Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

In het leven van mij 

En nu??

09:12, 9/3/2013  ..  1 comments  ..  Link
Ik zit feitelijk met een onaangenaam verleden, waar ik nu in het heden last van heb. Ik betrek veel dingen negatief (tot mezelf) omdat dat de enigste manier is die ik ken. Het is voor mij de veiligste manier, maar niet 1 van de beste. Gister een soort van intake gehad mbt schema-therapie, hiervoor moest ik een hele enquete invullen. De 3 hoogste scores worden dan behandeld met items waar ik in het dagelijks leven de meeste problemen mee ondervond. Oa sociale isolatie: "het gevoel geisoleerd te zijn van de rest van de wereld. Dat je anders bent dan anderen en niet een onderdeel van de groep" Ik meende ook dat "verlating/instabiliteit" er bij stond, wat inhoudt: "Het idee dat je op andere mensen niet kunt vertrouwen/bouwen wanneer je ze nodig hebt. Volgens jou zijn anderen niet in staat om blijvende emotionele steun te geven en je te beschermen, omdat ze zelf emotioneel onstabiel en onvoorstelbaar zijn (bijv. last hebben van woede-aanvallen) of omdat ze uiteindelijk zullen sterven of je verlaten om iemand anders" Ook kwam "wantrouwen/misbruik" naar voren: "de verwachting dat andere mensen je pijn zullen doen, je vernederen, je manipuleren of je bedriegen. Het gevoel dat je meestal aan het kortste eind trekt." Dat is natuurlijk nog al heel wat, ik denk dat de therapie dan ook heel veel van mij gaat nemen. En dat in een periode die toch ook al redelijk slecht is. Maar als ik beter wil worden, dan zal ik geen andere keus hebben dan met mezelf aan de slag te gaan... trying to keep up the good spirit.

Mijn zwarte bijna ondoorzichtbare bril

19:57, 7/3/2013  ..  0 comments  ..  Link
Hoe komt het dat mijn bril zo zwart is en dat ik er bijna niets door heen zie? Ik ben al sinds heugenis geslagen en gekleineerd door (met name) mijn vader. Het was de schooldokter op de basisschool opgevallen dat ik blauwe plekken op mijn bovenarm had van het harde vast pakken. "Heeft je vader je hard beet gepakt?" Nou nee natuurlijk niet LUL, mijn moeder stond er bij, dus dan ga je niet zeggen dat je thuis geslagen wordt!! Les 1 voor een (huis) arts. Mijn opa en oma van moederskant was ook eea opgevallen en die vonden de situatie zo dreigend dat ze de kinderbescherming wilden bellen om ons uit huis te plaatsen. Dit hebben ze niet gedaan omdat ze ons (3 kinderen) dan uit elkaar zouden halen en dat wilden ze ons niet aan doen. En dus bleef de situatie zoals hij was. Naarmate ik ouder werd werd ook de controle en de touwtjes strakker. Ik mocht relatief laat pas de stad in: Harlingen. Ik was 16 kreeg een vriendje. Bleef zitten in de 2e klas van de MAVO. Hierdoor mocht ik mijn vriendje alleen maar weekends zien (en weekends was dan zaterdag en zondag) van 14:00u tot 17:00u en 's avonds van 19:00u tot 21:00u en zondag van 14:00 tot 17u en van 19:00 tot 20:30 want 21u moest ik al op bed liggen. Uit gaan was er dus niet bij. Als ik naar de kinderdisco wilde op vrijdag, dan mocht dat, maar dan moest ik een dagdeel in het weekend inleveren. Ook mocht ik geen t.v. kijken door de week. Alleen in het weekend, maar op het moment dat ik ging zitten werd er altijd wel weer een klusje gezocht zodat ik niet voor de tv kon gaan zitten. Lullig als je dan op school kwam en iedereen een bepaald programma had gezien, behalve jij en er dus niet over mee kon praten. Maar al doende leert men en ging ik t.v. luisteren... Ik hoorde altijd genoeg. Misschien heb ik in die tijd wel 2 dingen tegelijk leren doen, zoals nu een boek lezen en tv kijken tegelijk of op internet kijken en tv "kijken" tegelijk. Maar wie zal het zeggen, misschien ligt het em ook wel aan mijn ADD... Who knows?? Veel vrienden had ik dus niet, omdat ik zo weinig mocht. Daar kwam nog bij dat ik sociaal geremd was/werd. Ook dat werd er in geslagen. Soms gingen we naar een verjaardag en dan at je wel es een hapje of een drankje. Mijn ouders waarschuwden van te voren dat we niet teveel mochten eten. Deed ik dat toch dan kreeg ik vaak bij thuiskomst op mijn falie. We hadden nog zo gezegd.... en zit je gewoon te schransen! Wat de volgende verjaardag resulteerde in het stijf in je stoel zitten en beleefd ALLES afwijzen. Familie was het natuurlijk ook wel opgevallen, maar zei er niets van.... Dan kregen ze ruzie met mijn moeder en dat wilden ze dan ook weer niet. Ik acht hun mede-verantwoordelijk voor mijn toestand. 1 Van de redenen waarom ik niet zo graag meer op familie-feestjes kom. Als ik dan werd afgekafferd en ik probeerde uit te leggen waarom iets zo gegaan is of dat ik zoiets op die manier heb gedaan dan kreeg ik ook een slag. Ik hoefde maar een lip omhoog te krullen of ik kreeg een sneer of een grauw, dus ijzeren gezichtsmimiek werd toegepast. Goed sociaal werd ik er in ieder geval niet van.... Ik heb 2 jongere broertjes, de jongste mocht een heleboel, de middelste mocht iets minder. De jongste werd in veel dingen voor getrokken, dit werd ook door buitenstaanders beaamt. Het lijstje met gekregen cadeaus met Sinterklaas was dan ook 3 x langer dan de mijne (cadeaus kwamen dan alleen van mijn ouders). Hij mocht x aantal schepjes suiker in zijn yoghurt, ik maar 1. Eenzelfde geldt voor de jus over de aardappelen. En oh wee als ik er meer in/over deed.... uitslapen mocht ik niet, als mijn ouders eruit waren moest ik dat ook. Als het te lang duurde kwam mijn vader boven. Ik mocht niet op mijn eigen slaapkamer zitten omdat het er een puinhoop was. Ik mocht alleen even naar boven om bijvoorbeeld een boek te ruilen (die ik al 1000 x gelezen had). En als dat te lang duurde dan kwam mijn vader weer naar boven. Ik werd vaak uitgescholden, dat ik bijvoorbeeld een dikke kont had (toendertijd size zero) dat ik zo traag als dikke stront was, ik niks kon etc etc. Ik zal nooit weer vergeten dat ik voor een softbalwedstrijd mocht invallen (bijna mijn hele familie was er toen mee bezig) en even naar huis ging om om te kleden. Mijn moeder was nog op het veld, mijn vader zat thuis: Wat kom je doen? Ik kom me op kleden want ik mag invallen, zei ik trost. Je moet maar niet denken dat je een punt scoort. Laat me niet lachen. En gedaan was het met mijn trots en blijdschap. Helaas voor hem (en jammer dat hij er niet bij was) scoorde ik toch een punt en heb even goed gestampt op de thuisplaat. 1 Punt voor mij ASSHOLE, dacht ik bij mezelf. Nog even terug komen op het t.v. kijken, dat was dus bedoeld als straf.... maar duurde tot ver ver na het behaalde doel. Ik was inmiddels van de MAVO af en mocht nog steeds geen tv kijken. Tot mijn ouders jaren later zeiden van: Ja goh, het was omdat je bent blijven zitten in de 2e klas van de MAVO, maar daar ben je nu al lang en breed vanaf. Wat vind jij? Om heerlijk eerlijk te zeggen interesseerde het me helemaal geen hol meer en mochten ze de tv van mij in hun haar smeren. Een straf die jaaaaaaaaaaaaren lang duurde en als je AL weekends voor de buis zat werd je weg geroepen met een 1 of ander rot klusje. Wat me doet denken aan het feit dat mijn jongste broertje en Nintendo kreeg en ik daar nooit mee mocht spelen. Of wel mocht spelen, maar dat mijn vader mee zat te loeren of er ook iets fout ging.... dat ik al dacht bij mezelf: LAAT MAAR! Of domme grapjes van mijn vader waar iedereen om mocht lachen behalve ik. Wat zit jij nou dom te lachen?? Dus de x daarna lachte je dan al niet meer. Afgestompt word je in je emoties. Moeilijk is het voor mij om op sommige momenten normaal en spontaan (correct) te reageren. Aanpassen is 1 van de dingen die ik thuis geleerd heb, keeping it all to and for myself. Tot ik 17 was en zo de deur ben uit gelopen. Het was voor mij geestelijk erop.... of eronder. Ik heb voor het eerste gekozen. Alleen is het nu zo jammer, dat ik er nu soms alsnog aan onderdoor dreig te gaan. Er zullen ongetwijfeld straks nog meer dingen te boven schieten die ik misschien wel toevoeg aan het verhaal.

Deja Vu

16:57, 12/2/2013  ..  3 comments  ..  Link
Er komt helemaal niets naar boven op het moment dat het venster opent om hier iets te schrijven. Ik heb inmiddels diverse gesprekken met mijn man gehad, voor hem kan het toch ook niet al te makkelijk zijn. Ik ben wantrouwend, heb een slecht zelfbeeld, ik trek alles in het negatieve. Voorbeeld: Mijn man heeft een gezellige avond gehad in een chauffeurscafe. Op het moment dat hij belt en dat zegt, heb ik zoiets van: "Nou leuk, en ik zit hier gezellig in mijn uppie thuis, te kolere bende op te ruimen en opgeruimd houden. Rekeningen betalen en afspraken maken met incasso-bureaus omdat niet alles betaald kan worden." Ik betrek het negatief tot mezelf en kan dan niet echt blij zijn voor mijn man dat HIJ wel een leuke tijd heeft en ik niet. DAT is mijn bril, die is bijna zwart gekleurd en kan er bijna niets doorheen zien. In overleg met GGZ ga ik (hopelijk binnenkort) schema-therapie volgen, waardoor ik leer om dingen in een ander perspectief te zien. Wat naar alle waarschijnlijkheid erg moeilijk gaat worden, omdat mijn visie 37 jr lang "zo" is. Met een beetje hulp van iemand die helemaal niet achter het GGZ staat (hoe is het dan in vredesnaam mogelijk om mij een flinke back-up te geven??) moet ik het vast wel gaan redden. Ik grens waarschijnlijk aan een overspannenheid, ik slaap de laatste paar dagen erg slecht, eet slecht, ben zeker 1 kledingmaat af gevallen, kan slecht stil zitten ---> loop te ijsberen. Ik heb het idee dat een bezoekje aan de dokter niet echt gaat helpen. Die zal ongetwijfeld *rust* voorschotelen en dat krijg ik op deze manier thuis niet: Afgelopen dinsdag heeft mijn man een bedrijfs-ongeval gehad. Hierbij is hij het kootje van zijn ringvinger kwijt geraakt en zit er in de middelvinger een pen die er over 5wk uit mag. Feitelijk zitten we dus gigantisch op elkaars lip en ook dat is geen gezonde situatie. Voor mij levert het voornamelijk veel spanning op. Ook ben ik heel erg bang voor de puinhopen die dit ongeluk heeft voortgebracht: met name het finaciele plaatje, die ik weer alleen mag gaan opknappen als de ander weer naar het werk is. We waren er bijna vanaf..... And so it all begins again.

"Onze" lekker luie ochtend

09:43, 2/2/2013  ..  1 comments  ..  Link
Weekends begint onze ochtend wanneer mijn dochtertje wakker wordt, dat varieert van 6u tot half 8. Nu kan ze zich zelf aankleden en dan gaan we naar beneden. IK ben degene die dan haar brood smeert, misschien moet ik haar dat zelf maar eens laten doen. IK ben degene die de waterkoker aan zet en iedereen voor ziet van een bakje thee. Na het eten ben IK degene die verder de puinhopen kan gaan opruimen, in de meeste gevallen kan ik dan ook de lege kopjes van de tafel verwijderen, zoiets als serveerster zeg maar, maar dan zonder fooi en loon... Laat staan een bedankje, want dat kan er alleen bij een echte serveerster vanaf!!! Serieus ik heb het zelf gezien, ik zat er heel verbaasd naar te kijken en heb het ook gelijk maar heel droog gemeld. Eigenlijk ook wel bizar, maar vooruit. Ook in dit stukje gaat het over gezien worden en gelijkwaardigheid. Waar sta ik? Ik heb mijn man vaak gevraagd hoe hij me ziet, maar daar krijg ik nooit geen antwoord op. Om weer verder te gaan met mijn verhaal: IK ruim de vaatwasser uit en vul hem weer. Keuken is opgeruimd, dan nu maar stofzuigen. Oh wacht, het oud papier moet ook nog naar buiten gebracht worden. Dat dan ook nog maar even tussen door doen. Het maar even gemeld... "Oh, moet het oud papier naar buiten gebracht worden?" Maar daar bleef het bij. Verder bleef hij gewoon op de bank zitten.... Heel belangrijk een papiertje doorlezen en verder kwam hij niet. Startproblemen???? Dus zelf maar alle oud papier aan de weg gezet. Daarna stof gezogen en gedweild. Ik mag toch met recht wel zeggen dat IK de drijfveer ben in deze relatie en dat er zonder mij weinig gebeurd. De deurklink is al een aantal mnd stuk, als je deze te hard dicht trekt, dan dondert de andere kant op de grond. Wordt niet gemaakt. Er wordt alleen geklaagd. En ik kan het helaas niet zelf maken... Maar is het dan ook de vrouw haar taak om OOK nog es het huis te onderhouden/technische klusjes te gaan doen? Als de insteek zo is: De keuken daar is de vrouw goed voor, is prima. Maar dan zijn zulke klusjes toch echt wel voor de man. De keuken is niet voorzien van een silliconen-randje waardoor het water overal tussendoor kan sijpelen, wordt niet gemaakt (er moet maar een hele nieuwe keuken komen) De schuurdeur klemt en gaat niet eens meer dicht, wordt niet gemaakt. Het nadeel van een eigen huis hebben is, dat je er tijd en geld in moet steken. Dat is van te voren wel bekend. Toch gebeurd er helemaal niets.... Ik moet zo meteen ook nog gaan werken, dan ben ik ws weer 3 uren post aan het lopen (met huis aan huis) . Dan mag de ander naar zwemles gaan en nog weg om een paar boodschapjes. Wat een druk leven!

De zoektocht naar erkenning en gelijkwaardigheid

18:04, 29/1/2013  ..  1 comments  ..  Link
Uit sessies bij het GGZ blijkt dat ik nog steeds op zoek ben naar erkenning van mijn ouders. Vroeger toen ik thuis woonde werden mijn broertjes altijd voor getrokken. Dat is nu nog zo. Maar ook in mijn relatie blijkt dat ik op zoek ben naar erkenning en gelijkwaardigheid. Waarom bij jou wel en bij mij niet? Ik heb vaak aangegeven dat ik het soms best wel moeilijk vind om grotendeels alleen, een kleuter op te voeden (continu grenzen opzoeken/testen). Waarop ik te horen krijg, dat het werken als vrachtwagenchauffeur a gemiddeld 60 uur in de wk veel zwaarder is en we dan best wel een x kunnen ruilen, "Ik heb er geen moeite mee om thuis te zitten en het huishouden te doen" wordt er dan gezegd. Ook wordt er dan heel schamper gezegd: "Ja, je bent helemaal zielig" Terwijl er feitelijk gewoon compleet aan mij wordt voorbij gegaan. Die deur is dicht, daar kan ik mijn verhaal niet kwijt. Nu gaat mijn dochtertje wel eens logeren bij opa en oma in Utrecht. Laatst was ze daar uber-vervelend (maar natuurlijk altijd iets minder dan thuis)... Word ik opgebeld door mijn man: "Het gaat niet goed daar.... ze is vervelend, grote bek e.d." Dan denk ik bij mezelf: "Wat is daar anders aan??" Ik heb exact hetzelfde aangegeven, toch is dat minder erg dan wanneer zijn ouders hetzelfde aangeven. Dan hangen we gelijk aan de bel: Gaat niet goed!!! Dit heb ik ook aangegeven aan mijn man. Als ik het aan geef is het allemaal niet zo erg. Als een ander het aan geeft, dan is het inderdaad een pobleem. Waar is dan de erkenning en gelijkheid?? Toen ik nog een paard had, ging ik geregeld naar stal. Dan is het handig als je geen kleuter bij je hebt. Maar omdat de band van onze kleuter sterker is met mij dan met haar vader, wil ze altijd met mij mee. Een enkele x bleef ze dan thuis bij haar vader, wat resulteerde in gehuil en gedrein, want ze wou met mama mee. Dit heeft mijn man als "niet prettig, uitermate vervelend" beschouwd. "Ik heb liever dat je haar mee neemt, ik heb geen zin in dat gejank" Van de week was het erg druk ivm voorbereiding verjaardag, werken etc. Mijn dochtertje heeft op maandag, woensdag en vrijdagmiddag altijd speeldag en mag ze met een klasgenootje spelen. Dit heb ik tegen mijn man gezegd: "Ik heb een probleem, ik kan dan geen boodschappen doen ivm haar speeldag" Antwoord: "Nou, dan slaat ze die maar eens over..." Waarop ik zeg, dat dat een drama gaat worden, daar gaat ze niet mee akkoord." Antwoord: "Nou das dan jammer!!" Waarom is het voor mij jammer als ze gaat lopen klieren en vervelend doet en voor hem niet?? Waar is de gelijkwaardigheid?? Op het moment dat ze grenzen gaat zoeken, is het voor beide even vervelend. Toch is het dan voor mij "jammer dan" en zal er met hem rekening gehouden moeten worden. Want voor hem is eenzelfde situatie vervelender dan voor mij. Euhm.... wie liep er hier ook alweer bij GGZ met mental-problems?

Een stukje uit mijn leven....

17:23, 27/1/2013  ..  0 comments  ..  Link
Hallo allemaal, na enig aarzelen, dan nu eindelijk een schrijven van mij. Wie ben ik? Ik ben een huisvrouw/echtgenote/ziekenverzorgende IG/postbezorgster/bazinnetje/moeder. Momenteel ben ik 37 jr. en zorg voor het grootste deel van de tijd, zo niet ALtijd, voor mijn dochtertje van (morgen) 6 jr. Mijn man is vrachtwagenchauffeur en is hierdoor van maandag t/m vrijdag (soms zaterdag) van huis. Ik ben gediagnosticeerd met ADD en een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Hierdoor is het voor mij moeilijker om het allemaal alleen te doen. De reden waarom ik schrijf is? Op deze manier kan ik misschien een boel stress van mij afschrijven. En misschien is het voor anderen herkenbaar, of hebben zij tips om mijn leven beter te ordenen. Het deed mij goed om te lezen op Facebook dat iemand mij op Hyves miste om de dingen die ik daarop schreef. Gewoon dingen van de alledag, doorsnee dingen die voor een ADD-er anders ervaren worden. Ze herkende zichzelf hierin en mede door haar ben ik hier aan begonnen. Eigenlijk zonder dat ze het zelf weet!!!

Mijn dochters verjaardag.

16:36, 27/1/2013  ..  1 comments  ..  Link
Oke, gister was mijn dochtertje jarig, ze is 6 geworden *hoera*... Natuurlijk alle familie uitgenodigd, schoonouders, mijn ouders, en mijn 2 broertjes. Mijn ouders zijn al x aantal jr gescheiden, mijn moeder heeft een nwe partner. Mijn vader.... sja, dat ligt wat ingewikkelder. Die is vrijgezel, maar zoekt zijn heil bij de hoertjes. Ik heb daar overigens geen probleem mee. Hij houdt het, voor zover hij verteld, wel bij 1 of 2, die hij dan ook wel eens (onbetaald, omdat ze hem zo aardig vinden.... uh-huh) mee naar huis neemt. Of gezellig mee naar de kermis, te winkelen et etc. Ondanks het feit dat iedereen apart woont, kwam iedereen praktisch op hetzelfde ogenblik binnen stappen. Afgesproken werk heb ik ingevuld. Maar goed, mijn vader kwam naar me toe en zei gelijk: "Ik heb geen cadeautje hoor, want ze hebben me er uit getrapt, ik heb geen werk meer" Mijn vader is lasser van beroep, via een uitzendburo. Inmiddels 60 jr oud.... "Ja, de klootzakken dit en dat... en er was geen land met me te bezeilen zeiden ze, dus ben ik gelijk maar weg gegaan...." Nou, dacht ik, das lekker handig, zo oud, dure hobby en geen werk hebben... "Maar..... " vervolgde mijn vader zijn verhaal: "Ik ben eerst met Grace geld wezen verbrassen.... We zijn lekker naar de sauna geweest, zooo... dat was lekker relaxed!!! Hebben we 4 uren gezeten en toen vroeg ze of we langer konden blijven (uiteraard, ze hoeft het toch niet zelf te betalen)... dus zijn we 2 uren langer gebleven EN we hebben er gegeten. Ik was in totaal 119 euro kwijt en nu heb ik nog maar 50 cent over." Nou grote jongen hoor. Oke, natuurlijk het is zijn geld... alleen heeft hij mijn dochtertje met al haar verjaardagen maar 1 x wat gegeven. De laatste x heb ik nog gauw wat van boven gehaald om te coveren dat hij geen kado mee had genomen. Nu had ik zoiets van: Mijn kind moet nu maar eens zien hoe je bent... Het interesseert ze werkelijk helemaal niets. Een 6 jarige verwacht een cadeau, klaar. Ik ben benieuwd hoelang het duurt voordat mijn vader weer opbelt met de vraag of ik hem ook geld kan lenen, zodat hij weer naar zijn vriendinnetje kan. Ze hoeft maar te kikken en ze krijgt wat ze wil. Alleen nu hij geen werk heeft, wordt dat natuurlijk allemaal een stuk minder. Het zal niet de eerste x zijn dat hij zijn kinderen vraagt om geld voor de hoeren.

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

En nu??
Mijn zwarte bijna ondoorzichtbare bril
Deja Vu
"Onze" lekker luie ochtend
De zoektocht naar erkenning en gelijkwaardigheid

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer