Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Ik ben A.

Spontaan renwedstrijdje

{ 23:12, 30/9/2014 } { 0 comments } { Link }

Afgelopen zondag kwam ik uit mijn werk. Mijn ouders zaten buiten in de voortuin met mijn buurman en alle kindertjes waren buiten aan het spelen.

Ineens werd er besloten om een renwedstrijd te gaan houden. Alle guppen, verschillend van bijna 3 jaar tot een jaar of 7, gingen met elkaar de straat doorrennen. Super leuk was het. Ik ging aan de startlijn tegen een lantaarnpaal aanzitten en foto's maken. Zonder dat ik het door had, kwamen alle kinderen langzaamaan bij mij zitten. Soms gingen ze weer even rennen, soms kwamen ze weer even zitten. Het was ontzettens spontaan en leuk. Ik had het zelf niet eens door maar mijn moeder en buurman hadden het in de gaten. Toen mijn buurman hoorde van de situatie op mijn stage, zei hij het volgende tegen mij:

'Iets in deze kinderen weten dat jij iets ziet in hen,¬wat zij herkennen van zichzelf. Dat is iets wat niemand anders ziet en daarom willen ze jou. Er zijn straks kinderen die zeggen: mijn juf, dat was Juf A. en die was zo goed! Zij heeft mij dit en dit en dit geleerd. En dat zijn geen didactische lessen maar dat zijn levenslessen.'

Dit inspireerde mij en het gaf mij moed.



Opluchting

{ 23:33, 28/9/2014 } { 0 comments } { Link }

Na alles wat er gebeurd is op†mijn stageplaats†zat mijn zelfvertrouwen best wel in de grond. Ik vond het doodeng om weer opnieuw te moeten beginnen. Wat nou als het weer zo mis ging? Wat nou als ik weer verviel in het wachten op de kinderen in plaats van het wachten op mij? Afgelopen vrijdag was ik op school en kwam het gesprek met M. en Y. (twee medestudenten/vriendinnen van mij) op het orde houden voor de klas. De meiden waren hun ontwikkelingsplannen aan het schrijven en zo kwamen we op dit onderwerp. Het blijkt dus dat zij met precies hetzelfde probleem kampen! Het is heel gemeen, maar ik was zo blij dat zij hetzelfde ervaren. Dit betekent dus dat ik niet gek ben of een of andere incapabele juf. Dit betekent dat ik in het leerproces waar veel meer vierde jaars studenten doorheen gaan zit. IK BEN NIET GEK! Ik ben aan het leren. En dat geeft niet. Ik ga op mijn volgende stage aankaarten bij mijn nieuwe mentor over mijn issue. En met die nieuwe mentor ga ik werken aan het feit dat ik orde kan houden. Ik kan samen met de kinderen lessen doorwandelen op een leuke manier en ik kan zorgen dat de kinderen stil kunnen werken zodat ze ook echt nog wat leren. IK KAN DIT!



Stage. Hoe kom ik hier ooit uit?

{ 23:06, 17/9/2014 } { 0 comments } { Link }

Op maandag 8 en dinsdag 9 september had ik twee verschrikkelijke dagen op stage. Ik was niet consequent en streng genoeg naar de kinderen en dat zorgde voor veel onrust in de klas. Hierdoor kreeg ik onwijs veel feedback van mijn mentor. Mijn mentor schrok van mijn handelen (ik had niet genoeg overzicht over de hele klas) en liet de IB-er op bezoek komen. De IB-er dacht hetzelfde over de situatie als mijn mentor. Op woensdag 10 september kreeg ik een mail van mijn mentor dat ze van iedere les die ik de week erop zou geven een lesvoorbereiding wilde zien (van alle lessen op de dag dus..) en ook mijn pop zodat zij in de gaten kon houden waar ik aan ging werken. Ook kwam de IB-er op maandag 15 september nog een keer in de klas. Ik had al pijn in mijn buik, want de IB-er komt niet zomaar in de klas en ik merkte zelf natuurlijk ook wel dat het niet zo lekker ging. De mail die ik op woensdag kreeg, benam mij mijn adem. Ik kreeg het ontzettend benauwd. Later die week heb ik alles gedaan wat mijn mentor mij opgedragen had. Ik heb op vrijdag nog handleidingen gehaald van lessen die ik goed bekijk op stage en dan de lessen geef zodat ik dit keer voorbereidingen kon schrijven. Op zaterdag heb ik mijn mentor alle voorbereidingen en mijn pop gemaild. Ik heb geen reactie gekregen. Op maandag ochtend 15 september toen ik de klas in kwam, was mijn mentor alles aan het lezen. Ik had goede voorbereidingen gemaakt, zei ze. Dus ik mijn lessen geven. Er kwam een klein beetje vertrouwen terug, gelukkig. Helaas duurde dit niet lang. Ik verloor weer het overzicht en het gebeurde weer dat ik niet streng genoeg was. Ik wil niet de bitch uithangen voor de klas als er zoveel mensen bij zijn en in mijn achterhoofd zegt een stem (bij wangedrag van een kind) steeds: zeg er nou maar niks van, want als je dat wel doet.. dan moet je de consequentie naleven en dat maakt de sfeer niet veel gezelliger.. en dan zien mijn mentor en de IB-er dat en dan doe ik het vast niet goed genoeg.

Diezelfde dag kwam de IB-er opnieuw in de klas en na haar observatie zijn mijn mentor en zij gaan napraten. Ik ben in die tussentijd doorgegaan met mijn lessen. Het ging goed. De kinderen overlegden zachtjes tijdens het werken en ze hebben hun werk goed gedaan. Na schooltijd hebben de IB-er, mijn mentor en ik een gesprek met z’n drieën gehad en daar kwam uit dat zij het niet zien zitten: mij als LIO-stagiair. Ze zien het niet gebeuren dat ik straks drie dagen zelfstandig voor deze klas sta. Hoe is dat om te horen.. iedereen kan zich wel voorstellen dat dit volkomen kut is. Mijn vorige stage heb ik afgesloten met een 9 en nu zeggen ze: Jij kan niet alleen voor de klas staan. Hoe tegenstrijdig is dat..? Ik had van tevoren hier zelf ook over nagedacht omdat ik het stiekem wel een beetje zag aankomen. Ik heb het niet zo naar mijn zin in de klas. Het is zwaarder dan ik gedacht had en dat bevalt mij totaal niet. Ik heb zulke hoge beoordelingen gehad dat ik dacht dat ik dit beter aan zou kunnen. Misschien is het het label dat ik aan groep 8 gehangen heb in mijn hoofd, misschien is het de uitstraling die ik heb voor deze klas.. het is in ieder geval dat ik in mijn hoofd totaal niet zeker ben van de dingen die ik daar voor de klas sta te doen. Het enige waar ik zeker van ben, is dat ik didactisch sterke verhalen heb en dat ik de leerstof goed kan uitleggen. De kinderen snappen mij ook gelukkig en als ze het niet snappen, kan ik het ze extra uitleggen. Het is het klassenmanagement waar ik de problemen mee heb. ‘Als ze dan maar wel stil zijn als ik met de subgroep aan de slag ga.. laat ze alsjeblieft niet door mij heen praten tijdens de instructie.. laat ze alsjeblieft doen wat ik van ze vraag.. waarom irriteert dit gedrag mij niet? Waarom doe ik er niks aan?.. waarom doe ik er halfbakken iets aan? Omdat mijn mentor dit graag wil maar ik er niet achter sta..’ zijn gedachten die door mijn hoofd spoken als ik les geef.

Het gesprek op maandag 15 september tussen mij, de IB-er en mijn mentor verliep ongeveer als volgt:

  • De IB-er en mijn mentor hadden wat vragen over keuzes die ik tijdens de les gemaakt heb. Deze vragen kon ik goed beantwoorden en hiermee hadden ze mij dus niet van mijn stuk.

  • Toen begonnen ze met nóg meer feedback geven. Ik denk dat ik ontwikkelpunt nummer 22 tot en met 27 gekregen heb tijdens dat gesprek. Hoe meer punten ik voor mijn oren kreeg, hoe meer ik mijzelf ging afsluiten. Het gebeurde voor ik het wist. Mijn armen gingen over elkaar, ik ging maar een beetje pennen, terwijl ik eigenlijk niet zo goed wist wat ik opschreef. Ik draaide mijn benen onder tafel vandaan waardoor ik van mijn gesprekspartners afdraaide en ik begon te ‘ja-en en oké-en’.

  • Daarna kwamen de vragen: ‘Hoe zie jij het verder gaan? Zie jij jezelf straks drie dagen zelfstandig voor deze klas staan?’ en nog voordat ik antwoord kon geven hoorde ik twee keer: ‘Ik namelijk niet.’ Ik heb toen antwoord gegeven met het antwoord: ‘Nee dat zie ik niet gebeuren. Ik zou de dag goed doorkomen met de kinderen maar of er nog heel grote vooruitgangen zouden zijn, weet ik niet.’ Ik begon aan deze stage met heel veel energie en plezier. Mijn eerste stage waarbij ik zelf voor de klas zou komen te staan, betaald en met groep 8! Idealer kon het niet in mijn hoofd. De praktijk bracht een heel ander beeld wat mijn plezier en energie behoorlijk afgebrokkeld heeft. Ik heb een onwijs leuke stage op een andere school afgezegd voor deze stage die later op mijn pad kwam, en nu pakt het zo uit. Ik baal ontzettend en ben er best wel een beetje ziek van.

  • Toen de IB-er en mijn mentor mijn antwoord gehoord hadden, kwam het verhaal: ‘oke, en wat nu?’ Zij vertelde mij contact te gaan zoeken met de pabo en samen met de pabo een plan van aanpak te gaan maken. Ik had op mijn beurt het contact met de pabo al gezocht. Ik had al een volledige mail geschreven die ik zou versturen als het gesprek deze maandag mis zou gaan.

  • Naar mijn pop hebben we nog niet gekeken. Mijn mentor heeft het ook nog niet gelezen. We hebben afgesproken dat ik twee dagen ga observeren bij leerkrachten van de school. Ik ga dan kijken hoe deze leerkrachten mijn ontwikkelpunten aanpakken. Wat doen zij wat ik ook zou kunnen doen? Dag 1 is inmiddels geweest. Het duurde ontzettend lang dus heb ik maar wat taken erbij gepakt. Ik heb mij ontfermt over de kinderen die op een aparte leerlijn leren. Zo had ik in ieder geval nog iets anders te doen dan alleen maar achterin een hoekje te zitten.

Wat nu? Ik heb heel sterk behoefte aan een nieuwe start. En dan het liefst in groep 5 of 6 want ik geloof dat ik nog niet klaar ben voor een groep 8. Ik heb niet meer het idee dat ik dit kan. Als ik dit jaar af moet maken, zal ik een begeleider nodig hebben op dinsdag en dan zal ik iets drastisch aan mijzelf moeten veranderen. Ik weet niet of ik dat kan (in het tempo waarin zij dat van mij willen).

To be continued..

 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Links


Categories


Recent Entries

Spontaan renwedstrijdje
Opluchting
Stage. Hoe kom ik hier ooit uit?

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer