Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Ik kies voor mezelf... maar alle begin is moeilijk

Friend with benefits

22:23, 3/11/2016 .. 0 comments .. Link

En nu zijn we friends with benefits. Goede vrienden met extra voordelen. Voor mij prima nu zo, voor hem ook. Hij heeft nog steeds een vaste relatie, gaat samenwonen in een groter huis, maar houdt een eigen appartement aan. Omdat ook hij tijd voor zichzelf nodig heeft. En oh ja, omdat zijn sexleven met zijn vriendin niet top is. Daar kom ik om de hoek kijken.

Weet nog niet of ik blij ben met deze rol. Op zich wel, ik ben ook maar een mens. Maar eigenlijk zou ik hem helemaal voor mezelf willen. En dat is dan weer lastig omdat ik dan weet dat hij qua relaties niet te vertrouwen is.

Nog steeds heb ik het hem niet gevraagd. Maar regelmatig blijft het toch door mijn door hoofd spoken: wat als we vroeger wél voor elkaar gekozen hadden? Want ik heb nu soms echt het idee dat die aantrekkingskracht er altijd is geweest en nu nog steeds. Ik kom niet verder met "wat als". Het is nu zoals het is, en daar geniet ik van. Mijn vrijheid, en af en toe de extra aspecten die zo'n relatie biedt. En hij blijft een goede vriend.

Gisteren gevierd dat we deze relatie nu een jaar hebben. En dat we elkaar ruim 22 jaar kennen. Trip down memory lane, veel goede herinneringen. Toch een soort van lange relatie.

Ik zie wel hoe het loopt.



3 jaar later

17:03, 9/11/2015 .. 0 comments .. Link

We zijn 3 jaar verder. Ruim 3 jaar nadat ik het laatste stukje hier heb geschreven. En er is weer veel gebeurd intussen...

Geweldig verliefd geweest. Hij leek de liefde van mijn leven, we leken zoveel op elkaar! Ik was echt superverliefd... Had m leren kennen via een datingsite, en ik viel voor dat glimmertje in zijn ogen. We kwamen er al snel achter dat we echt ontzettend veel op elkaar leken... qua muziek, qua voorkeur voor bankhangen, qua cultuur, qua literatuur. Alleen woonde hij dik 3 kwartier rijden bij mij vandaan, had hij een tijd geen auto en sloten onze schema's voor wat betreft kinderen zo naadloos op elkaar aan dat het best lastig was om af te spreken. Toch ging dit 7 maanden goed, geweldig, althans, voor mij. Toen hoorde ik steeds minder van hem en dat was eigenlijk het einde van die relatie. De put waar ik inviel was zo ontzettend diep... Hij was er wel eerlijk over dat hij niet meer hetzelfde voor mij voelde als ik voor hem. Maar dat moest ik er wel uitpeuteren.

Dat was 1 van de kaarten die uit mijn kaartenhuis werd gehaald. Tijdens die relatie raakte ik ook geblesseerd aan mijn bilspieren; daardoor mocht ik niet meer hardlopen. En dat voor iemand die gek is op lopen, haren in de wind, af en toe een wedstrijdje. Dat was ook een kaart die uit het kaartenhuis viel. Een reorganisatie op mijn werk en een nieuwe manager die geen reet begreep van waarmee ik bezig was was ook een kaart. En een groot project wat niet liep zoals het zou moeten, waar ik me ontzettend verantwoordelijk voor voelde, maar wat ik niet leuk vond om te doen was nog een kaart. Kwam bij het schuldgevoel tegenover mijn kinderen door de scheiding en de drang om alles zelf te doen en niet om hulp te vragen (ik wilde immers zelf scheiden? dan mag je ook niet om hulp vragen). Door die blessure kwam ik bij de sportarts in het ziekenhuis terecht; zij deed alle mogelijke onderzoeken maar kon geen fysieke oorzaak voor mijn blessure vinden. Zij verwees me door naar de haptonoom. Maar dat was raar! Want zei ze me nu dat die blessure tussen mijn oren zat? Ik had toch echt pijn? Hup, nog een kaart.

De haptonoom vertelde me dat ik dicht tegen een burn-out aan zat. Dat bevestigde wel het gevoel dat al een beetje bij me speelde, ook door een gesprek dat ik eerder die week met een vriendin had gevoerd. Een week later zat ik thuis. Het hele kaartenhuis was ingestort. Roetsj, naar beneden, de glijbaan af. Toegeven aan de vermoeidheid, het verdriet, de wil om gewoon niets meer te doen. En soms het idee dat alles toch wel makkelijker zou zijn als ik er niet meer zou zijn. Het was echt een vervelende tijd, waarin ik weer moest leren kleine dingen te zien, niet steeds te moeten, anders naar het gebeurde te kijken, anders naar mezelf te kijken. De haptonoom, de psycholoog, en later de manueel therapeut waren mijn gouden koppel en allemaal hebben zij hun stukje bijgedragen aan mijn herstel. Met gesprekken, therapie, emdr, mindfulness, massages, en bergen met tissues. Want die tranen, die kwamen wel. En nog steeds.

Op dit moment ben ik bezig met een opleiding NLP. En waar ik dacht dat ik klaar was met mezelf toen ik alle therapieen afsloot, blijkt er toch nog een hoop rotzooi onder de oppervlakte te drijven. Soms voelt het als een paar stappen terug, maar ik weet wel dat ik hier uiteindelijk als een beter mens uit ga komen. Een sterker mens ook. En dan niet een sterker mens dat alles zelf wil doen, maar iemand die ook bij anderen durft aan te kloppen. Door NLP leer ik ook weer te voelen, met mn lijf, en dat is ook de reden dat ik weer bij de manueel therapeut ben. Ik kan het niet allemaal alleen, dus heb ik hem weer om hulp gevraagd. Hij stelt echt de goede vragen en heeft vaak ook nog wel gelijk...

Maar mijn rode draad, die blijft doorlopen. Regelmatig spreek ik af met hem. Gezellig eten (hij kan goed koken) of stappen. Het blijft me verbazen hoe onze gesprekken lopen, onze interactie... en de vraag blijft me achtervolgen: hoe zat het toen? Wat was het? Van mijn kant weet ik het; van zijn kant nog niet. Hij heeft een zoontje, van nu 3 jaar. Een nieuwbouwhuis gekocht met zijn vriendin. Afgelopen donderdag weer onwijs gezellig gegeten in mijn kleine stad, met aardig wat bier erbij. En altijd weer die klik. Eerder had ik al bij hem gelogeerd, in een logeerbed, na het stappen. Het logeerbed was dan altijd op mijn verzoek. Maar nu waren we in mijn kleine stad uit geweest, en zou hij bij mij blijven logeren. Het logeerbed stond klaar. Maar na het tandenpoetsen heb ik hem laten kiezen waar hij wilde slapen: logeerbed of mijn bed. Hij wilde in mijn bed. Eerst dacht ik nog: "waar ben ik mee bezig?" maar hij is volwassen en kan zijn eigen keuzes maken. We hebben het erover gehad wat de gevolgen zouden zijn van wat er ging gebeuren... en toen is er weinig van slapen terechtgekomen. Twintig jaar nadat ik hem had leren kennen, lagen we weer in bed met elkaar. Jarenlang was dit iets geweest wat ik graag wilde... misschien zelfs na de scheiding ook nog (of weer).

Pff... ik heb geloof ik nog wat dingen uit te zoeken. Maar ik zie wel wat er komt. Ik ga in ieder geval open kaart met hem spelen over mijn kant van het verhaal 20 jaar geleden...



Teveel emoties...

21:33, 6/6/2012 .. 0 comments .. Link

Weer een tijd verder... en ik dacht dat t me allemaal niets zou doen, maar het raakt me meer dan ik kan zeggen. Wat gebeuren er veel dingen zonder dat ik weet van heb... Sluit mezelf buiten maar weet niet hoe ik me binnen kan laten.

Ex heeft nieuwe vriendin, vanavond gehoord, in een mailtje... en de tranen liepen over mn wangen. Ben echt blij voor m, maar wat had ik dan gedacht? Dat hij de rest van zn leven om mij zou treuren? of had ik dat gehoopt? Waarom nog zo verdrietig? heb niet echt het idee dat ik mn emoties kwijt kan, al dacht ik de laatste tijd dat het beter ging.

Denk dat dat komt omdat ik sowieso emoties vermijd. En deze week waren er opeens weer veel, en dan kan ik er niet mee omgaan. Mn keel voelt dik en dikke tranen over mn wangen.

Het ging niet beter, ik heb gewoon emoties vermeden, weggeduwd, er met een grote boog omheengelopen. Ik moet echt weer vaker schrijven om uit deze cirkel te komen want zo gaat het echt niet beter met me.

Paar weken geleden gehoord dat die ander pappa wordt. Had ik daar nog stille hoop op? Mijn hoofd zei van niet, maar mn hart denk ik toch wel. Paar dagen van slag van geweest. En maar hopen dat we nog een keertje afspreken... Voorlopig dus toch maar niet doen.



Veel verder

14:11, 29/6/2011 .. 0 comments .. Link

Inmiddels zijn we flink wat tijd verder.

We zijn uit elkaar. Gescheiden, ieder een eigen huis, kids nu daar dan hier.

Maar ik weet nog niet of dit me heeft gebracht wat ik wilde. Ik ben nog steeds aan het herstellen van alles wat er in de afgelopen jaren is gebeurd.

Het moeilijkst is het nog steeds voor de kids. En voor mij om te zien hoe moeilijk ze het er soms mee hebben. Het enige dat ik ze op zulke momenten kan geven is liefde, en vertrouwen, en de zekerheid dat ze altijd bij me terecht kunnen met vragen en tranen.

Maar mijn eigen tranen zijn nog niet opgedroogd, ze vloeien nog regelmatig rijkelijk. Wel goed, eindelijk emotie na jaren in een cocon te hebben gezeten. Vind het wel lastig om die emoties toe te laten, dus stukje bij beetje zet ik de deur op een kier. Soms waait de deur weer dicht, schiet ik weer in het oude patroon, andere keren waait de deur in een keer wagenwijd open en spoelen de emoties als een vloedgolf over me heen. Ik neem het zoals het komt. Ik heb geen keus.

Dit is wie ik nu ben.

Ik heb voor mezelf gekozen. Alleen moet ik nu nog met mijn vrijheid leren leven.



Tijden veranderen

21:27, 20/1/2010 .. 0 comments .. Link

Uiteindelijk viel er niet veel meer te rekken... Voor de kerst al heb ik hem aangegeven dat ik niet meer van hem hou, dat ik niet verder meer wil. Ik had het liever uitgesteld allemaal tot na de feestdagen, die automatische piloot had nog wel een paar dagen of weekjes kunnen draaien, maar hij ging vragen stellen.

Op dat moment had ik de keus: ik lieg hem voor, heb sex en voel me de komende tijd nog veel verschrikkelijker of ik lieg niet, vertel de waarheid, en vermijd dingen die ik niet meer wil. Ik heb het laatste gedaan.

Dingen zijn snel gegaan daarna. Nee, we zijn niet uit elkaar. Nee, ik heb geen ander huis gekocht. Maar heb wel aan hem duidelijk gemaakt dat de keus om wel of niet verder gaan bij mij ligt. We praten nu weer, dat is ook heel lang geleden. Ik praat met mijn ouders hierover, hij met zijn ouders. Mijn ouders zijn me echt tot steun, al heb ik soms het idee dat ze nog niet helemaal begrijpen wat er gaande is.

Hij wilde van mij een lijst met irritaties zien. Die heb ik niet gegeven, dan zou ik de indruk wekken dat wanneer die irritaties uit de weg zijn geruimd, alles weer koek en ei zou zijn. Dat is niet zo! Het gevoel is weg! Ik weet niet of het terugkomt! Ik weet niet of ik WIL dat het terugkomt. Wat ik hier al vaker heb geschreven, ik weet uberhaubt niet of ons huwelijk ooit op de juiste redenen gestoeld is geweest, in ieder geval wat mij betreft. Dit is een zware last... want dat is iets dat ik niet heb verteld en ook nooit ga vertellen. Heb wel gezegd dat er nooit echte passie is geweest, in het begin wel verliefdheid enzo, en we zijn langzaamaan maatjes geworden. Het maatjes zijn was de basis voor ons huwelijk, niet de passie. En de laatste jaren waren we ook geen maatjes meer, dus was de basis weg.

Ik heb heel veel met "de andere persoon" (waar ik eerder over heb geschreven) geschreven over wat er gaande is. Ik weet zeker dat, als ik bij mijn man weg zou gaan, ik dat om de juiste redenen zou doen, en niet om weer bij hem terug te komen of zoiets. Daar ben ik wel achter. Hij heeft me wat ondersteuning en niet bevooroordeelde meningen en tips gegeven, waar ik soms wel en soms niet wat mee kon. Ik wou dat ik eerder met mensen had gesproken over wat me bezig hield...

Op dit moment lijkt de automatische piloot soms niet meer te functioneren. Heb veel downs, weinig ups. Het lijkt wel of alle emoties die ik de afgelopen jaren heb weggestopt in 1x naar boven komen, alles wat me dwars heeft gezeten wil naar buiten. Te veel tegelijk, heel moeilijk.

Heb inmiddels professionele hulp gezocht. Binnenkort ga ik naar een psycholoog, op advies van de huisarts. Zelfs met de huisarts praten luchtte al op, hij stelde goede vragen. Daarom gaan we niet naar een relatietherapeut; de eerste belangrijke vraag die beantwoord moet worden is: wil ik verder met hem of niet? Eerlijk gezegd heeft mijn hart het antwoord al klaar: nee! Maar heb ik geen vorm van verplichting aan de kinderen om het toch te proberen....?



Alleen de kerst nog?

21:38, 4/12/2009 .. 0 comments .. Link

Nou ja, daar bedoel ik de feestdagen mee.

Ben gerust, voel me neutraal. Afgelopen week begon ik te twijfelen, of ik het toch niet nog een keer wilde proberen met hem. Gewoon mijn best doen om van hem te houden, om hem te benaderen... maar dat wil ik niet. Wat me over de streep heeft getrokken om het niet te doen is het feit dat ik vanaf het begin dat dingen "vast" werden (huis kopen enzo) heb getwijfeld... Bij twijfel niet inhalen. Ik wil nu omkeren. 't Is wat laat, maar niet te laat wat mij betreft.

Ik heb gekozen voor zekerheid, 13 jaar geleden. Heb het pas ook nog aan "hem" geadviseerd (we zijn nu facebookvrienden), follow your heart... ga niet voor de zekerheid.

We leven nu langs elkaar heen. Hij denkt vast dat het over gaat. Dat een weekje vakantie in mijn eentje alles gaat oplossen. Ik vind het prima zo. In januari zien we verder.

Mijn goede voornemen: IK KIES VOOR MEZELF!



Uitzicht

20:46, 30/10/2009 .. 0 comments .. Link

Het hoge woord is er nog niet uit, maar het scheelt niet veel. Vorige week een goed gesprek gehad. Hij vroeg hoe het met me ging. Hij vond namelijk dat het niet goed met me ging.

Weet je, dat vind ik zelf ook. Heb aangegeven dat ik alle rollen tegelijk zo moeilijk vind. Dat ik niet gelukkig ben. Het lag op het puntje van mijn tong om te zeggen dat ik niet meer van hem hou. Ik heb gezegd dat ik een week alleen op vakantie wil.

Hij denkt dat het aan hem ligt. In zekere zin is dat ook, maar het ligt vooral aan mij. Ik hou gewoon niet meer van hem. Vandaag las ik op internet dat het gemiddeld anderhalf jaar duurt voordat iemand over een scheiding heen is. Neem aan dat ze het dan niet over de kinderen hebben maar over het ex-stel. Hoelang zou dat voor kinderen duren? Ik weet dat ik het zelf aankan, maar vooral voor de kids vind ik het moeilijk.

Ik stel me mijn eigen huisje voor, een paar straten verderop. Lekker eigen spulletjes. Mijn eigen beslissingen. Maar een heleboel praktische dingen schieten door mijn hoofd: hoe doen we dat met kleding voor de kinderen? Hoe richt ik mijn werkweek in? Wat als mijn internetverbinding het niet doet?

Binnenkort moet ik het vervolggesprek aangaan. Ik ben niet bang voor reacties uit mijn omgeving. Ik kan het aan. Ik wil het aan. Ik ben al een stukje losgewurmd, dat smaakt naar meer. Hoe boos zal hij zijn? Het is niet mijn doel om hem ongelukkig te maken! Ik kan hem namelijk zeker niet gelukkig maken als ik bij hem blijf en daar zelf ongelukkig van word. Het is beter om uit elkaar te gaan.

Het heeft me al zeker anderhalf jaar gekost om dit door te laten dringen tot mijn eigen hersens. Zal het de uiteindelijke verwerking korter laten duren? Ik hoop het. Ik weet wel dat ik eraan toe ben. Ik word zelfs vrolijk van het uitzicht op vrijheid...



Wanneer?

19:58, 2/10/2009 .. 0 comments .. Link

De afgelopen weken heb ik weer heel veel nagedacht. De afstand is groter geworden, ik heb de afstand groter gemaakt. Waar een tijdje geleden de vraag nog was hoe ik weer dichter bij mijn man zou kunnen komen, is dat op dit moment geen vraag meer. Dat kan niet! De vraag is niet OF ik bij hem wegga, maar WANNEER. Ik ga hem veel pijn doen. Maar doe ik hem niet veel meer pijn door bij hem te blijven zonder van hem te houden? Dan hou ik hem voor de gek. En dat heb ik al heel lang gedaan.

Hij zal zo ontzettend boos zijn. We zouden zo'n enorme ruzie hebben. Maar ik denk dat dat sowieso onvermijdbaar is. En bovendien: ik moet die ruzie niet vermijden! Die ruzie vermijden staat gelijk aan het ontkennen van mezelf. Ik heb geen gevoel meer. Alles zit in een klein doosje, dichtgeplakt en gespijkerd. Maar van binnenuit is het zich een weg naar buiten aan het banen, de plakband plakt niet meer en de spijkers zijn verroest dus het is een kwestie van tijd tot het duveltje uit het doosje komt.

Op de radio was het 90s-week. Allemaal muziek met dierbare herinneringen. Ik voelde mijn gevoel aan het doosje morrelen, en gisteravond zag ik op Belgie een soort Alanis Morissette Unplugged. Vooral de regel "What it all comes down to Is that everything's gonna be quite alright" bezorgde me rillingen over mijn rug... het komt ook allemaal goed, maar ik moet er zelf wat aan doen.

En wat dwarrelt er nog meer door mijn hoofd? Eerst ruimte voor mezelf, voor mijn eigen gevoelens! Al jaren stop ik alles weg. Alle emoties, al mijn meningen... ik weet het niet meer. Ik wil weer oprecht worden. Bij ieder commentaar of opmerking val ik stil; "laat ik maar niet reageren want dan krijg ik een sneer".

Ik heb tranen in mijn ogen. Ik ga nu een vriendin bellen. Ik ben zo ontzettend bang voor de gevolgen... nee geen fysiek geweld, maar de stroomversnelling en de achtbaan en de straaljager waar ik in terecht ga komen. "No way back", eenmaal de stap genomen is er geen weg terug. Je weet wat je hebt, niet wat je krijgt.

Nu?



Heks

20:16, 18/8/2009 .. 0 comments .. Link

Tsja, rare titel, maar in de (overigens heerlijke) zomervakantie heb ik het boek van Paolo Coelho gelezen, "De heks van Portobello". Het boek is wat gek, maar dat heb ik met meer boeken. Er was een stuk wat me diep raakte en dat eigenlijk goed omschreef wat er aan de gang is. Ik probeer het terug te vinden in het boek maar dat lukt me niet.

Het ging over liefde. Echte liefde. Diepe, oprechte, gemeende liefde. Passie. Echt van iemand houden. Er stond dat, als je met iemand samen bent en je bent maatjes, vriendjes, je houdt van elkaar maar die echte echte liefde is er niet, dat je dan niet echt leeft. Dat je dan een compromis met jezelf hebt gesloten. Dat is wat ik dertien jaar geleden heb gedaan, een compromis gesloten. Ik was niet zeker van de liefde voor mij van degene voor wie ik passie voelde. Ik was zeker van de liefde voor mij van degene die dat toen al liet merken. Maar mijn liefde voor hem was meer maatjes, vriendjes. Geen passie. Ik dacht dat dat wel zou komen... da's niet gebeurd, en dat zal ook niet gaan gebeuren. Ik voel alleen nog de passie die ik destijds voor die ander had. Had ik dat maar gevolgd. Ook al was ik toen afgewezen, dan had ik wel mijn hart gevolgd. Door het volgen van je hart loop je het grootste risico op pijn, maar ook de grootste kans op geluk. Dat is de les uit dit boek. Ik besef wel dat ik mijn hart nog steeds kan volgen.

Na een ontzettend schokkende gebeurtenis op mijn werk (mijn directe collega is onverwachts overleden) komt er weer die dreun. Kies voor jezelf! Want de vrouw van die collega sprak met zo ontzettend veel diepe liefde over hem; zou ik dat ook kunnen over mijn man? Nee! Dat zou ik niet... Zij was zo vol liefde dat ze er kracht van kreeg. Ik zou juist ruimte voelen (hoe erg ik het ook vind om me dit te kunnen voorstellen). Weer het besef dat ik zonder passie voor mijn man leef en me ontzettend bekneld voel tussen verplichtingen, kinderen, en de wil om vrij uit te vliegen.

Ik kom er steeds dichterbij dat er geen andere keus is. Ik moet gaan bellen met vriendinnen, afspreken, gewoon praten over wat er met me gebeurt. De cirkels om het punt van beslissing worden kleiner. Alle redeneringen leiden naar datzelfde punt. Alles wat ik op dit moment meemaak vertelt me dat het anders moet. Het middeldpunt van mijn leven moet ikzelf zijn. Ik moet passie voelen, met het risico op pijn. Ik wil niet nog 12 jaar passieloos doorleven.

Ik kan het toneelstukje bijna niet meer opvoeren.

 



Vreemd

19:28, 28/4/2009 .. 1 comments .. Link

Soms denk ik bij mezelf: ging hij maar gewoon een keer vreemd. Die kans zou ik namelijk met beide handen aanpakken. Maar ja, zoals geheel mijn stijl is, moet ik dat natuurlijk gewoon afwachten. Nu lijk ik weer een beetje op te klimmen uit het dal, voor mijn gevoel.

Alhoewel, zondag, tijdens het hardlopen, was ik al bijna aan het uitrekenen voor welk bedrag ik eventueel zelf een huisje zou kunnen kopen. Daarbij uiteraard rekening houdend met de overwaarde op dit huis, de rente, enzovoorts... 'K heb lopen huilen. Ik wil rust. Ik wil tijd voor mezelf. Ik wil alléén. Ik wil alleen met de kinderen. Dit doet pijn. Ik wil hem geen pijn doen. Alles ligt bij mij. Mijn eigen toekomst ligt bij mij, alleen bij mij. Maar ik lijk er maar geen grip op te krijgen. Of te willen nemen. Willen wel, maar ik weet niet hoe. Eerlijk duurt het langst, zeggen ze wel eens. Nou, ik ben allesbehalve eerlijk, maar toch duurt het verrekte lang. Vreemd hoor.



Helemaal alleen

07:18, 26/4/2009 .. 0 comments .. Link

Ben de enige die weet dat ik niet gelukkig ben. Helemaal alleen.

Weet best dat als ik mijn best doe ik alles een stuk leuker kan maken thuis. Maar ik wil niet. Ik heb er geen zin meer in.

Hoe moet dat nu?

Niet eens dat ik specifiek iemand anders wil/zou willen. Als ik alleen naar mijn gevoel voor mijn man kijk, dan weet ik dat het over is.



Geluk

19:10, 4/4/2009 .. 0 comments .. Link

En het knabbelt weer... Alsof ik weer van voren af aan begin. Op een gegeven moment lijkt alles stabiel en wil ik het gewoon vol goede moed volhouden, zoals het nu gaat; het volgende moment voer ik in gedachten gesprekken met mijn moeder om de scheiding goed te praten. Mijn dochter sprak er pas over alsof ze in de toekomst kon kijken: "Mamma, ik wil niet dat jullie uit elkaar gaan!". Maar wat blijft er over?

Het stukje heet geluk. Als er iets is wat ik op dit moment niet ben, dan is het gelukkig. Eerder waren mijn kinderen de leidraad, ik wilde vooral hun een goede basis geven. Maar mijn eigen geluk komt steeds verder naar voren springen. Ik ben het NIET. Vraag hoe het met me is, en ik zeg goed. Maar ik ben niet gelukkig. Ook lijkt het me sterk dat ik mijn man gelukkig maak. Zou dat een goed argument zijn? Deze avond was ik alleen met de kinderen, en als hij was binnengekomen had ik er zo uitgeflapt dat ik deze situatie niet meer aankon, met hem. En dan niet direct de situatie, maar het feit dat ik niet gelukkig ben en hem dus ook niet gelukkig kan maken.

Hij kwam niet binnen. Dus weer een blog om toch mijn hart te kunnen luchten. Denk wel dat op korte termijn een van mijn vriendinnen weet krijgt van deze blog (via mij, dus). Ik wil aan een echt iemand mijn verhaal kwijt! Gewoon, vertellen, zonder advies, mening enzovoort.

Hij is weer single. Op het moment zijn we aan het mailen. Zou er ooit nog een lunchdate (onder werktijd) inzitten? Er is een vraag die me op de lippen brandt... Zou ik hem durven stellen? "Wat was het dat wij hadden?". Zelfs al zouden we geen toekomst hebben, zelfs al zou ik dan te horen krijgen dat het alleen voor de seks was, zelfs al zou hij zeggen dat het te laat is, dan nog zou ik mijn huwelijk over hebben voor het alleen maar kunnen stellen van deze vraag.

Zegt dat niet genoeg?

het gevoel dat ik de wereld om mij heen teleur ga stellen als mijn huwelijk stukloopt, begint mij steeds minder te deren. Wie is er het belangrijkst in mijn wereld? Ben ik dat zelf niet? Ben nog niet helemaal overtuigd, ik heb ook kinderen (weekeindjes weg met de vriendengroep zouden echt helemaal anders zijn) en ouders.

Maar wie is er het belangrijkst in mijn wereld? Ben ik egoistisch?



Opkomen voor mijn eigen mening!

20:58, 6/1/2009 .. Posted in Succesverhalen .. 0 comments .. Link

Yes! I did it!

Ik heb er zeker 3 verdiend!



Sweet taste of victory

20:41, 6/1/2009 .. 0 comments .. Link

Las pas een goed voornemen van me voor het jaar 2008: "maak van je hart geen moordkuil!". Vorig jaar heb ik er niets van gebakken. Dat laat ik me niet nog een keer gebeuren.

Ik moet 2008 meer in het kader zien van "bewust onbekwaam"; laat 2009 het jaar worden van "bewust bekwaam".

En het begon vandaag! Waar ik normaal gesproken met een (zeer zeldzaam) "goed" gesprek in tranen uitbarst en meteen met excuses begin voor mijn eigen gedrag, heb ik vandaag duidelijk aangegeven wat een al te directe reactie van zijn kant met mij doet. Dat hij de oorzaak is van mijn belabberde communicatie. Gelukkig reageerde hij daar nogal overspannen op. En ik? Ik ben bij mijn standpunten gebleven. Heb steeds met andere woorden verteld wat mij dwarszat. Hij kwam weer met de standaard antwoorden als "druk jaar achter de rug", "ik doe alles voor je" (behalve wat ik vraag, dan), "ik krijg er geen liefde voor terug" (=sex). Volgens mij heeft hij een behoorlijk rotgevoel overgehouden aan dit gesprek; ik daarentegen ben echt enorm trots op mezelf. Wat een enorme stap vooruit! Daarbij heb ik me redelijk aan de regels van een eerlijke discussie gehouden. Ik heb geprobeerd het niet op de man te spelen, al is dat niet altijd makkelijk.

Als ik vanavond deze eerste stap niet genomen had, was het er nooit meer van gekomen. Ik merk nu hoe prettig ik het vind om mijn gevoel duidelijk te maken in plaats van het in te slikken. Waar ik vroeger vooral bang was voor de consequenties van mijn mening, heb ik nu geproefd hoe het is om gewoon te zeggen wat ik vind. Voor nu: ik heb echt een enorme overwinningsroes. Voor morgen: ik zal wel zien hoe de sfeer is. Maar dit laat ik me nooit meer afnemen. Revolutie!



Zonder commentaar

19:55, 3/12/2008 .. 0 comments .. Link

Ik las pas een blog:

"Het kan mij niet schelen of je verhaal waar is of niet. Wat ik zou willen weten is of je anderen durft af te wijzen om trouw te zijn aan jezelf. Of je het aankunt om voor verrader te worden uitgemaakt om verschoond te blijven van verraad vanuit je ziel.
Kan je ontrouw zijn aan anderen en daardoor betrouwbaar voor jezelf."

En hierdoor werd ik ontzettend geraakt. Het lijkt wel of deze vragen aan mij worden gesteld...



werken aan mezelf

20:43, 11/11/2008 .. 0 comments .. Link

Op dit moment geen schokkende gebeurtenissen, gedachtengangen, onthullende herinneringen. Ben wel erg aan het werken aan mezelf, en dat geeft veel stof tot nadenken. Wervelstormpjes in mijn hoofd, nieuwe mogelijkheden waar ik eerste doodlopende steegjes zag. Ik ben vol hoop dat ik alles tot een goed einde kan brengen.

Het verleden is nog steeds rustig, met daarnaast wel de wens om het heden enigszins aan te passen. Maar het past binnen de huidige kaders en als ik mezelf zodanig kan aanpassen dat ik daarbinnen veranderingen teweeg breng, durf ik daarna misschien aan de kaders zelf te werken. Opleuken, verfrissen, of zelfs opbreken. Maar nu eerst verder werken. Aan mezelf. Je kunt geen revolutie ontketenen als je niet weet wat je anders wilt, of op welke manier je het hebben wilt.

Veel werk te doen dus, maar met de nieuwe gereedschappen die ik heb gekregen, kan ik flink verder klussen.



Wat was het?

21:11, 25/10/2008 .. 1 comments .. Link

De storm waar ik het vorige keer over had is (nog?) niet gekomen. Feit is dat ik rustiger ben. Feit is dat ik dingen ben gaan accepteren. Feit is dat het lijkt alsof ik beter in mijn vel zit. Feit is dat ik nog steeds vragen heb.

Belangrijkste vraag staat hierboven: Wat was het? Wat hadden wij? En waarom is het opgehouden? Het is opgehouden omdat ik niet wist wat het was, omdat het mij niet duidelijk was wat wij hadden. Ik was nog nooit, nee echt nog nooit zo verliefd geweest. En daarna ben ik het ook nooit meer op die manier geweest. Ben ik ooit opgehouden verliefd op je te zijn? Ben je ooit niet in mijn gedachten geweest?

Ik kan wel omschrijven wat ik dacht dat het was. Ik studeerde, kwam je tegen in een kroeg.

...

...

Het kwartje valt nu pas.

Liefde op het eerste gezicht. Dat was het.

Ik wist het niet! Echt niet. En ik heb er zoveel aan gedacht. Pas nu zie ik wat het werkelijk was.

Maar goed, ik was aan het vertellen wat ik dacht dat het was. De kroeg, daar kwam ik je tegen. We raakten aan de praat en aan de zoen. Vrij onschuldig... telefoonnummers uitwisselen. Onderweg naar huis (ieder zijn eigen weg, ik met meiden die bij mij in het studentenhuis woonden) zei ik tegen ze: "Dit is hem!". Zij lachen. Ik ook, want ik had ook gedronken. Maar ik meende het.

Later durfde ik het aan om je te bellen. We hingen lang aan de telefoon, wel twee uur volgens mij.

Af en toe gingen we stappen. Af en toe ging ik bij je eten. Af en toe kwam je zo, 's avonds laat, bij mijn huis langs, om me op te halen iets te doen. Geweldig. Zonder dat we "iets" hadden. En oh ja, tussendoor was jij ook nog de eerste met wie ik sex had. Ook geweldig! Passie, was het. Maar we hadden niks. Heerlijk vrijblijvend en ik heerlijk verliefd.

Tegen vriendinnen enzo zei ik dat het alleen om de sex was. Maar ik kon gewoon geen nee tegen hem zeggen...

Ik vraag me wel 'ns af wat ik zou doen als ik hem nu tegen zou komen. Ik stel me dan zo voor dat ik veel lef zou hebben en gewoon zou vragen: "Wat hadden wij?". Overigens hebben we nog wel "contact", voor zover je Hyves en LinkedIn dikke vriendschap kan noemen. Het geeft me trouwens wel een goed gevoel dat hij niet in het duister is verdwenen en dat ik door de jaren heen toch enigzins kan volgen hoe het met hem gaat. En dat ik toch nog contact met hem op kan nemen als ik zou willen.

Wat als hij ook zo ontzettend verliefd op mij was (zie een vorige blog, dronken bui), zou hij zich dan niet onwijs verraden door mij voelen?

...



Stilte... voor de storm?

19:31, 2/10/2008 .. 0 comments .. Link

Rustig aan...

Na mijn droom, en vooral na het opschrijven van mijn droom ben ik in rustig vaarwater gekomen. Het lijkt wel of het echt een soort afscheid is geweest van iets wat al 12 jaar (en langer?) door mijn hoofd spookt en doolt. Vergeten is het niet; dat zal ook nooit gaan gebeuren. Het lijkt wel of het een plaatsje heeft gekregen... en daar word ik rustig van. Blijft het zo rustig, of zal het gloeiende kooltje nog opgeport gaan worden en gevoed met droog gras en twijgjes, tot weer een groot verterend vuur.

Sinds ik hier schrijf ben ik wel meer gaan geloven in het "therapeutische" effect van schrijven. Het lijkt wel alsof ik dingen opzij kan zetten omdat ik het heb opgeschreven. Ik hoef het niet meer in mijn hoofd te hebben.

Wat een rust geeft dat...

Het kriebelende gevoel in mijn buik vertrouw ik alleen niet zo. Ik heb nu de ruimte om dat gekriebel te voelen, waar ik eerst alleen mijn volle hoofd kon voelen. Leren luisteren naar jezelf, je gevoel, en niet naar je de geluiden in je hoofd. Zal ik er ooit goed in worden?



Droom

19:32, 23/9/2008 .. 0 comments .. Link

Heerlijk, met mijn gezinnetje op vakantie. We maken een tochtje met de auto door maisvelden, maar ondertussen zoek ik van alles. Bevestiging zoek ik, gedreven door een vorm van wanhoop. Ik heb een besluit genomen, en ik weet zeker dat ik het ga uitvoeren. De actie van nu heeft geen invloed op het besluit, en ik moet hem zoeken. Opeens in een grote stad in Nederland (mijn grote stad). Ik weet precies waar ik ben en wie ik zoek heb ik gevonden... meteen daarna terug in de maisvelden. We zitten niet meer in de auto. Mijn gezin is op de achtergrond. De persoon die ik zoek heb ik gevonden, in de verte zie ik hem, op het gezellige en drukke terrasje met cremekleurige parasollen voor de eenzame witte kerk. De zon schijnt fel en weerkaatst op de kerk, het is midden op de dag. Er is een soort van feest. Witte slingers, mensen, niet erg veel, maar een knus gezelschap. Tranen lopen over mijn wangen. Eindelijk heb ik een besluit genomen. Ik kies voor mezelf, en deze stap hoort daarbij. Alleen loop ik naar de groep mensen toe, op mijn doel af. Schijnbaar straal ik wanhoop uit, want hij komt naar me toe. Zonder woorden stel ik mijn vraag...("Is het te laat? Ben ik te laat?"), en zonder woorden begrijp ik het antwoord... ("Ja... je hebt te lang gewacht..."). Ik voel dat hij gelukkig is met iemand anders, dat hij echt heel lang op mij heeft gewacht, maar op een gegeven moment de hoop heeft opgegeven. Nu ben ik echt te laat en heeft hij een hoofdstuk, mijn hoofdstuk, afgesloten.

Een soort rouwproces heeft zich in gang gezet, afscheid nemen... De in dronkenschap door hem gesproken woorden "ik ben echt ontzettend verliefd op je" terwijl ik iemand anders had, zijn na 12 jaar nog steeds in mijn geheugen gegrift. Onze relatie destijds was te vreemd, maar mijn mensenkennis heeft me niet vaak in de steek gelaten en ook mijn eigen omschrijving van onze eerste ontmoeting, "dit is 'm" (als in: de ware) zal ik nooit en te nimmer vergeten.

Hoe kan ik leven met mijn keuzes?



Ik wil graag dat je eerder thuis bent!

08:24, 6/8/2008 .. Posted in Succesverhalen .. 0 comments .. Link

Aan manlief, voor het eten!



{ Last Page } { Page 1 of 2 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories

Dingen die ik wil doen
Gemiste kansen
Ik-kies-voor-mezelf-boeken
Succesverhalen

Recent Entries

Friend with benefits
3 jaar later
Teveel emoties...
Veel verder
Tijden veranderen

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer