Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Heart and Soul

Description

Voor vrouwen, door vrouwen uit hart en ziel


My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends
*My Photo Album
* Oprah
* Hein Pragt
* Alles over Mars en Venus

Overwinnen van angst...

Dat is lang geleden.... Ik heb echter net wat geschreven en dacht, dat kan ik mooi hier plaatsen. Bij deze dus....

Op dit moment heb ik een negatief gevoel vanbinnen. Dit gevoel kwam op nadat ik las in een boek over psycho-emotionele oorzaken van ziekten. Er werd een voorbeeld genoemd van iemand met keelontsteking. Iemand die dat ontwikkelt heeft niet geluisterd naar de stem in hemzelf die hem vroeg om eerlijke uiting van emoties, om autonomie, om emotionele onafhankelijkheid van anderen en vooral om een niet langer opkroppen van verdriet en kwaadheid, vaak samengaand met begeerten en eisen t.o.v. anderen, met gevoelens van verstotenheid…

 

Ik realiseerde me dat ik vaak keelontstekingen had en zelf mijn keelamandelen heb laten verwijderen. Dat hielp echter niet. De psycho-emotionele omschrijving herkende ik direct. Ook de omschrijving van andere ziekten en aandoeningen die ik heb of heb gehad zijn (helaas) op mijn lijf geschreven. Het komt allemaal neer op leven vanuit je eigen kracht, authentiek, zonder jezelf te verloochenen. Geloven in jezelf en het overwinnen van angst etc.

 

Naar aanleiding van hetgeen ik gelezen had realiseerde ik me dat dit me parten heeft gespeeld in mijn relatie met D., maar ook met anderen. Ook nu speelt het nog een rol. Tijd dus om het aan te pakken; de vraag is nu hoe?

 

Hoe overwin ik mijn angst om te praten over mijn gevoelens, te uiten wat mij bezig houdt om vervolgens los te laten? Ik geloof steeds meer en meer in mezelf en in mijn eigen kracht, maar mbt het zonder angst praten over hetgeen mij bezig houdt (zeker als het een “slechte boodschap” is voor de ander) heb ik nog wel stappen te nemen.

 

Op zichzelf vind ik dat eigenlijk een mooie uitdaging. Ik moet zeggen dat ik er al mee bezig was. Alleen met D. vind ik het enorm moeilijk. Dat is dan ook de reden voor mijn negatieve gevoel op dit moment. Ik moet D. namelijk laten weten dat ik de financiën wil regelen (ik wil op korte termijn van hem dat hij mij terug betaald hetgeen ik teveel heb bijgedragen aan het huishouden). Dat ik me daar zo druk over maak zegt genoeg; ik vind het moeilijk/eng? De vraag is: waar ben ik bang voor?

 

Tijd voor een kosten-baten analyse dan maar (NB: l = lange termijn/k = korte termijn).

 

Voordelen:

 

-                     ik heb het gezegd; hoef er niet meer over te malen (k);

-                     ik krijg (hopelijk) mijn geld terug (l);

-                     ik kom op voor mezelf (l).

Nadelen:

 

-                     ik krijg (waarschijnlijk) een negatieve reactie, hetgeen de relatie (tijdelijk?) verslechterd (k).

Conclusie:

 

Negatieve lange termijn effect is hoogstwaarschijnlijk beperkt. Positieve lange termijn effecten zijn groot (met name tav opkomen voor mijzelf)

 

GEWOON DOEN DUS!!

 

Wel ben ik nog steeds benieuwd hoe ik deze angst zodanig kan overwinnen dat ik niet steeds een dergelijke analyse hoef te maken voor ik stappen onderneem en me ook niet zo naar voel als ik het uiteindelijk besluit te doen.

 

Wordt vervolgd………… Lioness


Posted: 21:11, 10/6/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Mijn levensles

Ik ben er al eerder over begonnen; mijn levensles, het grote plan, wat is het?

Doordat ik gesproken heb met iemand die hier meer van weet (een mannelijke Char, maar dan zonder Amerikaanse poespas), weet ik nu meer. Mijn les, althans een van de vele is dat ik leer mijzelf helemaal te geven....

 

Tja, en laat dat nu net heel moeilijk voor me zijn.... Ik ben er - na een jarenlange struggle met echtgenoot en huidige struggle met nieuwe liefde - achter gekomen dat je 100% geven in de liefde voor mij geen vanzelfsprekenheid is. Ik wil het wel, maar het komt niet vanzelf.

 

Op een of andere manier ben ik altijd op mijn hoede geweest en (onbewust) wantrouwend ten opzichte van mijn partner geweest als het ging om de vraag of die helemaal voor mij ging.

 

Nu was dat bij mijn - calvinistisce, niet romantische en emotioneel niet communactieve - echtgenoot niet gek dat ik daar aan twijfelde en moeite mee had. Echter ook met mijn nieuwe liefde blijkt het een probleem. Zodra ik mij aangevallen voel sluit ik mij af en ga ik in de verdediging; ik kan het niet tegenhouden, het is frustrerend.

 

Ik wordt er nu gelukkig op gewezen en aan zoveel test (niet zozeer door hem maar door de situatie) onderworpen, dat ik ruimschoots de kans krijg om er aan te werken. Makkelijk is het niet, maar het is wel iets waar ik mijn best voor ga doen; keer op keer.

 

Als het me lukt doe ik niet alleen mijzelf er een plezier mee, maar ook mijn ziel die het dan in een volgend leven weer een stukje makkelijker krijgt (hoop ik) en dat gun ik hem/haar graag!

 

Overigens moet ik nog uitvinden waar het vandaan komt. Jeugdtrauma of iets anders. Ik hou jullie op de hoogte............. Om te vieren dat ik hiermee aan de slag ga ga ik denk ik lekker een bak ijs eten, heerlijk!

 

Lioness

 


Posted: 21:16, 15/1/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Afgelopen week

Sjonge jonge jonge,.... het is dat ik mijn gevoel voor humor goed ontwikkelt is, anders trok ik dit allang niet meer. Waar te beginnen? Laat mij de chronologie laten voor wat is en typen...

 

Na ongeveer 3 weken verstopping, hoofdpijn en nog erger; maagklachten, heb ik de knoop doorgehakt: huisarts gebeld. Ik vond het tijd voor de gastroscopie. Heb nu al zo lang last van mijn maag, darmen en nog veel meer. Maar je kunt je nauwelijks voorstellen hoe ellendig je je voelt als je maag van streek is. Ik had er dus genoeg van. De binnenkant van mijn maag moet nu echt aan een grondig onderzoek onderworpen worden. Minor detail: ik ben doodsbang voor het onderzoek. Op internet informatie opgezocht. Voor het onderzoek dien ik 24 uur nuchter te zijn; dwz 24 uur lang niet eten en niet drinken. Dat wordt moeilijk, maar denkende aan de vele mensen op aarde die honger lijden, zal ik het vast overleven. Nu het onderzoek zelf. Zal je de details besparen, maar dat worden de 10 langste minuten in mijn leven; lig je daar te boeren en te kwijlen. Is voor een goed doel denk ik maar. Maar goed, één knoop minder.

 

Vanaf woensdag ook pijn in mijn linker borst. Een bepaalde plek voelde de eerste dagen zelfs hard aan en ik had een opgezwollen klier in mijn linker oksel. Ok, zucht, diep ademhalen, wat is dit nou weer! K**! Mijn vriend is arts, dus hem de oren van het lijf gevraagd naar alle mogelijk borstaandoeningen. Liet hem voelen. Zijn reactie: je moet naar de huisarts. Goed, ik ken hem wat langer dan vandaag en als (ik denk dat) mij iets mankeert, roept hij dat altijd. Heb je ook niet veel aan. Maar goed. Ik had internet nog. Kwam er snel achter dat het hoogstwaarschijnlijk niets te betekenen had. Niets = geen borstkanker, niet dat de andere mogelijkheden mij gerust stelden. Begin te merken dat ik de enige ben die van mijn borstpijn wakker ligt. Mijn vriend vraagt er niet eens naar. Ondertussen heb ik hoofdpijn, pijn OP borst, hyper ventileer ik. Besluit om er niet meer over te praten. Wat mij zorgen baart is het feit dat ik in 2005 al bij een vervangend huisarts was met pijn in, jawel: linker borst. Ik maakte de fout om over mijn vader te beginnen die toen leed aan kanker en het werd heel snel afgedaan als tussen mijn oren te zitten. En trouwens kanker deed geen pijn. Ok, dan is het geen kanker, maar misschien iets anders? Wel nee.... Zij heeft mij niet eens onderzocht. Vandaag was de pijn wel minder, dus misschien aflopende zaak.

 

Lichtpuntje in deze week: weer een hoofdstuk ingeleverd. Nog 4 te gaan. Deadline is 1 mei. Ben benieuwd wat mijn begeleider er van vindt. Zelf ben ik niet helemaal tevreden. Ik merk het wel.

 

Om verder te gaan met mijn ellende: op kantoor ging het deze week ook niet lekker. Heb dit weekend erover nagedacht, denk dat ik erachter ben wat mijn aandeel is. Rest mij eraan te werken...

 

Mijn vriend heeft afgelopen donderdag een opleidingsplek weten te bemachten. Hij heeft hier ruim 3 jaar opgewacht. Dus de vreugde was groot. Alleen jammer dat het aan de andere kant van het land is. Dat wordt vroeg of laat verhuizen. Ik heb laten weten er niet voor mijn afstuderen aan te willen beginnen. We hebben wel kort gesproken hoe dit aan te pakken totdat wij met het hele gezin 'op locatie' zitten. Hij gaf doodleuk aan daar een kamer te willen huren en dus alleen in het weekend thuis te zullen zijn. Ooh... daar kan ik geen genoegen mee nemen. Daar is het laatste woord nog niet over gezegd. Toch zit het mij niet lekker. Onze relatie is de laatste maanden niet wat het wezen moet. Ik vraag mij weleens af of ik uberhaupt wel 'op locatie' terecht kom. Dit is voor mij een heel onzekere periode. Hij is stil en in zichzelf gekeerd en ook al zal hij het niet zo benoemen, vind ik dat hij mij negeert en niet genoeg aandacht geeft. Door mijn trauma (vorig jaar beeindigde hij de relatie, om er enkele dagen later op terug tekomen) denk ik bij het (misschien in andermans ogen) minste en geringste dat ik weer gedumpt zal worden. We zijn het er al maanden over eens dat we in relatie therapie moeten, maar er zijn nog geen concrete stappen gezet. Met name omdat het behoorlijk prijzig is. Maar goed, ik zou niet willen terugkijken en zien dat onze relatie gered had kunnen worden, maar dat wij het om financiele redenen niet gedaan hebben. Er moet een oplossing zijn. Wij moeten dit doen, niet alleen voor ons zelf, maar ook voor de kinderen. Het idee dat wij misschien uit elkaar zouden gaan benauwd mij enorm met name om de kinderen. Ik heb bij voorbaat het gevoel dat ik gefaald heb. Ik ben nog niet zover dat ik denk dat mijn kinderen ook gelukkig kunnen zijn als hun ouders uit elkaar zijn. Ik weet dat dit niet persé zo hoeft te zijn, maar mijn gevoel is nog niet zo ver. Op dit moment voelt het als een groot onrecht om het gezin op te breken. Argh! Heb net op internet naar relatie therapeuten gezocht. Spirituele therapie spreekt mij erg aan. Denk niet dat ik mijn vriend daarmee moet lastigvallen, maar probeer het toch. I might be surprised!

 

Vandaag was mijn moeder hier thuis bij mij en de kinderen. Mijn vriend was naar zijn moeder. Ik had zo de behoefte om mijn hart mij haar uit te storten, dat ze mij vasthield. Maar ik durfde niet. Door mijn jeugd (ander trauma, te lang verhaal) heb ik dat nooit gehad. Ik voelde mij vandaag zo verdrietig... heb een aantal maal de tranen moeten bedwingen.

 

Ik weet het even niet. Wat mij op de been houdt is de gedachte dat het vast ooit goedkomt .......

 

Suzy Q


Posted: 21:07, 14/1/2007
Comments (1) | Add Comment | Link

Goed zo

Lioness; ik ben zo trots op de manier waarop je de situatie aanpakt. Daar heb ik enorm veel bewondering voor.

 

Net een uurtje nuttig bezig geweest. Voelt goed. Na periode van weinig tot niets gedaan te hebben, ben ik weer langzaam in het ritme van de scriptie aan het komen. Ik heb zelfs zin in mijn studiedag morgen! Zo meteen heerlijk op de bank of in bed met ijs... nog even ontspannen; misschien dossier 2300 kijken: te lelijk voor liefde. Ben benieuwd wat men daarvan gemaakt heeft.

 

Volgende week feestje??: m'n oude ik vind het idee eng, vind mezelf een nerd, onzeker wat uitgaan betreft. Denkende aan de goede voornemens: gewoon doen! Weet iemand of er in de reeks '... voor dummies' ook één is voor uitgaan?


Posted: 22:44, 5/1/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Een momentopname.

Goh, wat voel ik me sterk! Het is natuurlijk een momentopname, maar ik wil er even intens van genieten. Gisteren gesproken met mijn echtgenoot, waarmee ik niet meer samen leef, om te kijken of het nog in zit voor ons. Het was een teleurstellend gesprek, maar het geeft me ook rust. Ik had verwacht dat ik erg verdrietig zou zijn en bang voor wat er komen gaat (een scheiding?). Dat is niet het geval. Ik heb constateerd dat we niet op dezelfde golflengte zitten en dat therapie (mocht hij dat al ooit willen) waarschijnlijk wel een hoop duidelijkheid schept, maar onze verschillen niet oplost. Hij is boos omdat ik een relatie met een ander ben begonnen (die overigens in de ijskast staat). Ik begrijp dat uiteraard maar al te goed, maar vind dat hij voorbij gaat aan mijn jarenlange pijn en frustratie door een relatie/huwelijk die (voor mij) niet goed was. Ik heb gevochten als een leeuwin (praten, huilen, smeken en talloze brieven geschreven), maar hij wimpelde het altijd af als onzin of oude koe. Omdat onze issues onbespreekbaar waren onstond er afstand tussen ons. Ik richtte mij op de kinderen en kantoor en hij op zichzelf en de televisie. Het is triest, met name voor de kinderen. Het is echter niet anders.... Het heeft geen zin meer om boos te zijn. Ik weet niet wat er gaat gebeuren de komende periode, maar met de rust die ik nu voel denk ik dat ik het aan kan. Ik wil gelukkig zijn, genieten, ik wil leven!!!

 

Overigens heb ik inmiddels de ideale sportschool gevonden (om de hoek, met kinderopvang) en ben naar de gordijnleverancier geweest. Het lijkt er op dat ik in ieder geval 2 van mijn voornemens binnenkort waar kan maken; een heerlijk gevoel!

 

Oh ja, Suzy Q, laten we snel iets leuks gaan doen. Dat studeren hou je alleen maar vol als je er af en toe uit bent. Feestje pakken volgende week????

 

Lioness 

 


Posted: 19:13, 5/1/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Twijfel

Ik moet eigenlijk studeren, maar ben niet heel erg geinspireerd. Net thuis. Druk gehad op het werk. Nog even gebleven voor de borrel wat geen succes bleek te zijn. Althans niet voor alle aanwezigen... Oorzaak: 3 vrouwen, 1 man en voor de man niet boeiende gesprekstof. Wij (vrouwen) hebben ons wel geamuseerd.

 

In dubio...: rustig aan doen of mij verdiepen in netwerkorganisaties?? Rustig aan doen? Ik heb de afgelopen twee weken niets anders gedaan... Hmm. Moet oppassen dat ik niet elke dag vind dat ik een relax-dag verdiend heb. Voor ik het weet is het mei (deadline scriptie) en is het kreng niet af. Misschien moet ik mezelf een beetje voor de gek houden: zowieso naar GTST (ben ik trouwens de enige die vind dat GTST de laatste tijd minder is geworden? Gelukkig leeft Ludo nog, zorgt tenminste voor wat spanning) kijken voor de nodige ontspanning en daarna alvast een opzetje maken voor de dag waarop ik echt aan de slag ga... Denk dat ik zaterdag naar kantoor ga om rustig te studeren. Thuis leidt toch af. Ik kan mij niet volledig op studie concentreren; ga dan bijvoorbeeld een was draaien of opvouwen, etc. Nee, op kantoor geen afleiding, maar verplicht rechtop zitten en werken. Moet nu echt.

 

Morgen mijn moeder ophalen in Oss. Zij is hier op vakantie en heeft bij haar zus gelogeerd. Ik merk dat ik een beetje de kriebels krijg bij dat idee. Misschien vraag ik mijn zus mee. Kan ze tenminste helpen als de kinderen lastig worden in de auto. Vorige rit naar Oss met de kinderen was geen succes en dan druk ik het nog zeer zwak uit. Ik had vanwege verkeerde afslag en ander ongein 3 uren over de heen weg (vanuit Amsterdam) gedaan. We belandden in Tiel. Ik had/ heb geen idee waar Tiel ligt ten opzichte van Oss. Iemand de weg vragen in de stromende regen; uitstappen, kinderen gillend achter laten... U wilt naar Oss? Dan kunt u de pont nemen... Toen haakte ik af! Laat Oss maar zitten, hoe kom ik in Amsterdam? Sindsdien heilig overtuigd van de noodzaak van een navigatiesysteem. Niet lang daarna hebben wij de TomTom verwelkomd. Verdwalen zal ik in ieder geval niet morgen.

 

Suzy Q

 


Posted: 21:29, 4/1/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Goede voornemens

Ik hou eigenlijk niet van goede voornemens, maar dit jaar heb ik een uitzondering gemaakt. Mijn leven staat zo op z'n kop (scheiden of niet, nieuwe relatie of niet en dat met een eigen bedrijf en twee jonge kinderen) dat ik wat structuur moet aanbrengen; ik moet een doel hebben. Hier komen ze:

 

1) sporten;

2) nieuwe mensen ontmoeten (geen mannen, want daar komt alleen maar gezeur van : ));

3) meer genieten;

4) minder hard werken;

5) leren mediteren;

6) gordijn voor de slaapkamer kopen.

 

Het laatste voornemen is het gemakkelijkst te realiseren. Voor de andere moet ik echt moeite doen. Ben benieuwd wanneer ik alles gerealiseerd heb!

 

Overigens heb ik ook een ander doel (maar dat is niet echt een voornemen) en dat is weten wat mijn levensplan is. Ik geloof namelijk dat we meerdere keren op aarde komen, meer levens hebben, met als doel leren, onze ziel te laten groeien. In ieder leven zijn er bepaalde lessen die je ziel moet leren. Als deze lessen geleerd zijn is je ziel klaar om een stap verder te gaan in een volgend leven. Net zolang tot een bepaald niveau van goedheid/perfectie van de ziel bereikt is.

 

Nu ben ik er inmiddels van overtuigd dat mijn ziel nog veel moet leren. Ik heb de nodige uitdagingen voorgeschoteld gekregen. Inmiddels herken ik een patroon in bepaalde gebeurtenissen, waaruit ik moet concluderen dat het wel degelijk een levensles betreft. Echter, dat zie ik dan vaak achteraf en niet altijd heb ik de situatie goed aangepakt. Als ik meer inzicht zou krijgen in mijn lessen zou ik wellicht een volgende keer beter reageren, mijn les leren en weer een stapje verder zijn. Ik moet mijn ziel toch een handje helpen om het in een volgend leven weer een beetje beter te hebben. Ik zal het me dan waarschijnlijk niet realiseren, maar aangezien ik dat nu wel doe is het mijn plicht!

 

Ik kom hier zeker op terug!

 

Lioness


Posted: 21:10, 2/1/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Baren of niet baren?

Mijn dochter (2) verraste mij net tijdens het klaarmaken om onder de douche te gaan. Zij zei: mama, ik wil poepen op toilet. Joepie!! Heb haar op het toilet gezet en verwachtte er niet veel van. Ik was al blij dat ze het vroeg. Maar haar gang naar het toilet werd beloond! Samen keken wij naar het resultaat, beiden hartstikke trots... Zij ging de badkamer weer in en zei tegen haar broer (4): ik heb gepoept op toilet! Waarop hij antwoordde: goed zo!! Dat maakte mij zo blij, kan het nauwelijks omschrijven. Ten eerste het feit dat langzaam aan het eind van de baby-periode in zicht komt. Kan niet wachten om de periode van luiers en bijdehandjes af te sluiten. En ten tweede het feit dat mijn zoon zo leuk reageerde op haar prestatie. Ik dacht meteen; zie... het moet maar bij twee kinderen blijven. De vraag of er een derde bij moet komen, houdt mijn partner en ik regelmatig bezig. Eigenlijk vinden wij het om verschillende redenen wel goed zo. Zelf heb ik een trauma (één van de vele) van een gezin met drie kinderen. Je raadt het al: ik kom zelf uit zo'n gezin. Ergens weet ik wel dat het complete onzin is, maar aangezien ik het zelf heb meegemaakt kan ik mij daar niet over heen zetten. Ik was altijd degene die er niet bijhoorde. Mijn broer en zus waren altijd met elkaar bezig: leuke dingen doen, kattekwaad bedenken en ruzie maken. Alleen bij het laatste werd ik regelmatig betrokken. Ik heb geen zin daarin. Heb nu al medelijden met het kind dat bij ons buiten de boot zou vallen. Snap best wel dat het niet persé zo zal gaan en dat je als ouders een belangrijke rol speelt hierin... maar nee; vind het op dit moment te angstaanjagend. Misschien t.z.t. een onderwerp om met mijn psycholoog te bespreken...? Gelukkig is dit vraagstuk op dit moment totaal niet aan de orde. Het enige wat nu telt is het afstuderen. Misschien herkennen andere vrouwen dit; het steeds bezig zijn met voortplanting. Is eigenlijk dubbel, want heb absoluut geen zin in de roller coaster van zwanger zijn, (vast nog een problematische) bevalling en rommelige periode met pasgeboren kind. Aan de andere kant heb ik sterk het gevoel dat ik er 'later' spijt van krijg. Dat ik het jammer vind dat ik een 'klein' gezin heb. Dat ik mij voor m'n kop kan slaan bij het idee dat ik niet heb doorgezet... De tijd zal het leren... Ben misschien ook een beetje bijgelovig. Tijdens de zwangerschap van de tweede (wij wisten het geslacht niet) heb ik mij vaker afgevraagd of dat mijn laatste zwangerschap zou zijn. Ik heb voor de zekerheid maar afscheid genomen, ben er van uitgegaan dat die zwangerschap de laatste zou zijn. Ik heb tijdens die zwangerschap gevraagd om een teken. Ik dacht: als het een meisje is, zie ik het als teken dat ik er na mijn dochter mee moest ophouden.Mocht het een jongetje zijn, dan is het een teken dat ik voor een derde kindje kan gaan. Aangezien het een meisje is geworden, durf ik het een klein beetje om die reden niet aan. Ik weet het: ik ben gek! haha... Ik ga aan de studie.

 

Suzy Q


Posted: 19:03, 2/1/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

New Year Blues

Daar is ie dan; het nieuwe jaar. Heb een sobere (lees: eigenlijk best wel saaie) jaarwisseling gehad. Ik had een chocolade taart gebakken, oliebollen gehaald voor enkele familieleden die langs zouden komen. Uiteindelijk kwam het grootste deel veel te laat, rond 23:00u en hebben we tot 0:00u alleen maar tv gekeken. De conference van Lebbis en Janssen was wel ok. Heel veel gelachen. Maar heb mij meteen voorgenomen om het volgend jaar anders te doen. Weet nog niet hoe, maar zoals gisteren kan echt niet. Kom op! Ik ben een jonge vrouw, ik moet er op uit... Hoezo op oudjaarsdag taart bakken en met kopjes thee op het nieuwe jaar wachten? Had de thee graag willen vervangen door iets met ..%, maar allerlei kwaaltjes belemmeren mij daarin. Het is wel triest hoor... Maar goed, rond 0:00 kids wakker gemaakt om ook van het vuurwerk te genieten. Om 0:00u een slokje champagne en met een concert van John Legend op de achtergrond, kwam er gelukkig wat meer leven in de tent. Misschien hadden wij de champagne eerder moeten doen ...

Ik weet niet precies wannneer, maar bijna ongemerkt werd mijn mood overgenomen door verdriet. Ik dacht aan precies een jaar geleden toen de ellende met mijn vader goed begon. Hij is anderhalve maand later op 17 februari overleden aan kanker. Verder drong het tot mij door dat het dit jaar erop of eronder is voor wat mijn studie betreft. Mijn scriptie moet in mei af zijn en ik moet er nog behoorlijk wat aan doen. Vervelender is het dat het hoofdstuk dat ik nu moet schrijven niet vlot. Writers-block misschien? We zien wel. Heb mij voorgenomen de studie morgen weer op te pakken na een lange pauze door feestdagen e.d. Vandaag nog lekker genieten van een vrije dag en de kids. Niks stress, niks huis schoonmaken (dat moet ook echt gebeuren, zucht). Wij gaan lekker relaxen. Happy New Year!

 

Suzy Q


Posted: 19:20, 1/1/2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Voornemens

2006 is voor ons beiden een zeer bewogen jaar. Benieuwd naar wat 2007 ons brengt. Spannend, we hebben in ieder geval het gevoel dat het een belangrijk jaar wordt. Vandaag voorgenomen dat we samen gaan sporten. Staat hoog op de lijst en moet nu echt gaan gebeuren, voordat we niet meer om de putjes heen kunnen. Na elk 2 kinderen gehad te hebben is dat er een 'klein' beetje bij ingeschoten. Een ander voornemen is om meer onder de mensen te komen. Het sporten zal ons daar bij helpen en misschien deze weblog ook.

 

Suzy Q


Posted: 19:47, 31/12/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

Hoe het begon...

Wij (Suzy Q en ik) spenderen veel tijd aan de telefoon om het leven en dat van vrouwen in het bijzonder te bespreken. Onze gesprekken gaan echt overal over, bevallingen, de zin van het leven, mannen, moeders en politiek. Overal hebben we wel een mening of theorie over en we zijn het ook vaak met elkaar eens. Tijdens een telefoongesprek vandaag - dat al meer dan een uur duurde  - kwam spontaan het idee op dat we onze hersensspinsels eigenlijk ook met andere vrouwen zouden moeten delen. Aanvankelijk bedachten we dat we een soort vrouwenclub zouden kunnen oprichten, maar dat is niet heel praktisch en bovendien zou het aantal leden dan beperkt zijn. Het internet biedt echter de mogelijkheid om onze ideeen met veel meer vrouwen te delen. Vandaar het onstaan van deze weblog. Ben erg benieuwd waar het ons (vrouwen) heen leidt! Lioness



Posted: 01:08, 30/12/2006
Comments (0) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer