Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Lagelanders in de Highlands




Einde

9.7.2006 (19:31)

donderdag 6 juli en vrijdag 7 juli

We slapen uit tot negen uur en melden ons een kwartier later voor het ontbijt. Het is een buffet, maar het wordt niet meer aangevuld. Wel scrambled eggs, geen bacon dit keer. De koffie is wel fantastisch, dat maakt veel goed.

 

Dit keer de douches na het ontbijt. We hebben toch geen echt doel vandaag. We checken vijf minuten voor deadline uit, pakken de auto in en rijden richting de Yorkshire dales. R kent de omgeving een beetje. We rijden ten noorden van Pickering door een groot heideveld, circa 15 kilometer lang en 10 km breed. Mooi gebied daar!

 

Er hangt daar wel iets in de lucht. M begint namelijk te proesten, sniezen en proesten zoals R de eerste dagen in Schotland deed. Nee, geen Allerfre, nergens voor nodig. Maar na een stief kwartiertje doorproesten neemt hij er toch een. En zijn de symptomen zo verdwenen.

 

Tegen half vier bereiken we de Royal Quays in North Shields waar onze boot ligt aangemeerd. Na een uurtje wachten mogen we erop. Biertje, broodje, eten, casino (R wint wat, M verliest wat), slapen. Nou, een poging ertoe. Beiden verkiezen deze matrassen als de slechtste van de hele reis. R neemt twee Ibuprofens om maar geen rugpijn te hebben vrijdags, en dat zegt heel wat.

 

De aankomst in IJmuiden is een half uur later dan schema. Eerst naar Deventer, alles uitpakken voor M, daarna naar Haaksbergen. Uiteindelijk is ruim 5.100 km verrreden op deze vakantie.


Zonde van het geld

5.7.2006 (19:07)

woensdag 5 juli

 

Goede bedden, dus een goede nachtrust. De douchecabine heeft een beetje een krappe ingang, maar misschien ligt dat wel aan ons. Verder een prima douche trouwens.

 

Bed & Breakfasts zijn, zoals eerder gezegd, over het algemeen redelijk professioneel opgezette mini-hotels. De gelegenheid van vannacht is hierop geen uitzondering. De verschillen zitten 'm in de details. Bij de meeste staat er een waterkoker op de kamer met oploskoffie en thee. Op een enkele uitzondering na is er altijd wel een tv op de kamer, maar het aantal kanalen verschilt van 2 in Kirkcaldy tot 200 (digitale tv) in Carbost op Skye. Over de bedden is natuurlijk al het nodige gezegd. Varierend van zwaar kl*ten tot goddelijk. Maar meestal aan de slechte kant van de schaal.

 

Prima ontbijten

Het ontbijt is vrijwel overal uitstekend. Je hebt keuze uit 2 tot 5 verschillende cereals (cornflakes). Soms wat fruit. Toast. En dan natuurlijk de vermaarde warme hap. Sommige B&B's geven je automatisch alles op een bord. Andere hebben een buffet. Maar we hebben ook 2 of 3 keer meegemaakt dat je vantevoren aan moest geven wat je als ontbijt wilt en hoe laat. Handig, want M laat het meestal bij een bakje cornflakes, daarna bacon en eggs, terwijl R bacon, eggs, worstjes, champignons, gebakken tomaten niet versmaadt. Een laatste, niet onbelangrijk verschil is de begin en vooral de eindtijd van het ontbijt. Dat kan varieren van half negen tot 'anytime you like'. 

 

Het belangrijkste onderdeel van het ontbijt blijft natuurlijk de koffie. En die was vanmorgen uitstekend. Na de koffie, pakken we de spullen in en gaan we op weg naar Liverpool. Het is een ritje van zo'n drie uur. Meest snelweg, weinig interessants over te melden. De zon staat hoog aan de hemel, het is 30 graden en de airco doet goed zijn best.

 

Magical of niet?

Onderweg belt R naar 'the beatle story' om een 'Magical Mystery Tour' te bespreken. Dat lijkt te lukken. Om half drie begint-'ie. Als we aankomen blijkt echter dat er iets mis gegaan is bij het bespreken. Er is geen plaats meer. Jammer.

 

Het meisje stelt een alternatief voor. De vriend van één van haar collega's is taxichauffeur. Hij weet de weg, weet wat er verteld wordt dus ... Onze vraag is natuurlijk: wamoetdakoste? Het kost 35 pond. We gaan accoord.

 

Een kwartier later staat cabbie Paul klaar. We stappen in. Ik zou hier nu graag een enthousiast verhaal gehouden over alle leuke verhalen die Paul ons verteld heeft, alle leuke plekjes van Liverpool. Maar helaas. Paul was niet echt uit het goede gidsen hout gesneden. Hij reed ons van attractie naar attractie, meer niet. Geen verdere leuke details. Jammer. Wat hebben we uiteindelijk gezien: De geboortehuizen van John, Paul en George. Strawberry Field, de Quarry Bank Grammer School en Penny Lane.

 

Typisch geval van zonde van het geld dus. Maar we kunnen de plaatsen wel afvinken van ons 'te bezoeken' lijstje. Hieronder de bewijzen.

 

 

 

Teleurgesteld rijden we 's middags verder richting Ilkley, naar het laatste hotel van het arrangement. Ook het Craigland Hotel is weer van grote klasse. Het arrangement van DFDS, 2 overtochten en 4 overnachtingen is zeker een aanrader. Morgen de terugtocht: om half zes vaart de boot weg, om half tien zijn we vrijdagochtend in IJmuiden.


Gevarengeld of snel verdiend geld?

4.7.2006 (22:36)

Dinsdag 4 juli
Aangezien er alleen een double room beschikbaar was in de B&B slaapt M deze nacht voor de tweede keer op zijn meegebrachte Aerobed. Slaapt prima hoor. Maar wel vervelend om voor zevenen het bed uitgebonjourd te worden. R had bij zijn dagelijkse telefoonwisseltruc een foutje gemaakt. De telefoon stond daarom op nederlandse tijd. Snel maar weer opblazen dat ding (het bed dus) en weer onder de wol. Vakantie is om uit te rusten en bij te slapen, toch?

 

Om half negen zitten we aan de ontbijttafel. M heeft eindelijk kaas in plaats van de eeuwige bacon & eggs die hem nu zo ongeveer de neus uitkomen. Zijn dag begint dus goed.

 

De eigenaar van de B&B in Inveraray blijkt de schrijver te zijn van hèt standaardwerk over allerlei soorten vallen. Het huis ligt dan ook vol met zijn verzameling. Berenvallen, muizenvallen, rattenvallen, oud en nieuw, ze liggen er allemaal. Momenteel is hij bezig met een vernieuwde druk en bij wijze van research heeft hij een stukje uit een Nederlands vakblad (nee, niet Boerderij) toegestuurd gekregen, dat hij graag vertaald wil hebben. Kleine moeite, groot plezier. Helaas vergeet R in alle drukte wel zijn USB-stick mee te nemen. Nu maar hopen dat Stuart Haddon die opstuurt. 

 

We rijden tegen kwart over negen naar het Zuiden. M slaapt bijna de hele weg en ziet weinig van het landschap. R ziet ook niet veel van de naburige eilanden, want op zee is het mistig.

 

 

Smal stijl weggetje

Na Campbelltown begint de Mull of Kintyre. Sir Paul McCartney heeft er volgens internet een huis gehad, en dat verklaart dan ook het beroemde liedje uit 1977. Op de zuidpunt van de Mull staat een vuurtoren en die willen we bezoeken. Je moet wel eerst 12 kilometer over een verrekt smal en steil weggetje ernaartoe. Leuke rit door een mooie groene omgeving. Als de weg ophoudt, is het nog een behoorlijke tippel naar de vuurtoren. Een bord waarschuwt voor een gevaarlijke tochtje, waarbij aangegeven wordt dat mobiele telefoons in deze contreien geen ontvangst hebben.

 

De vuurtoren is gebouwd door Robert Stevenson, de grootvader van de beroemde schrijver Robert Louis Stevenson . Die opa heeft eind 18e eeuw zo ongeveer alle openbare gebouwen in Schotland getekend, we zijn zijn naam al vaker tegengekomen.

 

Bij de vuurtoren, eigenlijk het hele schiereiland Kintyre al, is het mistig op zee. Doet direct denken aan het refrein van het liedje: Mull of Kintyre, Oh mist rolling in from the sea, My desire is always to be here, Oh Mull of Kintyre. We zien alleen het deer in the glen uit een van de strofes niet.

 

Het is vanaf de vuurtoren een kleine 20 kilometer naar de Ierse kust. Dat is op een heldere dag probleemloos te zien. Vandaag dus niet. Daarom besluiten we de afdaling over 600 feet hoogteverschil maar niet te lopen. We worden toch niet beloond met een fraai uitzicht, waarom dan die nare noodzakelijke beklimming van de klif op de terugweg riskeren?

 

Gevarengeld voor koffie

Dan maar koffie in Southend, een 15 kilometer van de vurtoren. In mijn bijna 10-jarige voorlichterscarriëre ben ik nog nooit zulk gootsteenvocht tegengekomen. Sterker nog, ik beledig het gootsteenwater door deze term te verbinden aan deze waterige drab. Jakkie, en nog wel zo’n grote pot ook nog!

 

Koffieleut en grootverbruiker (zeg maar gerust verslaafde!) M gooit zijn kopje weer leeg in de kan en gaat over op een blikje cola. R vindt dat té zonde van het geld en werkt de inhoud van een kopje door zijn keelgat. Maar dan geeft hij het ook op. De sandwiches zijn wel erg goed. Gelukkig is de kan koffie erg goedkoop met krap 2 pond. Maar eigenlijk hadden we gevarengeld moeten beuren.

 

De rest van de dag is het rijden over grotendeels reeds bekende wegen. Vanaf Loch Lomond start de autobaan naar het zuiden. We laten Glasgow letterlijk links liggen en stoppen rond 6 uur in Maffot. We denken eerst aan de inn, maar zien dat de B&B daar 32 pond p.p.p.n is. Letterlijk twee huizen verderop is het bijna 10 pond goedkoper. Snel verdiend, die 14 euro de man. R tikt het stukkie en zet het online terwijl M Duitsland-Italië bekijkt.

 

Duitsland verliest.

 

heel verdrietig.


Eeuwige spijt voorkomen!

3.7.2006 (18:30)

Maandag 3 juli
Na de slechte douche (er is alleen bloedheet water) serveert Ann een prima ontbijt. We pakken in en koersen op Stirling. TomTom kent het Castle, dus ook het programmeren geeft weinig moeite.

 

Bij Stirling zien we het monument voor William Wallace, 67 meter hoog en gebouwd eind negentiende eeuw. We rijden de parkeerplaats op en horen dat het 246 treden klimmen is, zonder lift. Dan eerst maar Stirling Castle!

 

Bij de auto teruggekomen zien we een city tours bus. M dringt aan daarmee te rijden. Goed advies van een ervaren toerist: altijd doen zo’n city tour. Je ziet en hoort veel meer dan zelf rijdend door de stad.

 

De tourguide, Jimmy van een jaar of 70, vertelt honderduit. De geschiedenis van de stad en haar inwoners wordt uit de doeken gedaan. Het bestaansrecht van de stad en het ontstaan van het kasteel is geheel te wijten aan het bestaan van de brug over de Forth. In de tijd van William Wallace en Robert the Bruce (eind 13 eeuw) was dit de enige brug en moest alles en iedereen, mens en dier, als ze van noord naar zuid of vice versa wilden, erover. Niet al te verassend daarom, dat in deze buurt zoveel grote veldslagen plaatsvonden. Jimmy raadt ons bij Stirling Castle aan de audiotoer te nemen. Dat kost per persoon 2 pond bovenop de toegangsprijs van 8,50 pond. De ponden vliegen vandaag wel uit de zak, want de city tour kostte ook al 7 pond p.p.

 

 

Stirling Castle is dat bedrag meer dan waard. Een aanrader! We dolen er onder begeleiding van de digitale gidsen twee uur rond en we weten nu dus alles over de vier hoofdgebouwen van het hof, te weten het oude koningsgebouw, de ridderzaal, de koninklijke kapel en het (nieuwe) paleis. De ridderzaal en de kapel zijn al prachtig gerestaureerd, momenteel zijn ze bezig met het opknappen van het paleis.

 

Na de uitstekende tour gebruiken we een lunch (R soep met roll en een pijpje bier, M een jacket-potato met tonijnsalade en een vruchtendrank). Weer 14 pond. Na de rondleiding nog een kopje, nee een bak, nee bijna een emmer koffie de man voor samen 5 pond. Dan mag je ook wel een emmer koffie krijgen zeg! Hij smaakt echter ook prima en dat hebben we wel anders meegemaakt in Schotland.

 

De city tours brengt ons terug naar het Wallace monument. Jimmy raadt bezoek aan de hoogte af, het is te mistig vandaag en het zicht dus slecht. Gelukkig, want dat is een goede smoes om de 246 treden te mijden. Alsof we die nodig hadden. We nemen wat foto’s bij het andere monument: dat van Mel Gibsons Willie W: Braveheart en vervolgen de reis.

 

 

(Nog even een leuk triviatje over William Wallace: hij was 1.98 meter groot, in zijn tijd een reus dus. Zijn zwaard, dat in het monument ligt, was 1.68 meter groot. Zijn grootste overwinning behaalde hij in 1297 bij Stirling Castle.

Mel Gibson, die Wallace portretteerde in de film Bravehart, meet volgens IMDB 1.79 meter.)

 

Maar dan de hamvraag: waarheen nu?

M suggereert dat R bij het horen van Mull of Kintyre eeuwig spijt zal hebben dat hij er niet geweest is. Overigens omschrijft M’s reisgids dat als een door McCartney vercommercialiseerd doedelzakdeuntje, aan het gebied zelf besteed de gids verder geen letter. Omdat M zelf ook niet geheel gerust is op zijn toekomstig gemoed, besluiten we daar toch nog naar toe te gaan. Weer Schotland doorkruisen, maar allez.

 

Om drie uur rijden we weg uit Stirling. Eerst maar een stuk kaas op de vuist en crackers. De kaas moet trouwens snel opgemaakt want die begint een beetje te stinken. Rond vijf uur zijn we in Inverarary, dat we beiden op de heenweg al een leuk plaatsje vonden. De B&B, een in 1776  gebouwd huis, is spotgoedkoop: 17,5 pond p.p.p.n. We hebben duurdere jeugdherbergen gehad deze vakantie.


 


Weggeregend

2.7.2006 (18:38)

Zondag 2 juli

Het volume van de nachtelijke concerten van R blijkt tot nu omgekeerd evenredig te zijn aan de kwaliteit van de bedden. M heeft vandaag dus heel erg veel pech, want de matrassen in Ballater zijn ronduit belabberd. M ziet het drie uur worden, vier uur worden, maar gelukkig is er een LCD tv op de kamer. Nog een keer naar de voetbal kijken dan maar. Als dat gaat vervelen is er altijd nog Big Brother UK. Daar slaapt iedereen, wat redelijk slaapverwekkend is.

 

De auto wordt ingepakt en dan druppelt het al iets. Dat wordt gaandeweg het eerste uur steeds erger, en het blijft de hele dag stortbuien afgewisseld met onweer. We doen Old Aberdeen en zien ook wat van de nieuwe stad (vanuit de auto, je bent anders binnen twee minuten doorweekt). Uit bijgaand KNMI plaatje moge blijken dat we vandaag op de verkeerde plek in Europa zaten.

 

 

Vervolgens zakken we via de kust af naar het Zuiden. In Arboarth nemen we de plaatselijke specialiteit, een 'Smookie', gerookte schelvis en we babbelen wat met Schotten in de kroeg. Ze zijn de hele dag al aan het frühschoppen en hebben 'm best geraakt. We eindigen in Kirkcaldy (de geboorteplaats van Economen-god Adam Smith) waar we uiteindelijk een B&B vinden. De goedkoopste tot nu toe: 20 pond per persoon. Vanavond staat een pizza op 't menu, we zijn een beetje uitgegeten op starters en main courses in restaurants.


Ezels !!

2.7.2006 (18:12)

Zaterdag 1 juli

Na het accu-drama in Oban is besloten de wekker dagelijks te zetten, met een reminder om de koelkast uit te pluggen. Je weet namelijk maar nooit. Om zeven uur gaat dat alarm af: shit, is die koelkast in de auto wel uitgezet? Aangezien we in verband met de kwartfinales al om een uur of vier in een B&B zaten, zijn er zorgen.

 

M gaat kijken, komt met een lachend gezicht terug. Nee, niet uit, auto start niet. R denkt aan een grapje, en slaat er geen acht op.

 

Onder ’t eten vallen wat woorden, want M bleek serieus over de lege accu. Had dan duidelijker aangegeven dat het echt mis was, dan hadden we wat kunnen regelen. De B&B-eigenaar vragen om startkabels ofzo, of wou je voor de tweede keer Ford assist bellen? Een spreekwoord over paardachtigen en stenen komt op.

 

M blijft laconiek en waagt na het eten een nieuwe startpoging. De auto start maar op het nippertje. Direct een ritje naar Balmoral (het vakantehuisje van de Windsors) gemaakt om de accu bij te laden. Dat is op 10 km van Ballater waar de B&B is.

 

Onderweg horen we dat Frankrijk Brazilië verslagen heeft. Alle bets zijn dus verloren, maar het is M wel de 22 pond waard die hij nu misloopt. Bij terugkeer in Ballater even naar de buren (een kroeg) maar daar is niks aan, dus snel naar de B&B.


 


Ruststand 0-0

1.7.2006 (15:57)

Zaterdag 1 juli (18:00 uur)

 

Het is nu nog rust bij Engeland-Portugal. Er is niet gescoord, R is zijn inzet van vijf pond kwijt dus. M heeft nog kans op een uitbetaling. Meer volgt.


Kort dagje

1.7.2006 (15:43)

Zaterdag 1 juli, 17:44
De onderbroeken die R gister door het sop halde zijn bijna droog. Ze liggen vandaag achterop het zeil dat de bagageruimte van de focus aan het zicht onttrekt.

 

Het ontbijt is prima aan de high street in Nairn. Moeder bedient terwijl zoon bakt, braadt en kookt. Het huis is de mooiste B&B tot nu toe, perfect onderhouden en met de grootste kamers. Zoon (van een jaartje of 50) vertelt desgevraagd dat hij elk jaar een deel van het huis renoveert. Dit jaar is de serre aan de beurt, zien we.

 

De reisdag begint met een bezoek aan Fort George, een kleine 10 kilometer van ons nachtverblijf. Het is een echte vestingstad, vergelijk met ‘ons’ Bourtange waar M noch R geweest is. Ach ja, wat van ver komt is lekkerder, nietwaar?

 

De bouw van het fort startte in 1747 (een jaar na de slag bij Culloden waar de katholieke Bonnie Prince Charlie (Charles Edward Stuart) het onderspit dolf tegen het leger van de protestante George II (van Hanover, later Windsor). Het fort kwam af in 1769.

 

(gejatte  foto uiteraard)

 

Toen was het al overbodig. De situatie in de Highlands was economisch en sociaal al zo verbeterd dat er geen burgeroorlog meer dreigde. De Schotten bleven trouw aan de Windsors.

 

Na dat lesje geschiedenis de Malt Whisky trail maar op. Afgeslagen bij The Glen Livet, de een na grootste maltwhisky. Of 30 of 40 procent gaat als single malt weg, de rest wordt gebruikt in de blende whiskys. Het percentage wist onze gastvrouw niet exact.

 

Een prima toer, gratis ook nog, en de dame vertelde enthousiast. Een melkveehouder (met vrouw) uit Galloway vertelde dat ‘s ochtends bij een andere distilleerderij ook zo’n enthousiaste dame de toer verzorgde. Het zusje van onze Stacy dus, afgelopen maandag begonnen met haar werk. De mazzel was wel dat haar pa iets deed in een stokerij en maar wat graag dingen uitlegde. Uiteraard sloegen we weer groot in.
 
Vanwege onze grote geldelijke belangen bij Engeland-Porugal besluiten we bijtijds te zoeken naar een B&B in Ballater. Dat lukt, er is zelfs een lounge bij met 42 inch plasmascherm. M in zijn nopjes, hij wacht nog steeds op de eerste goal die voor hem van Lampard moet komen. R heeft andere belangen. Later meer.


Spanning en sensatie

1.7.2006 (00:47)

Vrijdag 30 juni
Na een uitstekende nachtrust, moeten we er vroeg uit. Er kan namelijk maar tot negen uur ontbeten worden. We ontbijten bij de klanken van een doedelzak-cd. Je moet er van houden, zeg maar. We hebben even aanspraak met een ouder echtpaar uit de buurt van Glascow. Ze vertellen ons redelijk onomwonden dat we die plaats eigenlijk rustig links kunnen laten liggen. We hebben hierover nog geen beslissing genomen.

 

Na tienen trekken we verder. Het weer is niet best, zwaar bewolkt. Nu en dan en hier en daar regen. De omgeving is een stuk vlakker en daarmee saaier geworden. Eerste reisdoel voor deze dag: John O'Groats. Dit is et meest noordelijke dorp van Schotland (niet, zoals veel gedacht wordt, het meest noordelijke punt).

 

John O'Groats is vernoemd naar Jan de Groot, een Nederlander die hier in de zestiende eeuw een veerverbinding met de Orkneys opzette. Wat kan ik zeggen over deze bestemming? Om het positief te houden, ze verkopen er koffie. Dat maakt een hele hoop goed. Op de Nordkapp wisten ze van niets nog iets te maken. Hier deden ze geeneens een poging daartoe. 


De rest van de dag rijden we rustig verder. Er is niet zo heel veel te doen. We passeren Inverness om uiteindelijk in Nairn een plaats voor de nacht te zoeken. Voor we uit eten gaan, kijkt M nog even naar Duitsland tegen Argentinie. Tja, het blijven Duitsers niewaar?

 

Eten doen we in het dorp, in een indiaas restaurant. Erg lekker. Erg heet ook trouwens. Na het maal lopen we binnen bij de plaatselijke Ladbroke om -voor het eerst in deze vakantie- wat geld in te zetten op het voetbal.

 

R plaatst 1 bet:
 - Engeland en Portugal moeten na 90 minuten gelijk staan, waarbij geldt dat
   Portugal bij rust voor moet staan. Inzet 5 pond. Odds: 14/1 (mogelijke winst dus 70 pond)
 
M plaatst 4 bets:
 - Engeland wint met 3-2 van Portugal, inzet 5 pond, odds: 25/1
 - Eerste doelpunt in de wedstrijd door Frank Lampard, inzet 5 pond, odds 8/1
 - eerste twee in combinatie. Inzet 1 pond, odds 125/1

 - engeland en portugal na 90 minuten gelijk, brazilië wint in 90 minuten van Frankrijk odds 9-2

maximaal mogelijke winst: 308 pond!

 

Nu maar afwachten. morgen weten we of we rijk worden.


Nog meer drama?

30.6.2006 (22:18)

Donderdag 29 juni
Na een dagje uitrusten in het zonnige Shieldaig gaan we verder. Na een goed ontbijt nemen we afscheid van Tom en de zijnen. Tom is de eigenaar van Rivendell. Hij, zijn vrouw en twee zonen houden het pension en het bijbehorende restaurant draaiende. Terwijl zij kookt, de zonen bedienen, onderhoudt Tom de gasten. Praat met iedereen, over, nou ja nergens over eigenlijk. Wel grappig.

 

Om een uur of tien is de rekening betaald en de auto ingepakt. R nog steeds achter het stuur. Hij heeft nog wat haarspeldbochten in te halen vindt 'ie. We rijden noord- en oostwaarts. We komen trouwens ook weer terug op het vertrouwde westelijke halfrond.


De omgeving is prachtig, nog steeds volop bergen, mooie uitzichten op baaien, kortom echt genieten. Het weer is dan wel wat minder dan de dagen ervoor, maar het is in ieder geval nog steeds droog. We hebben eigenlijk geen echt doel voor de dag. Een beetje rondrijden, zoveel mogelijk zien en ergens aan de noordkust eindigen. Bijkomend doel van R lijkt te zijn om zoveel mogelijk single track roads te vinden.

 

Deze schieten natuurlijk niet al te veel op, maar ze hebben hun charme. In zijn algemeenheid zijn dit de wegen die de mooiste stukken van Schotland laten zien. En ...als je even aan de kant gaat om de tegenligger te laten passeren wordt er ALTIJD vriendelijk naar elkaar gezwaaid. Geen uitzonderingen.

 

Om een uur of vijf moeten we gaan denken aan een slaapplaats. Besloten wordt een B&B te gaan zoeken. Het eerste plaatsje waar we rondkijken is wel erg klein. We gaan verder. De twee volgende plaatsen hebben weliswaar een naam, staan ook op de landkaart, maar verdienen dat eigelijk niet. Drie of vier huizen aan een weg, en dan heb je het wel gehad. Doorrijden dus. Na nog een stukje rijden, bereiken we Tongue. Een aardig plaatsje. We vinden in het eerste huis op de hoek een plaats voor de nacht. Weer een kamer en suite. Keurig verzorgd.

 

Terwijl M de WC 'inspecteert' laat R een enorme kreet. M stelt zich enorme drama's voor. Weer een lens kwijt, beide lenzen kwijt? Geld kwijt? Nee, nee, het kan nog erger. De telefoon heeft geen ontvangst, waardoor er geen verbinding gemaakt kan worden met het internet. Na een poosje blijkt gelukkig dat het allemaal wel meevalt.

We eten later in de bar van het nabijgelegen hotel. Goed, maar zeker niet spectaculair. 


Rustdag

29.6.2006 (17:36)

woensdag 28 juni

Vakantievieren is vermoeiend. Daarom lassen we een rustdag in. Uitslapen tot half tien, douche, full english voor R, scrambled eggs voor M. Dan achter de laptops: dvd's kijken, spelletjes spelen en internetten. De auto rijdt vandaag geen meter.

 

Na de sandwiches (van 2 pond per stuk!) en de warme hap (M lamskoteletten, R de Aberdeen Angus steak) leert M R kolonisten van Catan spelen in een tweepersoons versie. Vermoeiend spel, je moet er bij nadenken. Daar is vakantie toch niet voor bedoeld?


NESSIE !!

27.6.2006 (17:24)

Dinsdag 27 juni

M wil een cruise over Loch Ness doen. R gaat met enige frisse tegenzin mee en rijdt ervoor naar Fort Augustus waar we eerst een ontbijtje scoren. Na het kopen van een ticket (á 8,5 pond) moeten we nog een dik half uur onszelf vermaken.

 

Dat doet we bij de sluizen. Een trap, lijkt het wel, zes sluizen op rij. We hebben geluk, vijf bootjes willen van Loch Ness naar open zee en moeten worden opgetild. Leuk om eens te zien. De sluizen zijn aangelegd begin 19e eeuw, en toen konden ze grote projecten ook al niet begroten. In tien jaar tijd vielen de kosten zes keer hoger uit dan geraamd. Het lijkt de Betuwelijn wel.

 

Het boottochtje is een succes, vooral dankzij de uitleg van een marien bioloog die reisleider is. Hij legt de sonarschermen uit, en laat ook echte sightings zien. En verrek, ook wij hebben mazzel. We zien Nessie opduiken. Helaas was het beest erg ver weg en moest M enorm inzoomen, vandaar deze wat wazige foto. Misschien worden we rijk?

 

Na Loch Ness zetten we de neus van de Ford Focus weer in westelijke richting. Overigens zijn de meeste krassen op de voiture -die M’s humeur die ochtend danig verpestten- niet meer dan wat verwaaide zandplekken. Oef, dat scheelt hopelijk weer 140 euro eigen risico en een bult spuit- en regelwerk.

 

Via Glen Duchual en Glen Carron, prachtige rustige (dus onbewoonde) veengebieden gaan we naar de Westkust, 30 kilometer van waar we zondag zaten. We vinden een guesthouse in Shieldaig (voor de kenners: het Rivendell. Volgens M heeft dat iets te maken met Lord of the Rings.)

 

uitzicht op Shieldaig

 

Voor de maaltijd in het guesthouse maken we nog een schitterende rondrit over het schiereiland.

 

 

 

 

 

Op de meest zuidelijke punt zien we een visser vijf makrelen in een keer binnenhalen. Geen wonder dat die vangst goed gaat, want een school van minstens 30 dolfijnen jaagt de makrelen op. Ze buitelen dat het een lieve lust is. We hebben echt mazzel, want de buurman van de pier heeft zoiets daar nog nooit gezien. Hopen dat de foto's na flink uitsnijden nog duidelijk genoeg zijn, R baalt stevig dat hij zijn 80-200 telelens niet meer heeft!

 

  

 

Het eten in de Rivendell guest house is trouwens erg goed. Voor 17.50 euro krijgen we een puike maaltijd voorgeschoteld. Als entree toast met paté, erg goed. R neemt de visschotel, met drie soorten vis en dan nog gamba's. M kiest voor een zekerheidje. De sirloin steak. Lekker hoor, die hooglanders. We vragen of we het toetje (koffie met appeltaart) een uur later kunnen krijgen, en dat kan.


Goed Nieuws!

26.6.2006 (19:43)

Maandag 26 juni
Om maar met het goede nieuws te beginnen: de lenzen liggen er al als we inchecken in de jeugdherberg in Inverness. Een bijna splinternieuwe jhb trouwens, die zelfs M’s goedkeuring krijgt.

 

Na het beste ontbijt tot nu toe, we bevelen Chris & Elaine Sinclairs B&B in Carbost van harte bij iedereen aan, maken we een kort ritje. De auto rijdt zo’n 200 meter downhill naar de Talisker distillery. Leuke rondleiding, hier zit meer vakmanschap en liefde voor het vak dan bij de Jameson die we in 2003 in Ierland zagen.

 

We doen bij de distillery een gratis drankje en daarna boodschappen, te betalen met plastic. R koopt een fles 18 year old Talisker, 1 flesje Oban van 12 jaar oud, 2 glazen en een karaf (beide met opdruk), want bij malt moet je water serveren. M neemt een Talisker 18 year old voor zichzelf en 1 voor pa’s vaderdag van ons beiden. Pa, bij deze weet je dus dat je een goede fles krijgt voor vaderdag 2006 en 2007.
 
Na de distileerderij is het tijd voor koffie. De eerste gelegenheid is pas 40 kilometer verderop bij de brug naar het vasteland. TomTom waarschuwt voor tol maar het tolhuisje is gesloopt. We nemen op aanraden van Nederlanders die we onderweg spraken een omweg, en doen het dorpje Plockton aan. We eten er de lunch (crackers met kaas en krentenbrood) en wachten op het opkomen van de vloed. Er zit twee meter verschil in eb en vloed, dus dat moet spektakel zijn,

Het wachten duurt ons te lang, dus rijden we maar verder naar Eilean Donan Castle.

 

 

Het is het meestgefotografeerde kasteel van Schotland, zegt het reisboekje. We voegen er nog een paar kliks aan toe. Daarna een rit door de uitgestorven Glencarry.

 

 

We rijden tot slot langs Loch Ness naar Inverness, maar hoe goed we ook speuren, we zien Nessie niet.


Stralend weer

25.6.2006 (16:53)

Zondag 25 juli
De bedrijfsleider van de jeugdherberg zei zaterdag al dat het prachtig weer zou zijn. Hij, of beter gezegd zijn internetweerman, had gelijk.Om acht uur staat de zon al strak aan een nagenoeg blauwe hemel. De hostel waar we overnacht hebben is er één van de oude stempel. Dames en heren gescheiden, grote slaapzalen. Eerlijk gezegd hebben we het wel een beetje gehad met dat soort. Geen ruimte en geen privacy. Niet meer doen dus.

 

We douchen, pakken en gaan dan de auto in. We ontbijten wel onderweg, daar is meer ruimte dan in de krappe keuken en eetzaal van de jhb in Broadford.

 

Na een kwartier rijden stopt M de auto bij een fraai Loch. Doet een beetje Noors aan. Wasa-sesamcrackers met kaas, en krentenbrood. Geen koffie, daarvoor stoppen we een half uur later bij een vaag kunst annex infocenter. Koffie is binnen te houden en we komen op toeren.

 

De reis gaat daarna over de noordzijde van het Isle of Skye, een prachtig gebied. Zeker bij dit stralende weer. Je komt er geen mens tegen. Is maar goed ook, met al die zeer smalle wegen. Hoge bergen, grote veengebieden. Elke paar kilometer wel een mogelijkheid om een foto te maken van een prachtig uiticht. 

 

 

 

We nemen een lunch in een vaag restaurant bij een veerboot (die wij niet nemen). We gaan bijtijds op zoek naar een B&B en vinden die in Carbost, vlak naast de Talisker whiskybrouwer die we morgen bezoeken voor we afreizen naar Inverness op het vasteland.

 

typisch Skye uitzicht met wit huis


Trage start? Geen start!

24.6.2006 (20:32)

Zaterdag 24 juni
Op de terugweg van de bar wil M wat kleding voor morgen pakken. De auto reageert echter niet op de afstandsbediening. Ai, de koelkast stond nog aan, accu helemaal leeg. Dat regelen we morgen wel na het ontbijt.

 

Na het full english (prima, bij deze besluiten we de jeugdherbergen zoveel mogelijk te mijden) belt M de leasemaatschappij. Na vier keer doorverbinden en 2,5 keer het hele verhaal af te draaien komt de toezegging dat de AA, zeg maar de britse ANWB, er binnen een uur is. Enkele telefoontjes en bijna drie uur later rijden we eindelijk richting Fort William. De planning moet weer om, besluiten we na de koffie bij een castle in het water.

 

We besluiten niet naar Ben Nevis, de hoogste berg van dit eiland, te gaan. Komt achteraf goed uit, hij zit in de mist en is niet zichtbaar. De ‘road to the isles’, van Fort William naar Mallaig, is prachtig. Deels smalle wegen, snel wisselende landschappen en schotland zoals je ’t je voorstelt. Groene bergen, stromend water en schapen. Met slechts enkele druppels.

 

In Noorwegen hadden we in 1998 en 2000 altijd geluk met de veren. Dit keer zit het net  tegen. De boot ligt er nog als we er aankomen, maar we mogen er niet meer op. De bar maar in dan. We zien er een stukje van de wedsrijd Duitsland-Zweden, maar met 2-0 na een half uur is er helaas weinig meer te halen voor de scandinaviërs.

 

Uiteindelijk op Skye rijden we rustig naar de jeugdherberg in Broadford. Het stikt er van de muggen, dat belooft weinig goeds. De beloofde en gereserveerde private room is er niet. Na wat verbaal trekken en sjorren krijgen we toch een kamer voor zes voor ons alleen. Het doet de manager zeer, hij moet later vier mensen nee verkopen, de tent zit bomvol. De RKK (Rijst, Kip, Kerrie) smaakt prima.

 


Herinneringen aan Narvik

24.6.2006 (20:31)

Vrijdag 23 juni

De Balmoral Inn heet in werkelijkheid de Fischermans Inn. En gezellig is het er ook niet. Daarom eten we aan de overkant, boven de Oban (spreek uit Obben) Inn. Vooraf delen we kip die door beslag is gehaald en daarna gefrituurd, gegarneerd met potato wedges en zure room. R neemt als hoofdgerecht een 8 oz steak, M roast beef. Bij beide de seizoensgroente: doperwten. Het lijkt erop dat die in alle seizoenen het fantastisch doen in het Verenigd Koninkrijk.

 

Daarna duiken we toch de fishermans friend in. Biertje, nog een. Dan een babbel met een paar jonge Schotten, Rob(bie), Mark en nog een onbekende, die hun lol niet opkunnen als wij ook Rob(ert) en Marc heten. We moeten zelfs op de foto. Ach, dat overleven we ook wel weer.

 

De gokkast in de hoek blijft maar roepen en uiteindelijk geven we toe. We worden er rond twaalf uur uitgegooid, enkele tientjes lichter. Het brengt herinneringen aan de Peacock Bar in Narvik boven. Daar sponsorden we in twee etappes (1998 en 2000) het fraaie videoscherm. Dit keer blijft de schade dus beperkt

 


Oban revisited

23.6.2006 (18:26)

Vrijdag 23 juni
We hebben de planning maar weer eens omgegooid. Einddoel is niet langer Fort William, maar Oban. De Highlands weer uit dus. Oban leek ons namelijk een leuk stadje. Met name de Balmoral Inn met kroeg eronder zou wel eens een prettige avond kunnen opleveren.

 

De Inn zit echter al vol. Via de plaatselijk VVV wordt een slaapplaats geregeld. Kosten voor het intermediair-schap 3 pond, maar het scheelt wel een hoop rondrijden. We slapen maar in Ayres guesthouse, naast de jeugdherberg van gisteren. (Gisterenavond hadden we geinformeerd of we een extra nacht mochten blijven, maar dat kon niet. Nou ja, het kon wel, maar dan op zaal.). Het is een oud herenhuis waarvan de kamer op de verdiepingen verbouwd zijn tot hotelkamer. De kamer is goed, bedden ook, en een keurige badkamer. Kortom het lijkt erop dat een bed&breakfast niets minder is dan een hotel, zonder specifieke hotel karakteristieken als een lobby en een nachtportier. Zolang je alleen wilt slapen, is dit eigenlijk ideaal.

 

Met de taxi zullen we wel vanavond wel bij Balmoral of een andere kroeg komen, en terug ook. Als zo’n B&B (26 pond de man) goed bevalt zien we niet meer youth hostels meer. Zaterdag Broadford, maandag Inverness, want die zijn al besproken en deels betaald per creditcard.


Zeiken op andermans graf

23.6.2006 (17:56)

Vrijdag 23 juni
R verbijt zich in de passagiersstoel. M heeft weer een fraaie rit. Via de B1077, drie meter breed, toeren we door de Straight of Orchy. We nemen er de eerste foto’s van de highlands zoals we die ons voorstellen: valleien, bergen (munro’s van meer dan 1000 meter), schapen, hooglanders en stromende riviertjes.

 

Halfweg de Straight zien we een hangbrug. Dat lijkt R wel wat, maar helaas. De engineer oordeelde de brug niet veilig genoeg. R besluit dan maar te wateren tegen een boom en ziet op het laatst een miniscuul grafzerkje, van ijzer, minder dan 15 centimeter hoog. Om nou op het graf van Mary O’Donnel te zeiken. Hij neemt maar een andere boom. M neemt de onderhand tradditionele foto.

 

 

De route vervolgt richting Glencoe. Onderweg nemen we bij een parkeerplaats een warme hap met koffie. De cafetariabaas raadt het broodje met levergoed en een gebakken ei aan. Prima advies. Drie kilometer verderop komen we eindelijk de echte schotse hooglanden binnen.


 


Dier in de glen?

23.6.2006 (17:46)

Vrijdag 23 juni
We rijden verder, maar TomTom doet even niet wat wij willen. Een shortcut weigert hij te nemen. Wij doen het toch en zien Kilchurn Castle, een ruine, even liggen. Eruit, foto, maar niet mooi genoeg. Dus maar even omrijden. Dan rijden we er zo ongeveer langs. R gaat zelfs de weide in voor een prima plaatje.

 

M rijdt een zijweg in om te draaien. Daar zien 'ie achter een hek een wild hert ons begluren. En dat op minder dan 5 meter van de voorkant van de diesel. Een deer in the glen dus! De foto’s lukken zowaar.

 

 


Groene stroom is bedrog

23.6.2006 (17:43)

Vrijdag 23 juni
We rijden op ons dooie gemak met M als chauffeur naar het Oosten richting Dalmally. M ruikt onderweg koffie, we moeten er dus uit. Het is bij het informatiepunt van de Cruachan waterkrachtcentrale. We bezichtigen die. We gaan met een busje een kilometer de berg in, voor 5 pond de man.

De waterkrachtcentrale maakt stroom uit hoogteverschil. In de berg is een reservoir van bijna 1 miljoen kuub water (42 hectare oppervlak, 33 meter diep). Dat water valt zo’n 400 meter naar beneden en wekt stroom op.

 

De centrale kan hoogtens 22 uur stroom maken op maximale capaciteit (450 MW).  Dan is het reservoir leeg en Loch Lomond 22 centimeter in hoogte gestegen. De centrale levert dure stroom in de spitsuren (‘in de pauze van de voetbalwedstrijden, ’s ochtends als iedereen uit bed komt en ’s avonds rond Eastenders’, zegt de gids).

De stroom voor piekbelasting van het net is de duurste die er is. Zo duur, dat het interessant is om in de nacht, op goedkopere (kern)energie, water terug te pompen in het reservoir in de berg. Het is dus gewoon een geldfabriek die dure stroom maakt met goedkope stroom en aan het prijsverschil flink verdient. Groene stroom is dus bedrog hier!

 

Dat was in Noorwegen heel anders. Daar bezochten we in 1998 een waterkrachtcentrale bij Kinlarvik. Die maakt continu stroom uit een stuwmeer, en daar wordt het water niet teruggepompt met goedkopere stroom. Dat uitstapje, met film en toegang tot de dynamovloer, was een echte aanrader. Deze was niet meer dan leuk, met prima koffie en maccoroons.



Eerder Home Later 1/3
Hosting door HQ ICT Systeembeheer