijk, de negatieve kanten van de porno-industrie.

In mijn opzicht wil de film ons ook bewustmaken, over de gevaren van te snel verworven faam bij jonge mensen. Na een tijdje wordt de roem ‘Dirk Diggler’ teveel en doopt het zich om naar een ijzingwekkende teloorgang. Hij raakt onder andere verslaafd aan de Cocaine en Crystal Meth . Ook zien we in Jack’s vrouw (Julianne Moore) een drugsnuivend hoopje wrak, doorspekt met intense droevigheid omdat ze dankzij de porno en alles wat daarbij komt kijken, het bezoekrecht op haar zoon is kwijtgeraakt. Scottie (Hoffman), is een latente homo die met zichzelf worstelt. Buck, (Don Cheadle) ziet de nadelen van het zijn van pornoacteur in, wanneer hij weer wil participeren in de maatschappij, en een lening probeert te verkrijgen. Ga zo maar door. Het is een film beladen met menselijke emoties, rancunes en hartenleed.

Anderson liet met deze film al zien -meer zouden volgen- dat hij veel potentie in huis heeft om een groot regisseur te worden. Hij laat zich niet misleiden door Hollywood conventies, maar gebruikt daarentegen vernuftige technieken, daar waar hij later bekend om zou staan. Namelijk het hanteren van een eigenzinnige ensemble stijl. Doordat alle personages perfect worden uitgediept, kan de kijker zich met hun identificeren en meeleven.

Je kunt wel concluderen dat Anderson zich heeft laten inspireren door ‘Scorsese’ en andere topregisseurs. Dat zie je met name af aan het routineuze gebruik van muziek en de montage. Let ook op de prachtige steadicamshots, en de briljante eindscene. Qua technische aspecten scheelt er weinig aan Boogie Nights. De discomuziek, ingenieuze camera bewegingen en felle kleuren spatten letterlijk van het beeld. Een perfecte sfeer, en op die manier komen de 70’s zeer realistisch over.

‘Zijn er dan helemaal geen negatieve segmenten?’, vraagt u zich nu waarschijnlijk af. Jawel! De acteerprestaties van de cast zijn niet altijd piekfijn. Daarbij zitten er enkele overbodige scènes in die afdoen aan het geheel. Toch zijn dit zijn minieme punten, die zich gemakkelijk laten compenseren door een ongenadige kijkervaring. Het is een verademing om tussen alle Hollywood meuk door, een topregisseur aan het werk te zien. De onvermijdelijke vraag: Is Boogie Nights een klassieker? Twee woorden: Hell Yeah!

9/10
Comments (1) | Post A Comment! | Permanent Link

Vietnamese wrattenzwijnen

Posted at 18:10 on 24/10/2011
Samen met wat makkers besloot ik afgelopen donderdag, omdat we toch niets beters te doen hadden, eens even flink tekeer te gaan in een aantal clubs. En dan wel met als hoofddoel om vrouwen te versieren, zoals gewoonlijk, zou je bijna kunnen zeggen. Nadat we een aantal kratjes hadden weggedronken besloten we naar het uitgaanscentrum te gaan. 3 makkers liepen met mij mee een club in. 1 met verkering, 2 zonder. We zaten te nippen aan ons bier, toen achter ons ineens een 4-tal aangeschoten jongens verscheen. Voorheen had ik ze nog niet opgemerkt. Één van de jongens kwam opeens voor ons staan ‘wat doen jullie?’ zei hij ineens uit het niets. ‘Niets.’ zei ik. Hij keek nu kwaad en wenkte zijn makkers, die klaar stonden om ons een paar forse tikken te geven. ‘Jullie hebben mijn broek besmeurd met bier, hier gaan jullie voor boeten! ' Ik stond al klaar om deze grootbek een klap voor zijn muil te geven, toen ineens 2 bewakers op de jongens af stormden en ruw mee naar buiten namen. Daar komen ze goed weg, dacht ik.

Enfin, na dit voorval was het tijd om chicks te versieren, waar we in de eerste plaats tenslotte voor kwamen. Gearriveerd op de dansvloer zag ik de lekker sappige kontjes overal bounsen. Een gesprek voeren op zo’n moment gaat aardig lastig. Dus begon ik ze maar klappen op de billetjes te geven, dit pakte niet goed uit. ‘Wat doe jij dan mongool?!’ zei een blonde trien met een kwade blik op mij gericht. ‘Niets bijzonders, beetje studeren, voor de rest kloot ik maar wat aan.’ ‘Dat bedoel ik niet sukkel, je moet van me kont af blijven gek.’ Nu werd ik pissed, ‘dan moet je er maar niet zo hoerig bij lopen snol, je lokt het zelf uit,’ Ik ging nog even verder met mijn beledigingen jegens haar, 'maar nu ik de voorkant van je fragiele lichaam, dwangmatig heb moeten aanschouwen. Heb ik spijt van mijn daad. Sterker nog, ik lik nog liever de anusopening van een vietnamees wrattenzwijn met diaree, dan dat ik mijn tong in die vieze muil van jou steek. Overigens doet die kop van jou, mij ook nog denken aan dat beest'. Dit kon ze niet appreciëren, ze werd woedend en begon me voor alles en nog wat uit te maken. Twee jongens hadden het schouwspel opgemerkt, zij voelden zich zo belangrijk dat ze zich ermee gingen bemoeien. Één van hun liep naar ons toe en zei, 'wat is er aan de hand?' De graftak vertelde het hele verhaal. Geschrokken zei de jongen tegen mij, 'zo ga je niet met meisjes om he?' Ik keek hem kwaad aan ‘ Ze verdient het. Denk je dat omdat je haar in bescherming neemt je haar kan neuken ofzo faggot? Dat gaat niet gebeuren makker, neem dat maar van mij aan.' De graftak was nog steeds pislink, 'ik haal mijn vriend erbij klootzak!' ‘doe dat,' zei ik. 'Ondertussen haal ik nog wat drinken op.' Ik liep weer terug naar mijn makkers om te pilsen.

Een kwartier verstreek. Toen stond plots het meisje met haar vriend voor mij. Dit was een grote beer, ik vreesde op dat moment eventjes voor mijn leven. Ik stond al in vechtpositie om mezelf te verdedigen tegen de mogelijke klappen die gingen vallen. Met een kwade blik zei hij: ‘ Ik heb liever niet dat jij je zo negatief uit laat over de vietnamese wrattenzwijnen. Ze hebben al genoeg geleden. Mijn opa, een eenvoudige boer uit vietnam had tijdens de vietnamese oorlog 7 wrattenzwijnen in zijn bezit. Toen op 29 januari 1968, de Amerikaanse troepen verscheidene dorpen aanvielen gebeurde er iets vreselijks, het dorp van mijn opa werd namelijk ook veroverd. Hij moest lijdzaam toezien hoe al zijn wrattenzwijnen werden afgeslacht en opgegeten, vandaar dat mijn vriendin op een wrattenzwijn lijkt, ik ben gek op die beestjes en zocht er 1 in menselijke vorm.' Hier had ik enigszins begrip voor en toonde spijt. Het was tijd om te vertrekken uit deze club en vroeg me af of mijn makker nog een pilletje had, zodat het misschien nog een leuke avond zou kunnen worden. Hij had er nog 1 over en ik nam hem in. Ik voelde alles tintelen in mijn lichaam en werd lichtelijk euforisch. Het was tijd om naar een andere club te gaan om ons plan voort te zetten…

We stonden nu in een andere discotheek te bounsen op de dansvloer, hier was de sfeer stukken beter, en ook liepen hier geen zwijnen rond. Door het pilletje werd ik fucking geil. Daardoor had ik mezelf niet in de hand en probeerde alle chicks te schuren, die op dat moment aanwezig waren. Dit was zonder succes. Waarschijnlijk ook om het feit dat ik als een dekhengst tekeer ging, daardoor stootte ik de vrouwen lichtelijk af. Ik liep allemaal blauwtjes. Mijn ego begon nu te dalen, ik ben een mislukkeling, dacht ik nu. Aangezien ik nog steeds de ontembare drang had om mijn pik in een poes te steken, moest ik echt actie ondernemen, maar faalde spijtig genoeg keer op keer. Ik vond het leuk geweest, nam afscheid van mijn vrienden, en vervolgens liep ik naar huis. Daar pakte ik nog een biertje, en deed een mooie cd in mijn radio. Meer had ik op dat moment niet nodig….
Comments (1) | Post A Comment! | Permanent Link

Aparte meisjes tijdens uitgaan.

Posted at 12:16 on 19/10/2011
Mijn glas bier werd getapt door een barmeid. Met de uitstraling van iemand die problemen met zich meedraagt. Zo zou ik niet uitsluiten dat ze een kind heeft die veel huilt, of een ruige vriend die haar regelmatig mishandeld of ze heeft geen vagina. Maar toch was ze redelijk fijn, en zag ze er uit om op te eten. Ik zette mijn Vriendelijkste glimlach op wanneer ze mijn drinken overhandigde. 'Dankjewel Evelien.' Toevallig wist ik haar naam, dat was mooi meegenomen. Ik tuurde nu in het rond, zag enkel een groep jongens die voor wat opschudding zorgden met luid gebulder, waar ik het praktisch nut niet zo van snap, maar goed. De lompe boeren begonnen nu te fluiten naar Evelien en wenkten haar. Zij was hier niet van onder de indruk en keek enkel emotieloos voor zich uit.

Haar leed kon mij weinig interesseren, maar omdat ik daar toch aan de bar hing, kon ik net zo goed een gesprek aanknopen. Wie weet heeft ze daadwerkelijk iets te melden! Ik verzamel al mijn moed bijeen, ging wat dichterbij staan. vlak voor haar, en vroeg het volgende; ‘Gaat alles goed Evelien?’ ‘Nee, alles is verneukt. Mijn vriendje is vreemdgegaan.’ Nu zag ik een paar kleine tranen uit haar ogen rollen. Is dit haar leed? Wat een jankwijf zeg. Zoiets zag ik niet aankomen godverdomme zeg, haar vriendje is vreemdgegaan nou boeehoehoe.

Dit meisje moest van iemand even flink de waarheid horen, en met een dosis drank in mijn mik was ik de aangewezen persoon, ‘Tsjah dat gebeurt he, ik geef hem geen ongelijk. Monogamie is voor geestloze mensen.’ De snollekop keek alsof ze zojuist een choleravlinder had zien vliegen. Hier trok ik mij niets van aan en ging verder met mijn relaas. ‘Als ik zo naar je kijk Evelien… je ziet er uit als een losbollige stoeipoes, mijn advies: Ga polygaam door het leven, misschien schop je het wel tot pornoster, je weet het nooit Evelien!’Ze wist niet wat ze meemaakte, wie was die volslagen idioot? ‘Wat ben jij voor een freak, rot alsjeblieft op.’

Dit deed ik dus ook, zoekend naar wat lekkere mokkels. Misschien kon ik deze avond nog met een knaller afsluiten! Aan een tafeltje zaten 2 meisjes, niet superknap maar ook niet extreme ugly. Hun gezichtsuitlaat verried dat zij gingen stappen met louter één doel, namelijk een heftige zoen partij met een jongen . Ik was wederom de aangewezen persoon hiervoor. Ik zal er niet teveel over uitweiden, maar binnen 40minuten zat ik te tongtwisten met de lekkerste van het stel.

Hier was ik snel flauw van. Ik had zin om afgezogen te worden. ‘Kun jij wat wijn voor mij halen misschien?’ vroeg zij nu. Die vraag kwam als geroepen, hier kon ik op inhaken en meteen een voorstel doen, ‘Ga ik mee akkoord, het enige wat je hoeft te doen is mij afzuigen op het toilet. ‘ Met dit voorstel ging ze schijnbaar niet akkoord ‘Heeh doe normaal man, ben geen hoer!!’, ‘2 wijntjes dan’? ‘ Flikker nu op anders ga ik weg.’ Ik had nog 1 kans. ‘oke 3 wijntjes en een zure bitterbal.’ Nu was de maat vol en ze liep boos weg. Het was tijd om te vertrekken…… Eenmaal buiten kwam ik een man tegen die op zijn gitaar het nummer Bring It On Home To Me van Sam Cooke speelde en zong. Ik had nog 18 euro in mijn zak, en ik gaf hem alles. Hij verdiende het. Hij wel.
Comments (0) | Post A Comment! | Permanent Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer