Met een indrukwekkend gegrom komt de motor tot leven. Ik doe een stapje achteruit als hij het parkeervak uitrijdt. Na een korte manoeuvre heen en weer rijdt mijn jeugdliefde de straat uit, zijn lange arm zwaaiend door het open raam. Net wanneer de Porsche de hoek omgaat, schieten mijn gedachten vijfentwintig jaar terug in de tijd en zie ik dezelfde arm al zwaaiend uit een knaloranje kever steken. Zeventien was ik toen onze paden kruisten. Een lange donkere gestalte, stijlvol gekleed, wandelde op een vrijdagavond onze schoolkroeg binnen. Als magneten werden mijn ogen naar hem toegetrokken. Hij leek zo weggelopen van de set van Pride & Prejudice, de Nederlandse versie van Darcy. Goddelijk en voor mij, daar was ik van overtuigd. Hoe ik zijn aandacht heb getrokken weet ik niet meer, maar aan het eind van de avond wisselden we telefoonnummers uit. Na twee eindeloze weken wachten, spraken we voor het eerst af, om na drie intense jaren van onbegrensd verlangen, huilbuien, onbegrip en wilde hartstocht uit elkaar te gaan. Allebei leefden we ons leven met verschillende herinneringen aan deze roerige tijd van volwassen worden. Pas achttien jaar later dook hij plotseling weer op in mijn leven. Het voelde in het begin een beetje onwennig maar na een aftastend uurtje voelde het als vanouds vertrouwd. Samen zetten we die avond de tijd een kwart eeuw terug. En één avond liepen we net als vroeger in gelijke tred, op het ritme van warme herinneringen, om vervolgens, na het afscheid ons eigen leven weer binnen te stappen.
Na economische hoogtijdagen van meer naar nog meer zijn we met z’n allen in een diep rood dal terecht gekomen. Als je de berichten mag geloven is de crisis nu officieel tot alle lagen van de bevolking doorgedrongen. Het ene na het andere bedrijf kiepert er mensen uit en het centrum voor werkzoekenden draait overuren. Ook het aantal gebruikers van de voedselbanken is enorm toegenomen. En dit laatste is helaas niet alleen toe te schrijven aan de promotiecampagne van de familie Froger.
Zelfs op de thuisbasis van de Frogers, het chique Gooi, moeten ze aan de gevolgen van de kredietcrisis geloven. Waar menig huishoudpot jaren dreef op de lucratieve opbrengsten van de aandelenkoersen, wordt nu driftig gerekend om het eind van de maand te kunnen halen. Helaas zijn de bezuinigingstips van bespaargoeroe Marieke Henselmans in de rest van het land gemakkelijker implementeerbaar dan in het Gooi. Daarom vind ik dat hier best een aparte handleiding voor geschreven kan worden. Eentje waarin meer rekening gehouden wordt met de regionale normen en waarden. Want het is best moeilijk om onopvallend op koopjes te jagen bij Max Mara in Laren. En wat moet je als smoes bedenken als je vriendin vraagt of je lekker mee gaat shoppen in de PC Hooftstraatterwijl je geen cent te makken hebt? Stel je voor dat iemand je ziet bij de Aldi, al zou je je als behoudende moslima vermommen, je Gucci zonnebril zal je verraden. Thuis gaat het bezuinigen nog wel. Gelukkig kan het minimalisme nog steeds, dus je hebt je designmeubels met slechts geringe tegenzin aan de deurwaarder meegegeven. De shampoo, die je tegenwoordig bij de Aldi koopt, heb je gewoon overgegoten in de Dior verpakking die je nog net op tijd uit de vuilnisbak hebt gevist. En als er onverhoopt iemand op bezoek komt, heb je van te voren een goedkoop slobberwijntje overgegoten in die exclusieve fles die je man vorig jaar van een zakenrelatie kreeg. Met wat creativiteit kom je een heel eind, maar het valt niet mee in deze regionen. Het enige goede vooruitzicht dat je hebt is dat vandaag of morgen ook het aandelenpakket van de buren niets meer waard zal zijn. Kunnen jullie gezellig, en vooral ook kostenbesparend, carpoolen naar de Aldi. Goed voor de portemonnee en voor de sociale binding in de buurt. Wordt het Gooi misschien toch nog eens een ‘gewoon’ stukje Nederland.
Hoe lang zal het nog duren voordat er aan het woord ‘voetbal’ in de Dikke van Dale een paar betekenissen worden toegevoegd. Tot nu toe betekent voetbal: ‘veerkrachtige bal die met de voet voort geschopt wordt’ en ‘balspel voor twee ploegen van elf spelers waarbij de bal voornamelijk met de voeten wordt gespeeld’. Volgens mij ontbreken er twee verklaringen voor dit woord, namelijk: ‘balspel met randgroepjongerenpubliek dat feestvieren structureel verwart met zinloos geweld, vandalisme en scheldkanonnades’ en ‘simplistisch balspel met complexe destructieve invloed op de samenleving’. Aangezien er vrijwel geen professionele wedstrijd zonder problemen gespeeld wordt, lijkt het mij hoog tijd de Dikke van Dale hierop aan te passen. En mocht van Dale inderdaad een herdruk overwegen, dan zou het zinvol zijn om het woord tevens fonetisch weer te geven.
De gemiddelde liefhebber kan het niet eens normaal uitspreken. Men spreekt over ‘Vvoebal’. Niet alleen brengt een woord dat zo wordt uitgesproken het trommelvlies in een ondraaglijke cadans, ook vervuilt dit onderwerp menige maandagochtend. Want zodra je een paar mannen bij elkaar zet, begint het testosteron als kleine voetballen door de venen te rollen.Een normaal gesprek is niet meer mogelijk, laat staan dat er gewerkt wordt. Nee, dit boeiende spel, de vaak keurig gekapte, welbespraakte spelers, hun charmante ‘poshy’ vrouwen, het strategisch zeer onderlegde bestuur en de astronomische prijzenoorlog bij de transfers van spelers zijn van grotere importantie dan het financiële vacuüm waar ons land momenteel in verkeert. Toch zou voetbal in de eerste twee betekenissen van het woord met de aanvulling ‘waarbij zonder publiek wordt gespeeld’ een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan onze samenleving. Zonder al die losgeslagen apen op de tribune kan er gewoon gesport worden, zonder vernielingen, letsel en andere ellende. Dat scheelt een hoop geld. Geld waarmee we dan fijn met z’n allen tijdens deze financieel barre tijden van voetbal kunnen genieten.
A: Nou als je ook maar even in je blootje door het huis loopt, dat ie dan meteen iets van je wil?
B: Oh dat! Erg hè? Ik snap dat niet hoor! Het maakt niet uit hoe laat het is, of je nu moet haasten naar je werk of dat de kinderen ieder moment binnen kunnen komen. Het lijkt wel of het hem niets kan schelen!
A: Vermoeiend hè?
B: Héél vermoeiend!
A: Of midden in de nacht, als je diep in slaap bent.
B: Doen alle mannen dat dan?
A: Ja, joh. Al die kerels zijn hetzelfde.
B: Als ik slaap, dan slaap ik. Ik geef dan gewoon een roei. Wat doe jij?
A: Ik word er natuurlijk wel wakker van, maar ik kan heel goed faken dat ik slaap. Meestal geeft hij het dan op. Met zo’n diepe zucht van: alweer niet!
B: Hebben zij dan geen slaap nodig? Ik ben helemaal kapot als ik in bed lig. Ik heb zo’n nacht echt nodig om de volgende dag weer door te kunnen, jij niet?
A: Tuurlijk, het is ook tegennatuurlijk wat die kerels doen. Of zouden ze het onbewust doen, in hun slaap, als ze een spannende droom hebben of zo?
B: Zou kunnen, misschien dromen ze wel over iemand anders als ze aan ons liggen te plukken. Des te meer reden dus om niet te reageren!
A: Maar soms moet je echt even zin maken, vind je niet? Je wilt toch niet dat ze zo behoeftig worden dat ze naar een ander gaan lonken.
B: Nee, dat moeten we niet hebben. Weet je, ik maak gewoon iedere week een keer zin. Dan stel ik me er helemaal op in en komt hij helemaal aan z’n trekken. Je moest eens weten wat voor een effect dat heeft….
A: Ha, ha! Je moet ze eens zien rennen als je ze eens lekker verwend hebt! Weet je wat handig is? Als je het doet voordat het hele huis schoongemaakt moet worden. Echt, een flinke beurt verricht wonderen! Je zou hem moeten zien stofzuigen!
B: Eigenlijk best zielig dat ze zo makkelijk te lijmen zijn.
A: Het blijven primaire wezens.
B: Maar ook handig. Zou dit nou zo’n typisch ‘vrouwengeheim’ zijn?
A: Denk het. Zouden zij zich hiervan bewust zijn? Ik lees er wel eens wat over. Eigenlijk is dat niet goed, straks werkt het niet meer.
B: Nee, ik vind ook dat de verschillen tussen mannen en vrouwen een beetje mystiek moeten blijven. Maar ja, alles wordt tegenwoordig zo uitgekauwd.
A: Ja, mannen moeten gewoon blijven zoals ze zijn, lekker simpel en vrouwen geraffineerd!
B: Dat is nou juist het spannende, dat je elkaar meestal niet begrijpt en er toch zo’n ongrijpbare aantrekkingskracht is.
A: Klopt. Zou jij trouwens heel lang zonder kunnen?
B: Nee, ik denk het niet. Het werkt toch als een soort cement in je relatie. Dus als ik eerlijk ben gebruik ik het niet alleen om hem harder te laten lopen, hoor! Ik vind het ook fijn om zo dicht bij hem te zijn.
A: Is ook zo. Als je niet regelmatig samensmelt groei je uit elkaar. Is één keer per week dan wel genoeg, denk je?
B: Ja, denk het wel. Zo blijven ze ten minste eager. Maar ja, je houdt dan wel dat gedoe als je in je blootje door het huis loopt.
Wat is dat toch met die roddelpers? Het aanbod van bladen en tv-programma’s over wel en wee van celebraties blijft maar groeien. Zelfs bloedhond Albert Verlinde heeft nu zijn eigen talkshow. Wat motiveert mensen om in hun overvolle leven steeds meer tijd vrij te maken voor deze vaak voyeuristische vorm van pottenkijkerei? Is het werkelijk zo slecht gesteld met ons zelfbeeld dat we de simplistische bespiegelingen van de roddelmedia nodig hebben om ons goed te voelen? Of is het misschien de laagdrempeligheid waarmee deze non-informatie wordt aangeboden? Als je de Story openslaat schreeuwen de koppen je tegemoet. Artikelen druipend van de suggestiviteit kunnen door het groot aantal tussenkopjes in een nanoseconde gescand worden. Echt lezen hoeft niet meer. Want wanneer je alle modale woorden als ‘zou zijn, lijkt en schijnt’ overslaat’, en je bovendien niet irriteert aan alle spelfouten, weet je direct of het om rook of vuur gaat. Wat dat betreft hebben de makers van de roddelbladen hun doelgroep goed begrepen. De artikelen zijn niet meer dan snelle, hapklare brokken, die zonder veel nadenken met een rotgang naar binnen gewerkt kunnen worden. Een ontspannend tijdverdrijf met een hoog ‘feel good’ gehalte. Dubbel scoren dus! Want zeg nou zelf, het is toch heerlijk om te weten dat een make-uploze Linda de Mol zich aan haar eigen personeel moet voorstellen. Of dat Vanessa geen kinderen kan opvoeden en Tom Jones zoveel plastische chirurgie heeft ondergaan dat zijn gezicht uit elkaar dreigt te vallen. En dan nog het schokkende feit dat Jezus wonderen kon verrichten omdat hij drugs gebruikte. Zulke ontmaskeringen brengen de illusoire levens van beroemdheden terug tot normale proporties. Dat helpt ons relativeren en biedt ook nog eens de beste vorm van vermaak. Niets is dus wat het lijkt en alles lijkt niet veel te zijn. Je kunt nog zo in de spotlights staan in je glitterende glamourjurk, ieder krijgt zijn portie ellende. Zelfs, ja daar hebben we hem weer, Albert Verlinde. Nu hij zijn roeping om vader te worden definitief misloopt, heeft hij zichzelf nog meer in de kijker gezet. Maar bij het stijgen in de bedrijfskolom der beroemdheden moet hij wel uitkijken dat hij geen prooi van zijn eigen verslindende machine wordt. Want toen Patty Brard hem opwachtte bij de studio’s van RTL Boulevard om hem te interviewen over alles wat hij haar had aangedaan, vluchtte Mister Showbizz met de staart tussen de benen door het raam. Tja, en zo relatief is het dus allemaal!
17/6/2008 - Inburgeren met mevrouw Verdonk (maart 2006)
Beste mevrouw Verdonk,
Vandaag heb ik met laten verleiden, ik heb de Nationale Inburgering Test gedaan. Van mijn 16-jarige nichtje hoorde ik dat haar klas deze test had gedaan en zeker de helft was gezakt. Voor de duidelijkheid, we hebben het hier over 4-vwo. Dat is toch wel even schrikken! Mijn interesse was gewekt. Wat moeten al die mensen in hemelsnaam weten om deel uit te mogen maken van ons fileprobleem, te leren fietsen op een fiets die meteen gestolen wordt of gezellig met de buurvrouw te integreren tijdens een kopje koffie. Mevrouw Verdonk, het viel me mee. Ik mag blijven van u, want ik ben met een 7½een gemiddeld ingeburgerde Nederlander. Het moet me wel van het hart dat er naar mijn mening een paar typisch Nederlandse gewoonten schitterden door afwezigheid. Bent u de briljante uitzending van van Kooten en de Bie over inburgering van de jaren tachtig vergeten? Jammer, u had er een paar praktische ideeën op kunnen doen. Wat dacht u bijvoorbeeld van het nut van het ‘wolkje melk in de koffie’ en het kunnen spelen van de vlooienmars op de piano voor een Marokkaanse bruid uit het Rifgebergte die in de horeca wil gaan werken? Of weten dat je maar één koekje bij de koffie kunt verwachten als je als hongerige nieuwkomer een gastvrij onthaal verwacht bij het eerste bezoek aan je nieuwe buren. Tja, dat zijn zaken die je beter van te voren kunt weten, anders krijg je als verse immigrant, ook na het succesvol afleggen van de inburgeringtest, meteen het gevoel dat je niet welkom bent. Inburgeren is belangrijk, dat ben ik helemaal met u eens. Als ik besluit om in Iran te gaan wonen, zal ik mij direct on-Nederlands moeten gaan gedragen wil ik niet meteen verplicht ingelijfd worden in een gratis woonvoorziening. Dus andersom mogen wij ook enige integratie verwachten. Maar weet u, mevrouw Verdonk, uw inburgeringmethode heeft ook een andere kant. Juist het voorwerk tot het verplichten van inburgeren maakt de verschillen tussen Nederlands en niet-Nederlands groter. Behalve tijdens oorlog- en bezetting waren wij ons niet zo bewust van wie wij, oorspronkelijke Nederlanders, zijn. Niet eerder was ons profiel zo scherp in kaart gebracht als op dit moment, nu wij aan anderen moeten gaan uitleggen wie wij eigenlijk zijn. Enerzijds is dat positief maar het verhoogt tegelijkertijd de tolerantiegrens van de Nederlanders naar nieuwkomers en hun voorgangers die hier al tijden wonen en zich na lange tijd nog onvoldoende aanpassen. Immers we weten nu zelf waar al die niet-oorspronkelijke Nederlanders aan moeten voldoen. Het heeft een naam gekregen en daarmee is het geschut geworden voor alle lagen in autochtone bevolking. Begrijpt u mij niet verkeerd, beste mevrouw Verdonk, ik ben trots op de stijfheid van uw ruggengraat en heb ontzag voor de complexiteit van uw portefeuille. Maar ik vraag mij af of deze, naar mijn mening, polariserende werking van de verplichte inburgeringtest op langere termijn daadwerkelijk zal leiden tot een hogere mate van integratie van nieuwe medelanders. Desondanks wens ik u van harte succes in uw volharding, waarvan ik hoop dat het de weke bodem van ons Nederlandse poldermodel doet inklinken.
Ah, heerlijk zo’n all-inclusive arrangement! En ook zo makkelijk. Geen gepuzzel op de kaart in het restaurant. Nee, je kunt gewoon alles kiezen en zoveel als je maar wilt. Mocht de gekozen culinairiteit een beetje tegenvallen, dan wenk je gewoon naar één van de oplettende serveersters en laat je de boel opopgegeten afserveren. Vervolgens spoed je je met een nieuw bord naar het zeer uitgebreide buffet of de ‘life-cooking’ kok voor een nieuwe ronde. Het is ook niet erg als je alles door elkaar opschept of meteen twee volle borden tegelijk meeneemt. Alles kan en mag hier. Dat er mensen zo nu en dan fronsend naar je zitten te kijken, deert je niet. Je ziet het niet, want hé, je bent aan het werk. Met één hand op je schoot, prik je met de andere driftig in het eten op je bord. Hoofd lekker laag zodat de tocht van bord naar mond zo kort mogelijk is. Er zou iets op je gloednieuwe gele surfshort of dito t-shirt kunnen vallen. Als de serveerster langs komt om je cola bij te vullen, maak je in je beste Spaans een luidruchtig grapje. Ja, je spreekt je talen! Daar kunnen anderen nog wat van leren. In een korte tussentijdse uitbuikpauze leun je uitgebreid achterover in je stoel. Tevreden mijmer je dat het toch wel fantastisch is om een Amerikaan te zijn. Je hebt met iedere nationaliteit wel een raakvlak en er zijn nog maar weinig landen waar je niet iets van weet. Plotseling bedenk je dat je vrouw wel erg lang wegblijft. Je ogen speuren het restaurant af. Wat had ze ook al weer aan, pieker je. Oh ja, ze had een stukje turquoise tule om haar gele bikini gebonden. Dat leek haar lekker makkelijk toen ze las dat gepaste kleding in het restaurant gewenst was. Achter het buffet ontdek je haar, ze is in een geanimeerd gesprek verwikkelt met een paar lange slanke en blonde mensen. Vast Scandinaviërs denk je. Wel interessant, dus spurt je naar haar toe. Het was toch tijd voor de derde ronde. Zodra je vrouw je ziet kirt ze vrolijk: ‘Hé Jack, these nice people come from Amsterdam. This is my husband Jack.’ ‘Oh, how nice! We’ve been to Denmark, right darling’, roep je enthousiast uit. De blonde dame kijkt je bedenkelijk aan, maar zegt niets. ‘Denmark is a beautiful country!’, vervolg je.
‘We’re from Holland’, zegt de vrouw. OK! Gauw vraag je of ze het naar hun zin hebben in het resort? Ja, ze vinden het prachtig. Wat vinden ze van de Dominicaanse Republiek? En, vraag je enthousiast, zijn ze al naar de avondshows geweest? Die zijn zo entertaining, er is iedere dag een andere, ratel je door. Nee? En excursies? Gauw geef je opsomming van wat je allemaal kan doen op het eiland. Je vertelt dat je bent wezen snorkelen, maar dat je het wel vermoeiend vond dat zwemmen. Dus toen er eindelijk een coole cola geserveerd werd op de boot, heb je de visjes lekker laten zwemmen. Ha, ha. Leuk hier, hè? De Hollanders knikken bevestigend. Ze excuseren zich beleefd en wensen je nog veel plezier. Ze gaan verder met hun diner, zeggen ze. Goed idee, roep je hen nog na, als je vrouw en jij naar de Mexican Cook sjeezen, die net z’n hagelwitte schort aantrekt om eens lekker in de mexicaanse wok te gaan roeren. ‘Leuk hè’, zeg je tegen je vrouw als jullie weer aan tafel zitten. ‘Dat we zo makkelijk contact met iedereen maken.’ Je vrouw knikt instemmend. ‘Dat is toch wel het grote voordeel van ons Amerikanen’. Met haar laatste hap in haar mond zie je haar alvast kijken naar wat ze nu eens zal gaan nemen…..
Verdienen aan andermans ellende is een gat in de markt. Dit jaar zullen er meer dan twee miljoen huishoudens te maken krijgen met een incassobureau. Dat is meer dan drie keer zoveel als in 2004! Rood staan is HOT. De commerciële zenders storten zich met hun reality programma’s vol overgave op de sloebers van Nederland. Hoe meer ellende hoe beter, met als voorwaarde dat de zielenpiet er nog een beetje ‘kijkvriendelijk‘ bijzit thuis. Regelmatige bezoekers van het Leger des Heils komen niet door de screentest. Ook kale kippen waar het incassobureau kind aan huis is, kunnen aftaaien. Nee, een happy end is de randvoorwaarde.
Als je bent uitverkoren mee te doen in het tv-programma ‘geen cent te makken’ dan komt het, onder bezielende leiding van de grootste vrek van ons land, Marieke Henselmans, helemaal goed. Ten minste… op korte termijn. Want voor het probleemgeval dat geen nee kon zeggen tegen een continue stroom van mee-eters, en koffieleuten had ik nog wel wat andere bespaartips gehad. Een paar degelijke adviezen met een beschermende werking voor de toekomst. Kijk, daar help je zo iemand echt mee. Deze mevrouw zou bijvoorbeeld haar wc minder vaak kunnen doortrekken en geen deodorant en zeep meer gebruiken. Een beetje meer zichzelf zijn als het ware. Dit zou de toeloop van profiteurs op een natuurlijke wijze verminderen zonder een moeilijk confronterend gesprek. Zo snijdt het mes aan twee kanten, ook op langere termijn. Maar ja, misschien ben ik wat te voortvarend, want zo houdt RTL geen fatsoenlijk programma meer over.
Een schoolplein vol wachtende moeders kan een waar strijdtoneel vormen. Ik ben ervan overtuigd dat als het plein niet zo keurig vlak betegeld zou zijn, er met regelmaat een loopgravenoorlog zou woeden. Bij gebrek aan deze schuilgangen kun je je dus maar beter pantseren tegen de toorn van de gemiddelde moeder. Want zodra je kind of jij als ouder, onvoldoende refereert aan de onbeschreven norm, dreigt er gevaar. Het kan door een onverhoopte hoofdluis komen, die per ongeluk op de haren van je kind is overgelopen, of door een verkeerd uitgelegde grap. Ook wanneer ik besluit dat mijn zoon met keelpijn niet naar de dokter hoeft omdat het waarschijnlijk vanzelf weer over gaat, worden de messen geslepen. ‘Is het een virale of bacteriële ontsteking? Weet je dat niet? Ben je dan nog niet bij de dokter geweest? Hoe weet je nu dat hij geen kuurtje nodig heeft? Straks is het besmettelijk!’ Overdonderd door zo’n scherpe ondervraging reageer ik niet tactisch genoeg om de boel te sussen. En oh, ik voel de bui al hangen. Gauw probeer ik over de hockeytraining van die middag te beginnen. Pff… gelukkig, het is al niet meer nodig want daar komt de moeder van het luizenkind de gang in lopen. Alle ogen richten zich op haar. Ze speuren driftig, maar zo onopvallend mogelijk, tussen haar lange haren en die van het meisje, naar de verwenste beestjes. Omzichtig doen de moeders een stapje terug als het luizenmens te dichtbij komt, stel dat ze overspringen. Tot de moeder haar kind in de klas brengt, wordt nauwlettend in de gaten gehouden waar de jas van het kind wordt opgehangen. In de klas blijven de stoeltjes naast het meisje leeg. Na het zwaaien naar de kinderen zweren de moeders nog even samen op het plein. Onderwerp? Het luizenmens. En of de school wel voldoende maatregelen neemt tegen zulke mensen. Ondertussen probeer ik onzichtbaar naar mijn fiets te bewegen in de hoop niet betrokken te worden in deze samenscholing. Tot mijn schrik zie ik dat één van de moeders zich omdraait en gedecideerd op mij afkomt. Of ze me wat mag vragen. ‘Uh, ja natuurlijk’, stamel ik, bang dat ik ben om alsnog deelgenoot te moeten worden in deze hetze. Maar nee, de moeder vraagt me of ik interesse heb om plaats te nemen in de ouderraad. Ze heeft mijn vriendin ook gevraagd, voegt ze er fijntjes aan toe. Dat leuk haar wel leuk voor ons. Ik voel me gevleid. Gelukkig weet ik nog net op tijd mijn daadkracht te hervinden en bedank vriendelijk maar beslist voor de eer. De moeder taait duidelijk teleurgesteld af, terug naar het nog altijd actief debatterende luizencomité. Het gesprek zal nog wel even duren, ze hebben er weer een onderwerp bij. Ik fiets gauw naar huis voor mijn eerste kop koffie.
Poept u wel eens op straat? Nee? Waarom eigenlijk niet? Veel mensen laten hun hond toch ook gewoon op de stoep poepen? Ik zie het verschil niet. Zelfs de vorm van het gedeponeerde is vergelijkbaar, dus daar kan het niet aan liggen.
Ik vind dat een hond zich, net als zijn baasje, aan regels moet houden. Hondenpoep op stoep en straat haalt zelfs de ergernissen top tien. Bij mij staat hij met stip op één! Vandaar dat ik, na wederom in een enorme drol te zijn uitgegleden, heb besloten over te gaan tot mijn eigen ‘aktie kakkietrap’.Om beslagen ten ijs te komen, verdiep ik mij in dit thema op internet en tot mijn verbazing ontdek ik dat er wel 262 duizend pagina’s over deze shit te vinden zijn. Ik ben duidelijk niet de enige! Er moet dus een groot draagvlak zijn om dit probleem aan te pakken. Maar hoe? Vanuit de stelling ‘verbeter de wereld begin bij jezelf’ besluit ik mijn steentje alvast bij te dragen. Ik ga de persoon die met zijn hond de laatste tijd te pas en te onpas mijn stoep vervuilt, aanspreken op zijn gedrag. Want zodra ik het tuinhek uitloop, moet ik slalommend over de stoep om niet in zo’n, vaak nog dampende, hoop stront te stappen. Een ‘heterdaadje’ lijkt me de meest effectieve methode. Op woensdagmiddag sta ik op de uitkijk. Na een paar uur heen en weer drentelen voor het keukenraam, zie ik ineens een man in een trainingspak met een grote Deense Dog voorbijkomen. En jawel, de hond blijft ineens staan en beweegt zijn achterlijf in een verdachte houding. Snel installeer ik mijn kinderen voor de TV en ren naar buiten. Shit, verdwenen! Aangezien de man in sportoutfit liep, gok ik op het park. Bingo! Als een bezetene ren ik er achteraan. Net wanneer ik binnen gehoorafstand ben, jogt de man met de hond de heuvel op. Nog een paar meter en dan heb ik hem. ‘Meneer, meneer’, hijg ik. De man hoort mij niet. Op het moment dat ik zo dichtbij ben dat ik hem op zijn schouder kan tikken, glijd ik uit… in een hondendrol. Ik zie mezelf liggen. Mijn kleine, vernederde, machteloze ikje. Zelfs van deze ene drol kan ik het niet winnen.
