Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Indiana Pouch

Lekkage...

10:19, 4/6/2012 .. 0 comments .. Link

Hoe goed je ook voor jezelf weet, dat ook een continent urine stoma, uiteindelijk altijd een stoma zal blijven. Dus ook de ongemakken kan hebben die bij een normaal stoma aanwezig zijn, weet je dat altijd heel goed mondeling te verworden.

Maar het irriteert en maakt je onzeker als blijkt dat je continente stoma, toch niet altijd even continent blijkt te zijn. Soms lek je wat druppeltjes, maar soms lijk je ook wel een complete tsunami uit je navel te krijgen.
En je wilt het kunnen begrijpen/ snappen/ linken kunnen leggen waar het door komt, maar het vervelende is, is dat dat dus veelal niet te plaatsen is.
Het gebeurd en daarna moet je weer verder. Het is en blijft een stoma en niet het orginele orgaan wat er voor bedacht was, dus die zal ook niet altijd het werk gaan doen wat van hem verwacht word dat hij gaat doen.
Gewoon om soms even te laten weten dat hij toch maar bijzonder werk doet hoor, in de functie waarin hij nu zit, zonder opleiding rigoreus omgeschoold. Of dat is het misschien, dat stukje scholing heeft ontbroken, dus nu moet hij het met vallen en opstaan leren, als een klein visje zwemmend in de grote oceaan wat er nu precies van hem verwacht word.

En weet je, ik geloof wel en weet wel dat het goed gaat komen, zo goed als mogelijk is met een orgaan die een andere functie bekleed dan dat hij eigenlijk voor bedacht was, maar toch heb ik er af en toe de balen van.
De balen dat je lekt, lekt uit je navel, zelfs zo erg dat je nat bent... Incontinent op je buik, een trucje die maar weinig mensen je na kunnen doen... tsjha of je daar nu ook echt trots op moet zijn. Trots niet, maar soms is zwarte humor wel de beste humor om alles voor jezelf in perspectief te kunnen zien. Want weet je, uiteindelijk komt het wel goed, echt wel, OOIT...



Altijd positief, wie kan dat...??

10:02, 4/6/2012 .. 0 comments .. Link

Bha soms heb je van die momenten dat je overal de balen van hebt...

Je wilt niet altijd en continue geconfronteerd worden met je 'zwakheden'  en hoe positief je ook altijd overal probeert in te staan, soms raak je dat stukje kunnen even kwijt.
Vergeet je hoe je vrolijk en blij moet doen, en doen alsof alles goed gaat. Nou ja, niet dat het slecht gaat, maar beter zou het ook wel kunnen...
Soms heb je geen zin om je positieve verhaal weer op te hangen, want ook al mag je inderdaad niet echt klagen met hoe het gaat, beter zou het kunnen gaan....

Of is het alleen het gene wat je jezelf oplegt. Vind jij dat je altijd positief moet zijn. Word dat van je verwacht of is dat de verwachting die je van jezelf hebt, omdat het misschien altijd nog wel wat beter zou kunnen gaan...
Moet je altijd alleen maar de positieve dingen benadrukken, alsof er helemaal niks negatiefs aan alles te bespuren is, of nou ja, het is er wel, maar echt hoor, echt geloof me, het is allemaal wel te overzien. Terwijl het, diep van binnen, je weet dat het best beter zou kunnen gaan...

Want ben je sterk als je zwak durft te zijn, of gaan mensen je dan op den duur zien als een zeur, als iemand die altijd wel iets negatiefs weet te benadrukken... En is dat ook zo, of is dat omdat men over het algemeen gewoon niet wilt horen hoe het echt met je gaat. Omdat het bij iedereen vaak wel, beter zou kunnen gaan...

Misschien wil je het voor jezelf niet weten, dat zou natuurlijk ook nog kunnen.
Niet weten dat het inderdaad niet allemaal alleen maar positief is, dat je niet 'van al het gezeur verlost bent', maar dat daar gewoon weer nieuw gezeur voor terug komt.
En nee, inderdaad, vergeleken met hoe het hiervoor was, heb je ook niet heel veel te klagen, want uiteindelijk heb je weer een helenboel vrijheid terug en heb je ook zeker wel winst gemaakt. Veel winst.
Maar toch, het zou nog beter kunnen gaan

Maar toch is er soms zo'n niet te plaatsen gevoel, een gevoel van onrust en verdriet, omdat je voor jezelf hebt opgelegd dat je alles altijd positief moet zien. Maar hoe kan je altijd alles positief willen en moeten zien.
Waarom zou je positief moet zijn omdat je op je 24e je blaas bent kwijt geraakt. Waarom konden de behandelingen niet gewoon aanslaan, en waarom kon je je voor jezelf niet ermee leren leven hoe het was. Waarom zou het altijd beter moeten kunnen gaan.

En toch is het zo, dat het echt niet slecht gaat. Vergeleken met hoe het er ook soms bij anderen aan toe gaat, zou het bij hen zoveel beter kunnen gaan dat je echt niet te klagen hebt, over de dingen die voor jouw gevoel beter zouden kunnen gaan.

Dus heb soms maar de balen, scheld en huil maar, maar vecht, vecht door, altijd, omdat er nog zoveel te winnen valt. Slechter kan het ook nog, zoveel slechter, denk daar dan maar aan, nadat je je frustratie van het moment weer kwijt bent geraakt.
Loop niet daar aan voorbij, ook die gevoelens hebben is normaal, heel normaal, dus laat het er zijn....



Bedankt tekst voor mijn prof...

12:15, 11/5/2012 .. 0 comments .. Link

''Soms is er zoveel wat we voelen, zoveel wat we zouden willen zeggen, maar zijn er de woorden niet die de hele lading zouden dekken''


Ik heb, dankzij u, weer de mogelijkheid gekregen om te leven! Leven zoals ik dat wil, weer zelf de regie te kunnen hebben, zelf kunnen bepalen wat te doen en niet meer mijn blaas die dat meestal niet eens was met wat ik wilde, en vaak weer roet in het eten wist te gooien.


Ik geniet momenteel van alle (kleine) dingen, die (veelal) voor mij lang niet meer normaal waren. Ik geniet van de vrijheid die ik nu heb, en ook al weet ik dat de kans er is dat dat niet voor altijd zo gaat blijven, heb ik nu al zoveel gewonnen met wat ik afgelopen jaren niet meer had, dat dit voor mij de beste beslissing in afgelopen jaren is geweest.

BEDANKT!

Uit de grond van mijn hart!



'Complicaties'

11:22, 11/5/2012 .. 0 comments .. Link

Ik heb het geluk aan mijn kant gehad dat ik goed door de OK en herstel periode daarna heen ben gekomen.
Natuurlijk zijn er wel wat dingetjes geweest (koorts, pijn ed) maar dit alles gelukkig van voorbij gaan de aard!Al met al, mag en heb ik dus vrij weinig tot niks te klagen.

Op het moment dat je nog in het ziekenhuis ligt, zijn die dingen vervelend, maar is het ook wel prettig om te weten dat er altijd wel iemand in de buurt is op het moment dat je iets niet vertrouwd! Je drukt op de bel (of zoekt iemand op..) en kan je klachten overleggen.
Erg fijn, maakte het ook wel erg dubbel om na 3.5 week weer naar huis te mogen!

Aan de ene kant is dat HEERLIJK, aan de andere kant ook wel dubbel omdat je een stukje 'vertouwelijkheid'  los moet laten en ook een bepaalde band die je met sommige vpk opbouwd waarvan je weet dat je ze niet meer zult zien, weg valt.
Toch is het fijn om het 'echte'  leven weer in te gaan en steeds beter te leren omgaan met wat je nu hebt en bent.

Tot nu toe heb ik, sinds mijn thuis zijn, 2x contact moeten opnemen met het ziekenhuis, gelukkig geen levensbedreigende dingen, maar wel dat je net wat onzekerder bent, dan wanneer je gewoon in het ziekenhuis zou liggen...

De eerste keer was na ong 1.5 week nadat ik rhuis was gekomen... Ik had al sinds een paar dagen steeds wat verhoging, met name 's avonds. Regelmatig zo rond de 38.0 maar geen verdere klachten bij, dus gewoon aangekeken.
Totdat het op een avond 39.3 was, dat was te hoog en ik was er ook niet echt lekker van, dus ja wat nu...
Natuurlijk gebeuren dat soort dingen als het avond is, zodat je moet gaan bedenken wie of wat je nu gaat bellen... Het ziekenhuis waar ik loop is niet echt in de regio van waar ik woon, op internet kon ik ook niet direct een telefoon nummer van de SEH vinden van mn ziekenhuis (was me gezegd bij problemen contact op te nemen met het ziekenhuis) dus uiteindelijk maar de HAP gebeld in mijn eigen regio...
Deze reageerden echt geweldig, mijn verhaal werd aangehoord en zonder verder vragen of ik in staat geweest zou zijn om naar hen toe te komen,werd er al direct een huisarts naar mij toegestuurd. Echt super geregeld!
Na controle van vitale functie's en stripje in de urine bleken er idd bacterien in te zitten (geen idee of dat eigenlijk niet  standaard is bij een darmblaas maar goed...) Omdat ik verder niet heel ziek was hebben ze overlegd gepleegd met mijn ziekenhuis en ben ik gelukkig met orale AB kunnen beginnen...
Uiteindelijk in totaal 2.5 week AB geslikt en hierna geen koorts meer gehad. JOEHOE!!!

De tweede keer dat ik contact had was omdat ik een 'fliebertje'  uit mn navel had hangen... Voor mezelf had ik al bedacht dat een flieber niet erg was, zolang ik maar geen andere klachten zou gaan krijgen en als hij zwart zou worden zou ik ook wel even contact opnemen. Zo niet dan zou ik gewoon de poli afspraak afwachten waar ik ook binnenkort weer naar toe moest...
Echter 1.5 week voordat ik op de poli moest verschijnen werd fliebertje zwart, en zoals gezegd... ik houd niet van zwarte fliebertjes uit mn lichaam.
Dus gebeld met de poli, de arts die ik aan de telefoon kreeg verwachte niet dat het veel kwaad kon maar zelf vond ik het toch wel fijn als er even naar gekeken werd (tsjha, misschien dacht hij vanuit mijn uitleg wel dat het iets anders was en kon het dadelijk wel kwaad omdat hij me niet goed bergepen had...) Dus hup, op naar de SEH... Daar werd ik al verwacht, dus nog even wachten op de dokter en toen werd er naar fliebertje gekeken... Echter was flieber weer van gedachten veranderd en inmiddels niet zwart meer (dat voelde wel een beetje lullig) maar goed, had een lieve dokter en die zei dat het zeker wel zwart geweest had kunnen zijn en dat het ook weer zwart zou kunnen gaan worden, mocht dat zo zijn dan zou het ook kunnen dat fliebertje er dan ineens vanaf zou vallen... Nog even wat nagklets met de dokter en toen weer op huis aan (hij vond het zo vervelend voor mij dat ik nu dat stuk moest rijden, dus nog even over gehad of het verstandig zou zijn om misschien wel naar een ziekenhuis dichterbij huis te gaan, maar dat wilde mn prof de vorige keer nog niet en ach, ik voel me wel op mijn gemak in dat ziekenhuis en hopelijk komt het niet vaak meer voor dat ik daar buiten mijn poli afspraken om naar toe moet...)
     's Avonds besloot flieber weer zwart te worden, een paar dagen later is hij er inderdaad vanaf gevallen en heb ik weer een mooie navel :)



Wat een weekend...

16:59, 5/5/2012 .. 0 comments .. Link

Na best een redelijke eerste nacht gehad te hebben, weinig geslapen, nog teveel onder de indruk van alle slangen, piepjes ed en de regelmatige controle door de nachtdienst brak de dag weer aan.
Gezien ik zo slap als een vaatdoek was en ik gewoon de kracht niet had, moest ik op bed gewassen worden... WAARDELOOS

Ten eerste ben ik daar veel te preuts voor, en ja, idd daar moet je je over heen zetten (heb ik dus uiteindelijk ook maar gedaan) maar toch is het prettiger als je dan een wat ouder iemand naast je bed hebt staan en niet iemand van je eigen leeftijd of zo mogelijk nog jonger...
Nee, in dat geval dan kan ik mezelf best aardig wel een beetje poedelen, en dat ging ook wel de eerste dag.
Want toen was dat preutse gevoel toch nog wel aanwezig.

Verloop van de dagen hierna is allemaal een beetje langs en door elkaar heen gegaan.
Het weekend begon ik pijn te krijgen, eerst wat zeurend, niet fijn maar wel te houden.
Maar aangezien me op het hart was gedrukt te bellen bij pijn, dat uiteindelijk toch maar gedaan...
Hier werd meteen actie op ondernomen en ik werd naar de recovery gebracht (de eerste van de vele keren die nog volgden...)waar gekeken werd of mijn epiduraal nog zijn werk deed, dit was niet het geval, waarop mijn epiduraal opgespoten werd.

Nadat dat was gebeurd en controles goed bleven weer naar de afdeling gebracht, echter na een paar uur begon het weer uit te werken, dus hup, alle spullen weer aan het bed verzamelen en ik ging weer met bed naar benden.
Wederom was de epi blok niet goed gaan zitten, dus werd nogmaals opgespoten
Weer even aankijken hoe het ging en hierna weer vol goede moed naar boven.

Helaas... Ik was nog amper boven of WEER begon ik pijn te krijgen...
Weer naar benden, en daar waren we het er toen toch wel overeens dat de epi zijn werk niet deed en vast en zeker ook niet meer zou gaan doen!
Hierop dus epi gestopt en gestart met morfine pomp

Jammer dat morfine de bijwerking heeft dat je er misselijk van kan worden, niet gewoon misselijk, maar HEEL misselijk.
Ook jammer dat reactie hierop braak neigingen zijn, en DAT was dus niet fijn na die grote buik OK
Door de braak neigingen werd de pijn nog erger en na nog een paar keer (voor mijn gevoel, hoe het in het 'echtie'  is gegaan, weet ik niet precies meer) naar de recovery heen en weer te zijn gereden, kwam de anesthesist op de afdeling kijken hoe het met me ging.

Daarop kan ik me nog 1 ding herinneren... Het ging niet goed!
Man ik had zoveel pijn, wist niet meer hoe en waar ik het zoeken moest, ik lag stilletjes mijn pijn met een vertrokken gezicht weg te puffen.
Gelukkig kwam hier ook weer actie op en werd ik wederom weer naar beneden gebracht...
Na inmiddels zoveel morfine preparaten en opiaten gehad te hebben, ik denk dat de gemiddelde junk op centraal jaloers op me geweest zal zijn, vertrouwde men mijn pijn toch niet helemaal meer en werd er 's nachts een spoed ct scan uitgevoerd om er zeker van te zijn dat er niks anders aan de hand was.
Gelukkig was dit niet het geval, en was dit dus 'gewone' pijn...

Hierop was ik zo bekaf, dat ik uiteindelijk wel in slaap gedut ben...

Volgende ochtend voelde ik me redelijk (voor zover mogelijk) pijn was te dragen en ik had nu een lieve zuster Mariska naast mn bed staan. De vorige dag had ik aangegeven dat ik graag mijn haren gewassen wilde hebben (tsjha, je moet je ergens druk om maken als je in dat ziekenhuis bed ligt...) Ik had gezegd dat een vriendin me daar best mee wilde helpen, maar dat vond ze onzin, sowieso zei ze dat het die dag niet zou lukken omdat ik daar dan wel weer te pijnlijk voor was... Dus we spraken af dat we het de zondag zouden gaan proberen...
En JIPPIE, vraag niet hoe... Maar we hadden het gedaan!
Met al mijn slangetjes en dizzy kop ben ik mijn bed uitgekomen en zijn mijn haren gewassen
HEERLIJK!
ik voelde me meteen zo'n ander mens!

Helaas bleef de misselijkheid wel aan houden, en hoewel ze hun best deden om die weg te krijgen, was dat erg moeilijk voor elkaar te krijgen... Primperan, Kytril uiteindelijk nog Dexamethason gehad, allemaal met in eerste instantie weinig tot geen resultaat. De dexa werkte nog het beste...
Dus was het de keuze tussen de morfine pomp te gebruiken en zo in een vicieuse cirkel te blijven draaiien of kijken of ik de pijn met pcm en diclo onder controle kon krijgen...

Dus met af en toe wel hard op mijn tanden bijtend, kon de morfine pomp de maandag ochtend verwijderd worden, en was ik volledig afhankelijk van de pcm en diclo...

Weekend was overleefd, en in ieder geval de eerste slangetjes al minder...
Dag epi
Dag zuurstof

En oja, dag maaghevel, want we hadden bedacht dat ik daar misschien ook wel misselijk van geweest kon zijn, en gezien hij toch niks afliep kon die er ook wel uit!
Zo voor het eerste weekend was ik daar dan weer niet ontevreden over.



De dagen lopen door elkaar...

15:30, 5/5/2012 .. 0 comments .. Link

Helaas weet ik niet meer wanneer precies wat is gebeurd, welke lijnen wanneer verwijderd zijn en wanneer ik voor welk onderzoek ben geweest...
Maar goed, een opsomming van de dingen die ik mij nog weet te herinneren...

- Omdat het eten niet goed ging (ik had continu het gevoel alsof ik net gegeten had, maar moest dan dus nog gaan beginnen met eten) hing het er een paar dagen om of ik een diepe lijn zou krijgen of niet om over gevoed te worden.
Nou heb ik veel lijnen gehad, maar dit vond ik er toch wel eentje die ik koste wat koste niet wilde hebben...
Nog nooit zolang over eten gedaan (heb een dag gehad dat ik 3 kwartier met een bouillon bezig ben geweest...) Maar ik wou voorkomen dat ik een diepe lijn zou krijgen en dat is me (zei het met veel moeite...) gelukt! Wel een paar dagen aan de nutridrink gezeten (gatsie, wat een vieze meuk is dat!!) Maar dat deed meer kwaad dan goed, dus uiteindelijk op het nippertje, maar geen diepe lijn gekregen!
Wel 1 zak perifere tpv gekregen, maar mijn infuus sneuvelde en ik was nogal moeilijk te prikken, dus dat is bij 1 zak gebleven (zouden er 2 worden in totaal)

- Ik schijn nogal moeilijke aders te hebben, ik ben in die 3.5 week 16 (!!) x geprikt waar ik uiteindelijk 4 infuussen aan over gehouden heb.
Zelfs eentje van de aneasthesie lukte het niet en had er ook weer een ander bijgehaald...
Een discutabele eer dus... Zoveel prikkers aan je bed!

- Nadat 1 van mijn splints eruit gehaald werd, merkte ik 's avonds dat ik me niet echt tof voelde... Ik had de gezellige zuster Tanja aan bed, dus na een voorzichtige vraag van mijn kant (ik wilde de lol niet bederven) of ze mijn temp eens op kon meten, was het resultaat daar iets minder gezellig op.
Koorts, en wel een temp van 39.3, niet goed dus...
Bloedkweken werden afgenomen en voor de zekerheid werd er ook een echo nieren gemaakt, deze was gelukkig niet erg afwijkend, dus aankijken en verder geen actie

- In de loop van de weken moest er gekeken worden of mijn pouch zogenaamd 'waterdicht' was, als dat het geval is zou dat dus betekenen dat de OK goed geslaagd was op in ieder geval dat vlak...
Na verschillende UREN op de rontgen doorgebracht te hebben (er was wat mis communicatie... dus van het wachten bij het ene onderzoek, werd ik vervolgens in de volgende wachtkamer gedropt omdat het 'niet de moeite was om me in de tussentijd naar boven te brengen...' Was ik na 3 uur weer terug op de afdeling, letterlijk doodop, een Temp van wederom 39.3 (vast door de inspanning...) en een echo en cystogram rijker...
Gelukkig waren alle uitslagen goed, dus vooruit, hier zeuren we dan ook maar niet om

- Op de een of andere manier bleef ik last/ pijn houden, met diep inademen, jeetje ik kon wel door de grond zakken op die momenten... Nadat dit in eerste instantie niet helemaal duidelijk bij de artsen was over gekomen, schrokken ze toen duidelijk was wat ik nou eigenlijk vertelde. (okey beetje late reactie, maar ach, beter laat dan nooit...) Omdat dat kan duiden op een longembolie en dat bij zo'n grote OK best wel een reeel risico is, werd meteen weer alles uit de kast gehaald...
Dus hup, bloed werd geprikt, x-thorax en om toch 100% zeker te zijn (ik meen dat het lab niet helemaal goed was) werd ik ook nog even de ct-thorax ingereden...
Gelukkig hier wederom weer een goede uitslag op gekregen en was er dus niks aan de hand...
Maar ja, je weet maar nooit...



Gezond?

15:54, 29/4/2012 .. 0 comments .. Link

21-08-2010

Wat is de defenitie van gezond zijn en wie bepaald of je dat wel of niet bent.
Hoe vaak ik niet te horen krijg 'ach meissie, jij bent nog jong, geniet ervan, als je eenmaal oud bent takel je alleen maar verder af...'
Wie heeft dat persoon ingefluisterd dat ik inderdaad gezond ben, waarom meent men voor jonge mensen te kunnen bepalen dat ze nog maar moeten genieten, want ze mankeren toch niks, ik wou zo graag dat ik deze mensen volmondig gelijk kon geven,want JA ik ben nog jong, maar helaas NEE, ik kan niet direct zeggen dat ik ook echt gezond ben.
Je ziet aan mij niks, je zult mij niet snel horen klagen, maar toch heb ik de pech om een zeer vervelende aandoening te hebben, waarbij geen duidelijk behandeling bestaat en niks bewezen is dat het echt gaat helpen. En nee, ik ga er inderdaad gelukkig niet aan dood, maar wel beperkt het me in mijn doen en laten.

De ziekte waar ik over praat is Interstitiële cystitis, ook wel blaaspijnsyndroom genoemd.

Maar je valt toch niet iedereen aan op het moment dat ze denken dat je gezond bent, gelukkig weten mensen niet dat ik continu aandrang heb, dat ik op slechte dagen meer dan 25x per dag naar de wc ga, dat ik mezelf moet catheteriseren, dat spontaan de deur uitgaan er niet in zit, dat mijn leven met name in het teken staat van weten waar een toilet is, dat ik soms zoveel pijn in mn blaas kan hebben, dat als er een wc niet snel in de buurt is ik dan gewoon lichamelijk ziek ervan wordt. Dat ik al teveel behandelingen in het ziekenhuis heb gehad, en een van de weinige overige opties is om mn blaas eruit te laten halen, maar ook dan zijn er nog geen garanties

En dan kan ik me nog onder een mild geval beschouwen, nou ja dat wil ik mezelf in ieder geval voor houden zodat je jezelf soms een schop onder je kont kan geven om door te gaan.

Maar soms, heel soms is het zo moeilijk om op je 22e al het leven te moeten leiden waarvan je dacht dat dat pas zou gebeuren als je in het bejaardentehuis zit, dat je even met jezelf in de knoop komt, en je jezelf in de loop van de tijd weer kan opbeuren, want wie weet ooit, misschien ooit komen ze met een behandeling en daar leef ik naar toe!!
Tot die tijd, blijf ik vriendelijk glimlachen als mensen me jong en gezond noemen, want wat moet je anders....

 



16-02-2012

11:34, 29/4/2012 .. 0 comments .. Link

Een datum die ik niet snel zal vergeten...

Een goede vriendin van me is jarig en tevens de dag, dat ik het begin ga maken van mijn nieuwe leven.
's ochtends vroeg word ik om 7 uur voor opname verwacht. Gezien het een stukje rijden is en we rekening moeten houden met een stuk file ga ik met mijn ouders al vroeg op pad.
Uiteraard hierdoor vroeger dan nodig is arriveren we in het ziekenhuis.

Gelukkig vallen de grote zenuwen nog aardig mee. Ergens heb ik meer een stuk rust sinds ik weet dat ik geopereerd ga worden. Eindelijk een reeele kans om weer van mijn klachten af te komen, om weer te kunnen gaan leven zoals ik dat wil en niet zoals mijn blaas me dat inmiddels al jaren beperkt te doen.

Hoewel het ergens natuurlijk ook wel doodeng is allemaal... Ik ga nogal een OK tegemoet en weet ook dat het herstel best wat van me gaat vergen. Maar ik leef in het idee dat ik dit  'allemaal wel even doe'...

Na een tijdje rustig gewacht te hebben, voorgesteld te zijn aan de dagdienst en nog een arts gesproken te hebben omdat ik aan een bepaalde studie mee doe (merk ik niks van, maar zou tijdens OK meer veiligheid op moeten brengen... Dus JA ik doe mee, toen ze dat vroegen!)
Word ik om 9 uur naar de OK gereden, gek moment om afscheid van mn ouders te nemen, ik voel een brok in mijn keel maar weet deze weg te slikken. Ik voel en ik weet dat mijn ouders geen fijne uren tegemoet gaan, goed niet aan denken, heb nu genoeg aan mezelf...

Op de patienten ontvangts word ik in een hoekje neergezet en aangesloten aan de monitor, op de afdeling had ik nog een tabletje gehad waar ik rustig/ relaxt van zou worden. Werkt goed! Daar aangekomen laat ik alles rustig over me heen gaan, er word een infuus geprikt en daarna een epiduraal voor de pijnstilling die ik aankomende dagen nodig zal hebben. Ook krijg ik hier weer door het infuus nog meer rustgevende medicatie dus eigenlijk beleef ik alles al vrij relaxt.
Ik ben niet bang en heb het volle vertrouwen in de goede afloop!

Tsjhaaa...
En dan word je weer wakker...
Mijn prof is uiteindelijk bijna 8 uur met me bezig geweest, lang dus!
Aangekomen op de recovery ben ik suf, misselijk , heb het koud en een zeurende pijn, tevens heb ik alle mogelijke slangetjes die je je kan bedenken...
2 splints (draintjes van mn nieren naar de pouch)
1 pouch drain
1 navel drain
2 wond drains
1 infuus
1 epiduraal (pff dat ding heeft zo weinig gedaan, hel weekend ermee gehad, maar goed...)
1 maaghevel
en wisselend zuurstof in

Ik kan me niet alles meer even goed herinneren, ik weet dat de maaghevel niet helemaal deed waar hij voor bedoeld was (lees: lag er naast te braken) Ik had het koud maar begon koorts/ verhoging te kweken van de bear hugger (soort van warmte kachel) dus daar werd niet volledig wat aan gedaan.
Het was even spannend of ik goed genoeg zou zijn om weer terug naar de afdeling gebracht te worden, maar uiteindelijk om 21.45 kwam ik weer aan op zaal.

Gelukkig lag ik inmiddels op een 2 persoonkamer (ik werd binnen gehaald op een 4 persoons kamer) en had ik nu een jonge buurvrouw.
Ik voelde me naar omstandigheden best redelijk, alleen die misselijkheid bleef wat aanhouden...

Ach jha, de eerste nacht van nog best veel die zouden volgen ging beginnen...



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Lekkage...
Altijd positief, wie kan dat...??
Bedankt tekst voor mijn prof...
'Complicaties'
Wat een weekend...

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer