Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Help Eman & Ahmed

About Me

De belevenissen van 4 Iraakse kinderen die in Alkmaar woonden met veel plezier en nu na een paar verhuizingen in AZC Katwijk wachten op hun uitzetting. Is er nog hoop op een toekomst in Nederland?
Home | Profile | Archives | Friends

OPROEP HOTEL - 07:36, 23/2/2012

17 Maart willen we Eman en familie naar Alkmaar laten komen voor een weekendje. Er even tussenuit en wat vrienden terugzien. Omdat wij afhankelijk zijn van sponsoring zoeken wij een hotel of pension dat deze kinderen en hun moeder een nachtje VOORDELIG wil onderbrengen. Wie heeft wat over voor dit zeer goede doel? reacties naar helpeman@live.nl


0 Comments

Fiets en laptop voor de kids - 20:06, 6/2/2012

Donderdag jl. was ik in Katwijk op bezoek bij Ahmed, Eman en familie. Het was de bedoeling om de fiets (van Nicole) mee te nemen voor Hanae, maar helaas kon hij niet zo in de auto. Hij moest of gedemonteerd of de achterklep een stukje open laten. Gezien de extreme kou was dat laatste geen optie. Ik neem hem nu volgende keer (over 2 weken) mee. Wel heb ik samen met Ahmed in Leiden de fiets voor Dunia opgehaald. 

Auto weer vol spullen: een paar kleine kadootjes, dekens (ze hadden het ’s nachts erg koud) een laptop - daar waren ze ontzettend blij mee. Hanae was inmiddels begonnen met haar boek Nederlandse les. Het zou makkelijker zijn als ze wekelijks hulp zou hebben hierbij, dus we blijven hopen dat ze terug mogen naar Alkmaar. Helaas nog geen bericht van B&W hierover. 

Er gebeuren wel vreemde dingen. Ze kregen onlangs nog weer een ambtenaar van de DT&V op bezoek, men blijft vragen of ze willen tekenen voor vrijwillig vertrek daar het volgens hen nu veilig is in Irak. Hoe komen ze daarbij. Lang niet alle aanslagen komen in de krant en op het nieuws is Egypte en Syrië nu belangrijker, maar als je naar de verzamelsite gaat www.irak.headliner.nl   dan zie je dat er een paar maal per week incidenten of  zelfs ernstige aanslagen plaatsvinden.

En donderdag kreeg een familie die al 13 jaar in Nederland woont en waarvan 2 zoons in Nederland zijn geboren alsnog een verblijfsvergunning. Zij waren vanuit Den Helder via jarenlang in Friesland inmiddels ook in Katwijk beland. 
GroenLinks en nog een aantal partijen zijn druk bezig om er bij de kamer op aan te dringen dat het beleid wordt aangepast, laten we hopen dat het lukt.

 

Hoe nu verder?  Over 2 weken ga ik met Ahmed en zijn moeder naar het LUMC voor verder onderzoek (hematoloog en dermatoloog). Ik zal er dan op aandringen dat in ieder geval zijn broertje, maar liefst ook de zusjes een controle krijgen op eventueel dezelfde erfelijke aandoening. Hanae is inmiddels vorige week bij de medische dienst van COA geweest, zij heeft ontzettende hoofdpijn en gaf aan dat er destijds was geconstateerd dat ze naast migraine ook schilklierproblemen heeft. We wachten nu het bloedonderzoek af en kijken dan verder. Uiteraard werkt de stress ook niet mee. Dunia was ziek, griep en dan is het extra vervelend dat er geen eigen plek is om in bed te gaan liggen.

 

Wat wel zeer positief was, de  gesprekken op school met de mentor van zowel Eman als Ahmed. Onlangs sprak ik met de mentor van Eman die zeer tevreden was over de prima resultaten en de inzet van Eman.  Donderdag jl. sprak ik de mentor van Ahmed, zij was erg te spreken over hem, hij is een prettige leerling en doet goed zijn best. Slechts twee vakken gaan wat minder, biologie en Nederlands.  Maar voor de tijd dat hij in Nederland is gaat het eigenlijk prima en biologie kan hij volgend jaar laten vallen als hij naar de 3e Vmbo gaat. Hij kiest voor richting bouw omdat hij hoopt architect te kunnen worden. Zijn andere wensen, acteren en voetballen heeft hij naar de 2e plaats geschoven.

Inmiddels heeft hij zich wel weer aangemeld bij de voetbalclub waar hij een paar maanden geleden werd weggestuurd met het verhaal dat ze geen plaats voor hem hadden. Ik vind het geweldig dat hij het gewoon weer probeert en ik hoop echt dat hij nu wel mee mag doen binnenkort.
In juni gaat Ahmed met zijn klas 3 dagen op schoolkamp naar Voorthuizen, de mentor gaat er voor zorgen dat hij mee kan, een deel zal mogelijk door COA worden vergoed en school vult het bedrag aan, echt top.

Voor Eman moeten wij nog even kijken of daar hetzelfde voor wordt geregeld, het probleem is dat haar klas binnenkort een paar weken lang 1 keer per week skiles krijgt (kosten ca. € 80), dat is als aanloop naar een wintersporttrip volgend jaar.

Enerzijds weten wij niet of ze dan nog in Katwijk cq. Nederland zijn en het is nog niet bekend of voor haar ook een speciale regeling geldt. Ik zal dat deze week navragen bij haar mentor. Als ze nog wel op dezelfde school zou zitten volgend jaar is het ontzettend sneu als ze niet mee mag op schoolreis, dus maar kijken  of we dat op kunnen lossen.

Ook  ga ik  proberen ze binnenkort een keer naar Alkmaar te halen, een datum is nog niet gepland, maar zal waarschijnlijk toch wel maart worden. Zodra er een datum bekend is zal ik dat laten weten en dan hoop ik dat we iets kunnen regelen zodat ze ook een aantal vrienden kunnen terugzien. 

Met dank aan fietsenmaker Janson, Nicole, Rob en Maarten voor alle hulp.


0 Comments

Dunia was jarig - 20:01, 5/1/2012

Vandaag was ik wederom bij Hanae en de kinderen in Katwijk. Kadootjes voor Dunia haar verjaardag gebracht (zij is 1 januari 9 jaar geworden). Met de kinderen naar de supermarkt geweest zodat ze niet op de fiets door de storm hoefden. Inmiddels wordt er voor Hanae een fiets geregeld, fietsenmaker Janson in Alkmaar heeft aangeboden een oude fiets van Nicole gratis voor haar op te knappen, echt heel tof. Ook een tas vol kleding en schoenen en stripboeken meegekregen van Janine (moeder van oudklasgenootjes) . De spullen waren voor hun en voor de kinderen van een vriendin van Hanae, zij kan daar gaan uitdelen.

Ook had ik de taalcursus met CD mee en Hanae uitgelegd hoe ze aan de slag kan, de volgende keer ga ik weer samen met haar oefenen zodat ze zich ook zonder de kinderen beter kan redden.

Gezellig bijgepraat en soep gegeten. Hanae had met haar dochters een taart gemaakt van een soort koekjes, zag er prachtig uit. Ze wilde deze als kado meegeven omdat ze zo blij is met alle hulp van iedereen. Tja ik kan hem niet echt gaan uitdelen aan jullie allen, dus maar een foto hierbij. En wij zullen er met smaak van genieten.
En nu maar weer afwachten, de stempelplicht op zon- en feestdagen is inmiddels vervallen, dat geeft een beetje lucht.

Gisteren tijdens de nieuwjaarsreceptie van de Kamer van Koophandel even kort met burgemeester Bruinooge gesproken over de brief die ik heb gestuurd waarin ik vraag of hij kan helpen het gezin terug naar Alkmaar te verhuizen. Hij zei dat het wel moeilijk is maar dat hij wel zijn best wil doen. Dus nog geen nee en we houden hoop.
Op tijd weg in verband met de stormwaarschuwing. Bezoekerspas inleveren en dan een knuffel voor de kids en uitgezwaaid bij de slagboom, tot de volgende keer !

 

 


0 Comments

Kerst in Katwijk - dubbel gevoel - 20:52, 22/12/2011

Donderdag jl. was ik de hele dag naar Katwijk op bezoek bij Ahmed en Eman en familie. Een auto vol spullen. Er stonden nog een paar dozen met persoonlijke bezittingen bij een Iraakse vriend die in Alkmaar woont, die heb ik meegenomen. Ze hebben daar eigenlijk geen ruimte voor, maar de kinderen hadden erom gevraagd, ze gaan in de kerstvakantie kijken wat ze daar willen/kunnen houden en de rest neem ik de volgende keer mee terug en zal dat voor ze bewaren.

 

Ook een grote mand mee met kerstkadootjes die ik heb kunnen kopen dankzij gulle giften van een aantal lieve vrienden. Ook een winterjas voor Dunia, een trui voor Mustafa  en een DVD-speler, want ik heb een taalcursus besteld zodat Hanae (de moeder) Nederlands kan gaan leren. Misschien is het slechts voor een korte tijd, maar zolang ze hier nog zijn moet ze zich wel beter kunnen redden en niet altijd afhankelijk zijn van de kinderen.

 

Verder wat lekkers voor de feestdagen, kaarsjes om het toch nog een beetje gezellig te maken in hun schamele onderkomen. Een paar films voor de kerstvakantie en een familiespel. Ik ben nu bezig om een fiets voor Hanae te regelen en er wordt nog een laptop gebracht die ik voor 30% van de vraagprijs kreeg aangeboden via marktplaats. Die kunnen de kinderen dan ook voor schoolwerk gebruiken.

 

Het was een drukke dag, eerst met Ahmed en zijn moeder naar LUMC geweest naar de kinderarts. Ze keken hun ogen uit en Hanae zij dat als ze toch nog op straat worden gezet ze dan wel in de hal van het ziekenhuis wil gaan wonen, ze vond het zo prachtig. En de gigantische kerstboom in de hal, tja daar toch maar even op de foto.

Ahmed is doorgestuurd naar een hematoloog en een dermatoloog, hij kan daar in februari terecht voor verder onderzoek.

 

’s Middags naar de school van Eman en Ahmed, de mentor van Eman was gelukkig bereid het 10-minutengesprek van ’s avonds naar de middag om te zetten zodat ik met Hanae en Eman daar ook nog naar toe kon. Eman had een super goed rapport, het laagste cijfer een 6, het hoogste een 9. Echt knap zo snel als ze het oppakt. Ook Ahmed doet het goed, met zijn mentor afgesproken dat we in januari een gesprek hebben. Ik vind het belangrijk dat moeder wel betrokken blijft bij de gang van zaken op school, ze was er tot nu toe niet geweest omdat ze er alleen niet kan komen. Als de kinderen over school spraken had ze geen idee hoe het er uit zag.

 

Ahmed moest later die middag een boodschap doen, ik bood aan even met de auto te gaan, mogen wij dan ook mee riepen ze allemaal tegelijk. Wel ja natuurlijk, en dan rijden we even later naar het kleine centrum richting supermarkt als Dunia zegt “O wat fijn dat ik hier weer een keertje ben, dat is zo lang geleden”  Boodschappen doen in de supermarkt, een uitje, de jongste kinderen komen niet verder dan het AZC-terrein.

 

Thuisgekomen wilden we naar binnen gaan, maar ik werd teruggeroepen door de beveiliging. Ik had ’s morgens een bezoekerspas gehaald en afgesproken dat ik die ’s avonds pas weer zou inleveren, maar er was wisseling van de wacht geweest. Gelukkig het was in orde en ik kon weer naar binnen. Op die momenten besef je dat het inderdaad geen gewone flat is.

 

Na een wederom heerlijke maaltijd – wat knap dat Hanae met zo weinig middelen dat toch maar weer voor elkaar krijgt – ging ik huiswaarts met een brok in mijn keel, uitgezwaaid door 4 enthousiaste maar ook bedroefde kinderen. “Dag, tot januari!”

 

Inmiddels heb ik een brief gekregen van B&W dat mijn aanvraag in behandeling is wat betreft een verzoek of ze toch niet terug naar Alkmaar mogen komen. Een sprankje hoop.

De situatie in Irak is nog sneller verslechterd als ik had vermoed nadat de Amerikanen zijn vertrokken. Heel veel aanslagen de afgelopen tijd, daar kan je toch nu geen mensen naar toe sturen.

 

De aktie van Groenlinks en BN’rs    http://www.kinderpardon.nu/    loopt geweldig, er zijn al ruim 82.000 steunbetuigingen. Als je nog niet hebt ingeschreven, alsjeblieft doe het alsnog.

 

Ik wil iedereen heel hartelijk bedanken voor de hulp die ik krijg met alle middelen, ik heb geld gekregen waar ik spullen van kon kopen, ik heb speelgoed gekregen, er zijn kaarten gestuurd. Echt top, dat helpt mij ook weer verder.


0 Comments

Wat vooraf ging - 20:02, 1/12/2011

In de zomer van 2010 leerde ik Ahmed kennen. Ik was op zoek naar een Iraakse jongen voor een auditie voor de film "Blijf". Via een tip van de docent drama kwam ik met hem in contact. Hij deed auditie, kreeg helaas niet de hoofdrol, maar deed wel mee aan de film en zijn zusje Eman ook. Eman was trouwens ook al eerder op tv, in "Van hier tot Tokio". Zij vertelde dat ze zo graag in Nederland wilde blijven en bang was naar Irak terug te moeten.
Ahmed kreeg nog een rolletje in de studentenfilm "Rocket", dat vond hij erg leuk en hij hoopte nog vaker te mogen acteren.

Nu zijn wij anderhalf jaar verder, Ahmed woont nu niet meer in Alkmaar. Hij moest in februari weg uit Alkmaar, weg van zijn school, weg bij zijn vrienden, weg van de voetbalclub. Het gezin verhuisde naar Ter Apel, een akelig oord in een verlaten landschap. Een hele kleine woonruimte waar hij met ouders, zusjes en broertje probeerde weer wat op te bouwen. In april werden 7 gezinnen plotseling meegenomen en op het vliegtuig gezet, Ahmed belde mij in paniek op. Gelukkig zij mochten nog blijven.
Tussendoor nog een week naar Gilze verhuisd waar ze met zijn zessen in 1 kamer bivakkeerden. Ze waren daar voor verhoren bij de IND ivm herziene asielaanvraag. Helaas verloren ze ook deze zaak. Er kwam nog een rechtszaak in Utrecht, waar ze met veel moeite en hulp van de vriendengroep zelf ook naar toe konden. Ook die zaak verloren. En dat betekent op korte termijn terug naar Irak. Korte tijd later moesten ze naar AZC Katwijk en daar "wonen" ze nu in 2 kamers. Moeder met 4 kinderen, door de spanningen waar het gezin al geruime tijd aan bloot is gesteld is er ook binnen het gezin onenigheid over wat nu te doen en vader verblijft in een andere kamer.  Ze moesten kiezen - vrijwillig terug naar Irak - dan krijg je een beetje hulp bij het vertrek (een vertrek dat ze absoluut niet willen). Of niet tekenen voor vrijwillige terugkeer - dat houdt in dat je gedwongen wordt teruggestuurd en op termijn naar Bagdad wordt gebracht en dan maar zien hoe het loopt.

Tekenen voor vrijwillige terugkeer voelt voor de meeste asielzoekers als een doodvonnis ondertekenen, dus dat werkt niet. Dus nu is het wachten, spanning, onzekerheid. De jongste kinderen gaan naar de school van het AZC waar zeer beperkt les wordt gegeven. Ahmed en Eman gaan naar het Vmbo in Katwijk, dat vinden ze leuk, maar zijn ook bang zich weer te hechten. In Alkmaar hadden ze het ook zo naar hun zin op school en werden zomaar weggestuurd.

Er was de laatste tijd veel te doen over Mauro, over Jossef (Alkmaar) en het is geweldig dat mensen hun stem laten horen. Maar ook Ahmed, Eman, Mustafa en Dunia willen blijven en al die andere kinderen.

Er valt nog veel meer over te  zeggen, hoe ze nu wonen, hoe ze nu leven, binnenkort zal ik de diverse nieuwsbrieven die inmiddels zijn verspreid ook op dit blog plaatsen.

Dus kom terug en steun deze kinderen


0 Comments

Verhuisd naar Katwijk - 19:55, 30/8/2011

Gisteren waren wij op bezoek bij Ahmed en familie in AZC Katwijk, daar wonen zij nu sinds enkele weken. Het is een asielzoekerscentrum met alleen nog kamers, dus geen complete woningen.

 

In Ter Apel woonden ze in een soort stacaravan, klein maar wel een eigen ruimte voor het gezin. De omgeving daar was deprimerend, afstand naar stad ver en slecht bereikbaar.

 

Nu wonen ze in AZC Katwijk, vlakbij winkels, het dorp, strand etc. Dus meer in de bewoonde wereld. Toen ze naar Ter Apel moesten (februari) werd er gezegd dat ze van daaruit binnen 4 tot ca. 12 weken uitgezet zouden worden. Inmiddels zijn ze tussentijds een week naar Den Bosch verhuisd, weer terug naar Ter Apel en nu dus naar Katwijk. Ter Apel gaat op termijn helemaal dicht en ze zijn reeds begonnen met mensen verhuizen. Katwijk is een centrum voor mensen die echt terugmoeten, daar kom je niet meer weg (althans dat zei men). Maar afgelopen week zijn er weer enkele gezinnen verhuisd, waaronder een gezin naar Alkmaar nota bene.

 

Het nadeel is dat ze nu 3 kleine kamers naast elkaar ter beschikking hebben, twee direct met elkaar verbonden en 1 aangrenzende met aparte toegangsdeur.

Zo’n kamer is een smalle ruimte met 2 eenpersoonsbedden een koelkast, tv-tje en kleine tafel met 2 stoelen. In één van de beide kamers staan metalen kasten waar ze hun kleding en serviesgoed kunnen opbergen.

Ze hebben een toilet en een kleine badkamer met douche en wastafel. Koken doen ze in een gemeenschappelijke grote keuken waar alle bewoners van die gang komen.

Ook is er een gemeenschappelijke wasserette. Er zijn steeds 2 kamers naast elkaar met gezamenlijk halletje, doucheruimte en een toilet.  De ouders met de meisjes hebben dus een zo’n unit en Ahmed en Mustafa delen er eentje met de kinderen uit een ander gezin.

 

Het uitzicht op weiland, voetbalvelden en in de verte dorp is vele malen prettiger als in het naargeestige Ter Apel.

Ze passen zich weer aan aan hun nieuwe omgeving en zien gelukkig ook de genoemde voordelen van deze plek. Maar ze missen natuurlijk een woonkamer waar ze met elkaar kunnen zitten en bezoek kunnen ontvangen.

Eigen spullen hebben ze niet meer, behalve dan hun kleding. Klagen doen ze niet, zolang ze maar niet terug hoeven naar Irak.  Terwijl Adan toch ook toegeeft zijn geboorteland te missen. Als de situatie er voor hem niet zo onveilig zou zijn, wilde hij echt wel terug, maar hij is doodsbang en nu de Amerikanen terug worden gehaald, zal het er niet beter op worden meent hij.  De kinderen willlen ook niet naar Irak, logisch, de jongsten hebben geen herinnering meer aan het land en weten dat hun ouders bang zijn erheen te gaan.

Ahmed heeft nog de meeste herinneringen, is wel een beetje nieuwsgierig, maar hij vindt het ook eng en erg onzeker. Nu zit hij op het VMBO en heeft net weer zijn draai een beetje gevonden, hoe moet dat straks? En datzelfde geldt ook voor Eman, die nu net naar de middelbare school is gegaan.

Wij kwamen op bezoek en dus moest er gegeten worden, ook al had ik vooraf gezegd vooral geen drukte te maken, maar Hannae wil altijd toch wat lekkers op tafel zetten. Gekookt in de grote keuken, dan met het eten naar de ouderslaapkamer, daar alles op schalen en eten in de meidenslaapkamer die min of meer dienst doet als woonkamer. We zitten rond de houten tafel, op bed en stoelen, maar met lekker eten op tafel. We praten over hoe het nu met ze is, of ze er al over nagedacht hebben hoe het verder moet als ze inderdaad teruggaan. Of ze nog contact hebben met andere asielzoekers in Ter Apel (ja dat hebben ze). Maar ook een aantal families zijn imiddels opgehaald en ze weten niet waar die nu zijn.

 

Dunia en Mustafa zitten op de school bij het AZC maar geven aan dat de lessen heel anders zijn als die ze in Alkmaar kregen. En toen hadden ze nog hoop al snel naar een reguliere school te mogen, omdat ze inmiddels goed genoeg Nederlands spreken.
Eman en Ahmed noemen allemaal beroepen waarvan ze willen weten of dat wel lukt met vmbo, ze weten dat ze door de hele asielprocedure en het vele verhuizen een flinke achterstand hebben opgelopen. En hoe moet dat als we straks in Irak zijn, daar moeten we weer van voren af aan beginnen, ook dat maakt onzeker.

 

We geven aan dat het in ieder geval belangrijk ik dat ze zolang ze nog hier zijn vooral hun best moeten doen op school, want die kennis nemen ze je niet meer af. Vader Adnan zegt dat hij heel graag een cursus Nederlands zou willen volgen en dan werken, hij voelt zich vaak zo nutteloos. Financieel redden ze het redelijk, ze krijgen per persoon nog een weektoelage, daarvan betalen ze eten, kleding, soms geld voor bus, spullen voor school etc. Ze hoeven geen huur te betalen. Maar de boeken die Ahmed en Eman voor school moesten aanschaffen dat kan niet betaald van dat geld, COA had toegezegd dat ze recht hebben op vergoeding daarvan, ze hopen dat geld nu binnenkort terug te krijgen, want dat zijn veel te grote uitgaven.

 

Tja, wat kan ik hier verder over zeggen. Juist nu het asielbeleid weer zo in het nieuws is, maar dat gaat dan over kinderen die hier al 8 jaar zijn, en zij zijn hier nu zo’n 3 jaar. Dat is dus niet in verhouding helaas, maar voor hunzelf is de situatie even moeilijk.

 

Wat kunnen wij doen? 

Juridisch niets, ze zijn uitgeprocedeerd. Hooguit het nieuws volgen of er wetswijzigingen komen, of dat er door uitspraken in andere zaken een nieuwe situatie ontstaat. Ze hebben echter geen recht meer op gratis juridische hulp, en een advocaat betalen lukt natuurlijk niet.

 

Humanitair, ja dat uiteraard wel. Laten weten dat we aan ze denken, dus stuur eens een kaartje, dat maakt de dagelijkse gang naar de receptie om te zien of er post is een stuk leuker.

 

Het is soms moeilijk afwegen of je mensen die in een lastige situatie verkeren een kaart moet sturen als je zelf op vakantie bent of gewoon in een brief vertellen waar je zelf zoal mee bezig bent. Toch doe ik dat wel, en ze vinden dat ook echt fijn. Als er voldoende aandacht is voor hun problemen en ze hun verhaal kwijt kunnen, dan vinden ze het daarnaast echt leuk om te horen wat wij verder doen, dus schrijf die kaart of brief en laat weten dat we er voor ze zijn.


0 Comments

Ahmed en Eman wilden gaan acteren - 20:42, 20/2/2011

Eman en familie 

Ahmed en Eman (uit Irak) zijn al een beetje beroemd, Eman was te zien in Villa Achterwerk en samen met Ahmed deed ze mee aan de film "Blijf". Ahmed had een rol in de studentenfilm "Rocket", hij vond het erg leuk om te doen. Ze zouden heel graag nog veel vaker mee willen doen aan films, maar helaas is dat erg onzeker geworden.

Zij  wonen sinds 2008 in Nederland, tot februari 2011 in Alkmaar. Helaas is hun asielaanvraag afgewezen en ze moeten terug naar Irak, het zou er veilig genoeg zijn.
Op 14 februari 2011 kwam er een brief van de vreemdelingenpolitie met de vermelding dat ze 17 februari naar Ter Apel zouden worden gebracht. Paniek! De kinderen dachten zelfs dat ze naar de gevangenis moesten. We hebben ze uitgelegd dat het wel een centrum is met minder vrijheid maar geen gevangenis. Maar wel weg uit hun inmiddels vertrouwde omgeving,  afscheid van hun klasgenootjes (die daar zelf ook veel moeite mee hadden). En helemaal naar de andere kant van het land – verder kan haast niet.  Ze mogen maximaal 28 dagen in het vertrekcentrum blijven.

Donderdagochtend om 08.00 uur zouden ze worden opgehaald. Wij waren met ca. 6 mensen naar het asielzoekerscentrum gegaan om afscheid van ze te nemen. We mochten niet meer naar hun appartement , toen wij om een bezoekerspasje vroegen werden we tegengehouden en er kwam extra beveiliging omdat ze bang waren dat we protestactie gingen  voeren. Dat was allerminst onze bedoeling, want dat zou alleen maar tegenwerken. Wij wilden afscheid nemen van mensen die “op transport” gingen naar Groningen. Ze proberen nog moed in te spreken en ze te beloven dat we ze niet in de steek zouden laten. De beveiligingsbeamte deelde ons mee dat het opdracht was ons niet meer toe te laten want dit gezin stond al op de “vertreklijst”en ze mochten dus ook geen bezoek meer ontvangen. We hebben het voor elkaar gekregen dat de familie naar de ingang zijn gekomen, we konden toen bij de slagboom nog kort afscheid nemen, onbegrip aan beide zijden, huilende kinderen, leg dat maar eens uit.

De situatie in het Midden-Oosten is momenteel alleen maar erger geworden en het verbaast ons dan ook dat men gewoon doorgaat met gezinnen terugsturen. Het is in verband met de beroeps-procedure nu wellicht niet goed olie op het vuur te gooien en teveel (politieke) acties te voeren, maar humanitaire steun is welkom. Tevens kan het nuttig zijn om een groep mensen verzameld te hebben voor als  aktie wel nut heeft.

Dus geef de boodschap door en roep iedereen op vriend te worden.  Zelfs veel bekende Nederlands zijn inmiddels vriend van hun op hyves.

De mensen van Villa Achterwerk hebben de hyvessite opgericht en inmiddels heb ik het beheer overgenomen.   helpeman.hyves.nl 

wil je de nieuwsbrieven ontvangen of andere informatie hierover stuur dan een mail naar  helpeman@live.nl

Dank jullie wel !        Ellenor


0 Comments
Hosting door HQ ICT Systeembeheer