In verband met het aankomend WK, hier iets grappigs uit mijn jeugd.

Op 6 jarig leeftijd, zong ik mijn versie van "Oranje boven":

"Oranje bomen,

 Oranje bomen"

Dit is een oud gedichtje die ik heb geschreven.

Blij, gelukkig en bijna onbezorgd,

ga je door het leven.

Maar dan, bij elke controle begint de onzekerheid te knagen .

Moet je de zoveelste klap in je gezicht verwachten,

of is alles goed?

Je steekt je kop in het zand en denkt zo positief mogelijk.

Maar langzaam komen de opgeslagen herinneringen terug.

De vergeten scherpen randjes rijten diepe wonden weer open,

en de pijn, woede en verdriet wellen op.

Huilen kun je allang niet meer.

Huilen mag je allang niet meer.

Omdat je groot en sterk moet overkomen om te winnen.

Soms lukt het om eventje weg te vluchten.

Naar een toevluchtsoord waar altijd alles mogelijk is,

waar zorgen nog onzekerheid bestaan.

Genietend vandie momenten,

keer je weer je terug naar de harde realiteit.

Voel je je verslagen en machteloos. 

Hallo allemaal,

Welkom op mijn weblog. Fijn dat u even langs komt surfen.

Wie ik ben?

Ik ben Debbie, ben 22 jaar oud en woonachtig in Zaandam. Ik heb lang, bruin haar, zwarte ogen en ben erg klein (ik ben 1.43). Ik woon nog thuis bij mijn ouders, mijn twee broers (ik ben middelste kind) en de twee katten (Teun en Frummel). Ik studeer momenteel af als sociaal pedagogisch werkster, maar ik ben van plan om door te studeren. Je kunt zeggen dat ik een  nerdje ben. Mijn hobby's zijn; schrijven, lezen, films kijken en internetten. 

Op mijn weblog kunt en zult u terug lezen wat ik mee maak, hoe ik tegenover bepaalde dingen in het leven sta en allerlei andere leuke dingen. Ik zal regelmatig mijn weblog up daten, dus surf eens later terug naar mijn site.

Debs