Voor alles geldt 'eens moet de eerste keer zijn'. Zo ook hiervoor. Ik moet heerlijk (heel eerlijk) bekennen dat ik me schaam voor het feit dat ik het op deze leeftijd nog niet onder de knie heb. Er zijn twee opties: of ik schuif het af op mijn opvoeding, of ik geef toe dat ik er altijd gewoon simpelweg geen zin in had. Ik kies voor optie één, lijkt me logisch! Mijn opvoeding dus. Over sommige dingen werd bij ons thuis niet gepraat, zo ook hierover niet. Ik kon vragen wat ik wilde, maar er was geen sprake van dat ik het zou doen. Achteraf niet zo handig natuurlijk, maar iedereen wil nou eenmaal het beste voor zijn kind. Ook op een later tijdstip in mijn leven was er iemand die het altijd voor mij wilde doen. Zelfs toen onze relatie niet meer onze relatie was, mocht ik met mijn probleem bij hem aankloppen.

Ik heb er vaak op een afstandje naar staan kijken. Vol bewondering, of vol afgrijzen. Daar ben ik nog niet helemaal over uit. Ik stond erbij en keek ernaar. Keer op keer. Ik was zo af en toe nog wel te verleiden tot het vasthouden of aangeven van iets, maar daar bleef het bij. Zelfs de laatste handeling liet ik vaak aan anderen over. Ik heb wel eens een poging gedaan, maar het hardworden wilde nooit lukken. Wellicht lag dat meer aan het materiaal dan aan mijn techniek..

Ik heb er zojuist maar het beste van gemaakt. Na poging twee was ik vastberaden en weigerde op te geven. Bij poging tweeenhalf schoot buurmanlief me te hulp. Ik zei hem eerlijk dat ik daarvan baalde. Ik moest en zou dit klusje alleen klaren. Ik ben verdorie 22, gun mij ook een eerste keer! Gelukkig bleek zijn ervaring en mijn technisch inzicht toch nog van pas te komen. Na drie pogingen is het gelukt. Mijn band is geplakt, mijn ego gestreeld.