Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
de angst voor het lege Home | Profile | Archives | Friends
mijn ervaring met veranderen, over hoe ik begin met therapie in de vorm van een dagopname en alles er omheen

verhuist16/6/2006

Ik ben verhuist...

En heb daar geen internet vandaar dat mijn weblogding misschien wat leeg blijft...

Ik vond het stiekum heel moeilijk om te verhuizen... mijn vertrouwde plekje achter laten... allemaal nieuwe spulletjes... Ergens is dat heel leuk lekker shoppen en inrichten... Maar het voelt niet veilig...

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

.....5/6/2006

en het erge is het helpt niet (meer)

het trillen stopt niet

ik wil het nog eens doen

bah bah bah bah

bah bah bah bah

bah bah bah bah

bah bah bah bah

bah bah bah bah

bah bah bah bah

bah bah bah bah

bah bah bah bah

bah bah bah bah

bah bah bah bah

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

gefaalt...5/6/2006

nou het is me deze week dus niet gelukt... morgen weer naar therapie maar vanaaf werd ik gek...

impuls niet onder controle kunnen houden toch gesneden/krast of hoe je t ook wil noemen

bah bah bah ik walg van mezelf

ik haat mezelf

hoe stom kun je zijn

 

en ik wou nog wel iets positiefs schrijven deze week

:(

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

bessen2/6/2006

Gisteren nog na dat ik een stukje had getypt wist ik echt niet meer waar ik het moest zoeken.

Het voelde alsof elke cel in mn lichaam een of andere ruzie aan het uitvechten was in zichzelf en ik ging ontploffen.

De helft van mij wou stil liggen de andere helft niet. De ene helft wou naar buiten de andere binnen blijven. De ene helft wou slapen de andere rondjes rennen.

Dat voelt zo vreselijk en frustrerend... Daarom ga ik me nu bezatten zodat ik straks hopelijk beter slaap :P

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

twijfel2/6/2006

Ik ben nu al jaren min of meer continue wel ergens in therapie. En al ongeveer een jaar word me verteld dat ik er over (en over mn gevoelens en zo) moet praten met anderen. Nou vind ik dat heel moeilijk maar het lukt me al steeds meer. Maar nu begint de twijfel nogal toe te slaan. Al deze dingen zijn toch helemaal niet leuk om te horen? Wat als mensen mij en mn depri gezeur beu worden? Ik ben sowieso vreselijk bang om alleen te komen te staan... Is dit niet dé manier om dat voor elkaar te krijgen?

 

Omdat ik ook zo bang ben dat mensen me toch wel pijn gaan doen en alleen laten word ik af en toe vreselijk boos en dan heb ik zoiets van ga dan!! En als jij er niet voor zorgt dan zorg ik er wel alvast voor...

Dan ga ik mensen bewust proberen boos te maken en te kwetsen zodat ik tenminste nog wat controle heb over hoe en waneer ik in de steek gelaten word.

Maar het liefst wil ik dan natuurlijk horen: ik ga nooit weg!

Maja..

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

wederom een aantal nachtelijke overpeinzingen2/6/2006

Ze zeggen altijd dat als er iets ergs gebeurd in je leven dat je dan merkt wie je vrienden zijn omdat sommige je laten vallen.

Het erge is dat ik van mezelf merk dat ik ook zoiets doe. Nu het allemaal niet zo lekker loopt in mn leven zijn er mensen die ik eerst tot goede vrienden rekende die ik gewoon niet wil spreken. En als ik ze niet kan negeren en ze toch moet zien/spreken ben ik vervelend, bot, kortaf en soms gewoon gemeen....

Ik vind mezelf sowieso helemaal niet aardig sinds ik in therapie ben. Ik heb vreselijk veel moeite om mijn doen en laten onder controle te houden. Ik gedraag me als een egoist en denk alleen aan mezelf. Ik ben de hele dag zwaarmoedig en blaas alles op. Alles wat andere doen haal ik uit zn verband en blaas ik op. Ik weet dat het er bij hoort en dat ik niet zo erg ben als ik mezelf nu omschrijf. Iemand in mijn groep omschreef het zo: Het is alsof je een ballon vol emoties en gevoel al jaren onder water drukt en nu glipt hij weg en schiet hij telkens omhoog hoe graag je hem ook probeert te vangen.

Zo voelt het. Jaren van aardig doen tegen mensen en mezelf wegcijfen. Liegen om maar niet te laten merken wat ik voel en doe. Vrolijk en luchtig doen om niet te laten merken wat voor puinhoop het is en vooral maar niet echt praten met mensen.

Zoals er nu mensen zijn die ik niet wil zien en spreken zijn er ook mensen die ik het liefst de hele dag om me heen zou hebben om maar te praten over alles, over al die dingen die ik altijd verzwegen heb. Maar telkens als ik tegen iemand zeg kunnen we misschien even praten kom ik uit bij dingen die iedereen al weet met misschien een zinnetje als toevoeging.

Ik zit mezelf ook echt weer dwars... Alles moet er uit maar het lukt me niet

Nu heb ik ook nog die vervelende impuls controle gehad... De uitlaat klep die ik normaal gebruik om mijn gevoelens weer onder controle te krijgen, en misschien ook wel om gewoon maar een ding te voelen wat me bekend is en wat ik kan handelen, mag ik niet gebruiken. Het is (vooral s avonds) alsof "de gewone wereld" aan me voorbij trekt in een waas en ik denk steeds meer aan wat niet mag... Het voelt als een verslaving... ik moet doen wat ik niet mag maar ik wil ook zo graag mijn huiswerk goed doen. De mensen in de groep zeggen ook telkens het is zo erg om te horen wat je doet... te horen dat je zo weinig van jezelf houdt... En als ik dan zeg dat ik me aan mn inmpuls controle heb kunnen houden zijn ze blij voor me

Ook zijn er natuurlijk de praktische kanten waarom ik me nu wel aan de impulscontrole moet houden

Maar er over schrijven word me al iets te eng en persoonlijk dus ik ga toch maar weer proberen te slapen, misschien morgen meer

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

....1/6/2006

Kan nauwlijks wat zien
Door de waas voor m'n ogen,
Lijkt alles gelogen
Al het mooie lijkt dood

 

Ik heb zelfs de kracht niet,
Om op te geven
Al wil ik het niet
Het leven gaat door

We leefden ons leven
om samen te sterven
De bergen beklommen
De dalen gedeeld

In het diepst van de nacht
zelfs de zon laten schijnen
niets wat niet kon
niets was te veel

We wilden geloven
In het eeuwige leven
Samen verscholen
in wanhopige troost

We hebben de waarheid
Zo diep als kon begraven
Ik was een met een engel
Zolang het mocht

Waar jij verscheen
scheen de zon met je mee
Geen tijd voor verdriet
Maar elke dag omarmt
En altijd vrolijk
Hoe jij dat voor elkaar kreeg..
.. met oneindig veel moed
Leven is niet fair

De dans, gedanst, op een zilveren tapijt.
Met jou dicht bij mij, de verloren tijd beweent
Doelloos verzonken, en dronken.
En niets dat niet mocht.
Wij 2 door de tijd, de tijd heen.
Midzomernacht droom.

Waar jij verscheen
scheen de zon met je mee
Geen tijd voor verdriet
Maar elke dag omarmt
En altijd vrolijk
Hoe jij dat voor elkaar kreeg..
.. met oneindig veel moed
Leven is niet fair

Jouw stralende lach, en je mooie gedichten.
Jouw tedere woorden, je onverwoestbaar krachtige wil.
Je hebt je noodlot, steeds het hoofd geboden.
Tot het eind geloofd in jouw idee van geluk.
Jouw idee van geluk.

Ik ga niet weg, heb nog wat tijd gekregen.
Zal altijd maar doorgaan, tot aan het eind.
Heb je voor altijd, mn hart gegeven.
Ik draag je bij me, tot het licht straks dooft.
Ik draag je bij me, tot het licht straks dooft

 

Waarom moeten altijd de mooiste personen overlijden? En altijd veel te vroeg...

 

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

piekeren22/5/2006

Het is nu kwart over 2 's nachts en ik pieker me weer eens suf. Daar ben ik heel goed in piekeren. Alles waar ik me maar druk over kan maken komt voorbij. Zelfs toen ik een jaar of 8 was deed ik dit al over dingen als oorlog en zo. De laatste paar jaar heb ik heel wat andere dingen om over te piekeren namelijk mezelf en wat voor zooitje het is geworden in mijn leven.

Ik heb net ook liggen piekeren over deze weblog en dus dacht ik waarom zet ik de computer niet weer aan om het even op te schrijven? Dus bij deze. Ik had namelijk echt zoiets van waarom heb je dat weblog aangemaakt? Wat  moet je er nu mee als niemand het leest? Weet je hoeveel mensen er al een weblog hebben? Eigenlijk heb ik een beetje een geheim motief om het zo maar te zeggen. Ik hoop namelijk dat ik ooit de moed bij elkaar schraap om het adres van deze weblog aan mensen te geven om wie ik geef. Het is namelijk heel fijn en zo dat ik nu naar therapie kan gaan. Die mensen begrijpen je omdat ze dezelfde gevoelens kennen als jij. Maar het liefst zou ik willen dat ik aan de mensen om me heen zou kunnen en durven uitleggen wat ik denk en voel. De puihoop die het is in mijn leven en dan vooral in mijn hoofd. Ik zou willen dat ik de moed bij elkaar kon schrapen om gewoon te kunnen zeggen: hey ik wil dat je er voor me bent vandaag... Ik voel me klote en ik wil het er met jou over hebben. Nog nooit heb ik dit gedurfd vooral niet in iemands gezicht. Via papier of computers kom ik vaak al verder richting: bv "ik ben wat depri vandaag". Maar nog nooit heb ik de aandacht durven vragen die ik wil.

Niet dat ik zo graag aandacht wil voor mijn zieligheid. Juist aan mensen die zo doen heb ik een hekel. Ik ken bv genoeg voorbeelden van meisjes die deden alsof ze het zo moeilijk hadden en ze zo depresief waren puur om aandacht te krijgen van bijvoorbeeld een bepaalde jongen. Altijd heb ik een vreselijke hekel gehad aan die mensen. Maar ook een soort van bewondering. Ze  hebben geen moeite om zich kwetsbaar op te stellen. Ik wel. Ik wil dat je me ziet als sterk en iemand die het alleen wel red. Als een meisje die niemand nodig heeft ookal heeft ze veel aan haar hoofd. Iemand waar je van zou zeggen goh kijk hoe zij zich overal doorheen slaat. Maar zo is het helemaal niet. Zodra de mensen weg zijn stort ik in. Ik voel me alleen en ik wil die arm om me heen. Iemand die zegt je komt er wel het gaat goed zo. Ik vind het knap wat je doet. Ik zal je nooit veroordelen om de dingen die je denkt en voelt.

Natuurlijk is dat ook wel een beetje wat je terug krijgt uit zo'n therapie maar het werkt gewoon niet om te moeten wachten tot je op gezette tijden een schouderklopje krijgt. Ik wil niet moeten wachten tot maandag morgen als ik me op vrijdag avond al klote voel. Mensen die niet mijn vrienden zijn maar alleen in groepstherapie zijn omdat ze het zelf ook niet redden in de wereld. (Ik weet ook wel dat het niet zo in elkaar zit, ik vind de mensen in mijn groep erg aardig maar het zijn niet de mensen naar wie ik zou open zou willen zijn en dat maakt me stiekem een beetje kwaad)

De mensen waarvan ik nu zou willen dat ze zien hoe het met me is hebben volgens mij niet eens door dat het niet goed met me gaat. Ja tot op zeker hoogte. Zelfs hier durf ik nog niet te schrijven wat ik zou willen dat ze zagen aan me. De dingen die er echt goed mis zijn. Ik ben bang dat ze het lezen. Dat is het dubbele, ik wil het ze vertellen maar ik wil dus niet dat ze het weten en hun beeld verliezen van mij wat ik zo wanhopig probeer omhoog te houden.

Prik toch door deze stomme leugen! Zie wat er onder dit masker gebeurd zou ik het liefst roepen

 

Maar ik durf niet....

 

 

(ps mocht er iemand zijn die dit leest ik weet nog steeds niet of ik ze dit adres ga geven)

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

het begin21/5/2006

Horror vacui betekend angst voor het lege. Ik heb deze naam gekozen omdat ik het een erg mooie uitdrukking vond die ook wel bij me pasten omdat ik "alleen zijn" soms zo ervaar. Ik heb "alleen zijn" expres binnen haakjes gezet omdat ik niet zo zeer doel op het niet met anderen zijn maar meer op je alleen of eenzaam voelen. En vaker voel ik me zo in gezeldschap dan wanneer ik echt alleen ben.

 

Vorige week ben ik begonnen in een behandelcentrum met dagopnames. Ik zit nu in de voorzorggroep en ga er 2 ochtenden per week heen. Ik heb dan groepstherapie, sociotherapie en psychomotorische therapie.

Het valt me eerlijk gezegd erg zwaar en daarom kwam ik op het idee om het een en ander van me af te schrijven via een weblog.

Hopenlijk zijn er ook meer mensen die hier wat aan hebben behalve alleen ik!

Liefs

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer