Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Irma

Vergeten moeders

22:05, 29/12/2013 .. 0 comments .. Link

De vergeten moeders

Al sinds ik klein was riep ik dat mijn wens was om moeder te worden en ik zou het allemaal wel even anders gaan doen . Mijn moeder is een moeilijke vrouw , mijn vader herinner ik me als een liefdevol persoon die veel afwezig was helaas overleed hij toen ik 17 jaar was .

Alles heeft bij mij gedraaid om mijn kinderwens en toen ik in 1996 trouwde gingen we gelijk proberen om zwanger te worden . Helaas verliep dit allemaal zeer moeizaam en pas na 8 jaar van ziekte miskramen en behandelingen werd ik zwanger na 1 van de laatste pogingen met IUI .

De zwangerschap was een hel voor me door mijn aandoening (eds) had ik enorm veel pijn en lag ik zelfs met 26 weken in het ziekenhuis omdat de baby al dreigde te komen .

Met 35 weken lag ik wederom in het ziekenhuis met vroege weeën en al die tijd had ik al bedrust .

Uiteindelijk begonnen de echte weeën met 40 weken en begon een bevalling die mij en mijn kindje bijna ons leven gekost heeft .

Na de bevalling schoot ik rechtstreeks een postnatale depressie in . Het kindje een zoontje was een lief maar moeilijk kindje .Hij eiste constante aandacht van me wat me sloopte met de depressie die ik erbij had . Helaas bleef die depressie onopgemerkt voor de hulpverlening en toen ik zelf om hulp ging naar een maatschappelijkwerker , kreeg ik te horen dat ik geen postnatale depressie kon hebben want mijn man hielp mee in het huishouden. Op dat moment had ik geen weerstand tegen dat soort opmerkingen en ik ben niet verder om hulp gaan zoeken en heb me met moeite staande gehouden.

Mijn kindje kwam niets te kort ik ging door het vuur voor hem wat me door mijn toemalige partner erg moeilijk gemaakt werd want zodra hij thuis was pakte hij mijn zoontje van me af en had ik amper meer de kans om iets met of voor hem te doen. Mijn partner en ik hadden enorme ruzie's en er zat veel fout in ons huwelijk .Ik was eigenlijk van plan om weg te gaan toen ik een beetje opgekrabbelt was na een jaar na de bevalling , Maar toen bleek ik overwacht spontaan zwanger te zijn van mijn tweede kindje.

Ik maakte me ernstig zorgen om mijn zoontje want hij gedroeg is vreemd . Ik heb meerdere malen mee gemaakt dat hij me gericht tegen mijn hoofd probeerde te trappen als ik hem verschoonde . Hij kneep me heel bewust en ook de katten moesten het flink te ontgelden.Maar hij was mijn eerste kindje en ik was vreselijk onzeker en liet me omver praten dat het normaal was dat ieder kind dit soort dingen deed enz .

Toen mijn tweede zoontje geboren werd begonnen de problemen pas echt . De ruzie's tussen mijn partner en mij liepen steeds verder op en mijn oudste zoontje werd steeds moeilijk . Hij viel mijn jongste zoontje steeds aan sloeg hem prikte hem pakte alles van hem af .En dat zelfs al dat mijn jongste zoontje nog een baby van een paar weken oud was . Het kind zijn beentjes zaten onder de blauwe plekken allemaal toegebracht door mijn oudste zoontje . Ik durfde ze absoluut niet alleen te laten met elkaar nog voor geen paar seconde, bang dat de oudste de jongste wat zou aan doen. En wederom liep iedereen me te vertellen dat dit normaal was dat alle kinderen zo op elkaar reageerde maar mijn gevoel zei steeds harder dat dit niet normaal was dat hier iets niet klopte .

Toen mijn jongste ruim een jaar was heb ik door chantgage van het revalidatie centrum waar ik met mijn oudste zoontje liep omdat ook bij hem eds geconstateerd was , bureau jeugdzorg ingeschakeld . Ik had geen keus , ze stelde me voor de keus of verder gaan met de therapie vanwege de eds van mijn oudste zoontje of ik ging zoeken wat er met hem aan de hand was en dan zouden hun bjz inschakelen . Aangezien ik me niet laat chanteren heb ik ze zelf bjz ingeschakeld .Helaas heeft het revalidatie centrum er wel voor gezorgd dat ik een stigma van een slechte moeder daardoor kreeg waar ik jarenlang tegen heb moeten vechten.

Mijn oudste zoontje kreeg hulp in een observatie groepje waar ze zeiden dat er weldegelijk wat met hem aan de hand was iets in de richting van autisme . Hij was toen bijna 4 jaar en ik kreeg te horen dat een gewone school geen goed idee was dus hij ging naar speciaal onderwijs . In die periode heb ik besloten een einde aan mijn huwelijk te maken en toen brak de hel pas echt los . Ik kreeg van bjz overal de schuld van . Ik werd neer gezet als een overbezorgde moeder , ik verzon aandoeningen bij mijn kinderen om zelf aandacht te krijgen en ga zo maar door . Uiteindelijk presteerde zelfs een hulpverlener het om me op te bellen en me mede te delen dat ze mijn oudste zoontje uit huis wilde plaatsen . Ik ging door het lint heen toen me dat zo over de telefoon medegedeeld werd en heb me zwaar verzet ertegen . Daarop kreeg ik wel heel hulpverleningsland tegen me maar ik bleef door knokken voor mijn kinderen .

Mijn oudste zijn gedrag werd steeds slechter hij viel mijn jongste zoontje steeds aan . Sloeg dieren , sloeg slakkend met heel veel plezier dood en beweerde dat alles dood of kapot moest omdat het niet geel was . Hij had enorme woede aanvallen en dan smeet hij met alles wat in zijn buurt was . Uit veiligheid voor mijn jongste en mezelf stuurde ik hem dan naar zijn kamer . Maar ook dat ging niet goed want op het laatst gooide hij zijn volledige kamerinhoud naar beneden en was het heel gevaarlijk om de hal in te gaan als hij zo bezig was .

Na overleg met mijn advocaat heb ik besloten om ots (ondertoezichstelling) te vragen voor mijn kinderen omdat hun vader in het vuur van de vechtscheiding alle hulp tegen hield of manipuleerde en beweerde dat er niets met mijn oudste zoontje aan de hand was en dat ik het allemaal verzon .Door mijn advocaat heb ik die rechtszaak weten te winnen en werd hij tot de orde geroepen door de rechter . Helaas hield hij wel de opname van mijn oudste zoontje in een kinderpsychiatrisch ziekenhuis tegen op de zitting maar ik kreeg er weld oor heen dat het kind gediagnostiseerd moest gaan worden.

Ongeveer een maand later kon ik niet meer , ik zou een eerste gesprek krijgen met de aangestelde voogd , 2 dagen voor dat gesprek greep mijn oudste mijn jongste bij zijn keel terwijl het kind alleen maar vrolijk stond te dansen. Het was de druppel voor mij , ik kon hem niet langer in huis houden er moest wat gebeuren mijn jongste liep ernstig gevaar en ik was doodop . Tijdens het gesprek 2 dagen later met de voogd werd ter plekke besloten om mijn zoontje uit huis te plaatsen . Op mijn verzoek werd hij bij zijn oma van vaders kant geplaatst , helaas hebben ze het allemaal zo weten te spelen dat hij uiteindelijk bij zijn vader geplaatst werd iets wat ik juist niet wilde omdat ik flink wat problemen voorzag in de behandeling en opvoeding van hem .

En nu begonnen de veroordelingen. Hoe kon ik mijn kindje zomaar uit huis plaatsen , ik moest hem eens wat harder aanpakken ik zou geen 2 kinderen op kunnen voeden ik was labiel  geen van dit alles is waarheid .Gelukkig had ik een buurvrouw die me geweldig steunde , zij heeft enorme ervaring met kinderen en bleef me vertellen dat het niet aan mij lag maar dat er wat met mijn oudste aan de hand was .

Ik kreeg gelijk er werd een stoornis bij mijn oudste vastgesteld maar helaas was mijn strijd nog niet over en volgde er een echt bureau jeugdzorg verhaal wat er regelmatig in de kranten staat .

Nu bijna 5 jaar verder komt mijn oudste zo'n 2 weekenden per maand weer bij me . De ene keer met zijn broertje de andere keer zonder . Het gaat veel beter tussen hem en mij en ik hou nog steeds zielsveel van hem . Maar zodra de jongens elkaar te veel zien gaat het weer mis . En na afgelopen weekend waarin ze beiden zelf konden vertellen dat ze elkaar te veel zagen en elkaar zat waren voelde ik eindelijk de opluchting. Het ligt niet aan mij maar mijn kinderen kunnen niet full-time in 1 huis bij elkaar wonen . Dat ligt aan niemand maar het gaat gewoon niet . Ik ben weldegelijk een goede moeder zoals alle hulpverleners me nu vertellen , ik doe alles wel goed en volgens sommige doe ik zelfs meer en incasseer ik meer als hun zelf gekund hadden , maar de kinderen kunnen gewoon niet langdurig samen zijn .

Het voelt goed dat ik me dat nu realiseer maar des te harder komen de scheve blikken aan . Ik kan alleen maar vragen veroordeel mij niet , een moeder plaats niet zomaar haar kind uit huis , dat is geen gemakszucht ,je weet niet wat er zich afgespeeld heeft en je hebt het niet zelf mee gemaakt . Een goede moeder vecht voor haar kinderen ik moest mijn kind wat ik zo graag wilde na 5 jaar weer afstaan en dat heeft een enorm lidteken op mijn ziel gemaakt . Ik ben niet meer compleet want mijn kindje woont niet bij me . Mijn kind is niet dood hij leeft nog . Ik rouw om dat kindje maar er zijn maar weinig mensen die dat begrijpen omdat hij nog leeft maar het kindje wat ik had dat is er niet meer .

Ik behoor tot de groep van de vergeten moeders , we worden schuin aangekeken omdat we ons kind uit huis hebben geplaatst en veroordeeld omdat mensen van gemakszucht uit gaan . Ik moest deze beslissing nemen uit veiligheid voor mijn jongste kind en voor het welzijn van mijn oudste kind maar ik voel me er nog steeds door verscheurd en zo zijn er nog veel meer redenen waarom moeders moeten beslissen hun kind uit huis te plaatsen. Een goede moeder doet alles voor haar kinderen ook als dat betekend dat ze ze niet bij zich kan houden omdat dit beter voor ze is . Veroordeel ons niet maar maak ons ook niet zielig , ik vecht door om mijn kinderen een goede toekomst te geven ik ben niet zielig ik heb een zwaar verlies geleden maar sta nog steeds fier rechtop en moet zeggen er is weinig meer wat me zo zwaar kan raken als wat ik mee gemaakt heb .

Ik vraag enkel begrip en geen veroordelingen . Zwijg mijn oudste kind niet dood ook op hem ben ik intens trots en ik vertel met liefde over hem . Ik probeer nu op afstand een mooie volwassene op te voeden al is dat een stuk lastiger als met mijn jongste die bij me woont . Maar ik zeg nog steeds met trots dat ik 2 mooie zoons heb .



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Vergeten moeders

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer