17/2/2008 - Hulplijn
Hij smeekte haar het niet te doen. Ik hoor zijn stem nog in mijn achterhoofd klinken. Maar ik kon niet anders. Dat wist hij net zo goed als ik. Wij dachten daar hetzelfde over, al jaren. Het vreemdste was misschien nog wel zijn gevoel. Zijn gevoel doelloos in dit leven rond te dwalen; zonder reden op deze wereld gezet. Ik vroeg hem vaak vertwijfeld wat hij dan dacht te winnen in mijn aanwezigheid. Hij vertelde keer op keer dat het niet aan haar lag. 'Eenzaamheid heeft verscheidene wortels', riep hij schouderophalend uit. Ik begreep zijn gevoel, zijn woorden en zijn gedachten. Ik luisterde en reageerde. Omdat dat zo hoort in een relatie. Of alles wat daarop lijkt. Ik was vaak zijn hulplijn. De eerste, de tweede en zeker niet de laatste. Ik vergeet de dag waarop hij het mij vroeg nooit meer. 'Zou je voor mij sterven?!' Ik twijfelde niet en antwoorde direct, maar de blik in zijn ogen deed mij omgekeerd steigeren van woede. Hij niet voor mij. Dood is vaak een heikel punt in een relatie. De uren tikte langzaam weg, naar het moment waarop zij zou doen waar ze al jaren naar verlangde. Ik voerde een innerlijke tweestrijd, waarbij de winnaar zich nooit liet zien. 'Het leven is al ingewikkeld genoeg', fluisterde hij in mijn oor als ik hem over mijn plannen vertelde. Ik huilde en schreeuwde, vooral 's nachts. Mijn roep om aandacht werd niet gehoord en indien wel dan werd deze hardhandig in de kiem gesmoord. Relaties zijn er niet om in de doofpot te stoppen, zo concludeerde ik 's ochtends. Hij wilde van niets weten en stemde uiteindelijk in met mijn plan. Onder druk wellicht, maar toestemming is toestemming. Ik schreef wat woorden op papier. Haar gevoel, de angsten en verwachtingen. Het leven kon nog zoveel mooier zijn, als plannen waarheid zouden worden. Ik heb nooit meer iets van hem vernomen. Laat staan van haar. Mijn leven is weer van mij, dat neemt niemand mij nog af. Behalve soms. Op die momenten dat hij via het verleden terugkeert in mij. Ik hou hem vaak bewust op afstand. Het is beter het levensgenot zo hoog mogelijk te houden. Ik begrijp zijn gevoel, zijn woorden en gedachten al lang niet meer. En zij?! Zij is niet langer een van mij. Laat het zijn zoals het is.
|
|
Post A Comment!
|
19/2/2008 - Untitled Comment |
| Posted by Watersteef |
| Mooi geschreven zeg...wouw! |
| Permanent Link |
22/1/2009 - herkenbaar |
| Posted by Anonymous |
| wauw..feels like you are writing about me.. |
| Permanent Link |
|
Hetismij
Welkom! Ik ben het is mij! Ik (vrouw, 22, studente geschiedenis) schrijf in mijn vrije tijd, zover daarvan te spreken is, alsof mijn leven ervan af hangt. En misschien is dat nog wel waarheid ook... Mocht je zin hebben, doe dan eens gek en reageer op (een van) mijn blogs!
|
