Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Nieuws over Henk Doreleijers Home | Profile | Archives | Friends
Ons pap is dinsdag 22 januari 2013 rond 13:30 u getroffen door een hersenbloeding. Middels deze weblog willen we iedereen informeren over de laatste ontwikkelingen met betrekking tot zijn herstel

2 oktober 2013: Verhuizing van Damast naar Joannes Zwijsen3/10/2013

Hoi allemaal. Vandaag is het zover: ons pap is verhuisd van Damast naar Joannes Zwijsen, een verpleeghuis dat eveneens van De Wever is. Het is gelegen nabij de grote Albert Heijn XL in het centrum. Hij heeft daar een soortgelijke kamer gekregen. De dag voor zijn intrek daar hebben we de kamer een beetje aangekleed, zodat het wat persoonlijker is dan in Damast. 's Morgens om 9:30 is het taxibusje bij Damast voorgereden. Een klein uurtje later zat hij al op zijn nieuwe kamer. Hij vindt het een mooie lokatie en is tevreden over zijn kamer. "D'r zitten hier wel veul ouwe meese", maar dat hoort nou eenmaal ook een beetje bij een verpleeghuis. Hopelijk gaat hij zijn medebewoners goed leren kennen, zodat hij misschien weer wat meer aanspraak heeft. De afdeling is speciaal voor mensen die 24 uurs intensieve zorg nodig hebben. In het gedeelte waar ons pap zit, wonen 12 bewoners. Hij heeft een prima kamer, naast de balie en de lift en tegenover de gemeenschappelijke huiskamers. Als hij met de lift naar beneden gaat, dan rolt hij zo het restaurant binnen. Dan kan hij weer een biertje pakken, als hij dat mag van ons mam tenminste ("alleen in het weekend...of als het feest is"). Voor degenen die zijn nieuwe stekkie willen bewonderen volgen hier de adresgegevens: De Wever lokatie Joannes Zwijsen, Burgemeester Brokxlaan 1407, 5041 RR te Tilburg. Hij ligt op de tweede verdieping, afdeling Braambos, kamer 14. Voor bezoektijden is het net als in Damast: tussen 15:00 en 20:00 uur, m.u.v. 17:00 - 18:00 uur want dan zijn ze aan het eten. Voor degenen die echt alleen in de ochtend kunnen, is tussen 11:00 en 12:00 uur de beste tijd. Dan is hij zeker op en gewassen. Om 12:00 uur gaan ze eten (waarna hij tussen 13:00 en 15:00 u weer even gaat slapen). Hopelijk komen jullie hem een keer opzoeken; je zult versteld staan van de vorderingen die hij heeft gemaakt. En hij vindt het altijd gezellig!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

8 september 2013: eindelijk een update8/9/2013

Hallo allemaal. Het heeft even geduurd, maar hier dan weer een update over de toestand van ons pap. Om het samen te vatten: naar omstandigheden gaat het goed. Hoe zijn we hier gekomen? Na de laatste post is er in eerste instantie niet zoveel veranderd. Hij lag in Damast, kreeg zijn therapie en ging langzaam vooruit. Na een aantal weken is in overleg met ons besloten om de voedingssonde, welke nog steeds via de neus naar de maag liep, rechtstreeks in de maag te gaan brengen dwars door de buikwand (de zogenaamde PEG-sonde). Eerst hebben we een intake gehad en een paar weken later heeft de ingreep plaatsgevonden. Het is een relatief eenvoudige operatie, welke zonder problemen is verlopen. Na de operatie werd hij nog even ter observatie in het ziekenhuis gehouden. Toen hij echter dezelfde dag de eerste maal via de voedingssonde eten kreeg toegediend, ging het helemaal fout. De maag was kennelijk nog geirriteerd door de operatie en heeft per omgaande de pas toegediende inhoud naar boven gepompt ipv in het darmkanaal. Daardoor moest ons pap heftig braken, waarbij hij bijna in zijn braaksel is gestikt. Volgens ons mam is hij pimpelpaars geworden door zuurstofgebrek, waarna ze haar uit de kamer hebben gestuurd. Later hebben ze de situatie wel onder controle gekregen. Toch kregen we om 23:00 u 's avonds een telefoontje of we toch maar naar het ziekenhuis wilden komen: ze kregen het zuurstofgehalte in het bloed niet onder controle en ze waren bang dat het in de loop van de nacht ook wel eens de verkeerde kant op kon gaan. Toen we in het ziekenhuis aankwamen, was hij bij kennis maar onrustig en hij ademde erg snel; hij hyperventileerde een beetje. Het zuurstofgehalte was niet alarmerend laag. Kennelijk werd hij door onze komst wel gerustgesteld, want nadat hij ons had gezien werd hij wat rustiger. Dat was overigens ook hetgeen waarop de artsen hadden gehoopt. Uiteindelijk viel hij zelfs in slaap en ging dan nog rustiger ademen. Ondertussen was het zuurstofgehalte in het bloed alweer op een redelijk niveau en het verbeterde met het passeren van de tijd. Uiteindelijk zijn we rond 1:30 u weer naar huis gegaan. De situatie was zo stabiel dat we erop vertrouwden dat hij de nacht wel goed door ging komen. En dat was ook zo. In de dagen daarna is hij snel hersteld; hij heeft kennelijk nog steeds een paar goeie longen! Hij heeft wel heel veel antibiotica gehad omdat ze bang waren voor een longontsteking tengevolge van het voedsel dat in zijn longen was beland. De longsontsteking is uitgebleven en een paar dagen na de crisis is hij weer teruggegaan naar Damast. Toch is het plaatsen van de PEG-sonde wel een soort van kantelpunt geweest. Nadat hij terug was gekomen in Damast, heeft hij eerst nog wat kunnen herstellen voordat de therapie hervat is. Wat ook nieuw was, is dat er een revalidatie-arts in het verhaal is gekomen. Deze heeft zich in eerste instantie verbaasd dat ons pap nog steeds slechts drie maal per dag uit bed werd gehaald. Zo zou meneer nooit een betere conditie krijgen. En als hij niet een hele dag kan zitten, dan hoef je ook niet te proberen om iemand te laten staan. Toen is de afspraak gemaakt om dagelijks de tijden dat hij in de stoel zat met 5 minuten per sessie op te gaan rekken. Op ons verzoek is het schema van de fysio ook aangepast van 2 x per week een half uur (wat hij toch niet volhield) naar dagelijks een kwartier. Zo gezegd, zo gedaan en na een paar weken kon hij hele dagen in de stoel zitten! En dat is nog steeds zo. Hij wordt in de ochtend uit bed gehaald en in de rolstoel gezet; om 13 uur mag hij even in bed gaan slapen en nadat hij weer vanaf 15 uur in de rolstoe lis gezet, mag hij om 20 uur weer naar bed. Natuurlijk viel hem dat wel zwaar in het begin (hij heeft ook niet zoveel zitvlees), maar inmiddels gaat dat wel goed. Ook is de zenuwpijn die had aan de verlamde kant voor een groot deel verdwenen. Hij kan zijn onderarm wat optillen (terwijl hij met zijn elleboog op het blad van de rolstoel leunt; dus niet heffen) en hij kan zijn been redelijk strekken. Trippelen met de rolstoel gaat ook wel redelijk, al ontbreekt de coordinatie tussen hand en been nogal eens. En dan nog een andere opmerkelijke vooruitgang: hij kan weer dik vloeibaar en gepureerde warme hap eten. Dat is door de logopediste langzaam opgebouwd. Inmiddels drinkt hij ook al wel eens onverdikte vloeistoffen. Voor zijn verjaardag (29 augustus) heeft hij zelfs een ingedikt glas wijn mogen drinken. Dat heeft hij niet op. Hij had liever de originele rosé die ons mam dronk. Op zijn verjaardag waren naast de kinderen en kleinkinderen, ook zijn broer en toevallig ook een ex-collega (die wist niet dat hij die dag jarig was) aanwezig. Hij heeft wat kadootjes gekregen en zo was het toch nog een klein feestje, waar hij zienderogen van genoot. Die dag lag hij er ook wat later in. Ondertussen heeft Damast aangegeven dat ze niet veel meer vorderingen verwachten en dat het tijd is dat we naar een volgende plek voor hem uit gaan kijken. Dat zal een verpleeghuis met 24 uurs intensieve zorg moeten zijn ('somatiek'). We zijn op bij Johannes Zwijsen (Gasthuisring, Fraters) en Koningsvoorde gaan kijken en ons mam vindt de eerste de beste lokatie. Dat is ook redelijk dicht bij huis en van daar uit zit je ook zo in de stad. De zorgadviseur van De Wever heeft de ZZP-indicatie aangevraagd (Zorg Zwaarte Pakket; hoe hoger de indicatie, des te meer zorg iemand krijgt). Als die binnen is, zullen we waarschijnlijk wel uitgenodigd worden om de transfer te bespreken. Nu is het nog even afwachten...  Al met al gaat het dus best wel goed met ons pap, een stuk beter dan een paar maanden geleden. Ons mam vindt dat hij echt met grote stappen vooruit gaat en ziet hem zelfs nog wel eens thuiskomen. De toekomst zal het ons leren. Voor wie ons pap wil gaan bezoeken in Damast: dat kan het beste tussen 11 uur en 13 uur, (bij voorkeur) tussen 15 uur en 17 uur (dan is ook ons mam aanwezig, daarna gaat ons pap eten) of tussen 18 uur en 20 uur. We hopen dat jullie hem nog een keertje op gaan zoeken; dat geeft hem altijd nieuwe energie! 

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

29 april - 19 mei 2013: Langzaam vooruitgang in Damast19/5/2013
Dag beste lezers. Inmiddels zijn we weer bijna drie weken verder sinds de laatste blog. Op 29 april is ons pap weer teruggekomen uit het ziekenhuis en op zijn eigen kamer in Damast gelegd. Daar is hij redelijk snel hersteld. Hersteld in de zin van 'hij begrijpt alles weer en kan ook weer redelijk praten'. Eigenlijk is praten het enige dat de afgelopen drie weken wat verbeterd is, alhoewel hij niet echt deelneemt aan gesprekken. Het is zelf ook nooit zo'n flapuit geweest, dus dat is dan ook niet vreemd. Daarnaast kan hij sinds afgelopen vrijdag ook zelfstandig zijn hand omdraaien wanneer deze plat op tafel ligt. Helaas zit er voor wat betreft staan en lopen nog geen verbetering in. Dit komt mede doordat hij altijd klaagt over pijn aan de verlamde zijde. De fysio durft hem daarom niet meer rechtop te zetten. Ook wanneer hij in de rolstoel zit, klaagt hij over immense pijnen. Hij probeert zich dan ook telkens met zijn goede been uit te strekken. Vanwege deze pijn heeft er afgelopen vrijdag een consult plaatsgevonden met de revalidatiearts . Deze heeft aangegeven dat de pijn wordt veroorzaakt door schade in de hersenen ten gevolge van de hersenbloeding. Het zit hem niet in stramheid van spieren, wat wij eigenlijk vermoedden. De oorzaak van de pijn kan helaas niet weggenomen worden. Ze kunnen de pijn alleen met medicatie bestrijden, maar daar wordt hij heel suf van zoals we een paar weken geleden hebben ondervonden. Besloten is om hem wat meer rechtop in de stoel te zetten (wat minder achterovergekanteld), waardoor hij een actievere houding krijgt. Tevens gaan ze volgende week proberen of hij wat kan 'trippelen'. Dat is met één been en één hand (uiteraard van de goede zijde) zichzelf met de rolstoel voortbewegen. We hopen dat, wanneer dat lukt, hij dat als een grote stap voorwaarts ondervindt en daarmee weer meer zin krijgt in het leven en meer gemotiveerd wordt om zijn best te doen tijdens de revalidatie-oefeningen. Nu geeft hij namelijk af en toe aan dat het voor hem allemaal niet meer hoeft en zo komen we natuurlijk geen streep verder. Wij hadden zelf overigens al vier weken geleden gevraagd of hij al niet een keer kon gaan 'trippelen', maar dat vonden ze toen te vroeg. Zelfs nu begon de ergotherapeut wederom tegen te sputteren dat zijn conditie nog niet zo best is. We hebben haar toen nogmaals uitgelegd dat het het verhaal van het kip en het ei is. Als hij niet meer belast wordt, dan zal zijn conditie ook nooit verbeteren. Want ons pap is een sportman en als je de sportman in hem aanspreekt, dan geeft hij aan dat hij echt wel meer zijn best kan en wil doen. Hij moet alleen een beetje meer gestimuleerd worden. Ondertussen heeft al wel twee van de zes maanden bij Damast 'verbruikt', dus we hopen dat het vanaf nu toch echt wel wat beter zal gaan. Dat zal nodig zijn, wil hij nog ooit naar huis kunnen. Voorlopig staat als vervolg op Damast 'opname in verpleeghuis' gepland. Dat was het voor nu zowel een beetje. We hopen dat jullie nog eens tijd kunnen maken om een bezoekje aan ons pap te brengen, want dat kan hij altijd wel waarderen.
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

25 - 28 april: Herstel in het ziekenhuis28/4/2013
Hoi allemaal. Zoals in de vorige blog al aangegeven, bleek het achteraf allemaal wel me te vallen. Anders hadden we natuurlijk al eerder iets op de blog gezet. Afgelopen dagen is ons pap weer door de medische molen getrokken. Uiteindelijk blijkt de koorts veroorzaakt te zijn door een infectie aan de urinewegen en een kleine longontsteking. In het ziekenhuis hebben ze hem onmiddellijk antibiotica gegeven en daar heeft hij goed op gereageerd. De afgelopen dagen in het ziekenhuis is hij dan ook een stuk opgeknapt. Hij moet alleen nog heel veel hoesten. Ook slaapt hij nog steeds erg veel. Omdat hij klaagde over pijn aan zijn (slechte) arm hebben ze ook nog foto's gemaakt van zijn elleboog en zijn pols, maar daar is niets op te zien. Gisteren is de voedingssonde vervangen; deze was zo smerig dat ze hem niet langer konden laten zitten. In ieder geval niet totdat de voedingssonde rechtstreeks in de maag gebracht gaat worden. De sufheid werd zeer waarschijnlijk veroorzaakt door de medicijnen die hij kreeg tegen de zenuwpijnen. Met die medicatie zijn ze gestopt. Dientengevolge is hij nu weer helderder, maar heeft hij ook weer meer last van pijn. Misschien dat ze binnenkort nog een andere pijnstiller proberen. Als hij zo doorgaat, dan mag hij morgen, 29 april, terug naar zijn kamer in Damast. Hopelijk kan hij daarna weer de draad oppikken voor wat betreft de revalidatie.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

19 - 24 april 2013: MDO en terug naar het ziekenhuis24/4/2013

Afgelopen dagen is ons pap erg suf. In eerste instantie gingen we ervan uit dat het aan de nieuwe medicatie tegen de zenuwpijn lag. Gisteren hebben we het Multi Disciplinair Overleg (MDO) bijgewoond. In dit overleg wordt de voortgang van alle patienten die in behandeling zijn bij Damast besproken. Familieleden mogen dit bijwonen, uiteraard alleen het gedeelte dat betrekking heeft op jouw opgenomen familielid. Eigenlijk zijn we hier niet heel veel wijzer geworden. Temeer omdat 2 van de 4 disciplines én hun vervangers wegens ziekte en studie afwezig waren. In het kort komt het erop neer dat Damast van mening is dat Henk reeds maximaal belast wordt. Zij vinden de progressie die zij in bijna 6 weken hebben bereikt toch ook wel minimaal. De eerste voorzichtige verwachtingen m.b.t. de toekomst zijn uitgesproken: zeer hulpbehoevend, mogelijk 24 uurs zorg nodig = opname in verpleeghuis. Tenzij er komende periode een fikse vooruitgang wordt geboekt. Tevens gaat de arts de aanvraag versturen om de voedingssonde rechtstreeks in de maag te gaan brengen. Gisterenavond had ons pap tegen de 39 graden koorts. Dat kan dus ook verklaren waarom hij zo slap is. Vannacht krijgen we ineens telefoon: het gaat niet goed met Henk. Ze krijgen hem niet wakker en hij reageert niet op pijnprikkels. Besloten wordt om hem over te brengen naar het ziekenhuis. Daar hebben ze hem wel wakker gekregen en hij was goed aanspreekbaar. Ze zijn wel onmiddellijk met allerlei onderzoeken begonnen. Daar is tot nu toe nog niets alarmerends uitgekomen. Na deze onderzoeken hebben ze hem opnieuw opgenomen op afdeling G1. Voor vandaag staan er nieuwe onderzoeken op het programma. Hopelijk komen ze er nu ook achter waarom hij zo suf is. Eigenlijk zijn we wel een beetje blij dat hij weer in het ziekenhuis ligt. Hij is daar in vertrouwde handen nu hij ziek is. Beter dan in Damast. We houden jullie op de hoogte. 

2 Comments | Post Comment | Permanent Link

22 maart - 18 april 2013: Het gaat iets beter met Henk18/4/2013
Hallo allemaal. Sorry dat we zo lang niets meer van ons hebben laten horen, maar het is een erg drukke periode waarin we zitten. Verjaardagen, vakanties, klusprojecten thuis, etc. Tussen de bedrijven door brengen we natuurlijk met regelmaat bezoekjes aan ons pap. Wij, de kinderen, een paar keer per week, ons mam nog steeds dagelijks in de middag én in de avond. Ook komen er regelmatig familieleden op bezoek, leden van Attila en zelf mensen die ons pap kennen van de camping in Blanes en/of het hotel in Portugal. Hij herkent wel iedereen, al kan hij niet altijd direct de bijbehorende naam zeggen. Maar hoe gaat het nu met Henk, na zijn eerste maand in Damast? Wel, helaas zit er nog niet heel veel verbetering in. We hadden verwacht dat hij eenmaal opgenomen in Damast relatief grote sprongen zou gaan maken. In werkelijkheid valt het erg tegen. Dat komt ons inziens omdat hij slechts drie uren behandeling per week krijgt. Dat is dan ook nog eens verdeeld over fysiotherapie, ergotherapie, logopedie en psychologie. Volgens Damast vergoedt de verzekering niet meer dan drie uur per week. Tevens vinden zij eigenlijk die drie uur ook wel voldoende, want meneer Doreleijers is nog wel heel zwak en heel vermoeid. Wij zijn echter van mening dat hij door meer belasting ook meer conditie zal krijgen. Daarom hebben we deze week afgesproken dat de uren voor logopedie voorlopig even aan fysiotherapie zullen worden besteed. Wat kan ons pap na 1 maand (van de 6) in Damast? Hij kan zijn arm circa 1 cm optillen vanaf het blad van zijn rolstoel en hij kan circa 11,5 minuut staan (waarbij hij wel in evenwicht wordt gehouden). Praten gaat iets beter dan toen hij uit het ziekenhuis kwam. Eten kan hij nog steeds niet; hij krijgt nog steeds sondevoeding. Ze gaan nu wel de sonde uit zijn neus halen en rechtstreeks door de buikwand in de maag brengen. Dat is iets comfortabeler voor hem. Hij wordt nog steeds met een lift uit bed gehaald; drie maal per dag mag hij ongeveer 1,5 uur in een rolstoel zitten. Na circa 1 uur krijgt hij echter heel erg last van zijn heup en wil hij eigenlijk al weer terug naar bed. Maar dat mag hij niet, anders bouwt hij nooit conditie op. Tenslotte geeft hij aan dat hij in zijn situatie berust. Van de andere zijde geeft hij echter ook aan dat wanneer hij echt wil, hij best nog wel het een en ander kan bereiken. De Sportman Henk zit er dus nog wel in; hij is alleen even wat moeilijker te activeren. Dat hij het wel kan, heeft hij gisteren bewezen: in ons bijzijn heeft hij de tijd dat hij kon staan met 3 minuten verlengd! Puur doordat wij hem gezegd hebben dat hij het moet beschouwen zoals dat hij  zijn PR moet verbeteren. Toen gaf hij aan dat hij voor de 10 minuten ging. Uiteindelijk is dat 11,5 minuut geworden. Dat geeft ons wel vertrouwen dat er nog wel het een en ander in zit. We moeten het alleen eruit zien te krijgen. We zullen proberen om wat frequenter te vermelden hoe de vooruitgang is.
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

15 maart - 21 maart 2013: De eerste ervaringen met Damast21/3/2013
Inmiddels heeft ons pap zijn eerste week in Damast doorgebracht. In het begin hebben ze een beetje gekeken wat voor vlees ze in de kuip hebben. Op zaterdagavond was zijn 'trainingsschema' gereed. Hij krijgt 3 maal per week Fysio, 2 maal per week Logopedie en Psychologie en 1 maal per week Dietiek en Ergotherapie. Helaas blijken de opgegeven tijden in praktijk niet helemaal te kloppen. Zo hebben we meegemaakt dat hij naar de fysio moest terwijl ze hem net in bed hadden gelegd en dat hij eten moest krijgen terwijl hij ook naar de fysio moest. Aan de afstemming tussen de therapeuten en de verzorging moet nog wel wat gesleuteld worden. Daarnaast hebben we nog wel wat andere opmerkingen die we met de zorgcoordinator willen bespreken. De oefeningen hebben wel baat, want inmiddels slaagt ons pap erin om zij arm een beetje op te tillen zodat deze een cm boven het blad van zijn rolstoel gaat zweven. In de fysiozaal hebben ze hem met een soort van kantelbare draagzak al eens rechtop gezet en hij heeft op een fiets gezeten. In het weekend en maandag was het nog niet veel met zijn humeur, maar sinds dinsdag gaat het wel wat beter. Dat er nog wel oude Henk in zit blijkt wel over zijn reaktie op het gesprek met de Psycholoog: "wat een onzin". Met ons mam gaat het een beetje op en neer. Af en toe zit ze een beetje te piekeren en soms is ze vol goede moed. Gelukkig wordt ze wel redelijk opgevangen door ons (de kinderen), familie en buren, waardoor ze niet elke avond alleen thuis zit. Ook wordt er via de huisarts specialistische hulp voor haar ingeschakeld zodat ze haar verhaal kwijt kan. Hopelijk knapt ons pap nu snel (relatief snel) op. Daar krijgt hij zelf waarschijnlijk weer meer energie van en dat is dan ook weer goed voor ons mam. Een beetje zon en warmte zou daar ook wel bij helpen! Maar daar zitten we allemaal op te wachten, hè.
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

14 maart 2013: Dag ziekenhuis, hallo Damast14/3/2013
Vanmorgen is ons pap dus verhuisd van zijn vertrouwde plekje in het ziekenhuis naar zijn nieuwe verblijf in Damast. Hij heeft nu een éénpersoonskamer met een gedeelde badkamer (voor twee kamers). Daarnaast heeft hij nu een grote TV en een (kleine) koelkast tot zijn beschikking, alhoewel hij van de laatste voorlopig nog geen gebruik zal maken omdat hij nog steeds aan de sondevoeding zit. Dat zal straks wel veranderen wanneer hij weer gewone vloeistoffen mag drinken! Voor de rest is het een nette kamer, zoals je van een nieuwgebouwd verpleeghuis - dat een hotelsituatie wil simuleren - zou verwachten. Na een uitgebreide intake was ons pap zo moe dat hij even moest gaan slapen. Direct na de middag zijn de fysio- en de erotherapeuten voor een eerste gesprek langsgeweest. Ze hebben even getest in hoeverre hij al zelfstandig kan draaien en op de rand van het bed kan gaan zitten, maar zijn er al snel achter gekomen dat hij nog lang niet zover is. Ze gaan nu samen een behandelplan opstellen. Op de begane grond van Damast zit een redelijk grote eetzaal (Grand Café), met een buffetbar. Daar kunnen de patienten, die hier overigens clienten heten, dagelijks hun maaltijden nuttigen. Het mooie is, dat je als familielid tegen een geringe vergoeding ook mee mag eten. Wel zo gezellig. Overdag en soms ook 's avonds worden er activiteiten georganiseerd (ik bedoel meer dan alleen 'de seniorenbingo') om het verblijf zo aangenaam mogelijk te maken. Voorlopig zal ons pap hier echter wegens zijn beperkingen nog geen gebruik van kunnen maken. In principe duurt de behandeling in Damast maximaal 6 maanden. Dan moet hij klaar zijn voor de volgende stap: naar huis of toch een andere instelling? We zullen het zien. De komende 6 maanden zal hij echter aan de slag moeten. Een nieuwe marathon in zicht. Dan nu de praktische info voor degenen die op bezoek willen gaan: de bezoekregeling is heel ruim, in principe van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.Maar er zijn natuurlijk wel verzorgings- en rusturen. Daarom kun je 's morgens het beste tussen 10 en 12 komen en 's middags tussen 14 en 16 uur. 's Avonds moeten we nog even overleggen. Niet geheel onbelangrijk: hij ligt op de 2e verdieping, kamer 18. Wil je overdag gaan, dan kun je het beste de auto gewoon bij het Elisabethziekenhuis parkeren. Dan de centrale gang helemaal uitlopen. Naar buiten, linksaf en dan weer bij Damast naar binnen. 's Avonds na 18:00 uur kun je een poging doen om (gratis) op het parkeerterrein van Damast zelf te parkeren. Dat ligt langs de Leijweg, de weg tussen het ziekenhuis en de Leij in. Tot de volgende keer!
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

7 - 13 maart 2013: Kleine stapjes vooruit en....goed nieuws!13/3/2013
Hoi allemaal. Afgelopen dagen weinig veranderd in de situatie. Ons pap gaat nog steeds met kleine stapjes vooruit. Kan al een beetje knijpen met zijn hand, maar zijn arm nog steeds niet optillen. Ook kan hij zijn been al redelijk buigen. Dat het steeds beter gaat, merk je ook met het verhuizen van bed naar rolstoel of vice versa: met wat hulp kan hij een beetje staan en op de rand van het bed gaan zitten. Afgelopen vrijdag kregen we al een vooraankondiging dat de volgende stap - overplaatsing naar Damast - aanstaand was. Vandaag hebben we dan eindelijk te horen gekregen dat hij morgen, 14 maart, om 10:30 uur verhuist naar Damast!!! Zelf beseft hij nog niet wat dat inhoudt, maar daar zal hij snel genoeg achter komen. Het houdt hem wel bezig, want toen we vanavond in het ziekenhuis aankwamen zat hij al in zijn stoel. Hij zei tegen ons mam dat hij op haar zat te wachten zodat ze nu konden gaan. Waarnaartoe dan? Naar Damast toch....? Nee pa, dat zal morgen pas zijn..... We zijn blij dat hij naar de volgende halte kan. Hopelijk gaan ze daar fanatiek met hem aan de slag, zodat hij binnenkort weer wat meer dingen zelfstandig kan doen en ook wat beter kan praten. Maar we hebben nog een lange weg te gaan..... Enfin, morgen zullen we weer een update posten!
3 Comments | Post Comment | Permanent Link

28 feb - 6 maart: Stabiele periode6/3/2013
Hallo allemaal. Het is een beetje drukke periode, dus even niet zoveel tijd om de blog bij te werken. Dat was natuurlijk anders geweest, wanneer er zich ontwikkelingen voortdoen die we direct met jullie willen/moeten delen. Dat is echter niet het geval. De situatie is nu echt stabiel te noemen. Ons pap slaapt veel en tussentijds mag hij een paar keer per dag in de stoel zitten. Hij heeft wel een druk programma naast zijn bed hangen. In de ochtend ontbijt. Daarna fysio, rusten, uit bed, middageten, rusten in bed, uit bed voor bezoek, etc... Daar wordt hij best wel moe van en daarom vind de verpleging het soms beter om hem een keertje niet uit bed te halen. Hij krijgt nog steeds sondevoeding omdat het slikken nog niet gaat. Spreken gaat duidelijk beter. Ook komt hij beter op zijn woorden en begrijpt hij alles wat we zeggen. Zijn korte termijn geheugen werkt echter nog niet goed. Hij weet bijvoorbeeld in de avond niet meer wie er in de middag is geweest. Maandag 4 maart hebben we een gesprek met de arts gehad. Die heeft aangegeven dat ze eigenlijk klaar zijn met hem en dat hij klaar is voor overhuizing naar het naastgelegen Damast om verder aan zijn herstel te werken. Hij staat nog steeds op de wachtlijst, maar ze kunnen niet zeggen hoe lang het nog duurt. Daarom doen ze een deel van de oefeningen die bij bij Damast zou krijgen hier op de afdeling waar hij nu nog ligt. Hij kan zijn hand inmiddels al dichtknijpen, dus die oefeningen hebben wel effect. Tenslotte hebben ze nog aangegeven dat de nieren toch wel licht beschadigd zijn. Dit heeft niets met de hersenbloeding te maken. Waarschijnlijk had hij daar ook al langer last van. Echt schadelijk is het overigens niet. Bovendien zien ze dat de nierfunctie nog steeds verbetert, zij het zeer langzaam. We hebben hem ook een keer mee naar beneden genomen en hij heeft bij de liften lekker in de zon gezeten. Dat geeft hem wellicht weer meer energie en nog meer zin om zijn best te doen zo snel mogelijk te herstellen. Wat hem ook energie zijn, zijn alle jullie bezoekjes. We hopen dat jullie daar voorlopig dan ook gewoon mee doorgaan.
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

26 + 27 februari 2013: Terug aan de voedingssonde27/2/2013

Over deze twee dagen valt eigenlijk niet zo heel veel te zeggen. Vandaag was ons pap een beetje slapjes. Ze hebben daarom de logopedie erbij gehaald. Na wat onderzoek heeft deze geconcludeerd dat de slikfunctie toch nog onvoldoende is om voldoende voedsel binnen te krijgen. Om te voorkomen dat er achteruitgang optreedt, is besloten dat hij toch weer terug moet aan de voedingssonde. Zeg maar om hem "bij te mesten". Hij heeft immers behoefte aan veel calorieën, vitamines en mineralen om weer aan te sterken ofwel aan te blijven sterken. Voor ons mam is dat een echte tegenvaller. Ook vindt ze dat hij niet meer zo goed praat, maar volgens ons pap komt dat door dat slangetje in zijn neus. Vanavond had hij moeite om te ontlasten. Hij had ook echt een harde bolle buik. Daarom gingen ze hem wat helpen om de stoelgang op gang te brengen. Dat was voor ons het moment om maar weer naar huis te gaan.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

23 - 25 februari 2013: Stabiel herstel en gesprek met de arts25/2/2013
Afgelopen drie dagen is er niet veel veranderd in de situatie. Over het algemeen is ons pap goed aanwezig. Praten gaat steeds iets beter. Soms is hij nog wat moe. Zo mocht hij zaterdagavond niet meer uit bed van de verpleging omdat hij naar hun mening te moe was; dat klopte ook wel, hoor. Drie keer uit bed de dag ervoor was teveel van het goede. Op zondag heeft hij voor het eerst in een maand tijd weer een douche gehad. Dat was genieten voor Henkie. Vandaag zijn we aanwezig geweest terwijl de logopediste aan het testen was. Ook dat gaat al heel goed. Alleen wanneer ons pap zelf op een naam moet komen, zoals de straat waar hij woont, dan komt hij er niet op. Zelfs niet wanneer je hem de eerste letters voorzegt. Wanneer de logopediste echter "MA..." op een briefje schrijft, dan volgt direct "Madeliefstraat". Ze gaat hem een alfabet geven om mee te oefenen. Wij moeten dan de eerste letter(s) aanwijzen en ons pap moet het woord raden. Ook hebben we vandaag een tweetal zorggesprekken gehad: eerst met de arts en daarna met het hoofd van de verpleging. De arts geeft aan dat ze zeer tevreden zijn over het herstel tot nu toe en dat ze medisch gezien alleen nog maar de bloeddruk meten. Voor de rest krijgt hij voorlopig geen onderzoeken meer. Wat de arts betreft kan hij door naar het volgende 'station'. In het gesprek daarna horen we van de verpleegkundige dat ons pap op de wachtlijst staat voor opname in het verpleeghuis dat onlangs aan het Elisabethziekenhuis is gebouwd: Damast (van De Wever). Daar wordt hij opgenomen op een speciale afdeling, namelijk de HHU (Hersen Herstel Unit), waar ze gespecialiseerd zijn in het opvangen en revalideren van mensen met hersenletsel. Voor een revalidatiecentrum was ons pap al 'te oud'. Er is sprake van een korte wachtlijst voor opname op de HHU. Doorgaans tussen de twee dagen en twee weken. Totdat hij daar terecht kan, blijven ze hem in het ziekenhuis verzorgen. Daarnaast krijgt hij natuurlijk al wat oefeningen voor revalidatie en logopedie. Al met al zijn we op de goede weg. Op weg naar de volgende stap.
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

21 en 22 februari 2013: Henk maakt grote stappen22/2/2013
Hoi allemaal. Het gaat nog steeds beter met ons pap. Hij maakt zelfs aanzienlijke stappen. Elke dag mag hij meerdere malen in de rolstoel zitten. Vast gepureerd eten gaat ook goed; met boterhammen heeft hij nog wel moeite. Grootste vordering zit hem momenteel in praten. Als hij goed zijn best doet, kun je er echt weer mee praten. Hij vraagt nu bijvoorbeeld ook hoe lang hij al in het ziekenhuis is en wat er allemaal gebeurd is. Hij kan zich daar allemaal niets van herinneren. Van de revalidatie-arts heeft hij een boek gekregen met daarin 4 oefeningen die hij zelfstandig uit kan voeren. Deze zijn allemaal gericht op stimulatie/re-activatie van de verlamde rechterarm. Vandaag hebben we twee tijdschriften voor hem gekocht, zodat hij ook weer wat kan lezen. Ook komt er dagelijks bezoek: familie, kennissen en mensen van Attila. Daar geniet hij wel van. We zijn blij dat het zo goed met hem gaat. Vanavond had hij geen zin om in de stoel te zitten. Dat vindt ie allemaal "zo'n gedoe, pffffff". We wilden graag een foto van Henk in de stoel, maar het is dus Henk in zijn bed geworden...

2 Comments | Post Comment | Permanent Link

19 en 20 februari 2013: Ons pap trekt een sprintje20/2/2013

Verheugd kunnen we eindelijk mededelen dat het nu ineens toch veel beter gaat met ons pap. De vorderingen in twee dagen: hij is gisteren 1 keer en vandaag 3 keer uit bed geweest. Ze tillen hem dan met een soort van kraan uit bed en zetten hem in een rolstoel. Dat gaat hem goed af. Daarnaast kan weer gepureerd vast voedsel en dik vloeibaar voedsel (yoghurt en kwark) eten, waardoor hij van de sondevoeding af is. Het praten gaat ook ineens een stuk beter, alhoewel het nog steeds niet allemaal goed te verstaan is. Ook komt hij vaak niet op de woorden die hij wil zeggen. Hij kan al wat vingers van zijn rechterhand bewegen, dus er zit toch nog wat leven in de rechterarm. Tenslotte kijkt hij nu echt helder uit zijn ogen en zit hij geinteresseerd om zich heen te kijken. Al met al zijn dat heel wat vorderingen in twee dagen tijd. Wat gaat er nog niet goed? Slikken gaat niet goed wanneer hij moe is. Dat leidt dan weer tot de nodige hoestbuien omdat hij zich verslikt. Hij herkent ons wel, maar kan niet altijd onze namen herinneren. Zijn korte termijngeheugen werkt ook niet zo goed: hij weet in de avond bijvoorbeeld niet wie er in de middag op bezoek is geweest. Tenslotte: hij begint nu toch wel te beseffen dat er iets goed fout is met hem. Zo kijkt hij steeds naar zijn rechterarm, klopt op zijn hand en tilt deze op om te kijken of er nog wel leven in zit. Hij begrijpt ook nog steeds niet wat er gebeurd is en waarom hij in het ziekenhuis zit. Dat besef zal nu langzamerhand toch wel komen. We hopen maar dat hij daar goed op gaat reageren. Voor volgende week maandag zijn er zorggesprekken met o.a. de arts gepland. Dan hopen we meer te horen over het verdere verloop van de opname en misschien ook al iets over de volgende stap: waarschijnlijk een verpleeghuis voor de revalidatie. Ondertussen genieten we wel van de nu veel interactievere en dus leukere bezoekjes aan 'ons pa'. Aangezien hij nu toch wel echt aanspreekbaar is, zouden we jullie willen vragen om ook eens een keer op bezoek te gaan. Dat zal hij zeker leuk vinden!

5 Comments | Post Comment | Permanent Link

17 en 18 februari 2012: Opnieuw verhuisd18/2/2013
Hoi allemaal. Op basis van de vorderingen die ons pap maakt, hebben ze besloten om hem vandaag (maandag) weer te verhuizen naar een andere verpleegafdeling. Hij lag op 'hersenchirurgie' vanwege die drain, maar nu die drain weg is, kan hij dus naar een 'gewone' verpleegafdeling: neurologie, afdeling G1 (die had hij nog niet gehad). Kamer G04 om precies te zijn. Gisteren, zondag, zat er nog niet veel leven in. Hij lag maar een beetje te liggen en reageerde af en toe. Volgens de verpleging echter, is hij 's morgens al echt het menneke: dan kan hij redelijk praten en er wordt heel wat afgelachen. Later op de dag is hij vervolgens te moe en dus zien wij hem altijd maar een beetje wazig voor zich uit starend op bed liggen. Vandaag niet. Vandaag was hij duidelijk veel beter bij de les. Hij reageerde goed en hield alles wat er in zijn - nieuwe - kamer gebeurde goed in de gaten. Hij ligt nu ook op een tweepersoonskamer. Misschien bevordert de aanwezigheid van iemand anders in zijn buurt ook wel zijn herstel. Er is immers meer activiteit in de kamer. Ook heeft hij vandaag, naast de sondevoeding, ook wat yoghurt gegeten. Hopelijk houdt hij deze lijn vast en kunnen we zo ongeveer aan het einde van deze week zeggen dat het herstel nu echt definitief is ingezet. Oh ja: bezoektijden: 14:00 u - 16:00 u en 18:30 u - 20:30 u. Ze zijn hier erg streng voor wat betreft het handhaven van deze tijden en maximaal 2 personen aan het bed, dus hou hier aub rekening mee.
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

16 februari 2013: Nauwelijks contact16/2/2013
Als eerste wil ik namens ons mam en de rest  van het gezin bedanken voor alle kaarten en bloemen die ons pap tot nu toe heeft ontvangen. Hoewel hij zelf niet veel verder komt dan de voorkant aandachtig bestuderen, zijn wij wel erg blij met de opbeurende teksten in de kaarten. Het is fijn om te horen dat iedereen ons pap (en ons) zo'n warm toedraagt. Dank daarvoor. Deze zaterdag krijgen we nauwelijks contact met ons pap. Kennelijk is door de afwezigheid van de drain de druk op zijn hersenen nu weer wat groter, waardoor hij veelvuldig afwezig is. In de middag ligt hij voornamelijk te slapen. In de avond is hij in eerste instantie wel wakker, maar reageert nauwelijks wanneer we hem aanspreken. Later wordt hij door de verpleging (daar reageert hij overigens raar genoeg wel nog steeds op) verschoond en rechtop in bed gezet. Kennelijk heeft hem dat weer teveel moeite gekost, want wanneer we terugkomen zit hij gewoon rechtop bed te slapen. Bovendien is hij niet wakker te krijgen. Vanavond is het dus juist het omgekeerde van de voorgaande dagen (zitten = slapen, liggen = reageren). Alleen als hij pijn in zijn billen heeft, zorgt de pijnprikkel ervoor dat hij even bijkomt. dan gromt hij even, trekt een moeilijk gezicht en valt weer direct in slaap. We houden het dan ook maar snel voor gezien. Vandaag is weer een dag zonder verbetering. Hopelijk krijgen we morgen meer contact.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

15 februari 2013: Een dagje zonder drain?!15/2/2013
Als ons mam vanmiddag voor het bezoekuur in het ziekenhuis aankomt, blijkt dat de drain weg is! Ondanks herhaaldelijk roepen, slaagt ze er niet in om ons pap wakker te maken en belt ze de ons, de kinderen. Op ons verzoek dringt ze aan op een gesprek met de arts, die ook onmiddellijk komt om uitleg en toelichting te geven. De drain blijkt gisterenavond tijdens het draaien eruit te zijn geschoten. Hoe dat zo makkelijk kon gebeuren, is voor het ziekenhuis ook een raadsel. Na overleg hebben ze besloten om hem een tijd zonder drain te laten liggen, in ieder geval gedurende het weekend. Wel worden elke 2 uur alle vitale functies gecontroleerd en zodra ze ook maar iets vermoeden dat zijn toestand verslechterd, dan gaan ze opnieuw de drain terugplaatsen. Het blijkt eigenlijk helemaal zo slecht nog niet te gaan. Hoewel hij wat minder fit is dan andere keren, reageert hij wel goed op vragen (nadat hij door de verpleging gewekt is en wat rechtop in bed is gezet). Als we in de avond terugkomen ligt hij op zijn zij TV te kijken....euh....te pitten, dus. Weer niet wakker te krijgen. Op ons verzoek zetten ze hem weer wat rechtop in bed. Dan is hij weer wakker. Al snel blijkt echter dat hij wel erg veel last van zijn billen heeft. De verpleging had hem eigenlijk ook nog niet zo lang geleden op zijn zij gelegd. Slecht plan dus om hem weer rechtop te laten zitten..... Na even aanwezig te zijn geweest, waarbij ons pap eigenlijk alleen maar leeg voor zich uit zat te staren, zijn we maar weer gegaan. Dan kan de verpleging hem weer op zijn zij leggen en kan hij gaan slapen. We zijn benieuwd: hoe zal hij het weekend zonder drain doorkomen???
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

10-14 februari 2013: nog steeds ups en downs, maar er lijkt toch wat verbetering in te zitten14/2/2013
Wegens een lang weekend in Italia even geen updates gepost, maar we zijn er weer dus we pakken de draad weer op. Afgelopen dagen zijn redelijk goed verlopen. De meeste tijd is ons pap er wel goed bij, maar er zat ook wel weer zo'n dag tussen dat er niets mee aan te vangen viel.
Maandag was er ineens sprake van een mogelijke operatie om de drain onderhuids weg te werken. Dinsdagochtend is echter al besloten dat deze operatie vooralsnog niet doorgaat omdat hij daarvoor niet fit genoeg is en het hersenvocht niet helder genoeg is. Nu wordt er gedacht aan einde van de week of meer waarschijnlijk in de loop van volgende week. Het hersenvocht moet helderder zijn. Dit is vandaag nogmaals bevestigd door de arts. Dinsdagmiddag was ons pap voor zijn doen schijnbaar goed bij de les. Noemde het ziekenhuis een hotel en trok weer gekke bekken. Dinsdagavond was hij opstandig. Hij wilde zijn bed uit naar het toilet te gaan. Toen we hem duidelijk maakten dat dat nog niet kon omdat hij nog niet kon staan, werden we gewoon weggezwaaid. Hij zei ook redelijk duidelijk dat we weg moesten..... dus als hij zich kwaad maakt kan hij wel duidelijk maken wat hij. Het wordt weer een beetje de oude Henk. We hebben de verpleging erbij gehaald en zij hebben hem verschoond en weer op zijn zij gelegd, waarna hij natuurlijk weer in zijn slaaphouding terecht kwam en weer zo was vertrokken.
Op woensdag hebben ze opnieuw een CT-scan ter controle gemaakt. Daarop is te zien dat de restanten van de bloeding nog steeds verder aan het verdwijnen zijn. De artsen hebben in een gesprek aangegeven dat ze nog steeds tevreden zijn over het verloop van het herstel. Vanavond (donderdag) was ons pap ook weer goed bij de les, wat toch wel steeds vaker het geval lijkt te zijn. Daarom kunnen we toch nog steeds spreken van een licht stijgende lijn. Er is echter nog een lange lange weg te gaan. Ons mam heeft het daar duidelijk moeilijk mee. Er komt langzamerhand toch besef dat er een heel onzekere en vooral moeilijke lange periode aan zit te komen. Gelukkig gaat het ziekenhuis haar hiermee helpen door een afspraak voor haar te maken meteen maatschappelijk werker om haar wat op te beuren en van tips te voorzien om met deze moeilijke tijd om te gaan.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Vrijdag/zaterdag 8/9 februari 2013: Het gaat best wel goed9/2/2013
Vrijdag overdag ligt ons pap heel de dag te slapen. Volgens ons mam heeft ze er niet veel aan. Van de verzorging in de ochtend is ons pap zo moe, dat hij het liefste gewoon lekker slaapt. Ons mam besluit dan ook om niet meer elke ochtend naar het ziekenhuis te gaan, maar sommige ochtenden over te slaan. Vrijdagavond is er een loopcollega van Attila aanwezig. Ons pap is goed wakker en hij herkent hem ook. Als we hem een foto van zijn oude loopgroep laten zien, slaagt hij erin om zichzelf aan te wijzen. Hij volgt alles en iedereen en vindt het merkbaar gezellig dat er zoveel mensen aan zijn bed staan. Zaterdag overdag slaapt hij weer veel. In de middag komt de zus van ons mam op bezoek, naast ons mam en Teresa. Af en toe opent ons pap zijn ogen, maar hij is erg moe en slaapt veel. In de avond zijn de kleinkinderen Christian en Eleonora ook meegekomen. Bij aankomst lag ons pap nog te slapen en kregen we niet makkelijk contact met hem. Nadat we hem door de verzorging wat rechterop in bed hebben laten zitten, ging het een stuk een beter. Hij lachte naar de kinderen en trok gekke gezichten. Als je hem vraagt met zijn ogen te knipperen, dan doet hij dat overdreven een paar keer. Hij begrijpt ons dus wel. In de loop van het bezoekuur wordt hij weer moe en geeft aan dat hij last van zijn rug/stuitje heeft. We vragen de verpleging om hem op zijn zij te leggen, waarna we weer naar huis gaan. Ons pap gaat weer slapen.
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Donderdag 7 februari 2013: Gesprek met de arts7/2/2013
Vanmorgen is ons mam met een broer van ons pap (Marcel) naar het ziekenhuis gegaan. Ze hebben ons pap gevonden op de Intensive Care en hij was vrij helder. Waarom hij uiteindelijk op IC ipv MC is beland, is ons niet helemaal duidelijk. Op de IC heeft hij een rustige nacht gehad, volgens de arts zonder apneus. Voor de IC dan ook geen reden om hem daar te houden en in de voormiddag is hij weer terug naar zijn kamer op G3 gegaan. Daarna hebben we het gesprek met de arts gehad. Wat ze het meeste zorgen baart, zijn de apneus. Op de MRI-scan zien ze dat hij een klein infarct heeft gehad in het gebied waar de ademhaling wordt gereguleerd, waarschijnlijk ten gevolge van de bloeding. Ze hebben nu een slaaptest aangevraagd. Dat is een test waarbij hij tijdens het slapen geobserveerd wordt en onder andere het aantal apneus en de duur van de apneus wordt geregistreerd. Op basis van die test kan de longarts een voorstel maken waarbij ons pap met een zuurstofmasker gaat slapen. Door de lichte overdruk van het masker krijgt hij dan geen apneus meer. Dat is een reguliere oplossing voor mensen met dit (slaap)probleem. Er bestaat wel een lange wachtrij voor deze test. Voor de rest blijkt uit alle tests en analyses dat er wat kleine infecties zijn in de longen en het hersenvocht, maar die zijn inmiddels met antibiotica bestreden en spelen nauwelijks een rol. Waar ze nu op wachten, is dat het hersenvocht waterhelder wordt. Zodra dat het geval is, kan de drain onderhuids worden gebracht en kan zoals eerder gezegd met de revalidatie aangevangen worden. Doordat hij dan wat vaker rechtop kan zitten, heeft hij ook minder druk op de longen en kan hij beter hoesten. De bloeding wordt voor een groot gedeelte afgevoerd via het hersenvocht. Op de scans is te zien dat de bloeding in zijn hoofd duidelijk aan het verkleinen is. Dat is dus positief. Al met al zijn de artsen nog steeds tevreden. Door de complicaties duurt het wat lang, maar het is niet abnormaal t.o.v. andere zware gevallen. Ze durven nog steeds geen voorspelling te doen over of en wanneer er weer spraak en/of beweging terugkomt. Ze noemen het nog 'te pril, slechts 2 weken'....dat zegt al genoeg over hoe zij er tegenaan kijken. Voor ons lijkt het al een eeuwigheid. Ze geven wel aan dat 'meneer waarschijnlijk nog wel een paar weekjes bij hun blijft', dus daar kunnen we ons op instellen. Overigens zat er vandaag best wel wat leven in ons pap. Hij was zelfs weer een beetje opstandig. Het is duidelijk dat hij baalt van de situatie. Helaas zal hij geduld moeten hebben, net als wij... 
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Page 1 of 2
Last Page | Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer