Het duurt niet lang meer voordat het moment der waarheden is doorbroken. Maar hoe lang zal het nog duren? Een seconde, minuut? Misschien nog wel dagen, weken of jaren. Goh, laat ik nu de maanden vergeten! Anyway, vast wel weer te lang. Net zoals alles op slakkentempo voorbij lijkt te gaan. Voordat ik eindelijk eens zelfstandig ben en op mezelf woon, zijn we weer dertig jaar verder. En wanneer die liefde van mijn leven nou een langs komt huppelen met een bosje bloemen in zijn of haar handen, met een kaartje eraan waar mijn naam staat opgeschreven.

Ik vrees dat ook de liefde een slakkenspoor zal nalaten. Misschien als we er zout opgooien, vliegt de slak wel in de fik, net zoals in real life. Zal dat voor vurige liefde zorgen? Vast niet.

 

Ik weet in ieder geval zeker dat ik jongens niet snap. Sommige wel, okee, maar dat zijn enkel vrienden. Maargoed dat ik veel keuze heb, namelijk uit zowat de hele wereld. Alleen is dan weer het probleem dat ik met een pedofiel wil thuiskomen ofzo. Wat is trouwens de vrouwelijke vorm van pedofiel? Pedofiline? Vraag het de Quest.

 

Ik ben hier om mijn levenstocht te beschrijven, waarover ik goed aan het nadenken was de afgelopen week.

OK, niet zo serieus Fenna, houd je in. – I will.

 

Ja, dit begint al vaagjes. Nou, afgelopen dinsdagochtend ging ik foto’s maken. Dit deed ik na school toen ik op weg naar huis was op mijn übercoole fiets genaamd Elizabeth (vernoemd naar mijn oma, want die is net zo kreupel en in elkaar gestort – no offence, granny). Ik had mijn camera meegenomen, want ik wilde foto’s maken. Foto’s van de natuur... wat je maar spectaculair kunt noemen. Maar ach, het kon geen kwaad. Misschien zouden er wel ‘geinige kiekjes’ ontstaan. Zo gedacht, zo gedaan. Ik ging op weg. Op weg om de weg te vinden die mij zou leiden naar de weg naar Neverland. Got it?

 

Daar ging ik, rijdend op Elizabeth (veel fouter kan het bijna niet) door de boeshboesh. Mwuaha, kidding. Nee, ik reed de normale weg naar huis. Maar toen.. *padam padam*, MAAR TOEN. Was er iets wat me aanviel. Het achtervolgde me kennelijk al de hele weg en ik had het amper door. Soms hoorde ik een kiezelsteen verschuiven, maar ik dacht dat mijn band die lanceerde tegen mijn spaakbord onder mijn trappers door. Later kwam ik er dus achter dat het dit afgrijselijke monster was:

 

 

 

Ik fietste zo hard door als ik kon. Opeens was ik veranderd – met dat slakkentempo dat ik had – in een Speedy Conzales. Als een gehaaste cheeta sprong ik van mijn fiets af en in sneltreinvaart dook ik het dichtstbijzijnde moeras in. Ik wist niet waar ik terecht zou komen…

Ik dwaalde verder, nog steeds in shock van de enorme gevleugelde gedaante dat me achterna joeg. Door al het turf heen, kwam ik uiteindelijk uit in een soort van paradijsje. Ik kon me ogen niet geloven wat ik zojuist had ontdekt.

Hier voelde ik me op m'n gemak. Hier voelde ik me vrij. Maar helaas was ik nog niet thuis.. en ik móest naar huis. Dus zuchtend ging ik terug, opzoek naar Elizabeth. Stiekem was ik een beetje bang dat de vierpotige devil mijn fiets had opgeslokt met z'n enorme nijlpaardenbek, en ja hoor. Ik kon stapvoets verder met mijn reis. Duivels, barbaars en WOEST beest.

Ik hoopte dat mijn kleurrijke schoenen niet vuil zouden worden. Zo wel, dan zou ik die getinte maniak (wat zou het zijn geweest? Toevallig een kleine pony? Neeeeeee!) eens goed een lesje leren! *wraf*

Ik stapte goed door, want ik wilde niet al te laat thuis zijn. Ik had de kans - zoals op elke dinsdag - om alleen thuis te zijn voor maar liefst één uur lang. Die kans moest ik uiteraard niet laten liggen.. wie weet wat ik allemaal uit kan spoken in die zestig minuten *wenkbrauwwiebel* ..

Na zes kilometer uithoudingsvermogen eruit te hebben gesport, stopte ik en staarde ik wezenloos voor me uit. Ik zag mijn eigen Teletubbieland voor me liggen. Het was binnen handbereik en ik besloot het te beklimmen.

Oke oke, er was misschien maar één zielig heuveltje en begroeid met fugly bomen, maar ach. Ieder z'n dingen, hea.

Ik ging door en door. There was no stopping me. No stopping. (Zie 'No stopping us' van Jason Mraz: liefde.) Uiteindelijk kwam ik bij de welbekende Maasrivier uit. Ik zag een paar mannen zitten. Ze waren op sneue, binnenkort gebakken visjes aan het asen. Bruud, cruel. Misschien zouden ze hun haar ook wit met zwart moeten verven en de vissen moeten villen. Nee, ze zouden vast niet zo wreed zijn als in 101 Dalmatiërs.

Bovendien waren de mannen best vriendelijk. Eerst was ik van plan om hun scoots te diefjatten, totdat ze perongeluk mijn Elizabeth uit het water visten! Thanks, buddies!

Er was geen tijd te verliezen. Ontspanning op zijn tijd is goed, maar dit werd zo onderhand tijdverdoening. Ik begon langzamerhand rimpels te krijgen op mijn babyronde gezichtje en de kraaienpootjes begonnen me toe te lachen. Kijk, hier nog zo'n wrekkeling:

Ik begon er zo onderhand schoon genoeg van te krijgen. En ja hoor, toen moest ik ook nog door een bufferzone van doornstruiken kruipen, die maar liefst drie kilometer lang was!

Met mijn ijzersterke Superman krachten (uit mijn vorige blog) sloeg ik me letterlijk en figuurlijk hier doorheen. Ik wist dat ik het in me had, ik weet dat ik 't in me heb. Zo overwon ik de prikkels en werd ik zelf geprikkeld door het onderwerp waar het eigenlijk in deze blog omdraait: liefde.

Ik haat liefde en ik hou ervan. Zonder liefde zou ik niet kunnen leven, maar ik haat liefde omdat ik niet zonder liefde kan leven. Just fuck it. Clear? Good.

Maar ik heb eindelijk het licht gezien, denk ik zo..

Het zonnetje lacht me toe, aangezien ik sinds mijn vorige blog daar best friends mee ben geworden. NIET TE BREKEN, WOBBI (wie ons breekt, breek ik), en nog veel meer magische spreuken staat er in ons gedeelde vriendschapsdagboekje. Jawel, zon heeft schrijftalenten met haar multifunctionele zonnestralen.

En hierboven zie je het resultaat van de zonnestralen en liefde die Zon en ik hebben uitgezonden. De bloemen staan in bloei, nu de liefde nog.

Ik hoop gewoon dat er ook een deksel op mijn potje past (want ik ben nu eenmaal een pot, kan ik ook niets aan doen). En ik hoop dat ik die op tijd zal vinden, want ik wil niet alleen sterven. Ik wil dat men mij herdenkt en niet vergeet. Ik wil samen met iemand liggen later, ook al is dat pas over een aantal jaar. En ook al ben ik pas zeventien jaartjes jong, ik denk hier toch vaak over na.

Ik wil geen mensen meer die alleen maar alles voor de lol doen. Ik wil geen fuckbuddy zijn en 'pronkstuk' voor één avondje. Ik wil dat sneue gedrag niet meer, hoewel ik niet zal zeggen dat ik dit nooit zal doen.

Ik wil verandering.

Ik wil iets betekenen.

Ik wil liefde.

Ik wil liefde geven.

En ik wil bovenal niet vergeten worden:

Lots of love,

Fenna

Nou, het scheelt niet veel. Altijd wanneer de zon nét tevoorschijn is gekomen, geeft God Donar met zijn drietand stevig in zijn hand geklemd, de opdracht om de geliefde Zon te verdelgen. Jaloezie zou je denken? Donar valt inderdaad niet zo goed bij de mensheid, die elke dag hoopt op een afgedankt zonnestraaltje. Is dat reden genoeg om ons maandenlang te kwellen, wachtend op een grassprietje dat uiteindelijk een verdronken narcis blijkt te zijn? Wie weet, maar het maakt niet uit.

Zijn goed afgerichte, grijze wolkjes zijn elke keer weer op oorlogspad om moeder Zon te elimineren, want geen van hen wil een pijnlijke vork tegenkomen in zijn luchtige en wolkvormige bil. Tsja, de wolken die als slaafjes voor Donar werken, hebben het maar zwaar. Gelukkig ben ik daar om de zon een handje te helpen, want ik ben het zat. Ik wil niet meer hopeloos gaan zitten wachten op een verlicht stukje geluk dat op ons neer zal stralen. Ik maak mijn eigen geluk. En voor één keer ben ik niet zo gecharmeerd van het door James Morrison geschreven lied: Please don’t stop the rain. Want als-je-blieft. DO stop the rain!

 

 

Fenna as Superwoman, aye aye sir. Nu ik al twee weken lang water moet drinken, kan ik die extra regendruppels die mijn glas alleen maar meer zouden vullen, niet gebruiken. Het spijt me zeer, meneer Donar, maar ik zal u  moeten verwijderen uit mijn universum.

 

Vanaf nu lijkt het niet meer alsof het regent zoals altijd, maar regent het.. zonnestralen.

 

Veel fleurige kusjes van Zon

& lots of love,

Fenna

She’s so big hearted
but not so remarkable
just an ordinary humble girl
expecting nothing as we’re made to think
it’s a pretty person’s world.




Het kijkt je aan. Het volgt je overal. Je voelt je opgejaagd en je weet niet hoe je het kunt ontlopen. Je voelt de kriebels steeds meer in je keel borrelen en langzaam begint je ademhaling steeds zwaarder te worden. Allemaal veroorzaakt door dat ene ding.
Dat rode ding daar, wat daar ligt. Zie je het niet? Voor het glas. Het.. het paasei.

Zo voelde ik me straks, toen ik aan de eettafel aan management & organisatie aan het leren was voor het laatste proefwerk morgen. Vervelend, zo'n toetsweek. Dat paasei stoorde me echter meer. Met al mijn kracht probeerde ik mijn stiekeme vingertjes van het ovale, 3-dimensionale verschijnsel af te houden en liet ik het rode omhulsel, wat het verleidelijke chocolade bedekte, met rust.
Ik besloot om het anders aan te pakken. Ik zeur al heel lang tegen iedereen dat ik eíndelijk eens strakke, slanke benen wil voor de zomer. Daar moet ik dan maar eens werk van gaan maken: water. Jawel mensen, u hoort het goed. The most soda-addicted person gaat aan het water, alsof het een misdaad is.

Niemand is ooit tevreden met zichzelf, zo ook ik niet. Maar daar ga ik nu verandering in brengen. Ik wed dat ik het vol kan houden om twee weken - ja, dat is LANG: try before you die - alleen maar water te drinken (en 's ochtends een kopje thee, vooruit).
Iemand die tegenstrijdig durft te zijn in deze deal met mijzelf? *grom* Pas maar op. Als ik win met deze weddenschap, stuur ik mijn drie cactussen op je af om je persoonlijk te straffen en mijn gelijk nog eens te bewijzen.
Want ik kan dit. Ik ben een winnaar. Wij zijn allen winnaars. And the winner takes it all.


Lots of love,
Fenna