Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

verslag van ina

09:58, 30/7/2013 .. 0 comments .. Link

Lieve mensen,

Al een hele tijd heb ik niets meer van me laten weten middels dit weblog; dus is het nu de hoogste tijd dat ik jullie op de hoogte stel van de laatste berichten.

Het gaat goed met me. Bij een therapeut in Dalerpeel heb ik eens in de 3 maanden een afspraak en krijg ik remedies die het goed doen. Hij doet iriscopie, levend bloedanalyse en werkt ook met de biotensor. We liggen erg op één lijn. Verder haal ik dagelijks van alles uit mijn eigen koffertje. Dinsdag ben ik naar het Rijnstate-ziekenhuis in Arnhem gegaan voor een pet- en ct-scan. Mijn bloed had ik al eerder laten prikken. Woensdag had ik daar een afspraak met mijn oncoloog, dokter Douma.

Trix, mijn "oude" buurvrouw uit Arnhem (waar ik ook kon overnachten, zodat ik niet heen en weer hoefde te rijden) vergezelde mij.

Daar was ik blij mee, want de laatste tijd maakte ik me toch wel zorgen. Mijn buik bolde door de buikwandbreuken nogal op (lastig bukken), maar……kwam het wel van die breuken? ( Het was daarom erg lastig om in het vertrouwen te blijven. Als ik goed naar binnen ging voelde het rustig….niets aan de hand, zorgen om niets. En dan later toch weer dat getoeter in mijn hoofd, jakkes.)

Douma was dinsdagavond nog op tv in het 8 uur journaal geweest vanwege een nieuw project, dat hij had ontwikkeld voor de begeleiding van ernstig zieke mensen, vaak met kanker; meer persoonlijk gerichte zorg en aandacht op uitgebreidere schaal en zoals ik al een keer eerder van hem begreep, met openheid naar andere, additieve gezondheidsbenadering. Of ik hem bij een volgend bezoek nog zal hebben als arts is dan zeer de vraag, want hij krijgt uit diverse ziekenhuizen, waaronder Kaapstad, uitnodigingen om daar ook zo'n afdeling op te zetten. Voor hem zou dat natuurlijk heel mooi zijn en voor de mensen die dan met hem te maken krijgen ook, want hij is zo ontzettend betrokken op de mens, zijn/haar omstandigheden en de mogelijkheden om zo goed mogelijk begeleid te worden in zijn/haar eigen (ziekte)proces! Dat moet natuurlijk verder de wereld in.

De uitslag van het bloedonderzoek was goed. De beelden van de scans waren binnen, maar het rapport ontbrak helaas. Niet getreurd: uitgebreid bekeken we de beelden en Douma vond dat er niets verotrustends of afwijkends te zien was. De officiele uitslag van het rapport belt hij woensdag as. nog even door. Over een jaar kom ik weer terug voor bloedonderzoek. Daar vroeg ik zelf om.  Douma had zelf aan een half jaar gedacht, maar hij begreep mijn overwegingen omtrent de onnodige stress door het zorgelijke gedoe van mij tegen de tijd dat er weer een controle is. Als er klachten zijn, kan ik altijd bellen en dan kan ik er onmiddellijk terecht.

In ieder geval goede berichten, waar ik blij mee ben. Esther en Marjolijn vonden dat het gevierd moest worden en hebben me vrijdagavond met een feestje verrast, waarbij ze allemaal lieve mensen hier uit de omgeving hadden uitgenodigd, zó leuk!

Op 30 april overleed mijn lieve vriendin Agnes. Verschillende mensen hebben haar wel eens bij mij ontmoet ( op mijn verjaardag bv.). De laatste jaren was ze ondermeer verhalenvertelster. Zij was het die me op Reiki attendeerde en samen hebben we daar de eerste schreden op het spirituele pad gezet en hebben we later verschillende cursussen samen gevolgd. Ik mis haar.

Ik geniet van dit warme weer. Het doet me steeds aan Bali denken, mijn vakantie daarnaar toe vorig jaar met Hetty en Tjeerd. Net aslof ik weer vakantie heb.

Langzamerhand begin ik me weer op werk te richten. Mijn bedoeling is dat ik in september weer in de praktijk aan het werk ga en me dan voor het merendeel zal richten op reading en healing, maar ook op remedies op afstand uittesten.

Waar ik me nu al op verheug is, dat ik op 1 september weer een schilderzondag wil geven aan een groepje mensen. Evert heeft de rest van dit jaar daar geen tijd meer voor, dus doe ik het alleen. Mocht je er meer over willen weten en sta je daarvoor nog niet op de lijst, bel me dan even. Binnenkort komt er een mailtje over.

Nu weten jullie weer het een en ander. Mocht je zin hebben om een keertje langs te komen, dan ben je van harte welkom, wel eerst even bellen ('s middags slaap ik meestal nog wel even).

Tot ziens, horens, mails.

Nog een fijne tijd toegewenst en veel liefs en een knuffel :

Ina.



17:53, 26/1/2013 .. 0 comments .. Link
Lieve mensen, Hierbij het eerste berichtje van 2013, een jaar met, naar we hopen, heel veel liefdevolle en waardevolle ervaringen. Nee, hopen is het juiste woord niet; we richten ons erop, en dat wat aandacht krijgt wordt groter en groter! Met mijn gezondheid gaat het goed. Stapje voor stapje ben ik weer aan het opbouwen. Af en toe scheurde mijn buikwand weer een stukje verder, au!, maar ik houd me voorlopig aan de kuur die ik bij "De Oerkracht", een centrum voor alternatieve geneeswijze, gekregen heb. Toen ik de druppels voor het eerst innam, merkte ik gelijk al een verandering in mijn energie. Het is wéér een opschoningsproces en evenzeer nog een stuk verwerking van alles wat er zich de afgelopen tijd heeft voltrokken, en dat kan ik soms goed merken; af en toe ben ik emotioneel een beetje aan het stuiteren. Maar opgeruimd is opgeruimd, denk ik dan maar. Vrolijk en heel licht word ik er ook van, dat is toch zo'n heerlijk gevoel! Dus voorlopig nog even geen operatie voor een matje en ondertussen maar flink visualiseren en affirmeren dat ik weer een stevige en prima buikwand heb! Mijn reis is nog niet ten einde. De afspraak die ik had staan met de chirurg heb ik eerst maar afgezegd. Het park De Dennenhoek ligt er prachtig bij met die sneeuw, net een sprookje. Op de campingveldjes kan Corky nu lekker even vrij rondrennen, alhoewel zijn pootjes wel wat strammer worden. Ik schilder mondjesmaat. Binnenkort ga ik bij Evert een schildersessie doen om ook op die manier aan een stukje heling te werken. Evert en ik zijn in overleg geweest over schilderzondagen. De eerstvolgende willen we op 10 maart houden van 11.00 u. tot 16.30 u. en na de zomervakantie komt er weer eentje. Dus als je belangstelling hebt kun je het alvast in je agenda noteren. Binnenkort stuur ik een mailtje over de 10e maart. Zodra er nieuwe ontwikkelingen zijn laat ik het weer even weten. Voor iedereen heel veel liefs en een dikke knuffel: Ina.

20:32, 11/12/2012 .. 0 comments .. Link
Lieve allemaal, Er is weer nieuws onder de zon. Afgelopen week ben ik weer naar het Rijnstateziekenhuis in Arnhem geweest voor het maken van foto's en een echo op dinsdag en een gesprek met dokter Douma (oncoloog) op woensdag. (Gelukkig kon ik bij mijn "oude" buren overnachten, en ook nog even langs vrienden; heel gezellig.) Dokter Douma vond dat ik wel een neutje mocht nemen want, alle uitslagen, ook die van het bloed waren goed! Weer een opluchting! De laatste tijd werd er door mijn buikwandbreuken wel aan mijn vertrouwen geknaagd: ik wist niet meer welk lichaamssignaal waarbij hoorde. Dat kostte soms wel teveel energie. Maar nu is dat allemaal weer duidelijk. In maart mag ik weer bij Douma op de koffie, dan alleen voor bloedonderzoek. Begin volgend jaar ga ik naar de chirurg om uitgebreid te overleggen of een matje een optie is. Misschien hebben jullie op tv een programma over "matjesproblematiek" en liesbreuken, (dat is toch wel een ander gebied) gezien, maar daar kon je geloof ik niet erg vrolijk van worden. Zelf zag ik het niet, maar diverse mensen vertelden het mij. Dus ik wil ook niet over één nacht ijs gaan en me goed voor laten lichten en vervolgens op mijn gevoel daarover vertrouwen. In ieder geval kunnen we ons nu weer ontspannen en volop van de komende feestdagen genieten. Esther, Marjolijn, Lennart en een gemeenschappelijke vriend hebben vorige week zondag mijn tuin gedaan, wat was ik daar blij mee! Ze hebben gewerkt als paarden en het ziet er weer fantastisch uit. De tuin is gelijk weer een heel stuk groter. Nog even dan hebben we kerst en de jaarwisseling, ik wens jullie dan ook hele fijne feestdagen, vol van vreugde, vrede en liefde. De laatste tijden was mijn levensmotto o.a.: " tel je zegeningen." , hetgeen inhield dat ik de tijd nam om volledig naar binnen te keren. Dat is wat ik jullie ook het komende jaar toewens, want er is altijd veel meer dan je zo op het eerste gezicht zou denken. Tot een volgende ontmoeting in welke vorm dan ook. Heel veel liefs en een warme knuffel: Ina.

20:31, 11/12/2012 .. 0 comments .. Link
Lieve allemaal, Daar ben ik weer, ik dacht ik ga eerst maar weer eens iets van me laten horen. Bali is alweer een tijdje geleden; alhoewel ik er nog steeds iedere dag aan moet denken. Zaterdag ga ik een fotoboek dat Tjeerd samengesteld heeft bij de Hema ophalen. Dan kan ik Bali ieder moment van de dag ter hand nemen. Al even geleden heb ik mijn ervaringen van de reis op mijn weblog gezet, dus als je er zin in hebt kun je daarover een beetje lezen. Sinds Bali heb ik het opnieuw erg in mijn onderrug gehad en daarna kreeg ik veel last van mijn maag en de buikbreuken. (daarom beantwoordde ik ook nog niet alle mailtjes,sorry). Inmiddels is het wel wat afgezakt, maar nog niet helemaal zoals het hoort. Op 4 en 5 december ga ik naar het ziekenhuis in Arnhem om bloed te laten prikken en foto's, een echo te laten maken en een gesprek met de oncoloog te hebben. Afwachten en in het vertrouwen blijven. Soms komt er wel wat onzekerheid om de hoek kijken en dan ruim ik dat wel meteen op, wetende hoe de lichaamscellen op gedachten/overtuigingen/angsten reageren, maar het voelt af en toe wel een beetje lastig hoor. Dus mocht je nog af en toe wat tijd over hebben voor een positieve gedachte of energie voor me, dan zou ik daar héél erg blij mee zijn. Intussen geniet ik nog wel steeds van de mooie dingen van het leven en voel ik vrede. In de praktijk houdt ik het nog steeds stil; het voelt nu niet goed om dat op te pakken. Ja raar hoor hoe snel de tijd gaat; ruim een jaar geleden onderging ik die grote operatie. En hoeveel is er sindsdien al wel niet gebeurd! Het heeft me allemaal heel veel opgeleverd om dankbaar voor te mogen zijn. Morgen ga ik naar Nunspeet, naar centrum "de Ruimte" voor een sessie met klankschalen en grote gongs. Daar heb ik erg veel zin in. Ik was er al eerder met Marjolijn. Ze had me laatst gevraagd of ik zin had om mee te gaan naar een workshop: "The work", van Byron Katie, gegeven door Joop Tegelloven. Fijn om weer iets voor mezelf te doen en heel veel ruimte/vrijheid te creeren! Het is een praktische en eenvoudige manier om achter je overtuigingen te komen en ze op te ruimen. Heel mooi. Wie weet wat ik daarmee later met clienten mee kan doen. In januari gaan Evert en ik weer een schilderdag voorbereiden. Ook daar heb ik grote zin in. Dat had ik wel eerder willen doen, maar voor alles staat een tijd; dat zou nog niet goed geweest zijn. Hieronder volgt een mail, die ik van een broer van Henk kreeg. Hij stuurde me nooit eerder zulke boodschappen. Meestal word ik er zelf ook nooit zo blij van om ze te krijgen en stuur ik dit soort berichten maar niet meer door. Angst kweken lijkt me ook niet goed, maar ja….. dit kwam van Henks broer en misschien is het nu toch wel even de moeite waard. Gooi maar gauw weg als het je niet aanstaat en in dat geval dan ook sorry. Zo, nu zijn jullie weer op de hoogte van de meest belangrijke dingen. Heel veel liefs, gezondheid en genieten: Ina

09:24, 25/10/2012 .. 1 comments .. Link
Lieve mensen, Nu ik langzamerhand wat uitgerust raak wil ik even mijn ervaringen van de laatste tijd met jullie delen. Wat was het een goede beslissing van mij na het stopzetten van de chemokuren om met Hetty mee naar Bali te gaan!!! (Al die tijd kon ik er naar toe leven en mezelf , los van, of juist mét, wat jullie allemaal voor mij deden en betekenden, allert houden op mijn leefstijl om er maar zo spoedig mogelijk bovenop te komen. En dat was gelukt!) Alleen twee weken voor mijn vertrek deed ik teveel in de tuin en zodoende kreeg ik erg veel last van mijn onderrug; niet zo handig. Naar een dokter wilde ik niet, want stel je voor dat hij zou zeggen laat maar foto's maken, en dan…??? Dus eigenlijk vertrok ik wel een beetje krikkemikkig. Marjolijn en Lennart brachten me weg en zwaaiden mij uit! Hetty ontfermde zich vanaf dat moment over mijn bagage zodat ik niets hoefde te tillen/dragen. We hadden een prachtige heenreis, nauwelijks merkbare turbulentie. We vlogen met Malaysia Airlines: geweldig; wat een goede verzorging, wat een vriendelijke stuwardessen en stuwards, en héérlijk eten en drinken. Het ontbrak ons aan niets!!! Deze maatschappij kan ik je van harte aanbevelen als je nog eens gaat vliegen. Op het vliegveld van Kuala Lumpur hadden we een overstaptijd van 2 uur en ook dat verliep voorteffelijk. We arriveerden vroeger dan verwacht op Bali en werden opgewacht door een kennis van Tjeerds die ons met zijn taxi naar Lovina in het Noorden van het eiland bracht. Drieenhalf uur rijden, dat was na zo'n lange vlucht wel veel, maar doordat de natuur, waar we doorheen reden, zo ongelooflijk mooi was en doordat er zoveel te zien was, was dat helemaal niet erg. Doordat we bij de bergen vele haarspeldbochten kregen speelden mijn darmen op een gegeven moment erg op, maar de chauffeur deed het toen kalmer aan en dus arriveerden we veilig bij ons hotel waar Tjeerd ons verwelkomde. Hij was al eerder op Bali, want hij bezocht voor zijn stichting vele kinderen, die gesponsord worden door Nederlanders, die jaarlijks een bedrag doneren, zodat benodigde kleding en lesmateriaal aangeschaft kan worden, waardoor de kinderen naar school kunnen. (We bezochten later ook 2 van die scholen.) Het hotel was niet groot maar had een fijn zwembad, grote kamers, een prima restaurant en de mensen waren er erg vriendelijk. Eerst maar even iets drinken, eten, zwemmen en een bed pakken. Daarna zijn we naar de zonsondergang aan het strand gaan kijken. Dat gaat veel sneller dan we hier gewend zijn, maar prachtig! Op een ochtend zaten we al om kwart voor zes in een vissersboot op een nog hele kalme zee en konden even later de zon op zien komen, ik voelde me ondergedompeld in een hele speciale energie. Wat een mooie verstilde beleving! Na wat heen en weer varen zagen we een hele grote school dolfijnen op zoek naar hun ontbijt. Nog meer scholen konden we van heel dichtbij waarnemen en zo dobberden we wel bijna 2 uur rond. Volgens onze gids hadden we geluk want, het komt ook wel eens voor dat hij na een boottocht met de mensen weer terugkeert zonder dat ze ook maar één dolfijn gezien hebben. Diverse keren zijn we bij Balinese families op bezoek geweest om thee of koffie te drinken of heerlijk te eten! Het raakte me dat de mensen ondanks hun schamele bestaan en het weinige dat ze hebben, zoveel willen delen en dan niet alleen dat beetje eten, maar echt contact willen maken, vriendelijk en hartelijk en respectvol zijn. Verrassend was het om te zien hoe achteloos men het afval op straat en in de natuur maar rondslingert; dat snap ik niet want wat brengt de natuur daar ontzettend veel! We zijn op verschillende locaties geweest waar je met een georganiseerde reis nooit zult komen. Mijn grootste kunststukje was achterop een brommertje de ruige binnenlanden in. We bezochten daarnaast gedurende ons hele samenzijn (Tjeerd en Hetty weten enorm veel op het eiland te vinden,) zoveel mogelijk bezienswaardigheden: tempels, tempeldans, Monkey-Forest met apen die zo hun eigen tempeldans uitvoerden, musea, markten, winkeltjes, eethuisjes, koffie/thee en tabakplantages, met een boot met glazen bodem naar het koraalrif met prachtige vissen,... nou ja, eigenlijk teveel om op te noemen. Ik hoefde nergens voor te zorgen, niets te dragen, alleen maar te kikken als ik te moe werd; Hetty en Tjeerd zorgden geweldig voor me. Na Lovina gingen we naar Ubut, een kunstenaarsplaats in het midden van het eiland; druk verkeer, de brommers (soms met hele gezinnen erop, wel 4 of 5 personen, maar het gaat goed?!!!) vliegen je daar om de oren, daarna bezochten we Padangbay een havenplaats en vervolgens logeerden we gezamenlijk nog 3 dagen in Sanur. Toen Hetty en Tjeerd naar Maleisië vertrokken verbleef ik nog 10 dagen in datzelfde hotel met prachtig aangelegde tuin en 3 grote zwembaden voordat ik weer naar huis zou vliegen. Dat waren rustige, ook heerlijke dagen: iedere dag een flinke wandeling langs het strand, mediteren, zwemmen, nog een tempel ontdekken, winkeltjes kijken, lezen, alle ervaringen nog eens de revue laten passeren, genieten en genieten! En mijn darmen gedroegen zich voorbeeldig! Mijn hele lijf werkte trouwens perfect mee! Mijn rug herstelde door de warmte en rust volledig. Met kennissen die daar eveneens een paar dagen in de buurt op vakantie waren bracht ik ook nog gezellige uurtjes door. De tijd vloog om en de terugreis verliep probleemloos, alhoewel ik er ruim 30 uur over deed (dat kwam doordat ik op Kuala Lumpur 7 uur de tijd had om over te stappen, ...maar daar kreeg ik hulp bij). Esther haalde mij in de vroege ochtend op van Schiphol; fijn! Wel koud en nat; even wennen hoor! Dat ik daarna moe was en rustig de tijd moest nemen om weer bij te komen, zul je wel begrijpen. Maar wat heb ik genoten en wat ben ik dankbaar dat ik dit alles heb mogen ervaren!!! Eigenlijk wil ik nu wel al weer terug, maar er liggen ook nog andere plannen en daar horen jullie tzt wel iets over. Ik wens jullie heel veel goeds, heel veel liefde en warmte voor de komende tijd. We houden contact. Een dikke knuffel: Ina.

22:39, 2/8/2012 .. 2 comments .. Link

Lieve mensen,

 

Het heeft weer even geduurd, maar hier is dan weer wat informatie over mijn wel en wee.

De laatste keer dat ik jullie iets liet weten, schreef ik al dat er weer bloed geprikt was.

De uitslag daarvan was goed: er zaten geen actieve kankercellen in.

Daar ben ik heel blij om!

Waar ik minder blij om ben is dat mijn buikwand zo dun en kwetsbaar is dat er nu nog niet aan de breuken geopereerd kan worden.

Dat brengt nog teveel risico's met zich mee. De breukband die ik dagelijks draag, brengt wel iets verlichting, maar ik had er liever wat meer effect van geconstateerd.

Emotioneel doet het ook wel het nodige met me: hebben we toch iets groots overwonnen ( nou ja, ik ben er natuurlijk nog niet helemaal, maar ik ben toch wel door heel veel heen gegaan) en nu geven die breuken me als het ware een tikkie terug en kan ik maar heel weinig: niet bukken, niet tillen.

Al met al kost het me eigenlijk teveel energie.

Maarrrrrrrrr inmiddels heb ik in Harderwijk nu een acupuncturist, Roy genaamd, gevonden.

Daar ben ik nu twee keer geweest en ik bemerk wel al verandering. Voorlopig ga ik er iedere week naar toe.

Aan zijn manier van werken moet ik wel een beetje wennen; het is anders dan de manier van Theo Jong Baw, een lieve en bijzondere vriend en dierbare collega uit Nijmegen, waar ik in het verleden altijd naar toe ging. Een paar jaar geleden overleed hij. Veel mensen hebben hem wel gekend.

Roy gaat ervan uit dat wanneer het prikken pijn doet, dat dat goed is omdat er een grote blokkade zit en Theo zei altijd dat het prikken geen pijn mocht doen.

Bij Roy kreeg ik de eerste keer naaldjes o.a. in mijn oren en die déden pijn! De naalden die hij verder geplaatst had zorgden wel voor een duidelijk waarneembare en soms felle energie doorstroming, maar ervoer ik niet zozeer als pijnlijk.

Evenals Theo is Roy zeer gepassioneerd in zijn werk, hij legt veel uit en dat vind ik prettig.

 

De expositie van Evert op 13 juli was prachtig!!!

Gelukkig kon ik bij de opening zijn, want Thea en Dick hebben me opgehaald en ook weer thuis gebracht. Daar was ik heel erg blij om, want ik had het niet graag willen missen. ( Op een avond heen en weer rijden had ik beslist niet aangekund)

Toen de deuren van de kerk om half vijf opengingen brak de zon voorzichtig door, na een hele dag bewolking. Gelukkig maar, want het licht viel door het dak, dat helemaal van glas is, naar binnen en is erg sfeerbepalend.

Bij de opening was het stralend weer en viel het licht heel mooi op de schilderijen toen ze onthuld werden. Twee sprekers openden de expositie en daarna ging Evert al zingende ( door de akoestiek kwam dat prachtig tot zijn recht ) langs ieder schilderij, waarvan op dat moment het doek afgehaald werd. Dat was heel ontroerend! Er waren die avond wel honderd bezoekers en uiteindelijk zijn er gedurende de hele week veertienhonderd mensen geweest.

Met heel veel bezoekers voerde hij gedurende de hele week naar aanleiding van wat de schilderijen bij hen los maakten diepgaande gesprekken; de mensen voelden zich gezien, herkend en erkend.

Ik ben erg blij voor Evert dat het zo'n succesvolle expositie is geweest; dat verdiende hij ook.

 

Zoals het er nu naar uitziet willen Evert en ik begin september weer een schilderzondag houden. Als ik eraan denk begint het alweer te kriebelen.

 

Binnenkort ga ik weer naar dokter Douma, dus dan maar weer horen of en wat de volgende stappen zullen zijn.

Als er nieuws is laat ik het jullie weten.

 

Heel veel liefs en een dikke knuffel;

Ina.



11:21, 6/7/2012 .. 1 comments .. Link

Hallo lieve mensen,

 

Hierbij het laatste nieuws.

 

Donderdag ben ik naar het ziekenhuis in Arnhem geweest; eerste overleg met een nieuwe chirurg, (vlotte jonge dokter) wegens een buikwandbreuk, waar ik knap veel last van ondervind. Het was een prettig gesprek waarbij Marcia aanwezig was.

Ik dacht dat een matje zó gelegd zou zijn, (mijn huisarts had het over lopende bandwerk, als alles goed verloopt: klaar in één dag!) maar dat blijkt toch anders te zijn. Omdat er veel in mijn buik gebeurd is is de kans op complicaties toch wel aanwezig.

Voorzichtigheid dus en dat voelt voor mij ook zo.

Aan de hand van de scanuitslag wordt er in juli een operatieplan opgesteld.

Die scan kon gelijk al gemaakt worden, dat was fijn.

Tevens is er weer bloed geprikt om te kijken naar actieve kankercellen.

 

Van de week laat ik meer van me weten.

Veel liefs en gezondheid voor jullie allen:

Ina.



14:22, 5/6/2012 .. 1 comments .. Link

Hallo lieve mensen,

 

Het is weer de hoogste tijd dat ik achter mijn computer kruip om jullie van de laatste ontwikkelingen op de hoogte te stellen.

Zoals jullie weten waren de uitslagen van de pet- en ct-scan goed! De dag na de uitslag stapte ik dus opgelucht en dolblij op het vliegtuig naar het Griekse eiland Kos.

(Het was een cadeau van broer Ruud aan mij en ook aan mijn moeder voor haar moederdag! Mijn moeder deed een duit in het zakje voor mijn maaltijden. Er werd dus helemaal voor mij gezorgd. Wat bof ik toch met hen!!!). En ik heb ervan genóten!!!

 

Het was een snelle vlucht want we kwamen voor de geplande tijd aan. Als eerste had ik mijn koffer te pakken en stond daardoor al klaar nog voordat Helena (de eigenaresse van het hotel) vergezeld van mijn moeder en Ruud (zij waren al ruim een week op Kos) mij van het vliegveld op kwamen halen.

Wat een mooi weerzien!!! Pas op de dag ervoor, in eerste instantie was het een verrassing, hoorde mijn moeder dat ik zou komen en ze was er zó ontzettend blij mee! Dubbel feest dus!

 

Binnen een half uur rijden waren we er.

Even buiten Tigaki, nog geen 10 minuten lopen naar het strand, ligt het appartementenhotel "Sunshine".

Samen met haar twee dochters runt Helena het eenvoudige, maar zeer schone en gastvrije hotel en restaurant en haar man, een geweldige kok, staat in de keuken. Ik was er al twee keer eerder geweest en dus kende ik de mensen al. Wat zijn het lieverds. Ze beschouwen ons ook als familie.

 

Het weer was prachtig: aldoor zo'n 28 graden en de laatste twee dagen om ons alvast weer te laten wennen 21 graden en slechts een paar kleine buitjes voor het stof.

 

De jongste dochter ging zich verloven en wij waren als eregasten getuigen van een traditionele inzegening door een Grieks- orthodoxe priester. Heel bijzonder!

 

Helena nam ons drieën op een mooie morgen mee naar één van de kerkjes waar zij en Ruud in oktober ook waren geweest toen ik geopereerd werd en Ruud zich grote zorgen om mij maakte. De hele familie leefde toen net als nu erg mee en Helena had hem toen daar naar toe meegenomen om samen kaarsen voor mij op te steken en om voor me te bidden.

Dit was wel een heel bijzondere plek ergens in de middle of nowhere, hoog tegen een berghelling met een prachtig uitzicht op de zee in de verte. 

Het was er oorverdovend stil en het voelde er heilig en vredig.

Ontroerd zag ik hoe Helena als dankzegging weer kaarsen aan stak.

 

Ik bevond mij in de Heelheid; geheeld, woordloos diep dankbaar. Hoe groots het leven is!

 

Ik kon er geen genoeg van krijgen en had er nog wel uren willen vertoeven.

Heel bijzonder om dit zo met z'n vieren te mogen beleven! Het trilde ook nog lang door.

 

Ieder dag werd er verse groente en fruit uit de kassen opgehaald en ook de verse net gevangen vis werd iedere middag aangeleverd; overheerlijke maaltijden dus. Ik liet me dan ook goed verwennen.

Het zeewater was goed op temperatuur en het was erg rustig op het strand.

Het was overigens overal erg rustig. De recessie/crisis is er duidelijk merkbaar en menig ondernemer maakt zich er zorgen over.

En ondanks dat is iedereen er zó ontzettend vriendelijk.

 

De terugreis was nog voorspoediger dan de heenreis. We vlogen met z'n drieën en waren drie kwartier vroeger aan dan gepland. Marjolijn en Lennart haalden me weer op.

 

Afgelopen vrijdag hebben Ruud en ik een tocht met een oud zeilschip, een tweemaster uit 1939, op het Randmeer gemaakt. Geweldig! Niet met de zeilen hoor, maar op de motor. Het waren de botendagen in Harderwijk.

 

Zo beleef ik toch weer heel wat!!!

 

Met mijn gezondheid gaat het goed, alleen kreeg ik vóór Kos last van een breuk in mijn buikwand en nu heb ik er inmiddels twee.

Niet gevaarlijk maar wel erg lastig: ik kan niet tillen en bukken. Soms is het aardig pijnlijk.

Dus eergisteren maar naar de huisarts. Er ligt nu bij het Rijnstate in Arnhem een verzoek om een matje. Ik hoop dat ik er vlug terecht kan.

Nog steeds doe ik het kalm aan en slaap 's middags nog. Het bevalt me inmiddels zeer, dit rustige tempo, nooit gedacht.

 

Vandaag ben ik jarig; 63! Wat is er veel gebeurd het afgelopen jaar! En wat heb ik toch veel liefdevolle steun van jullie mogen ontvangen!!!

Daar ben ik ook nog iedere dag dankbaar voor.

 

Ik heb een tarotkaart voor het komende levensjaar getrokken: KRACHT uit de grote arcana.

De volgende keer zal ik vertellen wat die kaart inhoudt.

 

De komende tijd heb ik weer een beetje om handen (voor zover het in mijn vermogen ligt), want ik mag Evert een beetje bijstaan. Hij is namelijk bezig met de voorbereidingen voor zijn expositie in Bolsward in de Broerekerk.

Ik raad het jullie aan om er heen te gaan.

Het is écht de moeite waard!!!

De opening is op 14 juli. Als je er meer over wilt weten; bel me maar.

 

Zodra ik weer nieuws heb meld ik me weer.

Heel veel liefs voor iedereen en een dikke knuffel:

Ina.



08:16, 16/5/2012 .. 1 comments .. Link

GOED NIEUWS!!!!!!

Ina heeft vorige week de uitslag gekregen van de laatste onderzoeken. Uit de PET Scan is gebleken dat er geen uitzaaiingen zijn.Super fijn!!! Op dit moment neemt ze het er lekker even van want ze zit fijn op Kos te kijken. Even er tussenuit..wat ze na zo´n moeilijke periode zeker heeft verdiend.

Donderdagnacht halen wij haar weer op van schiphol. Eens kijken of ze een bruin tintje heeft opgedaan..

 



18:15, 9/4/2012 .. 5 comments .. Link

Hallo allemaal,

 

Het werd weer tijd voor het laatste nieuws.

 

Woensdag ben ik naar Arnhem naar dokter Douma geweest. Marjolijn was mee.

Mijn besluit om met de chemo te stoppen werd nog even gememoreerd en dr Douma staat er helemaal achter, dus daar ben ik wel blij om.

Nadat hij mijn buik goed had onderzocht (was oké) stelde hij een traject voor. Dat ziet er als volgt uit: binnen twee weken bloedprikken, vervolgens een PAT-scan en als er geen afwijkingen gevonden zijn, dan mag ik iedere drie maanden terugkomen voor controle. Op 9 mei hebben we een telefonisch consult over de uitslag.

Zijn er wel afwijkingen geconstateerd dan krijg ik nog een MRI- en een CT-scan en dan verder kijken.

Dokter Douma was erg blij met "Quantumgenezing" van Deepak Chopra, wat ik ook voor hém had meegebracht.

Voor zijn collega ( zie vorig weblog-bericht)) die mensen emotioneel en mentaal zal gaan ondersteunen, die te horen hebben gekregen dat ze kanker hebben, had ik het boekje: "Ziek beter best" meegebracht. De "Helende Reis " van Brandon Bays komt hierin ter sprake. Ze heeft trouwens het voorwoord geschreven. Op duidelijke wijze beschrijft Albert Jansen, antroposofisch huisarts uit Bergen, hoe emotionele onvrede of blokkades uit het verleden die ten grondslag liggen aan een ziekte bekeken en getransformeerd kunnen worden en hoe er vervolgens een scheppingsproces als kern van genezing ingezet kan worden voor iemands eigen gezondheid.

In ons vorige gesprek had die collega van dokter Douma zelf de Helende Reis van Brandon Bays naar voren gebracht. Hij bleek dit boekje nog niet te kennen en ook hij was er blij mee.

Ik vind het toch heel mooi dat deze mensen, die zo open staan voor een ruimere benadering van gezondheid en ziekte, op mijn pad komen.

 

Ik geniet en voel me goed, mits ik maar heel goed naar mijn lichaam luister; dus iedere middag een dutje en soms wel twee keer per dag. Ik kan nog niet veel, maar dat went. Ik lees, schilder, mediteer en dan is de dag alweer om voordat ik het weet.

De tuin blijft er bij liggen want het is me nu veel te koud om er een uurtje in bezig te zijn. Mijn handen en neus doen nog steeds zeer bij lage temperaturen. De chemo is dus ook nog steeds niet uit mijn lijf, dat kan ook nog wel een hele tijd duren, hebben ze gezegd. In ieder geval gebruik ik wel remedies/middelen om te schonen.

Nog steeds krijg ik van mensen complimentjes dat ik er goed uitzie en om eerlijk te zijn ben ik daar wel erg blij mee.

Het blijft fijn te weten dat er nog steeds mensen zijn die liefdevolle gedachten sturen en ook kaartjes, mailtjes enz. Het helpt me allemaal nog steeds, want ik ben er natuurlijk nog niet. Maar ach wat een verschil al met een half jaar geleden.

 

 

 

Mochten jullie me willen mailen: ik heb een nieuw e-mailadres:  ina@beerents.nl

 

 

 

Hier laat ik het maar weer even bij. Na 9 mei zal ik wel weer wat meer kunnen vertellen.

 

Ik wens jullie allen hele fijne paasdagen, maar geniet ook vooral van iedere dag.

Dikke knuffel:

Ina.

 



21:25, 20/3/2012 .. 1 comments .. Link

Hallo lieve allemaal ,

 

Even een berichtje van mij met het laatstreisnieuws.

Na rijp beraad heb ik besloten om met de chemo te stoppen.

Dat kwam niet zomaar vanzelf.

Vier dagen na het laatste infuus ben ik midden in de nacht van vrijdag op zaterdag ontzettend beroerd geweest.   

Eerst begonnen mijn darmen hevig op te spelen; het leek wel of ik constant persweeën had (gelukkig geen ontsluiting, ha, ha) en dat terwijl ik niet mag persen. Daarna kreeg ik hevige pijn in mijn slokdarm, maag en buik, een bloedsmaak in mijn mond en later bloed in mijn neusslijmvlies, pijn op mijn borst en benauwd, bij 22 graden dik aangekleed diep onder de wol tóch heel erg koud. Ook de rescue, die ik bij de hand had, mocht niet baten.  

Mijn hersenen knalden zowat mijn kop uit en ik had een razendsnelle hartslag.   

Ik wilde het ziekenhuis bellen, maar voor het telefoonnummer moest ik mijn bed uit en dat kon ik niet.  

Dat ik dan iemand anders die wel in mijn mobiel stond zou kunnen bellen, kon ik niet eens meer bedenken. Ik stroomde nog wel even mijn hartmeridiaan op en hield een paar punten vast die in bedreigende situaties altijd kunnen helpen.  

Uiteindelijk ben ik met het flesje rescue in mijn hand toch later in slaap gesukkeld, en de volgende ochtend was ik er nog en ging het weer beter.   

Het was weekend en dus belde ik het ziekenhuis maar niet meer mede omdat ik me alweer een stuk beter voelde en er dus toch niets meer te constateren viel. De andere bijverschijnselen zoals zere handpalmen en voetzolen, kramp in mijn handen, niets onverwarmds aan kunnen pakken of kunnen drinken, zere neus en heel erg moe bleven duidelijk aanwezig.   

's Maandags belde ik voor alle zekerheid met de chemo-verpleegkundige om het even te melden ( ik besprak ook de andere bijverschijnselen nog even omdat de vorige keer na een paar dagen al enige vermindering optrad, maar zij zei dat het alleen nog maar erger zou worden) en zij nam contact op met de oncoloog dokter Douma. Hij zou me vrijdag terugbellen om samen te kijken naar de baten en de kosten van het gebeuren, zo meldde zij later. 

In tussentijd hield ik me bezig met de vraag of het voor mij zinvol was om hiermee door te gaan, het voelde echt niet goed meer. Ik was best in staat om door te zetten, tenslotte kan ik wel tegen een stootje en piep ik niet zo gauw: alle bijverschijnselen zou ik best wel weer kunnen doorstaan, daar had ik ook geen angst op, maar zou dat liefde naar mezelf zijn als mijn lijf zó ontzettend hard aan de bel trekt? Ik neigde er naar om ermee te stoppen, maar wilde nog geen definitieve beslissing nemen en het gesprek met dokter Douma afwachten.

Toen ik hem tijdens het telefonische consult nog even alle noodsignalen van mijn lichaam vertelde zei hij: "Ja. Dat zijn allemaal de bijverschijnselen van het infuus, maar jij reageert wel erg extreem. We kunnen de sterkte van het infuus nog met 25% verlagen en dan afwachten en kijken hoe je erop reageert, dat is een mogelijkheid die ik je nog aan kan bieden."

Ik: "En als we het alleen met de tabletten zouden doen?" Hij: "Dat is onvoldoende, dat helpt niets."

Over die 25% wilde ik nog nadenken en ik hoefde ook niet meteen te beslissen. Toen ik vertelde dat deze chemo-behandeling helemaal niet goed voor me voelde zei hij dat ik ook zou kunnen stoppen en dan maar hopen dat het goed zou gaan. Die keuze moest ik zelf maken en dat wilde ik ook inderdaad bij mezelf houden. Hij drong dus totaal niet aan. Toen ik voorstelde om het uit te testen zei hij dat ik dat beslist moest doen. 

In eerste instantie werd ik er wel wat onrustig onder. Dit ingeslagen pad heet "preventief" (dat had ik voor alle zekerheid nog even bij hem afgecheckt) en is het niet eigenlijk alleen maar een protocol, een heel verschil met hoe de chemo de eerste keer werd ingezet? Dat was om de tumor kleiner te maken. Dit is een heel ander uitgangspunt!

Ja, maar ik had het toch uitgetest??? En eerst had ik toch echt het gevoel dat ik deze afslag moest nemen? Hoe zat dat nou?(later heb ik daar wel een inzicht op gekregen)

 

Omdat ik anders voor  maandagmorgen,19 maart  een afspraak voor het infuus had staan, had ik dus een week de tijd om het een en ander tegen elkaar af te wegen.

Intussen deed ik bij Henriet Koks een Helende Reis- sessie om te voorkomen dat allerlei bewuste of onbewuste overtuigingen mijn besluit zouden vertroebelen. Het was een hele mooie sessie, waarbij voornamelijk de fysieke kant aan de orde kwam  (dus op welke plaatsen in mijn lichaam zich bepaalde overtuigingen hadden vastgezet) en ik voelde me er  na het opruimen een stuk beter en vooral ook meer helder door. Een fijne reis tijdens mijn reis!  

 

In het weekend was ik naar een housewormingparty en kon me daar helemaal instorten, alles even vergeten en diep ademhalen voor wat er te gebeuren stond.

Niet eenvoudig.

Het werd een hele week diepgaan met mezelf en het helemaal alleen doen (grappig dat mijn e-mail het niet deed, ik moest me echt niet laten afleiden) 

Allerlei vragen kwamen langs, allerlei wegen die ik zou kunnen bewandelen. Hoe was ik echt trouw aan mezelf?  Luister ik nog echt naar mijn lichaam en vertrouw ik daar dan op? Tenslotte, al dat werk dat ik ruim 20 jaar lang met mezelf en met zovelen deed was toch niet anders dan dát? Daar was toch heel veel goeds uit voort gekomen? Hoe écht ben ik nou?

Uiteindelijk wist ik het en mijn besluit om te stoppen met chemo en daarvoor in de plaats verder te gaan zoeken naar andere vormen van heling naast dat wat ik zelf al doe en volg, werkte bevrijdend. Ik ga mijn lijf niet meer zó bombarderen met iets wat zo beschadigend werkt naar allerlei andere functies, iets wat mij zó op alle niveaus uit balans haalt.

Tenslotte is het nu niet curatief maar preventief, dus zeg ik eigenlijk iedere keer tegen mijn lichaam:  " je kunt het niet " , terwijl ik op andere fronten het zelfgenezend vermogen aanspoor, affirmeer dat ik een gezond lichaam heb en dat mijn cellen zuiver zijn. Ja, wat wil ik dan?

 

Sinds mijn besluit dat moeiteloos ontvangen werd  door de verpleegkundige van de oncologie-afdeling  zit ik in een heel andere energie.  

Dat is even wennen, maar wel heel prettig. De rust is weergekeerd. Ik word niet meer bepaald door iets buiten mezelf.

Nu moet ik oppassen dat ik weer niet teveel ga doen, want mijn energieniveau loopt alweer op. Toch nog maar even kalm aan doen want tenslotte is er de laatste tijd nogal wat gebeurd met mijn lichaam.  Dus het slakkengangetje van de laatste tijd houd ik er nog maar even in. 

 

Ik voel me goed op dit moment en geniet nog steeds van de "schijnbaar" kleine dingen. De kikkers in mijn vijver doen hun uiterste best om nieuw leven te creëren en kwaken daarbij dat het een lieve lust is. Soms kwaak ik even mee. Lachen hoor, ze reageren echt. Zie je het voor je? Of ik de kluts kwijt ben?

Nou nee ik heb hem weer gevonden en een beetje gek is zo gek nog niet.

 

Zo, dat is een lang verhaal geworden hè?! 

Een volgende tussenstop is op 4 april, dan heb ik weer afspraak met dokter Douma. Hij blijft me "onder zijn hoede" houden. Dat vind ik fijn.

Wie weet wat ik intussen nog beleef en waar ik melding van kan maken. We zullen het zien.

Mijn e-mail doet het weer.

Ik wens jullie allemaal het allerbeste en heel veel genieten van ieder moment.

Heel veel liefs voor jullie en stevige, warme knuffels:

Ina.

 



21:17, 13/3/2012 .. 0 comments .. Link

Hallo lieve mensen,

 

Ina heeft al even problemen met haar computerr. Zij kan geen emails ontvangen of verzenden. Maar hier wordt aan gewerkt! Dinsdag (vandaag) komt broer Ruud helemaal uit Amsterdam om hier even naar te kijken... het is toch een lieverd. Dus dan hopen we dat het snel opgelost is zodat onze Ina jullie mails snel kan lezen en beantwoorden.

groetjes Marjolijn



09:26, 25/2/2012 .. 2 comments .. Link

20 - 02 - 2012  /  21 - 02 - 2012

 

Lieve mensen,

 

Wonderlijk hoe het leven soms loopt, ik blijf me verbazen. Ik voelde me op het juiste moment op de juiste plek:

 

Vandaag ben ik begeleid door Evert ( hoefde ik niet zelf dat eind te rijden en kon hij ook indien nodig tijdens het gesprek een duit in het zakje doen en ook verder ter ondersteuning, daar was ik erg blij mee) naar Arnhem, naar dokter Douma, de chemo-arts, geweest.

We werden ontvangen door een stagiair ( zijn naam ben ik helaas vergeten ), een wat rijpere man met levenservaring, zoals dokter Douma hem introduceerde. Hij was bij het gesprek aanwezig om ervaring op te doen ter afronding van zijn studie. Over enige tijd wordt hij dan toegevoegd aan het verplegend team op de afdeling waar patiënten met kanker behandeld worden. Hij zal er dan speciaal zijn om mensen te begeleiden op het emotionele en mentale vlak. Mooi dat deze baan gecreëerd wordt. Dat zei ik hen ook.

 

Ik was wel een beetje gespannen omdat ik niet wist hoe dr Douma zou reageren op het feit dat ik zonder overleg (want ik wilde dat niet door de telefoon kenbaar maken, maar liever face to face)  de dosering van de chemopillen verlaagd had.

Omdat ik na een paar dagen na de start het gevoel kreeg dat het niet helemaal klopte, testte ik mijn pillen en mijn lichaam gaf aan dat ik 2 keer per dag 150 mg teveel kreeg. Dus vanaf dat moment nam ik die hoeveelheid dan ook niet meer in en voelde me daar een stuk beter op.

Toen ik hem dit vertelde bleek hij daar helemaal geen probleem mee te hebben en zei dat wanneer deze manier voor mij goed voelde ik dat gewoon moest doen. Hij was er dus erg open voor en ook de stagiair was erg benieuwd hoe ik dat testen dan wel deed.

Ik legde, omdat we aan tijd gebonden waren, even heel in het kort uit dat ik vanuit een holistische visie tegelijkertijd op verschillende lagen van functioneren test, nl. de fysieke, emotionele, mentale en spirituele lagen. De stagiair vertelde dat hij "De Helende Reis " van Brandon Bays gelezen had! En dat komt aardig in de buurt. Dr Douma zei tegen hem : "Misschien zit hier iets moois voor je afstudeerproject in en zou je een interview en een testsessie bij haar kunnen doen?" Evert en ik keken elkaar eens aan: hoe dit alles toch zo mooi aansluit!

( En geweldig hoe de deur daar even opengezet werd! ) Helaas had de man al dingen op stapel staan en ingeleverd. Dus zei ik: "Nou maar later dan kun je me ook wel bellen, dan leg ik het graag uit." Daar stond hij open voor.

Vervolgens legde ik de vraag voor of dr Douma ermee in kon stemmen dat ik de hoogte van de dosering van het infuus, dat op de dag van toediening klaar gemaakt wordt, wilde testen. Ja hoor, als er enige aanpassing nodig zou zijn zou men op de afdeling daar niet blij mee zijn, maar toch maar gewoon vragen. Toen ik aangaf ook graag na afloop de vervolgdatum te willen testen was dat ook oké. Dr Douma waarschuwde me dat men op de afdeling zich liever bezig houdt met de bestaande manieren en protocollen en dat ik weerstand kan verwachten, maar als men niet mee wil werken, dan kan ik hen vragen om hem even op te bellen. Prachtig!!!

Verder heb ik kenbaar gemaakt dat ik, zodra mijn lichaam aangeeft dat het genoeg geweest is, zal stoppen met de chemo. Dat is ook oké.

 

Tegen de abominabele misselijkheid, die na het vorige infuus optrad, waar geen kruid tegen gewassen was en die ik uiteindelijk met augurken en zure haring heb verdreven (toen niets medicinaals werkte bedacht ik me dat ik tijdens mijn zwangerschappen ook zo ontzettend misselijk was en dat augurken en zure haring toen ook afdoende hielpen, zoals je ook vaker van zwangere vrouwen hoort) heb ik nu zuigtabletten meegekregen.

 

Op 6 april heb ik mijn volgende afspraak met dr Douma.

 

Maandag 27 febr. mag ik weer aan het infuus. Ik weet nu een beetje wat me te wachten staat en dat ik daar ook wel weer doorheen kom. De extreme weersomstandigheden kunnen in ieder geval geen rol meer spelen, dus het zal toch weer anders zijn dan de vorige keer. Ik zie het wel en kan me er nog niet druk om maken. Lekker in het hier en nu blijven.

Nu ik even geen pillen in hoef te nemen en mijn lichaam de tijd krijgt om te herstellen voel ik (behalve een resterende vermoeidheid) me goed en opgeruimd.

Mijn eigen manieren van werken houd ik gewoon aan.

 

Morgen zal ik aan Marjolijn vragen of ze dit op mijn weblog wil zetten en daarna horen jullie weer een tijdje niets van me, heb ik alleen de ruimte nodig voor mezelf.

Dank jullie wel voor jullie liefdevolle wensen, aandacht en ondersteuning!

Tot mijn volgende reisverslag. Veel liefs:

Ina.

 



18:30, 12/2/2012 .. 4 comments .. Link

vrijdag 10 febr.

Het is inmiddels een week geleden dat ik het infuus kreeg.......

Nou, dat was niet mis; zo gruwelijk/afgrijselijk, naar heb ik me nog nooit gevoeld. Ik raakte mijn centrum en mijn contact met de Liefde, met de vrede in mezelf volledig kwijt.

Het begon 's morgens al meteen niet zoals gepland: de taxi kwam een half uur te laat vanwege de sneeuw. We konden ook de tijd niet inhalen omdat er niet doorgereden kon worden en dat betekende dat ik een stuk later dan de bedoeling was aan het infuus lag.

Gelukkig begeleide Miep, ze woont niet ver van het ziekenhuis, me net als bij mijn vorige bezoek weer, ze is daar als kind aan huis en weet van wanten.

Ik kwam op een zaal met 6 comfortabele relaxstoelen bij het raam te liggen en kreeg in totaal 4 infuuszakken. In één ervan zat dat chemo-goedje. Mijn arm werd in een warme deken met warmtekompressen gepakt en werd gedurende de middag steeds stijver en pijnlijker. Regelmatig werd ik gecontroleerd of  ik misselijk was en of alles liep zoals het behoorde te lopen. Er was voor voldoende drinken gezorgd. Miep en ik babbelden gezellig, lazen wat en soms deed ik mijn ogen maar even dicht.

Een snelle klok hadden ze daar niet.

Andere patiënten verlieten successievelijk de zaal als ze klaar waren, maar ik moest tot bij half 6 blijven. Verpleegkundigen, die hun dienst er op hadden zitten namen afscheid en nieuwe meldden zich.

Buiten bleef het gestaag doorsneeuwen. Het werd stiller op de hele afdeling. De vervreemde wereld waarin ik me bevond werd daardoor nog onwezenlijker.

 

Met de taxichauffeur was afgesproken dat er om 5 uur een taxi voor me klaar zou staan: hij of iemand anders was dan wel op een bepaalde parkeerplaats te vinden, dat zou wel goed komen, daar kon ik op rekenen! Nou, mooi niet.

Vóór 5 uur ging Miep eens polshoogte nemen, niemand. Bellen naar het taxibedrijf, oh zeker een misverstand want ik had toch moeten bellen? Ja, nu stonden alle taxi's ergens in een file.

Wachten dus maar.

 

Een schoonmaker begon de hele zaal een beurt te geven en toen ik eindelijk afgekoppeld was (aaaaaaaaaauuuuuuuuuuuuuuuuuuuu) kon ik naar een andere zaal. Wachten en nog maar eens bellen: er werd hard aan gewerkt om 10 voor 7 zou er een taxi klaar staan!

Daar zaten Miep en ik dan, gelukkig kregen we een warme maaltijd van weer een andere lieve verpleegkundige. Men leefde erg mee!

Tegen de opkomende misselijkheid kreeg ik een tabletje.

Wachten. Bellen, het ziekenhuis bemoeide zich er ook een paar keer mee. 

Ik voelde me steeds beroerder worden en wilde niets liever dan naar huis en naar bed.

Eindelijk om kwart voor 8 werd ik opgehaald! Door allerlei ongelukken was het niet eerder mogelijk.

De terugreis was gruwelijk. Ik was er wel op voorbereid dat ik misselijk zou worden, maar dat mijn maaginhoud naar buiten zou willen had ik niet verwacht en toch gebeurde dat heel heftig, bijna gedurende de hele rit. De taxichauffeuse, die zelf dergelijke chemobehandelingen ondergaan had in het verleden, was erg behulpzaam, liefdevol en bemoedigend. Eindelijk thuisgekomen, half 10, heeft ze Corky nog voor me uitgelaten.

Elvira deed dat later nog een keertje en Esther is 's nachts en de volgende ochtend bij me gebleven. Omdat alles me teveel was leek het me het beste dat ze Corky maar weer naar het asiel bracht. Marjolijn kwam later en bleef ook slapen. Nog steeds was ik aardig van de wereld en voelde me nog steeds afgrijselijk. Langzamerhand begon ik weer op te knappen en nu ben ik nog wel regelmatig misselijk, maar het is te hebben. Dat mijn lijf toch een antwoord weet te vinden op die overdonderende chemo voelt tegelijkertijd heel wonderlijk! Ik ben weer in mijn centrum gearriveerd, voel het leven weer door me heen stromen en kan weer lachen en genieten van de kleine dingen. Ik strooi voer voor de vogels en dan is het hier een drukte van belang, theater ten top.

Het mooie, maar koude winterweer is nog steeds niet aan me besteed, want elk lichaamsdeel dat met de buitenlucht in aanraking komt, gaat heel pijnlijk tintelen.

Over een week dan heb ik even een week lang geen chemo meer, dat zal dan helemaal een verademing zijn.

Daarna op 27 februari begint het hele spektakel opnieuw, maar daar hoef ik dan niet meer zo lang en uitvoerig over uit te weiden, want dat verhaal kennen jullie dan al.

Zo nu is het wel genoeg. Heel veel liefs voor jullie allen, een knuffel en geniet van het mooie winterweer :

Ina.

 



21:20, 9/2/2012 .. 2 comments .. Link

Hallo lieve mensen,

 

Gisteren ben ik naar het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem geweest.

Daar mag ik vrijdag ook weer heen en omdat ik niet in kan schatten wat de effecten zijn van het chemo-infuus dat ik dan gedurende 4 uur zal krijgen, begin ik vandaag ( donderdag 1 febr. ) maar alvast.

 

Het was een prettig bezoek aan de chemo-verpleegkundige, die me gedurende een uur van alles vertelde over wat me allemaal te wachten staat.

Nou, let op: leve dit prachtige winterweer....... ik mag geen kou hebben! Dus als ik Corky uitlaat moet ik me maar tien keer zo dik als anders inpakken.

Geen koud drinken of water uit de kraan, want dan lijkt het of ik zal stikken, krijg ik het benauwd en het gevoel een hele dikke tong te hebben, terwijl het niet zo is. Niet op de koude grond staan, bv met blote voeten op koude badkamertegels, niets zonder handschoenen uit de koelkast pakken.

Pillen, die moeten tegen misselijkheid, en pillen-indien-nodig heb ik ook meegekregen.

Beetje spannend is het allemaal wel, als ik er eerst maar één keer geweest ben.

Natuurlijk ga ik er zelf net zoals bij de vorige chemo-kuur weer van alles aan doen, maar hoe ik een antwoord kan vinden op dat infuus is me nog niet duidelijk; ik krijg er als het ware nog geen contact mee.

In ieder geval hoop ik dat jullie net als bij de andere belangrijke stappen die ik ging zetten aan me willen denken of energie willen sturen. Alleen als je daar nog zin in hebt hoor, voel je niet verplicht.

Hier houd ik het maar eerst even bij; de rest lezen jullie later.

Veel liefs: Ina.

 



21:57, 16/1/2012 .. 2 comments .. Link

Hallo lieve mensen,

 

Hier is het laatste nieuws.

Afgelopen woensdag heeft Lennart ( heel gezellig onderweg) me begeleid naar Eindhoven. De heen en terugreis verliepen voorspoedig en het bezoek aan dokter Rutten ook.

Hij was verrast dat mijn wond al helemaal genezen is en, zoals hij zei, er ook zo mooi uitziet. Over de rest van het verhaal is hij eveneens zeer content en ik hoef daarom ook niet meer terug te komen. Dat had ik wel verwacht dus als blijk van waardering had ik voor hem van Deepak Chopra het boekje (verschijnt alleen nog maar in pocketuitgave) : Quantumgenezing meegebracht. Terwijl hij het uitpakte zei hij: Nu eens kijken hoe je me inschat,....... een doktersromannetje? Ha, ha; lekker droog. Hij gaat het écht lezen want toen ik zei dat hij er ook wel iemand anders blij mee zou kunnen maken als hij zou denken : wat moet ik hier nu mee?, sprak hij zeer overtuigend: nee, nee, dat wil ik echt lezen!! en keek me oprecht aan. Hij belt over een jaar nog een keer op om te horen hoe het met me gaat.

 

De nazorg zal in Arnhem geschieden, over een maand of drie denk ik een volgende poli-afspraak.

Wanneer de chemo-behandeling start weet ik nog niet, maar het kan niet lang meer duren, want ik zou een oproep krijgen in de tweede helft van januari.

Maandag bel ik even, niet eerder, want mijn moeder viert zaterdag haar 90e verjaardag en daar wil graag zonder bijverschijnselen bij zijn.

 

Momenteel voel ik me prima; ik beschik alweer over aardig wat energie en heb nog maar een paar paracetamolletjes per dag nodig. Verder niet tillen en niet bukken, beetje voorzichtig zijn en kalm aan doen, lekker met Corky lopen enz.

 

Wat mij heel erg goed gedaan heeft is een schildersessie bij Evert in zijn atelier ter voorbereiding op mijn volgende traject (toen ik tegen dokter Rutten vertelde dat ik opzag tegen de komende chemo-kuur, zei hij: "nou heb je zo goed je best gedaan en nou is het net of je wordt gestraft", maar gelukkig weet ik beter). Mijn lichaam was er ook al erg mee bezig: wederom gevoelige handpalmen en voetzolen en opnieuw haaruitval en dat terwijl ik nog geen chemopil naar binnen heb. Dus onbewust deed het zijn werk al, terwijl ik er bewust voor koos om me er nog niet mee bezig te houden en in het hier en nu te zijn.

Maar de "dreiging" was toch wel voelbaar en mijn normale opgewektheid was er niet constant. Dat ik me helemaal aan het einde van de reis dan wel weer beter zou voelen was ik even uit het oog verloren.

Daarom was het ook zo ontzettend fijn dat ik dinsdagavond bij Evert kon schilderen. Hij had zelf al een hele voorbereiding gedaan en dat was goed merkbaar, want het stroomde geweldig, met als resultaat een heel groot doek met daarop mezelf afgebeeld in mijn nieuwe leven.

Evert stelde me, nadat hij speciaal voor mijn situatie uitgezochte muziek had laten klinken, voor om mezelf te schilderen in mijn toestand ná de chemo-kuur, waar ik helemaal genezen en in optima forma zou zijn.

Er gebeurde heel veel van binnen, ik wist me gezien en gesteund en het voelde ook steeds schoner en lichter. Aan het eind van de avond was het doek klaar en ik voelde me werkelijk als herboren en ook in het volste vertrouwen dat ik dit stuk ook aan zal kunnen. Wat ben ik blij met deze manier van aan mezelf werken, wat een kostbaar geschenk is het dat Evert mij op zo'n afgestemde, liefdevolle wijze daarin kan begeleiden. (zijn overheerlijke maaltijden, die hij hier thuis, tijdens mijn herstelperiode toen ik nog niets kon, voor mij bereidde waren eveneens niet te versmaden).

Ik raad het jullie aan: als je ergens mee zit of ergens niet uit kunt komen: ga naar Evert, en je hoeft daarvoor écht niet te kunnen schilderen!

Mijn doek staat nu in de kamer zodat ik me daarop kan blijven richten voor de toekomst.

 

Tegen verschillende mensen heb ik gezegd dat ik wel zou (terug)bellen om een afspraak te maken voor een bezoekje, maar mijn narcosehoofd heeft vergeten tegen wie ik dat allemaal gezegd heb, dus mail even naar me als je me wilt bezoeken: i.beerents@planet.nl en het hoeft nu niet meer via Marjolijn.  Dat geldt natuurlijk ook voor mensen die dat nog niet ter sprake gebracht hebben en ook wel willen komen.

 

Zo, nu ga ik dit naar Marjolijn mailen zodat zij dit verslagje weer op het weblog kan zetten. Fijn dat ze dat iedere keer graag voor me doet.

 

Heel veel liefs voor allemaal:

Ina.

 



21:39, 7/1/2012 .. 3 comments .. Link

Hallo lieve mensen,

 

Het nieuwe jaar is alweer bijna een week oud. Ik had me op 1 januari via het weblog willen melden, maar mijn lijf sprak een andere taal (waar ik natuurlijk naar luister ja, ja, dus eerst nog even pauze)

 

Ik hoop dat 2012 voor ieder van jullie een heel mooi jaar wordt!

 

Er wordt veel beweerd over wat dit jaar allemaal voor de mensheid in petto heeft, veel in relatie tot het einde van de Maja-kalender, dat het einde van een belangrijk tijdperk en het begin van een nieuwe cyclus aankondigt. (Bij de vele angst-scenario's die er soms in artikelen hierover opdoemen kan ik mij niets voorstellen en dus blijf ik dan ook wat dit betreft liever in het hier en nu.)

Dat het om het loslaten van het ego en bezit gaat en om meer aandacht, respect en liefde voor elkaar, ja dat weten we al een hele tijd en velen richten zich daar gelukkig al heel bewust op.

Uit je hoofd naar je hart!!!

 

Wat ik nog niet eerder vernomen had, en ik vind dat wel interessant, is: dat op 21-12-12, de datum van de zonnewende, de zon en de aarde op één lijn staan met het middelpunt van het melkwegstelsel en dat dit eens in de 26.000 jaar plaatsvindt. Dus van kosmische invloeden zullen we ook wel wat meer dan anders gaan merken. Spannend hè?!

 

En verder? Als ik voor mezelf spreek, dan gaat het nog steeds over schonen en transformeren, naar steeds diepere lagen van bewustzijn afreizen, lessen leren, aandacht hebben voor anderen, licht verspreiden, vertrouwen hebben, zonder oordelen zijn, mijn essentie volgen en dat betekent Liefde zijn.

Door de fase waarin ik mij nu bevind komt het allemaal uitgebreid aan de orde.

Doordat mijn laatste operatiewond nog niet meteen "schoon" was; er kwam nog allemaal rommel uit, werd ik gestimuleerd om te blijven kijken naar wat ik op mentaal en emotioneel gebied nog te schonen had. De wond is nu "schoon" en bijna dicht. Ik voel ook echt dat er innerlijk weer veel gebeurd is. Oude emotionele (nog niet eerder als zodanig ervaren,) wonden werden geheeld.

 

Het schilderen staat al even een tijdje stil, maar het kriebelt wel al de hele tijd. (Dinsdag ga ik een schildersessie bij Evert doen om weer op gang te komen; dat inspireert weer tot verdere lessen/ontwikkelingen.)

Fysiek kan het, maar er is nu iets wat me tegenhoudt. Ik voel dat ik naar een nieuwe laag mag en ik zie het eveneens als een soort voorbereiding voor wat me straks te wachten staat als ik de chemo-kuur inga.

Mijn lichaam bereidt me trouwens daarop ook al voor, want mijn haar begint weer wat uit te vallen, mijn handpalmen en voetzolen trekken weer aan de bel. Toch kan ik er nog steeds, op een enkel moment na, rustig onder blijven. Ik weet dat ik geleid word en er is zoveel liefde om mij heen.

Mijn lichaam doet het overigens fantastisch.

 

Toen Evert hier laatst was dachten we even terug aan de laatste schilderzondag, die we met een groep hadden betreffende het thema "Vergeving".

Dat was een prachtige gebeurtenis. We willen dat zeker nog eens aanbieden in dit nieuwe jaar en niet alleen dat. 

Voorzichtig gloort er in de verte weer een nieuw thema over pure vormen. Een week nadat dit thema tersprake was gekomen tussen ons werd ik er al op uitgedaagd.

 

Woensdag begeleidt Lennart mij naar Eindhoven. Dan heb ik een gesprek met dokter Rutten en als het goed is zal hij wel aan de chemo-arts in Arnhem laten weten dat de route vervolgd kan worden.

Over enige tijd laat ik daarover wel weer het een en ander weten, waarschijnlijk wat korter, want dit bericht is wel heel uitgebreid hè!

 

Heel veel liefs en tot later:

Ina.



10:53, 25/12/2011 .. 2 comments .. Link

Hallo lieve mensen,

 

Ja, ja voor de kerst weer thuis!!! En blij dat ik er ben!

 

Ik heb het weer goed gehad in Eindhoven, allemaal lieve, zorgzame mensen die me hielpen om ook deze etappe te nemen.

De operatie is goed verlopen en nu is het herstel aan de orde; nou het is echt werk in uitvoering en de mouwen maar even opstropen!

Mijn darmen doen hun best, maar moeten zich nog wel zien te herinneren hoe het ook allemaal weer moet.

De operatiewond is druk in de weer, veroorzaakt veel pijn en de huisarts, die er vanmiddag was, veronderstelt dat het nog wel een paar weken kan duren eer de wond weer dicht is. Veel spoelen. ( en visualiseren, mediteren, remedies, nou ja we kennen dat wel).

Veel kan ik dus nog niet hebben.

Corky komt eind volgende week weer thuis, als alles goed gaat.

Het volgende reisverslag zal wat langer zijn, maar voor nu rond ik af met iedereen die er weer voor mij was vanuit het diepst van mijn hart te bedanken en jullie allemaal hele fijne feestdagen en een mooie jaarwisseling te wensen!!!

Heel veel liefs:

Ina

22:11, 13/12/2011 .. 4 comments .. Link

Hallo lieve mensen,

 

Nou zeg, daar ben ik alwéér.

Vanmorgen belde men van het Catharina Ziekenhuis met de boodschap dat ik donderdagochtend om 9.30 uur aanwezig mag zijn om later op de ochtend meteen geopereerd te worden. Dat is lekker vlug hè?! (Het overviel me ook eigenlijk een beetje; de vorige keer had ik ruimschoots de tijd om me op de opgegeven datum voor te bereiden. Nu was het zoiets als pats...boem! Maar nu ben ik er wel weer klaar voor).

 

Deze keer kom ik dan op de 8e verdieping West te liggen, hopelijk voor een dag of vier. Dat ligt eraan of alles naar wens verloopt.

Dan zou ik dus al vóór de kerst weer thuis zijn.

 

Dit is het dus voorlopig even, als er meer te vertellen valt bezorgen Marjolijn of Esther jullie het volgende reisverslag.

 

Veel liefs en tot later:

Ina.



18:41, 11/12/2011 .. 4 comments .. Link

Lieve mensen,

 

Heel bewust heb ik ervoor gekozen om niet eerder het een en ander met jullie te delen, daarom duurde het een hele tijd voordat jullie nu iets van me lezen.

Ik moest een stukje alleen doen en heel dicht bij mezelf blijven om een juiste beslissing voor mezelf te kunnen nemen en daarbij in liefde te kunnen blijven.

Ik heb mijn keuze gemaakt en kenbaar gemaakt en wacht nu af.

 

Misschien is het bij velen van jullie net zo: zo binnen, zo buiten. In de buitenwereld speelt zich op landelijk en mondiaal niveau veel af, het is daar alles behalve rustig.

In de binnen wereld ziet het er al net zo uit; althans bij mij, ook al is mijn dagelijkse wereldje nu een stuk kleiner dan het geweest is.

 

Woensdag 23 november ben ik samen met Esther naar Arnhem geweest voor een gesprek met een chirurg in het Rijnstate Ziekenhuis.

Ik ging ervan uit dat ik dan wellicht meteen een datum voor het terugleggen van mijn stoma zou krijgen, immers dokter Rutten uit Eindhoven zou voor mij geregeld hebben dat ik daar voor de kerst geopereerd zou worden. Maar het liep anders.

" Hoe gaat het met uw stoma? Is er nog sprake van lekkage?"

"Nee" antwoordde ik, "maar ik heb er nog wel veel last van."

"Ja, natuurlijk is dat vervelend, maar ik zie zo geen noodzaak om het stoma op korte termijn terug te leggen. Ik wil zo vlug mogelijk met een chemo-kuur van 8 maanden beginnen. Daar starten we hier altijd 6 à 8 weken na de operatie mee."

"Oh maar ik heb met dokter Rutten iets anders afgesproken: het stoma zou vóór de kerst opgeheven worden en pas daarna zou er chemo ingezet gaan worden."

"Ja daar ben ik niet voor, er waren 4 lymfekanalen aangetast en we doen het hier altijd zo."

"Dat voelt niet goed voor me. En 8 maanden is wel héél erg lang. In Eindhoven werd 6 maanden aangeraden en dat vond ik ook al heel lang, want de vorige keer was 5 weken wel meer dan genoeg voor me."

"Er is onderzoek gedaan en we hebben met deze manier goede ervaringen. Zo doen we het hier altijd."

"En als ik nou eigenwijs zou zijn? En ik zou daar niet voor kiezen?

Wat zou er op tegen zijn om toch eerst het stoma te verwijderen?"

"Nou dan kan het zijn dat er lekkage optreedt bij de darmen waar iets weggehaald is, omdat de wond nog niet genezen is. Ik vind het nl. nog te vroeg.

Als er lekkage komt, dan moet er weer een nieuw stoma aangelegd worden en dan verlies je weer een paar weken en dus kan het zijn dat we dan te laat zijn met de chemo en dan hoeven we daar niet meer aan te beginnen en wordt het palliatieve zorg."

 

 

Stilte.......  De vlammen sloegen me uit.

 

Dat zag hij en ontdekte zelf : " Ik geloof dat ik te snel voor u ga."

"Ja, dat gaat inderdaad te snel."

Hij vertelde, maar dan langzamer, nog een keer hetzelfde, alleen de palliatieve zorg bleef achterwege en voegde hij er verder aan toe dat er onderzoek naar gedaan was en dat starten met chemo 6 à 8 weken na de operatie het beste was.

"Dus men gaat hier erg van protocollen uit?"

"Nee dat niet, maar hiermee boeken we de beste resultaten."

"Dit voelt echt niet goed voor me en ik kan er zelf ook iets aan doen zoals al eerder gebeurd is en bovendien krijg ik heel veel hulp van anderen."

Dat probeerde ik nog wat duidelijker te maken, maar hij hoorde me niet. Bij een tweede poging kwam het ook niet binnen.

"Als ik nou die eigenwijze Ina ben en ik kies er toch voor om eerst het stoma te laten verwijderen, hoe staat u daar dan in, kunt u daar dan helemaal met mij in meegaan?"

"Ja hoor, dat kan wel, maar ik wil dan toch eerst wel dat u dan van te voren bij de chemo-arts bent geweest zodat hij u ook de nodige informatie kan geven en alles nog eens uit kan leggen."

Duidelijk!!!

Dat klinkt als "nee".

Door deze arts wil ik niet geopereerd worden.

 

Ik liet hem weten dat ik zeker weer naar dokter Douma wilde, tenslotte ken ik die van de vorige chemo-kuur en daarmee waren we eigenlijk uitgepraat.

Einde bezoek.

 

Gelukkig had ik daarna een afspraak met een stoma-verpleegkundige. Zij vroeg hoe het met mij ging en ik vertelde dat ik me behoorlijk overdonderd voelde en even de kluts kwijt was. Ze luisterde heel rustig, zei dat ik altijd een second opinion aan kon vragen, zei dat ik goed naar mijn gevoel moest luisteren enz.

Dus dat hielp me weer even.

Toch was ik aardig uit mijn centrum en dat beviel me niets. Mijn lichaam reageerde héél heftig en dat heeft nog een dag en een nacht geduurd.

De bewoording "palliatieve zorg" bleven door mijn hoofd spoken en zorgden ervoor dat het me niet goed lukte om goed bij mezelf te voelen, kortom daar raakte ik onzeker van. Voelde ik het dan wel goed en als ik mijn  uitgestippelde koers aanhield zorgde ik dan wel echt goed voor mezelf?

Toen twee dagen later de rust weergekeerd was, wist ik weer duidelijk wat ik wilde: geopereerd worden door dokter Rutten.

Vrijdags heb ik Eindhoven gebeld en een telefonisch consult met dokter Rutten aangevraagd. Hij belde me 's woensdags terug.

Ik vertelde mijn ervaringen in Arnhem en ik vertelde hem waarom ik graag weer bij hem terug wilde komen; omdat ik niet op één lijn lig met iemand die alleen maar naar cijfers en protocollen kijkt en omdat hij ( Rutten) wél naar de mens kijkt.

En ja, ik kan weer terug naar Eindhoven, hij had geen bezwaar als ik maar eerst even met Bouma overlegde. Hij gaat dus opnieuw proberen om mij er tussen te plaatsen zodat de operatie toch nog voor de kerst kan plaatsvinden. Nu nog geen datum bekend.

 

Goede berichten:

er was op de laatste ct-scan iets in mijn borst geconstateerd, maar de tussendoor uitgevoerde mammografie wees uit, dat het niets te betekenen had.

 

Op 5 december heb ik een heel pittig darmonderzoek gehad en de uitslag was goed: er is geen lekkage bij het geopereerde gedeelte.

 

Op 7 december had ik een gesprek met dokter Douma. Hij was het helemaal niet eens met wat de Arnhemse chirurg mij had voorgehouden (en relativeerde het begrip " palliatieve zorg" zodat dat niet bij me bleef hangen). " Dit lijkt nergens op. Bangmakerij. Je hebt hem toch wel even het mes op de keel gezet hè?" vroeg hij. "Nou ik heb mijn woordje wel gedaan, maar naderhand heeft het wel een grote impact op me gehad. Ik voelde me aardig overdonderd" 

De duur van de chemo-kuur is ook niet acht maar zes maanden, ook dat legde hij uit: 8 cycli van 3 weken.

Toen ik vertelde dat ik de desbetreffende chirurg niet aan mijn lijf wilde hebben begreep hij dat volkomen.

Hij zei: "Als het mijzelf betrof, ging ik gewoon naar Eindhoven. Ik zou er gebleven zijn. Dokter Rutten kent jou en hij kent jouw buik en als hij zegt dat de darmwond genezen is, dan kun je daarop vertrouwen. De foto's wijzen het trouwens ook uit. Bel hem maar op en dan beginnen we in januari met de chemo."

Hè, hè, wat een opluchting. Ik had me erop voorbereid dat ik ook met hem eventueel in de slag zou moeten " omdat Arnhem nou eenmaal dat protocol volgde", maar niets van dat alles, kommotie om niets. En dokter Douma is een heerlijk mens; een mensen-mens, dat tref ik toch maar weer.

 

Maar ik begrijp het wel.

Toen ik 28 nov. na de operatie op de poli bij dokter Rutten was, had ik de keuze en daarbij was ik niet goed bij mijn gevoel gebleven:

Dokter Rutten stelde voor om de stoma-terug-plaatsing in Arnhem te doen, dan hoefde ik niet zo ver te reizen, dat zou makkelijker voor mij zijn.( niet zo ver reizen, dat bleef bij me hangen)

Mijn eerste reactie was nee, niet doen en dat verwoordde ik met: "Maar ik heb zo'n groot vertrouwen in u."

"Daar doen ze dat net zo goed als ik hoor." antwoordde hij. "En het kost je minder energie, maar u mag het zelf zeggen."

( niet zo ver en dan hoeven de meiden ook niet zo'n eind..... en oeps, daar ging ik om! ).

Had ik maar meer de tijd genomen om bij mijn gevoel te blijven!!! 

 

Alweer een lesje!

Bedankt Arnhemse chirurg; ik had het even nodig, maar je krijgt nog wel een brief van me dat het ook op een andere manier kan en dat het grote gevolgen heeft hoe je iets verwoordt en dat het wel degelijk uitmaakt als je de "patiënt" hoort en hem/haar het gevoel van vertrouwen geeft in plaats van angst aan te kweken. Voor deze brief wil ik nog even de tijd nemen.

Al met al ben ik er wel weer strijdvaardiger uitgekomen, ha, ha.

 

Wie weet lig ik dus met de kerst in het ziekenhuis, ( maar dat geeft niets, hoe eerder hoe beter) daarom wens ik jullie nu alvast hele mooie kerstdagen en heel veel Liefde en Licht, kracht, compassie, respect, trouw aan jezelf, genieten, geloof, vertrouwen en vrede in  2012 !!!

 

En als jullie nog tijd en zin hebben, willen jullie dan tijdens mijn volgende traject nog even energie sturen? Want ik heb het echt gevoeld hoor al jullie liefde en aandacht!!! Bedankt!

 

Nou, wat een lang verhaal hè; heb ik de schade ingehaald of niet?!

Tot het volgende reisverslag dan maar weer.

Heel veel liefs en een dikke knuffel:

Ina.

 



{ Last Page } { Page 1 of 3 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Untitled
Untitled
Untitled
Untitled
Untitled

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer