Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Gedachten dromen, dromen denken

To take for granted

08:02, 18/12/2015 .. 0 comments .. Link

Lang geleden dat ik hier iets heb geschreven, dat ik wat heb geschreven. Wat er gebeurd is? Het leven!

Een zwangerschap die veel energie heeft gekost, maar wat ons een prachtig mooi meisje heeft gegegeven. Hormonen die opspelen, kans op een post natale depressie, opnieuw wekelijkse therapie... Het was een zwaar maar bijzonder jaar; nieuw leven, oude patronen. Zorg geven, zorg ontvangen. Samen zijn, maar zo alleen....

Bijna 2015 voorbij dus de hoogste tijd om te kijken waar ik nu sta, wat ik nu voel...

Ik voel liefde; liefde voor mijn dochter;

Ik voel me dankbaar dat ons zoiets moois is toe vertrouwd;

Ik voel me opgelucht dat ik niet meer in Hellendoorn werk;

Ik voel me waardeloos omdat ik geen werk meer heb;

Ik voel me vurig omdat ik weet wat ik in onze relatie wil;

Ik voel me gefrustreerd omdat het me niet lukt dit te uiten;

Ik voel me verontrust dat ons dit niet lukt

Ik voel me onbegrepen; gefrustreerd door onbegrip...

En als ik dit zo typ, zie ik dat ik veel gevoelens heb, die minder prettig zijn, die voortkomen uit behoeftes die niet vervuld zijn. Ik voel alsof ik voor vanzelfsprekend wordt aangezien. Het is vanzelfsprekend dat ik thuis ben bij liefje, dat ik voor haar zorg, dat ik weet wat ze nodig heeft. Het is vanzelfsprekend dat ik thuis ben, het eten klaar heb voor lief als hij thuis komt, het huishouden doe, thuis blijf als hij weg wil/moet. ik wil niet vanzelfsprekend zijn, ik wil dat ze me nodig hebben, dat ze me waarderen, dat ze me zien. Dat  ik het waard ben om de telefoon, tablet, werk, voetbal voor aan de kant te zetten. Ik wil me weer bijzonder voelen, ik wil me weer geliefd voelen. Ik wil geen seks, ik wil geen liefde bedrijven als ik me zo voel. Je maakt dat ik me minder waardig voel en bent opje teentjes getrapt als ik van me af bijt... Lief, ik vind dat je me niet op waarde schat, ik voel me als vanzelfsprekend in je leven en dat vind ik een heel vervelend gevoel. Ik zou het zo fijn vinden als we met elkaar konden praten als volwassenen, wat jou dwars zit, wat mij dwars zit. Ik ervaar dat jij meer bromt, meer een defensieve houding aanneemt, je hebt op het moment een kort lontje volgens mij... komt dat door mij? Omdat ik vol zit met irritaties, me niet bijzonder voel, me niet jouw vrouw meer voel, maar meer de vrouw die er altijd is voor mij en mijn dochter, dus kan ik gaan en staan waar ik wil. Je hebt een baan, je hebt een hobby, je hebt vrienden, wees dankbaar, wees blij, wees enthousiast, wees betrokken, maar vergeet mij niet... En vergeet je afspraken met mij niet...

Ik moet blijven praten zeg je altijd,  maar ik heb het gevoel dat je niet echt luistert. Gisteravond wou ik met je praten, ik voelde me zo alleen en waardeloos toen jij op de tablet fey ging kijken. Je gaf aan wel twee dingen tegelijk te kunnen. Dan hoeft het voor mij niet meer, dan sluit ik mezelf met mijn irritaties wel op in mezelf.... Hoe zou jij het vinden als je van 8 tot 22.30 werkloos alleen thuis was geweest met je meisje, terwijl ik gezellig na werktijd een kerstborrel had, en eenmaal bij thuiskomst nog even achter de naaimachine kroop, want ik kan ook wel twee dingen tegelijk... Ik vond het niet fijn, ik heb het al eerder aangegeven, maar ik vind het verschrikkelijk die telefoons of iPad in bed. Nog even een filmpje kijken, ik voel me waardeloos en verschrikkelijk lelijk op ao'n moment. Kijk je mee, ja lief, in de hoop dat je dan aandacht hebt voor mij. Zo zou het niet moeten zijn volgens mij, ik wil het in elk geval niet zo. 

 

Maar misschien zie ik het alleemaal wel verkeerd, en geef ik jou van alles de schuld, terwijl jij er niets aan kunt doen. Jij ervaart het vast anders, mag, ik geloof je dat het niet zo zwart wit is als ik het nu zie, geloof je mijn gevoelens ook? Neem je me serieus of is dit vanzelfsprekend Hermien gedrag en wacht je tot de bui weer overwaait.

 

Lief, om helemaal eerlijk af te sluiten, mijn ouders weten van mijn onvrede. Hoewel ze zeggen dat het beter te geven is dan te nemen, ben ik daar welkom met Jette mocht het zover  komen dat ik een time-out nodig heb. Ik wil namelijk geen slaande ruzie. Ik wil als volwassenen met elkaar praten. Ik wil je geen pijn doen, ik wil je duidelijk maken dat ik zo niet veel langer verder kan. Ik wil een man op wie ik kan bouwen, die voor me zorgt, ik woil een man man die ons op de eerste plaats heeft staan. Waarvoor niets ter wereld belangrijker is dan zijn gezin. Werk kan hem vragen over te werken, te schuiven met dagen, dat wil hij best, mits hij zijn gezin er niet tekort mee doet, amders staat hij op en zegt, dat kan niet. Punt. Ik wil een man die zegt tegen de voetbal, je bent de mooiste bijzaak in het leven, ik doe graag veel voor je, maar mijn gezin komt eerst, ik werk 40 uur, ga naar school  ik train en zit in het bestuur, maar ik houd graag tijd vrij voor mijn gezin... 

 



This too shall pass

08:57, 18/12/2014 .. 0 comments .. Link

 

Ik ben zwanger!

Zwanger.... Wauw...
Wat mooi,
wat spannend,
wat een emotionele achtbaan.

Ik voel me anders, ik voel me niet mezelf en dat beangstigd me, meer dan ik kan aangeven bij iemand omdat ik me dan snel schuldig voel omdat het kan klinken alsof ik niet blij ben met deze zwangerschap... Want laat dat voorop staan dat ben ik wel! Ik ben enorm dankbaar dat er ons een kindje toe wordt vertrouwd, dat er een kindje mag groeien in mijn buik. Zo bijzonder, maar tegelijkertijd zo beangstigend.

Mijn gevoelens lijken niet meer van mezelf, ze lijken mijn hoofd over te nemen. Daarbij ben ik ontzettend moe. Gewoon op... Zo op dat ik niet kan rusten omdat mijn hoofd een chaos is. Ik kan niet meer de energie opbrengen om mijn hoofd rustig te krijgen. Ik kan niet meer zo verder.

Ik ben bang, ik ben bang dat ik een miskraam ga krijgen, daardoor kan ik niet optimaal genieten, ik ben bang dat het mis gaat dat ik me ga hechten aan dit kindje en dat het er niet gaat komen. Dat ik me verheug op iets wat me weer afgenomen wordt. Tegelijkertijd ben ik bang doordat ik dit denk dat dit denken een miskraam in de hand werpt.

Ik ben verdrietig omdat ik niet durf te genieten. Ik ben gespannen omdat ik wil weten of het goed zit, of ik blij mag zijn.

Ik ben zo moe dat het niet te omschrijven valt, in mij gebeurt van alles, constant lage buikpijn, bij lang staan lage rugpijn, mijn maag van streek om de paar uur een paar uur misselijk, spugen als ik te lang niet heb gegeten... Dan lees ik op internet dat het heel normaal is, dat ik dus echt zwnager ben en langzaam maar zeker durf ik het te geloven.

Vandaag ook met B.J gepraat, over werk en zwanger zijn, over de toekomst met een kindje. Hij geeft aan dat ik me nu zorgen moet maken over mezelf, dat ik mezelf moet gaan vertrouwen. Dat ik het best kan, maar dat ik mezelf rust moet gunnen en geven en vertrouwen moet hebben in de toekomst. Dat het een opeenstapeling van gebeurtenissen is,
het is eerder donker waar ik altijd al slecht tegen kan (winterdepressie)
Problemen op het werk die het me moeilijk maken.
Een beginnende zwangerschap met alle hormonen.

Ik moet de komende weken
- op het werk niet meer doen dan hoogst nodig is.
zorgen dat ik een klein beetje energie overhoud zodat ik wel kan rusten, omdat wat ik de afgelopen weken deed het volgende is; ik verbruik al mijn energie zodat ik op het moment ik aan het rusten toe kom ik niet meer rusten kan.. Ik ben dan ver over mijn grens heen wat mijn emotionele toestand geen goed doet. Ik blijf dan op de bank hangen en voel me schuldig naar mezelf toe omdat ik niet goed voor mezelf zorg, maar ik ben zo moe dat ik simpelweg niet meer naar boven kan lopen.
Beter met manlief communiceren over wat het met me doet, wat ik van mezelf verwacht en wat ik van hem nodig heb. Het mopperen op hem vind ik heel vervelend en kost me heel veel energie omdat ik er lang mee blijf rondlopen.
Thuis op tijd naar bed gaan, en niet te lang blijven zitten omdat dat gezellig is voor manlief, wan hierdoor slaap ik te laat en ben ik niet vermoeid genoeg om direct in slaap te vallen.
Kijken naar mijn dagplanning in vergelijking hoe ik mij die dag voel. Als ik moe ben na een avonddienst blijven liggen en als ik een vroege heb gehad iets makkelijks kiezen om te eten.

Waarom ik zo moe ben;
De mij zo bekende winterdip zorgt bij mij altijd voor minder energie en negatieve gevoelens.
Mijn lichaam is druk bezig om een placenta te maken voor ons kindje, ruimte te maken voor de baarmoeder, mijn baarmoeder is aan het groeien, mijn darmen verplaatsen, hormonen worden aangemaakt en mij lichaam moet hier enorm aan wennen. Mijn borsten zijn contant gespannen en groot, wat maakt dat de spieren in mijn nek zich aanspannen waardoor er hoofdpijn komt.
Daarnaast is zwanger zijn zo'n spannende en levensveranderende gebeurtenis wat maakt dat mijn hoofd heel vol wordt. Mijn gedachtes staan niet meer stil, van blijdschap tot paniek. Het idee dat niemand mij begrijpt omdat ik mezelf niet begrijpen kan.

Wat heb ik nodig;
Rust (dus weinig afspraken maken de komende weken) saai maar wel erg nodig.
Steun (begrip ook al begrijpen mensen het niet)
Duidelijkheid (wat verwacht manlief van mij, wat verwacht ik van hem)
Iets te eten bij bed, zodat als ik beroerd ben ik iets kan eten. Nu weet ik dat manlief een ontzettende hekel heeft aan eten in bed, dus dat wordt lastig omdat ik bang ben dat hij denkt dat ik dat wil omdat ik er altijd om loop te zeuren, dat ik nu een excuus heb. Maar dat is het niet, ik vind het zo moeilijk omdat hij niet weet hoe ik mij voel.... En ik hang niet constant kotsend boven de wc pot(gelukkig niet) en ik zie er veel minder beroerd uit dan mn zus bijvoorbeeld. En manlief doet al zoveel. Hij zorgt dat het thuis netjes en schoon is, hij doet de was, hij zorgt voor mij zonder dat ik het hoef te vragen. En als ik het hem dan vraag komt het er vaak zo beroerd uit komt dat het klinkt voor hem alsof ik niet zie wat hij doet, ik zie het wel, maar ik kan daadwerkelijk echt even niet beter...

 



today is today, tomorrow will be better!

15:39, 7/10/2014 .. 0 comments .. Link



what a day

15:13, 7/10/2014 .. 0 comments .. Link

Wat een dag…

Dat een gesprek met een leidinggevende zo kan lopen. 12 augustus je vertrouwen beschaamd, je naam genoemd richting een collega en daar gigantisch kapot van zijn… Dan bijna 2 maand later, 3 verzette afspraken van haar kant later kom je nog eens mega op de koffie… Hoe had ik ook anders kunnen verwachten, hoe heb ik zo stom kunnen zijn om te denken dat mijn waarheid, de waarheid ook haar waarheid is. Wat kunnen mensen elkaar vervelende dingen aan doen. Hoe had dit ooit goed kunnen aflopen vraag ik mezelf af, maar dat is achteraf. Een gesprek waar ik zelf helemaal geen heil in zag, waarbij mijn enige doel was mijn hoofd boven water te houden en vast te houden aan mijn waarheid en verdere beschadigingen te voorkomen had misschien ook wel nooit goed kunnen aflopen.  Normaal contact heeft het in ieder geval me niet opgeleverd.

Ik begrijp het ook niet, zij wou zo graag hierover in gesprek met mij, maar we zijn niet verder gekomen dan het betrekkingsniveau. Een welles nietes spelletje werd het.Als ik dan begon over het achter ons laten begon ze net zo hard weer. Maar het is klaar nu. Ik heb een goed gesprek willen voeren maar het was kansloos. Je hebt geprobeerd met kapot te maken, bewust of onbewust dat laat ik in het midden. Het is je bijna gelukt, maar ik gun je de eer niet. Ik gun je die controle over mijn leven niet. Ik laat je niet nog een dag van mijn leven verpesten door ziek thuis te zitten. Ik voel me niet gezien door jou en door de teamcoach die er als 3e persoon bij zat. Je probeerde me woorden in de mond te leggen, ik hoefde alleen maar te bevestigen dan had jij je zin gehad. Maar ik kon het niet, ik kan niet de waarheid verloochenen…

A,

Waarom wou je dit gesprek met mij? Wou je dit gesprek om me op te bouwen, onze band te verbeteren? Om onduidelijkheden op te helderen? Om mijn kant van het verhaal te horen? Stond jij daar vanmorgen bij het opstaan open voor? Of ben je het gesprek in gegaan met oogkleppen op, overtuigd van jou waarheid, niet bereid te luisteren naar mijn waarheid. Ik had dit gesprek voorbereid, geoefend, uitgeschreven. Ik had besloten me niet te verleiden tot een welles nietes spelletje, besloten om geen discussie met je aan te gaan. Een gesprek te houden tussen twee volwassenen.. Maar helaas het liep anders. Het verliep zo dat ik me hier nooit goed op had kunnen voorbereiden. Ik had me hier nooit juist toe kunnen wapenen. Je maakte het verhaal zo dat ik me enorm ongelukkig voel. Je vertelde me dat je dacht dat ik het zelf had ingevuld. Dat ik zelf achteraf mijn naam heb ingevuld doordat je met een collega over mijn casus sprak. Maar dat is niet het geval, en dat is iets wat ik niet ga toegeven. Dus mijn antwoord is en blijft; ik snap waar je naar toe wilt, maar zo is het niet gegaan. En weer begon je overnieuw. Dat ik naar je moest luisteren. Ik mag je niet onderbreken, want dat vind je niet netjes. Weer snap ik donders goed waar je naar toe wilt, maar zo is het niet gegaan… Jij hebt mijn naam genoemd. Mijn collega weet dit, ik weet dit, en diep in je hart weet jij het ook. Je hebt een fout gemaakt, een fout die je vandaag had kunnen herstellen door samen met mij naar de toekomst te kijken. Maar toen ik voorstelde om het achter ons te laten begon je opnieuw, dat het niet zo is. Dat je er voor in het vuur durft te springen dat jij mijn naam niet hebt genoemd. Mijn reactie, spring maar in het vuur. Ik heb het geprobeerd met een open houding naar je te luisteren. Omdat jij dit gesprek wilt. Jou doel van dit gesprek is me nog steeds niet duidleijk. Had je ec ht verwacht mij te kunnen overhalen… Dan ken je me wel vreselijk slecht… Toen ik me jou doel van ons gesprek vertelde namelijk normaal contact, gaf je aan hier niet in mee te kunnen. Je blijft bij jou gelijk. Daar heb je het recht toe, net als ik het recht heb in mijn gelijk te blijven. Mijn waarheid telt.

Na een pauze in het gesprek van mijn kant, ik had al na een paar minuten in de gaten dat het gesprek niet zo leip als zou moeten, kwam ik terug en begonnen we weer van voor af aan. Ik gaf aan dat we er niet uit kwamen, weer begon je opnieuw. Je betrok er het bedrijfsmaatschappelijk werk bij, wat aangaf volgens jou hoe kwetsbaar ik ben. Waarom betrok je dat bij het gesprek? Omdat je wist dat me dat zou raken? Hoopte je dat ik hier op in zou gaan? Dat dit me laaiend zou maken. Je begon over het team waar ik problemen mee heb, welke ik met jou heb besproken. Dat het wel heel dom zou zijn mijn naam te noemen omdat je mijn positie in het team kent. Ik gaf toe dat dit inderdaad heel dom was, maar dat liegen mij niets oplevert. Ik heb er niets aan me bij mijn waarheid te houden, ik heb er niets aan jou kapot te maken. Als jij mijn naam niet had genoemd had ik dat toegegeven, zo eerlijk ben ik. Ik ben open, lief, eerlijk en betrouwbaar. Ik geef iedereen een kans, soms met nare gevolgen maar ik ben trots op die eigenschappen. Ik geloof in een hemel in God, en ik geloof dat de waarheid overwint. Toch kwamen we niet verder. Je gaf aan het niet achter je te kunnen laten, dat je dat te makkelijk vond. Ik kan je vertellen dat dat moelijker is dan een welles nietes spelletje spelen. Toen ik opnieuw aangaf te stoppen met het gesprek begon je over dat je wist hoe het zit. Dat ik met het team mee was gegaan. Op deze opmerking van jou ben ik maar niet ingegaan. Ik heb mijn spullen gepakt en ben weggelopen. Voor de tweede keer uit dit gesprek, deze keer om niet weer terug te gaan.

Ik heb geweldig lieve collega’s, die in mij geloven, die mijn kwaliteiten zien. Ik ben een goede begeleider. Ik ben een loyale medewerker. Ik heb een goed gesprek met je geprobeerd te voeren, helaas kwam het niet verder dan welles nietes en heeft het ons beiden niets positief opgeleverd.

Groet, H

En nu? Hoe verder? Ik mag me van mezelf niet zielig vinden. Ik ben niet zielig. Ik had dit kunnen verwachten. Dit gesprek had voor mij niet gehoeven, het heeft veel meer onrust, slapeloze nachten en menig onrustig uurtje veroorzaakt. Wat mij betreft hadden we het laten rusten. Had ik het begraven en er nooit meer over gehad. Dát had mijn functioneren geholpen, dit niet… Nu zoek ik hulp, hulp bij familie, vrienden, collega’s bij het bedrijfs maatschappelijkj werk om dit onrecht te behappen zodat ik aan het werk kan blijven. Dat ik jou kan laten zien dat ik sterker ben dan jou ideeen. Ik laat me niet kapot maken door jou. Ik gun je dat plezier niet…

Oh ja en I,

Van jou had ik meer verwacht. Je kwam samen met A. binnenlopen en je ging samen met haar weg. Wat had ik het op prijs gesteld als je zelf was gekomen, want zeg eens eerlijk, was je al beïnvloed? Had A. je al van alles verteld? En als dat is gebeurd (hoe kan het anders als je al met z’n tweeën hebt gesproken) heb je mij de kans gegeven dit ook 1 op 1 aan jou te vertellen? Ben je als persoonlijke teamcoach nog even gebleven na het gesprek om te kijken hoe het met mij ging? Want ik ben kapot gegaan. Gelukkig niet waar A. bij was, maar bij collega’s. Ik heb gehuild, gescholden en gevierd.. Had je niet kunnen ingrijpen? Had je niet kunnen zeggen dat we verder moeten kijken? Had je niet enige vorm van reactie kunnen geven waardoor ik me gesteund voel? Wat vind je van het gesprek? Is het zo gelopen als je dacht? Wat had je anders willen zien. Heb je mijn pogingen gezien om wat van het gesprek te maken? Wat vond je daarvan. Kun je mij de bevestiging geven dat ik een goed gesprek heb neer gezet. Dat ik de verstandigste was door niet in het welles nietes spelletje te verzanden? Of hoorde je alleen A haar waarheid, onderbouwd met mooie psychologische woorden waarvoor ze heeft geleerd? Ik vraag me echt af, heeft mijn verdriet jou geraakt? Ik ben niet zielig, maar wel gewond…

Groet H.


Hoe heb ik gehandeld?

Goed! Ik heb direct na het gesprek steun gezocht bij een collega die van de situatie af wist. Ik ben naar huis gegaan en heb voor mezelf gezorgd. Ik heb mijn man gebeld, ik heb mijn betrokken collega gebeld. Ik ben gaan slapen en gaan schrijven, meer had ik niet kunnen doen!

 



chaotic

14:37, 26/8/2014 .. 0 comments .. Link

Chaos… chaos in mijn hoofd, gedachten tuimelen over elkaar heen. De een positiever en een ander veel te negatief. Ik wil niet meer, ik kan niet meer, hoe moet ik verder. Hoe moet ik uitleggen wat mij dwars zit, wat zit mij eigenlijk dwars? Houd je huis netjes, dan wordt het in je hoofd wel rustiger. Klopt, maar op het moment, als ik om me heen kijk zie ik een redelijk nette kamer; hey van die leuke deken wil ik een kussenhoes maken, zou dat wel kunnen, het is gebreid, mama vragen. Maar niet vandaag, want morgen is ze jarig. Dus morgen ook niet en donderdag en vrijdag moet ik werken, volgende week. Jah volgende week heb ik vakantie, dan kan ik het mooi doen. Oke, goed plan, blijft het daar dan nog een week liggen? Of ruim ik het nog op? Even laten liggen, manlief laten zien. Voor me staat de wasmand, liggen enkele lege plastictassen welke me herinneren aan het winkelen van vanmorgen. Fijn, even wat nieuwe spullen gekocht voor in huis. Op de tafel staat de kaartendoos, ligt de ipad aan de lader, de laptop tik ik nu op ook aan de lader. Er ligt nog een boek en enkele papieren van het ziekenhuis. Ook een scrapbook, klaar om versierd te worden, maar eerst even dit stukje tikken. Chaos, in mijn hoofd en in mijn huis, chaos is een groot woord, maar netjes is het niet. 5 minuutjes opruimen, maar ik kan niet, ik kan niet meer, mijn hoofd zit vol, mijn handen willen niet, kunnen niet. Hoe is dat toch mogelijk, dat je perfectionistisch bent, maar niet kunt ordenen, je huis niet langer dan een dag opgeruimd kunt laten.

Eerlijk is eerlijk het is veel erger geweest, en vandaag ben ik ook met 5 minuten echt klaar en ligt alles op zijn plek, dus eigenlijk gaat het best goed.

Wat me daadwerkelijk plaagt in mijn hoofd, waardoor ik moe ben, ‘verlamd’ van ben is mijn werk. Ik stel zulke hoge eisen aan wat ik doe,, ik reflecteer op elke zucht die ik laat, elke handeling die ik maak, wordt in mijn hoofd nog even weer afgespeeld en (grote kans) afgekraakt. Want wat ik doe is niet snel goed genoeg, helemaal niet met deze chaos in mijn hoofd… Dan lijkt de wereld meteen een beetje grijzer. Gelukkig nog niet zwart. Bewoners spoken door mijn hoofd, terwijl ik gister echt rustig heb gewerkt, geen gekke dingen gedaan, geen reflecties getypt, geen extra taken gedaan, maar toch… had ik dat wel gedaan, had ik me dan niet beter gevoelt. Waarschijnlijk niet, ik ben lekker bezig mezelf de grond in te boren. Had ik dat wel gedaan, had ik rustiger aan moeten doen, nu heb ik het niet gedaan zorgt het ook voor onrust.

Vanmorgen naar bjb geweest, daar gepraat over het werk, over vertrouwelijkheid van gesprekken die geschonden worden. Ik mag daar boos, verdrietig, teleurgesteld over zijn, maar moet wel weten dat ik goed heb gehandeld. Dat het niet mijn fout is dat een leidinggevende een vertrouwelijk gesprek door brieft aan een collega. Die leidinggevende is verantwoordelijk voor haar eigen daden. Hoef ik me niet schuldig over te voelen. Vertrouwelijk is een gesprek wanneer het niet mag uitlekken, wanneer er dingen besproken worden die niet voor derden bestemd zijn. Als dat binnen ZA niet mogelijk is, wil ik daar dan blijven werken? Kan ik daar dan blijven werken? Volgens bjb hoef ik me dit nu niet af te vragen, is dit niet waar het omdraait. Het draait erom dat ik rust in mijn donder krijg… Rust door planningen te maken, door planningen af te stemmen op de chaos in mijn hoofd. Door naar mij zelf te luisteren, me niet rot te reflecteren, maar te kijken wat ik voel, en mijn programma daarop aan te passen. Vandaag dan maar even geen huishouden (straks die 5 minuten opruimen) maar even voor mezelf zorgen. Mijn scrapbook maken voor de nieuwe huisopdracht van bjb. Positieve dingen schrijven. Dat helpt… Net als loslaten en minder hard werken… Maar hoe dan? Dat zegt niemand erbij, hoe het dan moet. Hoe ik dat dan moet gaan aanpakken, waarschijnlijk omdat ik hier dan vast in door ga slaan, mezelf nog meer ga reflecteren. Misschien moet ik het verleden loslaten…

Loslaten… LAAT LOS!! Het veroorzaakt bij mij een soort naar onderbuik gevoel. Loslaten kan ik namelijk niet, het woord veroorzaakt een tegenovergesteld gevoel, een gevoel van spanning, hoofdpijn, stijve spieren, een gebit dat strak op elkaar geklemd staat. Loslaten, wordt dat dan te pas en te onpas gebruikt? Of is het echt zo makkelijk en zie ik het gewoon niet. Loslaten van gedachten, me niet langer meer druk hoeven maken over gebeurtenissen in het verleden, maar verder gaan in de toekomst. Zou dat het leven niet veel lichter maken, zou dat niet veel fijner zijn. Zou het niet helpen om op mijn werk inderdaad een stukje minder hard te werken in mijn hoofd. Dat goed, goed genoeg is, dat ik niet gereflecteerd hoef te worden door mezelf? Zou dat geen rust geven? Zou dat niet een heel groot deel van mijn onzekerheid wegnemen, als ik niet steeds mijn eigen kritiek schreef over mijn eigen dienst. Als ik zou stoppen mezelf te vergelijken met anderen, zou dat niet prettig zijn?

Wie ken je die precies zoals jij bent? Precies zoals jij denkt, zoals jou voelt, zoals jou beweegt, zoals jou beleefd? Niemand… Je bent wie je bent, je bent mooi zoals je bent, je bent goed zoals je bent, je doet je werk goed zoals je het doet, je hoeft niet meer te verlangen. Je hoeft geen ander te worden, je bent jezelf, je hebt een hekel aan loslaten en dat is prima, maar misschien is het tijd die ander los te laten en jezelf te zijn…



You are my all in all

10:41, 5/8/2013 .. 0 comments .. Link

Liefste lief,

Het zijn de kleine dingen die maken dat ik van je hou, het zijn de kleine dingen die maken dat ik me aan je irriteer.

Ik hou van je, om die kus op het voorhoofd, ik hou van je omdat je de was doet. Ik hou van je omdat je voor werktijd al iets in het huishouden doet. Ik hou van je omdat jij jij bent!

Ik irriteer me aan de wastrommel die volgestopt zit met  nieuwe witte kledingstukken en een oud paars kussentje (hoezo wordt die gewassen??). Dan zucht ik, ik word verdrietig, omdat ik zuinig ben op dat nieuwe jasje. Ik laat hem niet voor niets liggen bij de was, die past niet bij gekleurde kledingstukken. Die past niet bij een stugge spijkerbroek. Dat is de reden dat mijn jurkjes pluizen, dat wit grauw wordt, dat de prints van jou T-shirts loslaten. Ik hou van je dat je de was doet, maar ik zou nog meer van je blijven houden als je dat met wat meer zorg zou doen. Wassen is meer dan de machine volstoppen, mits je wilt dat de kleding mooi blijft.

En tegelijkertijd dat ik dit schrijf weet ik, je wordt teleurgesteld, je vindt dat je nooit wat goed doet. Je wordt verdrietig en trekt je terug. Liefste lief, feedback ontvangen is niet je sterkste punt. Terugzien op je eigen handelen ook niet. Voor deze keer moet ik je spiegel zijn, want de irritaties lopen binnen mij hoog op, dat je ook maar weinig kunt doen voordat de grens bereikt is. Dan denk ik aan het voorbeeld van de pannetjes, als het pannetje 1 is, duurt het nog wel even voordat de boel overkookt, maar omdat ik met mijn irritaties constant tegen het kookpunt aan zit, krijg je elke keer dat de boel even overkookt…

 Liefste lief, je bent mijn geweldige man. Ik zou je voor geen goud willen missen! Daarom deze feedback. Ik baal echt van de manier waarop je met je studie omgaat. Je studie zou op nr. 2 moeten staan. (ik wil plek nr. 1 zijn) Doet het dat? Waaruit blijkt dat? Dat je mij en je moeder vertelt dat je je wel ingeschreven hebt, wat blijkt niet zo te zijn als ik je met de neus op de feiten druk? Een mail dat het voor 1 juli moet gebeuren negeer je gewoon. Wat ik daar voor conclusie uit trek, dat het je niet genoeg interesseert, dat je drukker bent met andere zaken dan met je studie. Dat moet je hoogste prioriteit hebben!! Je kunt het halen, je haalt nu nog geen derde uit je eigen kunnen met betrekking tot je studie. Ik begrijp heel goed dat je bang bent te falen, maar door die angst verlam je, door die angst beperk je jezelf. Geef jezelf die schop onder je kont, praat positief tegen jezelf dat je het kunt. Betrek mij bij je studie waar nodig. Doe het niet alleen, vraag mij om hulp, steun, plannen etc. . Laat me je helpen. Je verzuipt in je gedachtes als ik over je studie begin. Ik durf er vaak niet over te beginnen, bang voor spanningen, bang voor een ‘boze, teleurgestelde, chagrijnige’ Rick. Als jij je studie niet op nr. 2 zet, waarom geven we dan bijna 2000euro per jaar uit. Je hoeft er niets mee te doen, als je dat papiertje maar eens binnen hebt. En je hebt de hersens, je hebt het niveau, laat het nou eens zien. Verman je, zet je schouders eronder en ga ervoor, 100%! Geen angst, geen twijfel, want je kunt het! Jij bent liefste lief en jij bent de beste!

 Als je net zo voor je studie zou vechten als voor een plaats in het 2e elftal van Daarle, was er geen twijfel, geen zorg bij mij. Je gaat gewoon 16 v.d. 18 keer trainen in een maand, of ze je nu willen of niet, je staat op dat veld en zorgt dat ze niet om je heen kunnen. Waarom doe je dat niet meer, er zo voor gaan, er zo invliegen. Je wordt boos als ze je in een verkeerd team hebben ingedeeld, en je zult ze bewijzen dat ze dat hebben gedaan. Misschien ligt het ook aan een stukje communicatie van jou kant, ik kan 1x per week trainen en zaterdag wedstrijden voetballen (zo heb je het tegen mij gezegd) Dus dan kan ik me voorstellen dat ze je bij een 3e en 4e indelen, want je bent immers niet meer zo vaak in Daarle. Dat is niet leuk, maar zo is het wel. Je communicatie kan daarin veel verschil maken. Heb je ze letterlijk verteld dat je in het 1e of 2e wilt voetballen? Dat dat je doel was voor na de zomerstop? Of heb je het een beetje op zijn beloop gelaten, met dit als gevolg? Kun je daarin verbeteren? Denk ik wel, je had Gerrit gewoon kunnen bellen i.p.v. een sms’je naar Geert en een facebook bericht naar hem. Dan had je ballen gehad, dan was je duidelijk geweest!

 Ik hou van je om het werk wat je verzet, post en konijn het kan allemaal niet op. Ik hou van je als je daarnaast ook nog tijd met je maten en familie door kan brengen, ik hou van je dat je ons sociale leven onderhoud. Ik waardeer het enorm hoeveel waarde jij daar aan hecht. Ik hou van je dat je bij mij in de rust kunt komen. Ik vind het heerlijk om te zien, dat jij je bij mij zo goed voelt dat je rustig wordt. Het irriteert me dat ik vervolgens je lange werkweek moet bekostigen met jouw moeheid, begrijpelijk maar niet altijd even leuk. Werken is leuk Rick, maar leef je om te werken of werk je om te leven?

 Als ik je dit laat lezen, daar ben ik op het moment van schrijven nog niet over uit, ben je nu dan boos, geďrriteerd of me dankbaar voor mijn ongezouten mening? Voor mijn feedback. Ik zou het vreselijk vinden als je boos bent, of geďrriteerd, maar ik denk dat de kans groot is. Heb ik gelijk? Hoe voel je je? Ik zou je willen vragen te willen reageren ook al ben ik bang voor je reactie.

Er zijn vaak honderd redenen om iets niet te doen, maar juist die ene reden om het wél te doen zou al genoeg moeten zijn. Het zou toch heel treurig zijn als je spijt krijgt van dingen die je niet hebt gedaan, want van alle dingen die je wel doet, kun je uiteindelijk alleen maar iets leren.

En na deze uitspraak besluit ik het je te laten lezen, om je mee te nemen in de kronkels in mijn hoofd met betrekking tot jou mijn liefste lief. Je bent alles in mijn leven waar ik voor leef, je bent mijn hemel, mijn aarde, je bent als de bloemen en je bent als de maan. Ik hou van je!

 Ik heb het nodig om voor de komende maanden even afspraken te maken. Hoe gaan we verder? Wat zijn jouw prioriteiten en wat zijn mijn prioriteiten? Hoe gaan we dat invullen. Hoe ziet onze agenda eruit? Hoe ziet jouw studie, werk en voetbal eruit? Hoe ziet mijn werk, studie, zwemmen eruit? Hoe stemmen we de week zo af dat we elkaar zien, dat we tijd en zin voor elkaar kunnen hebben?

 

 



cry your eyes out

12:13, 29/4/2013 .. 0 comments .. Link

Een beetje verdrietig voel ik me, gekwetst misschien ook. Nee niet misschien ik voel me gekwetst en dat maakt me verdrietig. Vrijdag met 2 meiden uiteten en naar de bios geweest. Het was best oke, maar ik vond het heerlijk dat ik weer naar huis kon. Ik heb ze niet veel meer te vertellen. Hoe het echt met me gaat willen ze niet weten. Dus vertel ik ze dat ook niet. En over oppervlakkigheden ben ik wel een keer uit verteld. Ze vertellen zelf ook zo weinig. Dus er waren stiltes, van die ongemakkelijke stiltes waar je niet mee kunt. Zelf niets meer te vertellen, zij blijkbaar ook niet.

Dan zie ik vandaag op facebook dat ze samen op vakantie gaan, hadden ze dat niet kunnen vertellen. We hebben het nog over vakantieplannen gehad… Maar ze zeiden er niets over. En dat steekt me, dat 2 van wat ooit vriendinnen zijn, niet meer alles aan mij vertellen. Omdat ik het gevoel heb dat ze bang voor me zijn, bang voor mijn reactie, bang om eerlijk en open te zijn. Dat doet me pijn. Dat maakt dat ik sosm jaloezie voel. Waarom zij nog wel, waarom hoor ik er niet meer bij. Waarom vragen jullie mij niet meer? Het schema verlating is actief, en het gekwetste kind laat haar tranen zien, diep in mij wil ik liever boos worden, liever gooien met spullen, liever mezelf pijn doen. Alles omdat lege gekwetste gevoel maar even niet te voelen. Wil ik mensen opzoeken, terwijl ik nu besef, laat het gekwetste kind er maar even zijn. Het mag, je mag er verdrietig om zijn. En straks ga je met opgeheven hoofd weer door. De situatie zal nog wel even in je hooft blijven hangen, het gevoel dat ik er iets mee moet is aanwezig. Maar wat? Weer contact met ze zoeken, met ze praten, dat leverde de vorige keren ook niets op, na afloop zit ik met pijn die zij niet kunnen/willen begrijpen. Ze helemaal met rust laten,ook dat vind ik moeilijk, 10 jaar vriendschap, weg alsof het niets is.

Zij waren erbij die bewuste nacht, met hen heb ik iets meegemaakt wat ik nooit meer hoef/wil mee maken. Maar waar ik elke dag mee geconfronteerd wordt. Dat ik er toen alleen voorstond, heeft me ook geraakt, dat ik het zelf op wou lossen heeft in mij meer kapot gemaakt dat me lief is. Dat ik niet durfde te roepen, dat ik niet durfde te zeggen wat er gebeurd is. Dat ik er in een vreemd land bij mijn vriendinnen 3 dagen over heb gezwegen was niet oke. Dat was niet goed voor me. 2 situaties met betrekking tot hen, waar ik iets mee wil, om de pijn te verzachten…



Sometimes the silence speaks

09:56, 24/4/2013 .. 0 comments .. Link

Zoveel te zeggen en eigenlijk ook zo weinig. De rust in mijn hoofd is nog steeds aanwezig, dat is heel prettig. Tegelijkertijd ben ik ook heel verdrietig. Verdrietig omdat ik thuis zit, verdrietig omdat het me steeds meer moeite kost mijn eigen ritme en regelmaat vast te houden. Verdrietig omdat ik me zo nutteloos voel. Ik probeer het in huis gezellig te maken, ik probeer dingen te ondernemen, maar het geeft zo weinig voldoening.

Omdat ik met verdriet niet zoveel kan, ga ik eten, of ruzie maken, mezelf pijn doen, roken, het huis ontvluchten. Allemaal manieren zodat ik het verdriet, de eenzaamheid niet hoef te voelen, ik kan er niet mee omgaan. Ik wordt depressief omdat ik geen doel meer lijk te hebben. Nog een paar dagen en dan hebben de scholen 2 weken meivakantie. 2 lange weken thuis? Of wat zal het gaan worden.

Er zijn genoeg dingen die ik kan gaan doen, een fotoboek maken van ons huwelijk, borduren, schilderen, maar ik voel me lusteloos, ik heb geen zin, waarvoor doe ik het eigenlijk? Mijn structuur in de dag behouden wordt moeilijk. Misschien zijn het ook de naweeën van een heftig weekend, dat ik daar nog van aan het bijkomen ben.

Ik was afgelopen weekend wel trots op mezelf. Bij put90 om 1.00uur gekozen dat het voor mij beter was naar huis te gaan. Ik voelde me belabberd en zat mezelf in de weg, ik vond het sterk van mezelf dat ik naar mijn eigen behoeftes luisterde, tegelijkertijd ook zwak dat ik niet gewoon kon blijven. Het was een tweestrijd, maar ik heb wel de verstandige beslissing gemaakt. En iedereen reageerde heel begripvol, niet raar, maar ze vonden het juist knap dat ik gegaan was.

En verder… maak ik veel lol als lief thuis is, ik geniet echt van hem, omdat ik weet dat ik met ruzie maken me uiteindelijk niet beter voel. En het werkt, het werkt dat ik gewoon de afwas laat staan, dat ik de discussie niet opzoek. Het is voor hem ook wennen, en onwennig maar we moeten een weg met elkaar zien te vinden.

Ik ben niet gelukkig, en de enige die daar wat aan kan doen ben ik zelf. Wat is de verstandige keuze, gaan werken ergens buiten het onderwijs of wachten…  Ik weet het niet goed, niemand kan me antwoord geven, misschien helpt dit stukje mezelf verder.

De wegen van peut JW en mij gaan zich scheiden, ik ben klaar, ik kan mijn  gevoelens beter uiten, heb het beeldende niet meer nodig en het staat de groep in de weg. De GROEP… een groep waar ik echt nog niets mee kan, ze hopen dat als ik bij JW stop met individuele therapie, dat ik me beter thuis ga voelen in de groep, dat ik me meer ga openen. Ik zie het niet gebeuren, lief geloof ik al helemaal niet. Waarom moet je ergens stoppen waar je je veilig voelt. De groep moet elkaar helpen en steunen, ik vind het nogal ‘gedoe, gezeur etc.’ ik doe wel mee, maar laat het niet over mij gaan, dat vind ik vervelend. Om te vertellen wat me vroeger heeft geraakt, waarom dat ‘kind in mij zo gekwetst’ is.

Daar heb ik geen zin in, ik weet wel wat er is gebeurd, ik weet wel waar het is mis gegaan, maar dat ligt ook al achter mij, ik heb het geaccepteerd, ik heb het uitgesproken. Het lijkt me oneerlijk om dat allemaal weer op te rakelen. Ik heb het vergeven en wil geen oude wonden meer open halen. Ook omdat met die oude wonden, oude pijn weer gaat leven als in het nu, dat wil ik niet! Oude pijn is pijn van vroeger, vroeger is het verleden.  Kijk niet terug naar de teleurstellingen van gisteren, maar leef met de dromen van morgen.



choose your battles

12:50, 15/4/2013 .. 0 comments .. Link

Vandaag therapie gehad, ik wou graag doelen maken voor de komende periode.

We hebben het over ons huwelijk gehad. Ik heb er soms veel moeite mee, het kost me veel energie. Aan de ene kant wil ik graag duidelijk zijn over mijn behoeften, maar lief vind dat soms drammerig. Therepeute kon zich dat drammerige wel voorstellen van mij. Haha.. Maar toch blijft dat evenwicht heel moeilijk.

Ik vind het lastig dat we afspraken maken, maar dat hij zich er vervolgens niet altijd aan houdt. Hoe los je dat dan op, bijv. het afwassen, na het eten afwassen. Vorige week afgesproken, maar toch komt het er vaak niet van. Dus staat het mij in de weg, wordt ik geïriteerd, dat geeft frustratie. Daar kan ik slecht mee omgaan, dus ga ik drammen dat het moet gebeuren. Opdracht van T. de afspraak van het afwassen staat, laat hem het initiatief nemen.Een week lang niet noemen over het afwassen, het niet gaan doen, laat hem er over beginnen. Zo voorkom je het zeuren.  
Schema's zelfopoffering en hoge normen spelen hierbij een rol. Zelfopoffering: Ik kook voor jou, ik doe dit voor jou, waarom houd je je afspraken dan niet voor mij. Hoge normen, een schoon huis en van alles dat moet gebeuren volgens mij.

Ook vind ik die iPad een verschrikkelijk ding worden, hij neemt zoveel van 'onze' tijd in beslag, prima om samen een spelletje te doen. Maar mag het ding alsjeblieft beneden blijven? Ik vind het al moeilijk om de liefde te bedrijven en dan nemen we de 'wereld' ook nog mee naar boven. Als ik dit aangeef bij mijn lief, wordt dit genegeerd, zo erg is het toch niet, samen een spelletje wordt een gewoonte. Een gewoonte die ik niet wil. Hoe banaal het ook klinkt, ik heb geleerd tijdens therapie dat een slaapkamer is om in te slapen of om de liefde te bedrijven. Dat is voor mij belangrijk. Voor mijn dagelijkse structuur. Mijn lief is net een jonge hond als het om spelletjes gaat, enthousiast maar ook verslaafd, het moet gebeuren, dat begrijp ik niet altijd. Ben ik belangrijker of de iPad met z'n spelletjes. Ik voel me afgewezen en verlaten, ook al ligt hij op dat moment naast me. Het iriteert me dat hij mijn grenzen zo opzoekt, dat hij niet luistert naar mijn behoeften. Dit is een ding dat moet veranderen, ook volgens T. Het is voor mij belangrijk rust te nemen voordat ik ga slapen, de dag samen te beschouwen, emoties voelen, en bespreekbaar maken. Een moment stilstaan bij, wat voel ik, wat heb ik nodig.

De komende periode ga ik meer stilstaan bij mijn behoeften. en pas daarna kijken wat moet, is het reeel waar ik behoefte aan heb en is het haalbaar. Moet wat moet echt of is dat alleen in mijn hoofd zo aanwezig is. Ik wil de komende periode werken aan mijn zelfvertrouwen en zelfverzekerder worden.

Dat zijn heel grote doelstellingen, ik ga denken wat ik nodig heb om deze doelen te halen. Ik moet van T. de situatie van de iPad inbrengen in de groep vanavond. Dat vind ik spannend



To be or not to be...

12:01, 13/4/2013 .. 0 comments .. Link
  ... dat is altijd de vraag.

Hoe ik me de afgelopen dagen gevoeld heb, is onbeschrijfelijk. Gefocust, geconcentreerd, gericht en dat geeft me rust. Op de een of andere manier dwalen mijn gedachten, als ik iets aan het doen ben, niet af naar de donkere plekken binnen in mij. En dat is heel fijn, dat je gewoon weer kunt genieten van het dagelijks leven. Ik was bijna vergeten hoe dat was. Maar het is voor mezelf heel onwerkelijk hoe 4 kleine pilletjes op een dag, mijn dag zo kunnen veranderen.

Ik kan het zelf bijna niet geloven, ik durf het niet te geloven. Wat als mijn hoofd nu één of ander trucje met me uithaalt? Dat ik gewoon zo graag wil dat dit werkt, dat het werkt… maar voor even? Ik vind het eigenlijk ook gewoon heel eng om dit proces uit handen te geven. Is het dan echt waar dat ik een stofje in mijn hersens mis en dat dit zo makkelijk op te lossen is? Kan een pilletje ervoor zorgen dat ik meer grip ervaar op mijn eigen leven.

Donderdagavond had ik ontzettende hoofdpijn, maar ik had het er voor over. Als datg het nadeel is, maar ik een hele dag gefocust kan zijn, dan doe ik het ervoor. Film kijken ging beter, ik was in de film bezig, niet in mijn hoofd.

Hoewel ik dus met alle macht probeer aan mezelf te werken, hoe lastig ik het soms vind dat andere mensen in mijn cirkel soms stil lijken te staan, willens en wetens niet met me mee te gaan. Als ik aangeef wat iets met me doet, wat ik vervelend vind, kan niet iedereen daar goed mee omgaan. Dat ik anderen om me heen een naar gevoel bezorg kan ik heel slecht over mijn hart verkrijgen. Dan komen bij mij mijn schuldgevoelens weer naar boven, moet ik weer iets goed maken naar mijn idee. Maar ik heb helderder dan ooit, dat dat hun gevoelens zijn, dat het maar even niet anders is. Dat ze ook een keer rekening mogen houden met mij.

Vandaag niet helemaal mijn dag merk ik, manlief hele dag bij de voetbal vind ik toch niet zo leuk. Ik had er voor kunnen kiezen om met hem mee te gaan, maar ik wil gewoon een dagje voormezelf, een dagje genieten, doen waar ik zelf zin in heb. Gewoon niets doen… Maar boodschappen komen niet vanzelf dit stulpje binnenvliegen, het wordt niet vanzelf schoon, de was hangt zichzelf niet op… helaas… En ik ben niet meer alleen verantwoordelijk voor mezelf, ook voor manlief, hij rekent vast op me. Dus schouders eronder en even doorbijten! Let’s go!



An hour in the morning...

10:30, 11/4/2013 .. 0 comments .. Link

...is worth two in the evening

Nou of dat helemaal waar is weet ik niet, deze ochtend in ieder geval niet. Vanmorgen wakker gebeld of ik vanmiddag kon werken. Heerlijk om weer te mogen en kunnen werken. Maar moet dat nou zo vroeg (7.30uur) ik weet het, het valt eigenlijk ook nogal reuze mee... Maar wij kunnen er slecht tegen als we worden gewekt uit onze slaap, helemaal als het voor de wekker aan is.

Manlief chagerijnig, ik chagerijnig...  Manlief nog veel te moe, ik heel erg wakker. Het recept voor ruzie in de ochtend. Als ik ergens niet tegen kan is het ruzie, ik word er onzeker van, ik ga twijfelen, voel me verlaten, ik kan niet begrijpen dat als iemand ruzie met me maakt hij tegelijkertijd van me kan houden. Volgens manlief en peut is dat geen probleem, maar dat gaat er in dit eigenwijze koppie niet altijd in...

Daar ging het heen, manlief boos het bed uit, hij ziet me vanavond wel weer, en moest niet zielig gaan doen.. (tsja als ik heel eerlijk ben ga ik vaak wel huilen als hij ruzie met me maakt) maar vanmorgen was anders. Ik dacht, 'Ik zielig??? Wie is er nou zielig?? Ik ga niet stamvoetend uit bed, dat doe je toch echt zelf! Succes, red je maar even met jezelf. Je bent niet reeël bezig en ik ga/mag me hierom niet schuldig voelen. 

Één moment flitste het door mijn hoofd, automatische gedachten, wat doe je, wat wil je, wat kan ik doen om het goed te maken, waarom reageer je zo heftig, wat heb ik nu weer gedaan, waarom doe je dit? Ik begreep er helemaal niets van, maar doordat ik er niets van begreep kon ik ook zien dat het niets met mij te maken had. Zo kon ik hem lekker laten gaan, ik dacht wel 'als je voordat je weggaat maar wel afscheid van me neemt, want je weet nooit wat er gebeurd onderweg etc.' Met die gedachte maak ik mezelf onrustig, want wat als.. en als dit of als dat.. Daar heb je geen controle op. Daarom vind ik met ruzie uit elkaar gaan verschrikkelijk, ik hoop ook dat me dat niet gaat gebeuren.

Maar na een kwartiertje kwam lief boven met een kop koffie, samen naar beneden, peukie, knuffel en kus. Daarna kon hij fijn aan zijn werkdag beginnen en ik ook!

Straks lekker werken, niet vergeten het pilletje mee te nemen. Met een groep wandelen voor water (goed doel, 6km wandelen met water op je rug) Nou een fijnere invalbeurt kan ik me niet indenken. Lekker in de buitenlucht wandelen, lichaamsbeweging, en er nog voor betaald krijgen ook! Ik heb er zin in vandaag!

X



Note to myself

10:58, 10/4/2013 .. 0 comments .. Link

En daar gaan we dan... geen geschrijf meer in een boekie, maar nu op het wereldwijde web... het moest er toch maar een keer van komen. Een dagboek wat ik niet hoef te verstoppen, maar wat ik gewoon op het wereldwijdeweb verstop

Afgelopen tijd is er veel veranderd in mijn leven, getrouwd, samenwonen met mijn man, werkloos geworden, gediagnostiseerd met ADD en borderline.. Heel wat om te verwerken.

Dat ik borderline heb, weet ik nu zo'n beetje een jaar, dat was een schok, maar ik herkende me niet echt in die diagnose. Vol van wilskracht ben ik het gevecht ermee aangegaan. Ik zou dat varkentje wel even wassen.. Helaas is het in de praktijk anders verlopen. Een jaar later, nog steeds in therapie, lijkt er alleen maar meer op mijn bordje gekomen te zijn. En dat er maar heel weinig vooruitgang in zit.  Sinds gisteren is bekend dat ik ook ADD heb. Of misschien moet ik het anders zeggen, heeft de hulpverlening mijn het stickertje ADD opgeplakt. Ik ben nog steeds ik, ik verander omdat ik aan mezelf werk. Maar een etiketje meer of minder veranderd niet opeens heel mijn ziel en zaligheid. Ik leef al jaren hetzelfde en nu heeft het beestje een naam. Het 'afwijkende' gedrag heeft een verklaring.

Ik herkende me niet zozeer in de diagnose bordeline, maar tot mijn eigen verbazing, wel heel erg in de diagnose van ADD.

  • Een hoofd vol gedachten
  • Overgevoelig voor uitwendige prikkels
  • Snel afgeleid
  • Zich regelmatig even terug moeten trekken om alle opgedane ervaringen te verwerken
  • Een vertraagde informatieverwerking en moeite met snel en adequaat reageren op onverwachtse gebeurtenissen. Dit moet niet verward worden met autisme, omdat ze in tegenstelling tot mensen met autisme achteraf vaak prima verbanden kunnen leggen.
  • Zich in een groep vaak niet op hun plek voelen doordat er te veel prikkels binnenkomen.
  • Een slecht overzicht in tijd en moeite met prioriteiten stellen
  • Meer behoefte aan slaap
  • Heel precies en grondig zijn in denken en handelen, dit leidt regelmatig tot breedsprakigheid en wat statisch of dwangmatig gedrag
  • Moeite met het uiten van gevoelens
  • Onzekerheid. Mensen met ADD hebben zich vaak vanaf hun kinderjaren al anders gevoeld. Velen zijn vroeger gepest op school.

Tsja. Dat zie ik in meer of mindere mate wel terug in mezelf. Ook zie ik overlap in het borderline gebeuren. Van de 9 punten die officieel zijn vastgesteld, herken ik er 4 of 5.

  • Krampachtig proberen te voorkomen om feitelijk of vermeend in de steek gelaten te worden.
  • Identiteitsstoornis: aanhoudend wisselend zelfbeeld of zelfgevoel. 
  • Sterk wisselende stemmingen, als reactie op gebeurtenissen. Dit kan leiden tot periodes van intense somberheid, prikkelbaarheid of angst, meestal enkele uren durend en slechts zelden langer dan een paar dagen.
  • Een chronisch gevoel van leegte.
  • Daarnaast herken ik deels wel de wisselende relaties met mensen, mensen komen en mensen gaan in mijn leven. Ik vind het lastig daar mee om te gaan. En het stukje impulsiviteit die zich met name uit in eetbuien.  

Van de punten kan ik een deel ook terugzien in het ADD gebeuren. Een wisselend zelfbeeld staat voor mij gelijk aan onzeker zijn over mezelf, mijn eigen kunnen, mijn uiterlijk en daarin ook erg wisselend zijn. Hoe ik over mezelf denk beïnvloed mijn stemming. Als ik mezelf mooi vind, is alles mooi, maar vind ik mezelf lelijk is alles somber en leeg. Doordat mensen met ADD moeilijker kunnen functioneren in een groep, zijn de wisselende relaties voor mij ook een logisch gevolg. Toch?

Ik vond het nog niet zo gek gedacht van mezelf. Sinds vandaag aan de ritalin, het moet rust brengen in mijn hoofd. Door de rust hoop ik taken beter af te kunnen maken, waardoor ik mezelf niet hoef te straffen als ik dat niet af krijg wat volgens mij af moet. Tot nu toe gaat het prima, 3 pilletjes gehad, en heb een prima productief dagje. Ik ben benieuwd...

 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

To take for granted
This too shall pass
today is today, tomorrow will be better!
what a day
chaotic
You are my all in all
cry your eyes out
Sometimes the silence speaks
choose your battles
To be or not to be...

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer