7/2/2008 - Stilte na de storm
Het is stil op straat, doodstil. De takken bewegen vluchtig op de wind, de zon straalt haar laatste stralen. Vanuit een ooghoek zie ik een vrouw op het scherm druk gebaren naar een gekleurde massa boven de provincie Utrecht. Ik hou niet van vrouwen, laat staan van vrouwen die het weer voorspellen. Om nog maar te zwijgen over vrouwen die het weer goed voorspellen. Nippend aan mijn kopje koffie, staar ik droevig tussen de cactussen door naar het grimmige blauw wat opdoemt. Ik twijfel een moment of ik het raam open zal zetten. De laatste keer dat ik dat deed, pakte dat echter totaal verkeerd uit. De hendel van het raam schoot met schroef en al uit de vensterbank. Ik besluit ditmaal verstandig te zijn en het raam te laten voor wat het is. Op het moment dat ik de vrouw uit wil zetten, springt de televisie vanzelf al op de sneeuwstand. 'Het is begonnen!', galmt het door mijn hoofd. De zon lijkt zijn biezen nu volledig te hebben ingepakt en er vandoor te gaan. Ik leg mijn voorhoofd tegen het koude glas en adem rondjes op de ruit. Ik hou van de doeltreffendheid van dit weer. Het maakt het diepste in de mens los. De eerste spetters raken mijn neus, dan mijn mond en tenslotte mijn hals. Mijn buik blijft droog, bedekt door mijn trui. Even komt het idee in me op om mijn roze laarzen uit de gang te halen en de wereld tegemoet te treden. Ik besluit dat ook dat niet verstandig is. Met mijn hoofd weer tegen de ruit geplakt constateer ik dat de regen is getransformeerd tot grote witte hagelstenen. Ik sluit mijn ogen en wieg mee op het ritme van de hagelstenen. Tik tak tak tak tak. Mijn gedachten gaan daar waar ze niet gaan kunnen. Even voel ik hoe mijn lichaam wil dansen. Dansen op roze laarsjes in de stromende regen. Even voel ik hoe het zou voelen door de regen te stampen en drijfnat doorweekt te worden. Even voel ik het. Totdat mijn huisgenoot me erop wijst dat ik met mijn wang tegen het raam aangeplakt middenin de huiskamer sta. Het spijt me. Ik hou nou eenmaal van schijnregen.
|
|
Post A Comment!
|
|
Hetismij
Welkom! Ik ben het is mij! Ik (vrouw, 22, studente geschiedenis) schrijf in mijn vrije tijd, zover daarvan te spreken is, alsof mijn leven ervan af hangt. En misschien is dat nog wel waarheid ook... Mocht je zin hebben, doe dan eens gek en reageer op (een van) mijn blogs!
|
