Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
een emotionele vampier als vriendin

over emotionele vampieren

Ik denk dat het tijd is om de titel van dit weblog uit te leggen. De term 'emotioneel vampier' kwam ik op verschillende internetsites tegen en lijkt na verder onderzoek uitermate geschikt om het type mensen waar ook vriendin X er een van is te omschrijven. Ik verwijs daarom allereerst naar een aantal websites

 

  • www.abusivelove.com hoewel het hier voornamelijk over het hebben van een liefdesrelatie met een emotioneel vampier gaat, zijn veel dingen oh zo herkenbaar.
  • www.awomansviews.com wederom over liefdesrelaties, wederom enorm herkenbaar. Je zal toch maar een liefdesrelatie met zo iemand hebben. Dan ben je blijkbaar pas echt de pineut.
  • www.hubpages.com om handige uitleg en tips uit te halen.
  • www.thedivanetwork.com  idem.
  • www.plusmagazine.be nederlandstalige site die duidelijk inzicht geeft.

 

en, misschien wel het belangrijkst, het boek van Alan Bernstein 'Emotional Vampires : Dealing With People Who Drain You Dry'.

 

Hoewel vermakelijk, neem ik populaire psychologie meestal niet erg serieus. Toch lijkt Bernstein de spijker op zijn kop te slaan met zijn omschrijving. Zoals met de meeste typeringen valt vriendin X niet precies in een van de categorieën. Ze heeft van de meeste wel wat weg.

14:45 - 28 March 2009 - reacties {2} - reageer


wat mijn vriendin tot emotionele vampier maakt

De doorbraak kwam toen ik me realiseerde dat ik het me niet allemaal maar verbeeld heb, al die jaren. Dat het in míjn hoofd zat en dat er feitelijk niets mis was met vriendin X. Omdat het zo subtiel is, zeker in haar geval, en al mijn halve leven aan de gang is, was het heel moeilijk precies aan te wijzen wat er nu precies aan scheelde. Vaak wist je dat je iets niet lekker zat, was je geïrriteerd met betrekking tot je afspraken met haar, vroeg je je af hoe ze je kon kwetsen terwijl er letterlijk niets gezegd was wat niet gezegd kon worden, en hoe het kon het toch dat ze in groepsverband altijd maar haar zin wist te krijgen, zonder erover echt in discussie te gaan, terwijl er eigenlijk niemand was die diezelfde wensen deelde. Inmiddels ben ik veel beter in staat te doorzien wat me zo stoort in mijn omgang met vriendin X : 

 

Haar grootste angst is zonder vrienden over te blijven. Daarom gebruikt ze alle middelen in haar macht om de vrienden die ze heeft te behouden, zowel goedschiks als kwaadschiks. Manipulatie is haar toverkracht. Deze manipulatie past ze vaak zo subtiel toe dat je, zeker in het begin, niet doorhebt dat het gebeurt. Ze speelt in op iemands goede eigenschappen en zwakke plekken. Je merkt dat je aan haar wensen toegeeft omdat ze anders teleurgesteld, geïrriteerd, zeurderig of ongezellig wordt. Dit zijn situaties die je absoluut wilt vermijden, want in die staat is ze absoluut geen goed gezelschap. Je voelt je altijd schuldig als je niet aan haar wensen kunt voldoen. Dat schuldgevoel weet ze op allerlei manieren uit te buiten. 

 

Ze kan heel slecht alleen zijn. Haar eigen gezelschap is blijkbaar niet genoeg. Ze raakt in paniek als haar weekenden niet volgepland staan met afspraken met vrienden, en zo'n afspraak afzeggen is een van de grootste doodzondes die je kunt begaan. Een afspraak met haar begint met een voorstel van haar kant, waarvan jij meteen al het gevoel hebt dat je er eigenlijk niet meer onderuit kunt. Ze zal altijd iets voorstellen waarvan ze kan beargumenteren dat jij dat ook graag zou willen. Zodra je met excuses komt, waarom je niet kan probeert ze eerst die argumenten op je uit, en gebruikt ze vervolgens je eigen excuses om je op een andere afspraak vast te pinnen.

Dit hele proces is moeilijk uit te leggen aan iemand die het zelf nooit heeft meegemaakt. Omdat het makkelijker is om maar gewoon in haar voorstellen toe te stemmen zul je merken dat je vaak eindigt met een afspraak waar je eigenlijk helemaal geen zin in hebt, omdat het a) haar idee was en b) alles op haar voorwaarden moet gebeuren. Hoe langer je met haar omgaat, hoe meer je het gevoel heb dat je niet meer onder zo'n voorstel van haar uit kunt komen.

 

Ze is altijd bezig om nieuwe mensen om zich heen te verzamelen voor het geval haar andere vrienden haar laten zitten. In het begin van een vriendschap kan ze ontzettend goed overkomen. Ze wint iemands vertrouwen door veel vragen te stellen en naar mensen te luisteren. Omdat ze alles onthoudt lijkt ze oprecht geïnteresseerd te zijn in wat je haar verteld. Ze zal je af en toe een ongemakkelijke vragen stellen, onder het mom van humor, en 'wat ben ik toch lekker gek en direct dat ik deze vragen durf te stellen', waarmee ze je eigenlijk voor het blok zet en je laat weten dat je niet erg sportief bent als je haar vraag niet beantwoord. Zo komt ze allerlei details te weten die jij eigenlijk liever voor je had gehouden. Daarmee kan ze je op een ander moment, als het haar uitkomt en bij wijze van straf, lelijk voor schut zetten, of tegen je gebruiken in een discussie.  

 

Ze kan alleen oprecht gezellig zijn en er voor andere mensen zijn als ze zelf optimaal bevredigd is in al haar behoeften, of als ze iets van je wil. Ze laat haar behoeften altijd luid en duidelijk horen, en blijft ze herhalen tot ze bevredigd zijn. Hierdoor krijg jij niet alleen het gevoel dat jij persoonlijk verantwoordelijk bent voor het bevredigen van deze behoefte, het verpest uiteindelijk vaak de sfeer. Dit is een van haar wapens om haar zin te kunnen krijgen.

 

Ze kan zich niet over vervelende situaties heen zetten. Ze verwerkt dit soort dingen niet, maar slaat ze op en haalt ze te pas en te onpas naar boven om medelijden in mensen op te wekken. Haar ellende is altijd erger dan dat van jou. Wat jou ook overkomen is, zij heeft altijd erger meegemaakt, en ze zal alles uit de kast trekken om jou hiervan te overtuigen. Daarom behoor jij er te allen tijde voor haar te zijn, maar heeft zij een excuus om er niet voor jou te zijn als er iets met jou is. Ze bagatelliseert jouw gevoelens, maar gaat er wel van uit dat je rekening houdt met de hare.

 

Ze is de moraalridder zelf. Op het moment dat je haar iets 'misdaan' hebt zal ze een preek tegen je afsteken over hoe mensen met elkaar behoren om te gaan. Maak niet de fout om te denken dat ze dezelfde waarden en normen zelf zal toepassen. Als de situatie omgedraaid is blijkt dat deze 'normale manier van met elkaar omgaan' eigenlijk de handleiding is van hoe zij wenst dat jij met haar omgaat. Jij mag dezelfde behandeling van haar niet verwachten. Ze heeft altijd een reden paraat waarom dat zo is in een bepaalde situatie. Als je haar probeert te wijzen op haar dubbele standaard weet ze de discussie altijd zo te draaien dat zij volledig in haar recht staat door om het probleem heen te draaien. Dit is zo ontzettend frustrerend dat je het uiteindelijk altijd opgeeft.  

 

Het liefst heeft ze alles in de hand. Dat betekent dat ze alles wil weten, en ze reageert dan ook zeer verontwaardigd als ze erachter komt dat je haar iets niet hebt verteld, van belangrijke gebeurtenis tot onbenullig detail. Om dezelfde reden zal ze verongelijkt reageren als ze merkt dat jij je mening over wat dan ook hebt gewijzigd en je erop wijzen dat je eerder iets anders hebt verkondigd. De meeste mensen maken zich niet druk om een gewijzigde mening, dat gebeurt ons allemaal wel eens. Voor haar is het echter een schok, omdat ze het nodig heeft om precies te weten wat jij denkt, vindt en voelt, om je optimaal te kunnen manipuleren.

 

Kortom, je hebt continue het gevoel dat je haar iets 'schuldig' bent. Dat is de fundering om altijd haar zin te kunnen krijgen, en pas als je bewust doorkrijgt dat je haar helemaal niets schuldig bent, kun je beginnen uit haar greep los te komen. 

13:08 - 28 March 2009 - reacties {4} - reageer


emotioneel misbruik

Toen ik na de zoveelste frustrerende aanvaring tussen ons een aantal jaren geleden serieus begon na te denken over mijn vriendschap met vriendin X, dacht ik nog dat het hier alleen om emotionele chantage ging. Maar vrijwel al haar manipulatietechnieken, waaronder die hierboven beschreven, vallen onder emotioneel misbruik. Omdat ze wel gemerkt heeft dat niet alle technieken vat op mij hebben (en gelukkig zijn dat er steeds minder) gebruikt ze ze niet allemaal op mij. Vriendin A krijgt er bijvoorbeeld veel meer te verduren.

10:41 - 28 March 2009 - reacties {0} - reageer


een voorbeeld uit Margriet

Vandaag zat ik in de Margriet van mijn moeder te bladeren en las ik een goed voorbeeld van een emotioneel vampier als moeder.

 

Maaike : "55 ben ik nu, maar ik ben net uit de puberteit, althans, zo voelt het. Mijn leven lang heb ik rekening gehouden met wat mijn moeder wilde : ma was de belangrijkste. Zo ben ik opgevoed : altijd aandacht voor háár, in plaats van voor mijzelf. Nu, voor het eerst, leer ik dat ik er zelf óók mag zijn, dat ik het óók verdien aandacht te krijgen. Mijn moeder is vaak afgunstig en veeleisend en ik heb mezelf lang klein laten houden. Nu ik voorzichtig probeer mezelf te laten zien, wordt dat niet bepaald gewaardeerd.

Tien jaar geleden is de ommekeer bij mij begonnen. Onze oudste zoon kwam toen om bij een verkeersongeluk. Mijn man en ik vielen in een diep gat, we hebben alles op alles moeten zetten om daar weer uit te krabbelen. Dat kostte veel energie - energie die ik anders aan mijn moeder besteedde. Tot die tijd kwam ik wekelijks over de vloer bij mijn ouders, we gingen zelfs jaar in jaar uit met ze op vakantie. Maar nu had ik minder aandacht voor haar, opgeslokt als ik werd door mijn emoties en gedachten rondom het overlijden van onze zoon. Ik had niet meer de kracht om die vrolijke dochter te zijn die haar moeder dag in dag uit bijstond en opbeurde. Ik ging ook anders tegen het leven aankijken, vroeg me steeds meer af waaróm mijn moeder toch altijd zo klaagde. Veel zaken die ik voor de dood van mijn zoon belangrijk had gevonden, ging ik nu relativeren.

Mijn leven lang wordt mijn moeder boos als ze haar zin niet krijgt. En mijn leven lang al probeer ik dan iets te doen om de sfeer beter te maken, met vrolijkheid, concrete hulp of bemiddeling. Nu begon ik tegengas te geven, werd, of ik nu wilde of niet, ook naar háár directer. Door haar reactie daarop - huilen, afwijzen, negeren - realiseerde ik me dat ik me al die jaren had laten ondersneeuwen. Het werd tijd mezelf te gaan ontdekken, assertiever te worden. En als dat ruzie opleverde - wat inmiddels helaas meermalen is voorgevallen - dan moest dat maar. Ik heb nu meer afstand genomen, mijn man en ik gaan tegenwoordig nog een keer in de drie weken naar mijn ouders. Dan vertellen we alleen wat we echt kwijt willen : alleen de leuke dingen, niets waar een discussie over kan ontstaan.

Al met al is het een pijnlijke geschiedenis, hoe ik na mijn vijftigste heb ontdekt dat mijn moeder niet werkelijk van míj houdt, mij niet écht wil kennen. Sinds ik mijn gedrag heb veranderd, hoor ik er niet meer bij voor haar, het is niet meer zo als vroeger. Af en toe kan ik daar nog heimwee naar voelen. Maar het werd hoog tijd dat ik me hier bewust van werd." 

16:15 - 27 March 2009 - reacties {0} - reageer


onze vriendschap brokkelt steeds verder af

Zoals ik al zei, in elke situatie kies ik er tegenwoordig mezelf te distanciëren. Alleen op die manier kan ik voorkomen dat ik gekwest wordt. Maar elke keer als ik weer afstand neem, gaat er een klein stukje van onze vriendschap verloren. Dat gaat al jaren zo.

 

Ik troost me met de gedachte dat ze míj, zoals ik echt ben, helemaal niet als vriendin beschouwt. Ik had wel vaker het idee dat ze mij helemaal niet zo leuk vindt, maar bij gebrek aan beter met mij om blijft gaan. Ik ben in de loop der jaren in haar bijzijn namelijk steeds meer van mezelf gaan laten zien. En elke keer als ik dat doe komt ze in opstand.

 

Alles keurde ze door de jaren heen af. De kleding die ik droeg, de jongens die ik leuk vond, de reizen die ik maakte, de studies die ik deed, de vriendinnen die ik maakte, de verhuizingen naar andere steden, de manieren waarop ik mijn vriendschappen onderhoud, de manieren die ik kies om mezelf te vermaken. Als mijn keuzes niet voldeden aan het zorgvuldig door haar gecreeërde beeld van mij dat wenselijk was, kreeg ik het te verduren.

 

Kritiek van haar is hard en kwetsend, gevuld met sarcasme en steken onder water. Ze heeft een bepaald idee van mij hoe ik als vriendin van haar behoor te zijn, en als ik daar niet aan voldoe, loopt het op ruzie en narigheid uit. Ze accepteert, respecteert en waardeert mij niet zoals ik ben. Ik doe niet langer mijn best om die acceptatie, dat respect, die waardering van haar te krijgen. Ik ben zoals ik ben, niemand die ik ken heeft daar zoveel problemen mee als zij, dus waarom beschouwt ze mij in hemelsnaam nog als een goede vriendin?

 

Ik beschouw haar al jaren niet meer als een goede vriendin. Ik sta haar toe in mijn leven, dat is alles. Ze gedraagt zich niet als mijn vriendin, dus waarom zou ik haar zo nog beschouwen? Maar het houdt me wel ontzettend bezig. Mede omdat andere mensen in mijn omgeving (buitenstaanders in mijn vriendschap met vriendin X) er inmiddels genoeg van hebben om naar mijn analyses en frustraties ten opzichte van haar te luisteren, ben ik deze weblog begonnen. 'Als het je zo dwars zit, waarom verbreek je de vriendschap dan niet gewoon?'. Zij zien niet in dat het niet zo simpel is. Het is een proces. Mijn analyses en frustraties uiten op dit weblog maakt onderdeel uit van dat proces.

11:57 - 27 March 2009 - reacties {0} - reageer


hoe om te gaan met een 'situatie'

Na het lezen van vele internetfora's en websites van psychologen, heb ik de volgende handleiding opgesteld. Deze staat open voor verandering, maar luidt vooralsnog als volgt :

 

1. Ken je eigen grenzen. Besluit bij voorbaat wat je zelf wel en niet wil. Door te weten wat jij wel en niet wil kom je sterker in je schoenen te staan.

 

2. Herken en doorzie de situatie. Zij wil iets van je. Ze zal op alle mogelijke manieren proberen haar zin te krijgen. Zodra je herkent wat er gebeurt en weet waarom, kun je de situatie aan.

 

3. Pantser jezelf. Haar woorden kunnen jou niet raken. Weet van wie ze komen. Ze zegt dit alleen om haar zin te krijgen.

 

4. Ga niet in discussie. Maak geen excuses voor je beslissingen.

 

5. Houdt altijd voor ogen dat zij jou behoort de accepteren, respecteren en waarderen voor wie je bent. Er is met jou niets mis. Jij hoeft niet te veranderen. Haar beeld van jou strookt niet met wie jij werkelijk bent. Dit is haar probleem, niet het jouwe.

 

Met confrontatie is niets mis, zolang je maar te allen tijde bij jezelf blijft en voor je eigen behoeftes opkomt. Alleen op deze manier kun je verder.

 

Begrijp verder het volgende :

Ze is niet redelijk. Ze denkt en redeneert niet hetzelfde als jij. Ze kan de dingen niet vanuit een ander oogpunt zien dan vanuit dat van zichzelf. Al haar redeneringen zijn gebaseerd op haar eigen wensen en behoeftes. Logica en redelijkheid hebben geen enkele uitwerking op haar. Je kunt haar niet van jouw gelijk overtuigen. Niets dat je zegt zal tot haar doordringen om haar te laten inzien wat ze jou aandoet. Ga niet in discussie, en verdedig jezelf niet tegen haar onredelijke argumenten, dit geeft haar alleen maar meer macht. Jij kunt haar gedrag niet veranderen met wat je zegt, je kunt haar alleen de wapens uit handen nemen zodat ze zelf tot inzien komt dat haar manieren niet langer effect hebben. Op deze manier kan ze van binnenuit veranderen.

 

Het allerbelangrijkste :

Jij hebt de omgangsregels in de hand. Zeg tegen haar wat je wel en niet tollereert. Vraag nergens om. Zeg simpelweg tegen haar dat je geen disrespect, kwetsende woorden, bedreigingen, chantage of neerbuigendheid tollereert. Zij kan jou niet vertellen wat jij moet doen. Als ze weigert dit te doen, wees dan bereid om weg te lopen en nooit meer terug te keren. Het klinkt naar of rigoreus, maar hou altijd de basis van een goede, gezonde, vriendschap voor ogen. Dit is de enige manier om onder emotioneel misbruik uit te komen. Alleen als je geen emotioneel misbruik meer ondergaat kunt je beginnen met helen.

 

Je geeft de persoon in kwestie een keuze. Ze kan deze manier van met elkaar omgaan aanvaarden of niet. Zo niet, dan is het haar keuze om jullie vriendschap te beeindigen.

17:09 - 26 March 2009 - reacties {0} - reageer


waarom ik er nu werk van maak

Al jaren en jaren is het besef dat het hier om een ongezonde vriendschap gaat langzaam aan het doordringen. Mijn moeder zegt me al vanaf mijn tienerjaren dat het geen ramp is een punt achter een vriendschap te moeten zetten als je er niet gelukkig van wordt.

 

Als ik eerlijk ben heeft het meerdere redenen dat ik de vriendschap niet eerder verbroken heb. De belangrijkste reden was altijd dat ik niet van ruzie houd. Ik ben conflictvermijdend en ik doe altijd mijn uiterste best om de lieve vrede te behouden. Wat is het ook voor moeite om je aan te passen, om sorry te zeggen ook al ben je ervan overtuigd dat de fout niet bij jou ligt? Als dat de boel weer in rustig vaarwater brengt heb ik dat er wel voor over. Nu zie ik in dat dit een van de redenen is waarom vriendin X altijd zoveel vat op mij heeft gehad. Immers, als ik me altijd maar aanpas en me verontschuldig, hoeft zij dit nooit te doen. Dit zelfde mechanisme geldt voor vriendin A nog eens in tienvoud.

 

Een andere reden om de vriendschap niet definitief te verbreken zijn onze gezamenlijke kennissen en vrienden. Vriendin X is eerder door een groep studievriendinnen gedumpt, en we hebben allemaal gezien hoe slecht ze daarmee om kon gaan. Ze is heel onredelijk in het waarom en kan ontzettend fel zijn over die meiden die eens haar vriendinnen waren. Bovendien zet ze anderen tegen hen op en dwingt ze gezamenlijke kennissen om partij voor haar te kiezen. Zij is immers het slachtoffer in deze situatie! 

 

En hoewel ik best stevig in mijn schoenen sta en ik inmiddels nog weinig waarde hecht aan wat zij van mij vindt, of wat vreemden van mij vinden, mijn andere vrienden en kennissen wil ik niet graag aan haar kwijt raken. Ik wil hen niet dwingen om een keus te maken, mocht het ooit zover komen. Als zij met haar om willen blijven gaan is dat hun eigen keus. Maar vriendin X zal hen wel dingen dit te doen, met alle overredingskracht die ze bezit en ik ben bang voor de uitkomst.

 

Onze vriendengroep van zes was ook altijd een reden om de situatie te handhaven zoals hij was. Jaren geleden zijn we al iemand van deze groep kwijtgeraakt, omdat hij liever bij zijn vriendinnetje wilde zijn dan bij ons, en vrij recentelijk is er nog iets gebeurd waardoor de groep geen groep meer is. (Dit had overigens niets met vriendin X te maken.) Het heeft mij echter wel doen inzien dat het uiteenvallen van 'onze' groep niet het einde van de wereld is. Het is ontzettend jammer, dat zeker, en de situatie zelf, waarover ik verder niet wil uitwijden, was en is nog steeds heel vervelend, maar de groep bijeen houden is niet langer een reden om niets aan de situatie te doen. De individuele vriendschappen zijn inmiddels meer waard dan de groep koste wat kost bijeen houden.

 

Vriendin A, tenslotte, was altijd de allerbelangrijkste reden om de lieve vrede te bewaren en de vriendschap niet te verbreken. Zoals ik al zei, vriendin X zou haar dwingen om partij te kiezen, en ik wil vriendin A niet aan haar opofferen. Dat is nog steeds zo. Maar hoe meer ik me in de hele situatie heb verdiept, hoe meer ik door begin te krijgen hoe schadelijk onze vriendschap met vriendin X voor ons is, en hoe meer ik ervan overtuigd begin te raken dat ik zowel vriendin A als vriendin X geen dienst bewijs door niets te doen. Vriendin A wordt van tijd tot tijd diep ongelukkig van haar aanvaringen met vriendin X, en ik schrik elke keer weer als ik merk hoe diep vriendin X haar klauwen in A heeft. Op het moment zitten ze in redelijk rustig vaarwater, maar het wachten is op de volgende explosie.

 

Vriendin X daarentegen is zich mogelijk van geen kwaad bewust. Ja, ze voelt wel aan dat er dingen veranderen. En ze heeft ook wel eens schoorvoetend tussen neus en lippen opgemerkt dat ze van zichzelf weet dat ze mensen af en toe probeert te manipuleren. Maar ik kan me moeilijk voorstellen dat ze door heeft hoe schadelijk dat voor anderen is.

 

Ik probeer mezelf al jaren stukje bij beetje van haar los te maken, en met enig succes. Nu ik eenmaal door heb hoe ze te werk gaat kan ik mezelf beter pantseren tegen de situatie, en ben ik niet meer zo vatbaar voor haar manipulaties en het schuldgevoel dat ze anderen zo makkelijk aan weet te praten. Maar ik ben ook een deel van het probleem. Ik laat haar gewoon haar gang gaan, omdat ik de confrontatie zelden aan durf en inmiddels weinig pogingen meer onderneem om haar aan het verstand te brengen dat zij op een ongezonde manier met ons omgaat.

 

Op het moment dat je haar, hoe tactvol en respectvol je het ook doet, probeert te wijzen op haar vervelende en ongezonde omgangsvormen en kwestende woorden, krijg je zelf de volle lading terug. Daar is ze heel goed in. Ze kent al onze zwakke plekken, en ze vergeet nooit iets. Ze heeft dus een heel assortiment aan wapens die ze in kan zetten in de strijd. De meesten van ons zijn, gelukkig, maar ook helaas, niet zo goed bewapend. Het is een strijd die je nooit kunt winnen. 

 

Dus geef ik het meestal maar bij voorbaad op. Ik kies de makkelijke weg. Elke keer distancieer ik mezelf, waarmee er keer op keer een stukje van onze resterende vriendschap afsterft. Ik heb lang geleden al geleerd haar geen geheimen meer toe te vertrouwen. Ik laat haar niet meer binnen in mijn diepste gevoelens en ik vertel haar niet meer welke dingen mij echt bezig houden of dwarszitten. Ik weet wel beter. Ze gebruikt vroeg of laat alles tegen je. Ik kan alleen nog maar met haar omgaan op een oppervlakkige manier.

 

Wat de situatie echter verder scheef trekt is dat zij nog steeds denkt dat ik een van haar beste vriendinnen ben. En dat ik me als zodanig dien te gedragen. Ik hoor altijd voor haar te zijn, alles voor haar over te hebben en naar al haar geklaag en problemen te luisteren. Ik hoor me dag en nacht bezig te houden met de vraag of het wel goed met haar gaat. Haar welzijn zou mijn grootste prioriteit moeten zijn. Dat is het natuurlijk allang niet meer. En elke keer als dat blijkt, krijg ik het te verduren. Dat is deels dus ook mijn eigen schuld.

 

Omdat ik deze situatie, omwille van vriendin A, en omwille van mijn eigen emotionele gezondheid, niet langer wil, kan en mag accepteren, vind ik dat ik binnenkort een beslissing moet nemen.

14:47 - 26 March 2009 - reacties {1} - reageer


hoe het ooit begonnen is

Ik besef dat het nu tijd is geworden dat ik een beetje uitleg geef over de vriendin in kwestie (ik zal haar vriendin X noemen) en onze vriendschap.

 

Omdat het na al mijn frustrerende ervaringen en kwetsende situaties moeilijk zal worden om te begrijpen waarom ik überhaupt ooit een vriendschap met deze persoon heb kunnen opbouwen, zal ik maar beginnen met voorop te stellen dat het om iemand gaat die ook heel gezellig, leuk en grappig kan zijn. Zeker als je haar net leert kennen is er vaak geen vuiltje aan de lucht. Je kunt gezellig met haar kletsen, ze is er altijd voor in om wat leuks te doen, en je kunt ontzettend met haar lachen.

 

Dit zijn dan ook de redenen die ik mezelf voorhoud om de vriendschap niet te verbreken. Keer op keer zeg ik tegen mezelf : 'maar we hebben ook zoveel leuke dingen meegemaakt samen'. En als ik het met anderen over haar en onze vriendschap heb (vaak na een vervelende situatie) hoor ik mezelf onze vriendschap verdedigen met 'we kunnen ook ontzettend met elkaar lachen'.

 

Natuurlijk heeft ze ook goede eigenschappen. Ze kan niet door en door slecht zijn, anders zouden mensen nooit met haar omgaan. Ze is punctueel, slim, houdt zich aan afspraken, neemt initiatief en is creatief. Ze kan goed vertrouwen in mensen opwekken. Ze onthoudt alles. En ze heeft mensenkennis.

 

Deze goede eigenschappen hebben echter ook een keerzijde. Ze kan je heel dom laten voelen door je constant te bekritiseren of te verbeteren. Een afspraak met haar afzeggen heeft altijd vervelende consequenties. Haar initiatieven kunnen eigenlijk niet meer worden verworpen, ze zijn meteen in steen uitgehouwen. Je geheimen zijn bij haar niet veilig. Alles wat je ooit gedaan of gezegd hebt kan ze in een latere situatie tegen je gebruiken. Ze laat nooit iets los. En haar mensenkennis strekt zich uit tot het feilloos aanvoelen van ieders zwakke plekken. Een machtig wapen in haar strijd om de mensen in haar leven naar hand te zetten.

 

Eigenlijk had ik het in onze puberteit al wel aan moeten voelen. We hadden af en toe ontzettende ruzie. Maar ik stond in die tijd lang niet zo stevig in mijn schoenen als nu. Ik maakte niet makkelijk vriendinnen, ik vertrouwde meisjes niet en ik was soms zelfs bang voor hun gegiechel en geroddel. De vriendinnen die ik van de basisschool kende gingen niet naar dezelfde klas op de middelbare school, en het was moeilijk om met iedereen in contact te blijven in die roerige periode van veranderingen.

 

Het ergste is dat mijn beste vriendin van de basisschool door mij ook in contact kwam met deze vriendin. Had ik toen maar geweten wat ik nu weet, dan had ik alles in mijn macht gedaan om die twee zover mogelijk van elkaar verwijderd te houden. Mijn vriendin van de basisschool, ik zal haar A noemen, is de liefste, meest zorgzame en meelevende persoon die je je maar kunt voorstellen. Altijd stelt ze de behoeften en wensen van anderen boven zichzelf. Ze is ook erg onzeker. En laten dit nu precies de eigenschappen zijn die haar tot de ideale prooi voor iemand als vriendin X.

 

Toen we voor het eerst uit gingen begon de eerste echte ellende. Ik vond het geweldig om mensen te ontmoeten in een zo ongedwongen sfeer. Het was zoveel beter dan op school. Op school voelde ik me zelfden echt op mijn gemak, maar in de kroeg voelde ik me als een vis in het water. Jaloezie begon een grote rol te spelen in onze vriendschap. Ik kreeg meer aandacht van de jongens, ik begon meer mensen te leren kennen en natuurlijk werd me verweten dat ik meer met vreemden omging dan met haar. Ik wil ook niet beweren dat ik een engel was. Ik leefde op in de aandacht die ik kreeg (op school had ik me altijd een geest, een grijze muis gevoeld) en ik haalde mijn zelfwaardering uit die avondjes uit.

 

We vonden dezelfde jongen leuk. Ik heb achter haar rug om met deze jongen gezoend. Ik wilde haar niet kwetsen, maar ik was ook nieuwsgierig, ik vond hem immers erg leuk, en kon mezelf niet inhouden het toch te doen. Bovendien was het allemaal nog spannender op deze manier. Natuurlijk was het niet aardig van mij, en heb ik me er schuldig over gevoeld. Ik heb het hele voorval jaren later pas aan haar opgebiecht, toen ik dacht dat het haar niet meer zo zou kwesten omdat het zo lang geleden was. Domme fout. Het zat haar nog steeds hoog en ze neemt het me nog altijd kwalijk. Zoals ik al zei, ze kan alle dingen die haar ooit misdaan zijn niet los laten.

 

Er gebeurde ook iets anders tijdens het uitgaan. Ze begon nare opmerkingen over mij te maken tegen nieuwe mensen die we leerden kennen. Vaak verpakt als grap, daar was ze een kei in, maar bedoeld om mij neer te halen, en, ongetwijfeld, om zichzelf in vergelijking in een beter daglicht te stellen. Dat was kwetsend. Haar ermee confronteren liep op niets uit. Ze ontkende er slechte bedoelingen mee te hebben, het was toch maar een grap, waar was mijn gevoel voor humor, en ik moest het allemaal niet zo serieus nemen. Excuses bleven uit, daar was immers geen reden voor. Dus ik hield erover op en onderging het gelaten, onderwijl mijn uiterste best doende het tegendeel van haar opmerkingen te bewijzen. Soms denk ik wel dat ik hier mijn dikke huid aan overgehouden heb. Inmiddels is het me namelijk meestal om het even wat andere mensen over mij denken. Ik ben wie ik ben en zolang ik tevreden ben met wie ik ben hebben andere mensen mij maar als dusdanig te accepteren. Als zij er een andere mening over mij op na willen houden, is dat hun zorg, niet het mijne.

 

Tegen deze tijd begon vriendin A ook steeds vaker met ons op te trekken. We werden een soort drie-eenheid. Vriendin A was indertijd erg beïnvloedbaar, en trok in een meningsverschil altijd partij voor vriendin X, omdat die vond dat iedereen dezelfde mening toebedeeld moest zijn en er alles aan deed om ons om te praten, en ik vond dat iedereen maar voor zichzelf moest beslissen. Als gevolg hiervan was Ik vaak the odd one out. Nog een situatie waar ik me tegenwoordig niet meer zo druk over maak, ik kan immers wel voor mezelf zorgen.

 

Het dieptepunt van onze vriendschap kwam op een avond van de verjaardag van vriendin A. Ik hoorde ze praten op de wc, vriendin X overtuigde vriendin A van het feit dat ik alleen maar oog had voor andere mensen in de kroeg, en nauwelijks met hen had gepraat de hele avond. Ik maakte kenbaar dat ik alles had gehoord, en hoewel ik eerst mezelf probeerde te verdedigen, (ik was me tot dat moment van geen kwaad bewust geweest) heb ik uiteindelijk mijn excuses aangeboden, omdat het ze kennelijk nogal hoog zat.

 

Toen kwam het eigenlijke probleem pas naar  boven. Vriendin A bekende dat ze zelfmoord had overwogen. En vriendin X bleek met hetzelfde te zitten. Ze waren zo ongelukkig en voelden zich zo klein en minderwaardig, het leven was deze ellende allemaal niet waard. Ik was diep geschokt. Het leven was prachtig, waar hadden ze het over? Mijn grootste angst was juist de dood, en zij wilden zichzelf van kant maken? Ik begreep er weinig van. Hoe kon ik ook, het waren mijn vriendinnen en ik hield van ze. Het was een groot drama. Ik drukte ze op het hart deze gevoelens nooit voor zich te houden en er met mensen, met mij, over te praten. Het leven was wél de moeite waard, ooit zouden ze dat toch inzien... De situatie kalmeerde en ik dacht dat de crisis wel weer over zou gaan.

Een ding was me duidelijk geworden. Deze twee haalden bepaald niet het beste in elkaar naar boven. Maar wat kon ik er nu nog aan doen?

 

Ik had voor mezelf gekozen en ging een jaar naar het buitenland, weg van dit alles.

Onze vriendschap is nooit meer hetzelfde geweest.

13:59 - 26 March 2009 - reacties {0} - reageer


een goede, gezonde vriendschap

  • vrienden willen alleen het beste voor elkaar
  • vrienden geven elkaar emotionele steun
  • vrienden respecteren, accepteren en waarderen elkaar zoals ze zijn
  • vrienden respecteren elkaars mening
  • vrienden erkennen elkaars gevoelens en ervaringen als echt
  • vrienden bieden hun excuses aan voor opmerkingen of grappen die de ander als kwestend heeft ervaren
  • beschuldigingen en verhoren zijn geen omgangsvormen in een vriendschap
  • vrienden bekritiseren en veroordelen elkaar niet
  • vrienden respecteren elkaars werk en interesses
  • vrienden moedigen elkaar aan
  • vrienden bedreigen en chanteren elkaar niet, emotioneel of fysiek
  • vrienden beledigen elkaar niet en geven elkaar niet het gevoel minder waardig te zijn
  • vrienden vragen, ze eisen niet
  • vrienden accepteren elkaars definitieve beslissingen
  • vrienden respecteren elkaars privacy

 

bron

11:23 - 26 March 2009 - reacties {1} - reageer


praten of vluchten?

Het komt erop neer dat ik een keuze heb. Voorgoed een punt achter deze vriendschap zetten of proberen te redden wat er te redden valt.

 

En hoewel ik al jaren om allerlei redenen, waar ik later ongetwijfeld nog vaak op terug zal komen, maar waarvan de belangrijkste gedeelde vriendschappen inhoudt, probeer te redden wat er te redden valt, kom ik steeds dichter bij die andere keuze terecht. Er voorgoed een punt achter zetten.

 

Wat een opluchting zou dat zijn!

01:30 - 26 March 2009 - reacties {1} - reageer


Hoe nu verder?
Ik heb een vriendin, iemand die ik al mijn halve leven ken, waarvan ik langzaam maar zeker door begin te krijgen hoe het komt dat ik me vaak zo gefrustreerd, moe, machteloos, onbegrepen en gekwetst voel als ik contact met haar heb gehad. Totdat ik een beslissing heb genomen met betrekking tot deze vriendschap gebruik ik deze weblog als klankbord. Reacties, adviezen en gedeelde ervaringen zijn meer dan welkom!
- over emotionele vampieren
- wat mijn vriendin tot emotionele vampier maakt
- emotioneel misbruik
- een voorbeeld uit Margriet
- onze vriendschap brokkelt steeds verder af
- hoe om te gaan met een 'situatie'
- waarom ik er nu werk van maak
- hoe het ooit begonnen is
- een goede, gezonde vriendschap
- praten of vluchten?
Hosting door HQ ICT Systeembeheer