Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

R.S. schrijft:

Posted on 4/12/2010 at 14:50 - 0 Comments - Post Comment - Link

Bij mij thuis werd in de jaren vijftig niet naar klassieke muziek geluisterd, wel naar operettemelodieën en naar Johnny Jordaan, en mijn vader galmde dan mee. Toen ik 9 jaar was, ging ik op ballet en wilde ik balletmuziek horen. Ik kreeg een grammofoonplaatje, een single, waarop de Bloemenwals uit het ballet de Notenkraker van Pjotr Iljitsj Tsjaikovsky en twee Hongaarse dansen van Johannes Brahms stonden. Dat waren dus de enige klassieke muziekstukken in ons huis. Ik heb in die tijd heel vaak naar de Bloemenwals geluisterd en getracht daar een dansje op te maken, hetgeen toen helemaal niet lukte. Ik kwam niet verder dan de eerste vijf maten en geloofde het toen wel. Bij het horen van de Bloemenwals in mijn verdere leven moest ik altijd aan dat moment denken en ik vond die wals vreselijk afgezaagd, ook later bij het zien van vele balletvoorstellingen, waar vaak ook op deze wals gedanst werd.

Van 1980 tot 1990 heb ik in Roelofarendsveen balletlessen gegeven. De jubileum- en tevens laatste voorstelling bestond uit een vereenvoudigde balletversie van Tsjakovsky's Notenkraker, in de Stadsschouwburg te Leiden, wel met de originele muziek.

En ja, toen moest ik mijn leerlingen ook op de Bloemenwals laten dansen. Ik begon dus met enige reserve aan de choreografie, maar tot mijn verbazing lukte het redelijk. En ik vond de muziek steeds mooier worden, waarschijnlijk geïnspireerd door al die mooie leerlingen die zo enthousiast waren om eindelijk eens in zo'n bekend ballet te mogen staan. Of zou mijn klassieke gehoor in de loop der jaren ontwikkeld zijn?

Ook één van de twee bovenstaande dansen van Brahms stond op het repertoire van de balletschool, hetgeen wel een zekere nostalgie inhield.

Een ander interessant detail - voor veel lezers vermoedelijk onbekend -: de rol van Herr Drosselmeyer, de tovenaar in de Notenkraker,  werd gedanst door de eindredacteur van dit project. Geloof je het niet? Vraag dan in Huize De Delle te Neede naar de videoband van deze balletvoorstelling en geniet aldaar van de dans-, mime- en tovercapaciteiten van Herr Drosselmeyer. Hoe grondig hij de muziek analyseerde en bestudeerde. Uiteindelijk kon hij hem dromen en wist precies welk gebaar op welke maat kwam. Ook hij vond de muziek steeds geweldiger worden, zodat hij zich groots kon laten meeslepen op de klanken van Tsjakovsky. Complimenten alom.

Ik ben dus een groot liefhebster van balletmuziek en ik kan door deze muziek diep ontroerd raken, vooral bij de adagio's uit de balletten Doornroosje, het Zwanenmeer, Giselle en Don Quichot. Ik zie ook altijd beelden, dans- en balletscènes voor me bij het horen van die muziek. Regelmatig bezoek ik nu nog dansvoorstellingen en ik word dan helemaal meegezogen door de combinatie van dans en muziek. Zozeer dat alle dagelijkse beslommeringen even terzijde worden gezet.

Kortom - muziek, en dan hoofdzakelijk balletmuziek, geeft een extra dimensie aam mijn leven.

Nog wat prachtige keuzes:

Claire de Lune van Claude Debussy, het Vioolconcert van Max Bruch, de Serenade van Riccardo Drigo en de "Sternenregen-etude" op. 25 nr. 1 van Frédéric Chopin


H. B. schrijft:

Posted on 21/9/2010 at 10:13 - 0 Comments - Post Comment - Link

Haydn

Wie mij kent, zal het niet verbazen dat ik, als (waarschijnlijk ex-) klarinettist (maar je weet het nooit) het klarinetconcert van Mozart hoog op mijn favorietenlijstje heb staan, maar tóch slaat Haydn voor mij alles....

Ik heb goed kennis met hem gemaakt tijdens een heerlijke, heel muzikaal getinte vakantie in Oostenrijk (vooral Wenen en omgeving). Het was warm weer, iedere dag scheen de zon volop, de Neusiedlersee lag er prachtig bij, de wijn, hoewel wat aangevuld met antivries ... (zo bleek later!) smaakte verrukkelijk en als we dan in de auto zaten, draaiden we steeds Haydn. Natuurlijk gingen we naar zijn huis in Esterhazy: een schattig wit huis, met een mini-patio en heel veel rode geraniums.

De muziek van Hayd was één geheel met de sfeer daar: blij, vol, harmonieus en toch niet lichtzinnig, met soms wel een beetje weemoed en ernst. Prachtig!

En voor de rest van de muzikale ervaringen zorgden een bezoek aan een van de minstens tien woonhuizen van Beethoven, het lezen van zijn Heiligenstädter Testament (om kippenvel van te krijgen), het zien van het gebied waar Beethoven, zeer droevig, zijn wandelingen maakte toen hij doof werd; het bezoek aan het kamertje waar Schubert is gestorven en het bekijken van het huis waar Mozart woonde en dat hij berooid en wel weer moest verlaten... Eigenlijk heel veel ellende als je het zo leest, maar dan altijd weer die schitterende muziek van Haydn, voor mij het leven zelf...

Voor dit moment sluit ik wegens tijdgebrek af, maar ik zal nog een keer vertellen met welk strijkwartet van Haydn je de tranen op mijn gezicht tovert!


H.S. schrijft mij:

Posted on 15/9/2010 at 11:13 - 0 Comments - Post Comment - Link

Hallo ami de la musique,

Mijn langverwachte bijdrage aan je compilatie van liefhebbers leidt inderdaad naar Schubert, en wel naar een van zijn laatste pianosonates, de sonate in Bes D 960.

Zoals je weet ben ik al jaren een vaste recital-ganger naar de serie Meesterpianisten in het Concertgebouw, waar wij ook samen weleens hebben vertoefd, op die prachtige plaatsen op het podium. Ik weet niet meer wie we toen gezien hebben.

De sonate in Bes was ook een lesstuk bij de masterclass van enige jaren geleden door de heer Willem Brons, jou wel bekend, aan jonge solisten, in het kader van de zomerse Prinsengrachtconcerten in Amsterdam. Deze masterclass was altijd zeer leerzaam en nodigde uit om ook eens de sonate in Bes te proberen.

De muziek van Schubert lijkt soms tamelijk eenvoudig (althans delen eruit die voor mij "speelbaar" zijn), maar de waarheid is anders. Maar na veel ploeteren is dan van het eerste deel iets aardigs te produceren op mijn piano (helaas geen vleugel, en waarschijnlijk nooit een vleugel), maar de bladmuziek van het tweede deel, het andante sostenuto, was eerst onbegrijpelijk voor mij. Uiteraard heb ik dat al enkele keren gehoord, en ik vind het telkens weer een erg dramatisch, expressief stuk, zeer gevoelig. Het goede tempo daarvan te bepalen was niet eenvoudig, en ik was dan ook zeer verheugd een uitvoering te horen door Marietta Petkova, op een van de "wijnconcerten" bij wijnimporteur Hosman in Vlaardingen. In zijn magazijnruimte daar in Vlaardingen organiseert de heer Hosman concerten door solisten, dan wel kleine gezelschappen zoals trio's e.d. Er staat een prachtige Bösendorfer, en als je vroeg aanwezig bent, kun je op de voorste rij zitten, vlakbij de solist. Daar kon ik dat prachtige tweede deel van de sonate in Bes horen, en vooral zien hoe Marietta Petkova dat speelde. Ik werd er weer door gegrepen en vond dat ik dat ook moest kunnen, gezien het zeer langzame tempo in de meeste passages ervan.

Als je de bladmuziek bekijkt, is in eerste instantie de aanwezigheid van 7 kruisen in het laatste gedeelte zeer afschrikwekkend, maar het spelen valt mee. Daar houdt het dan ook wel mee op, want de laatste delen van de sonate zijn m.i. voor een simpele jongen als ik, te moeilijk, en ik ben er dan ook nooit toe gekomen om het te oefenen.

Maar ik blijf het geheel een prachtige sonate vinden, en in dit specifieke geval was horen en vooral zien ook een smaakmaker om je eigen piano ook weer uitvoerig te beroeren.


H.R. schrijft:

Posted on 6/9/2010 at 07:16 - 0 Comments - Post Comment - Link

Schuberts pianosonate in Bes D 960

Dit verhaal begint op het moment dat ik muziekhandel Bruno in de Gierstraat in Haarlem uit een bak met afgeprijsde artikelen voor 5 euro een cd'tje viste waarop Arthur Rubinstein Schubert speelt. Ik beluisterde de cd thuis en in de auto talloze malen en was er steeds stuk van: zo sober, zo eenvoudig en ontroerend gespeeld.

Ik zei tegen mijn pianolerares van toen: dát wil ik ook spelen! "Dat is goed", zei Paula en onder haar bezielende leiding begon ik de laatste Schubertsonate, die in Bes groot, D 960, in te studeren. Jarenlang heb ik op het stuk geploeterd. Echt ploeteren want alleen al het eerste deel, het molto moderato, beslaat in de Peters-editie 13 pagina's! Dan volgt het prachtige andante sostenuto, waarin de linkerhand steeds onder de rechterhand heen naar hogere regionen reikt, en een lichtvoetig scherzo, allegro vivace con delicatezza. Alleen aan het laatste deel, allegro ma non troppo, ook weer 11 bladzijden, ben ik nog nooit toegekomen.

Inmiddels beschik ik over een aantal andere uitvoeringen van deze sonate: van Clifford Curzon en van Klara Würtz, maar Rubinstein spant voor mij de kroon.

Arthur Rubinstein is trouwens een van de eerste concertpianisten geweest die ik "live" meemaakte. Naast mijn vader zat ik op de eerste (!) rij middenvoor toen hij optrad in de Stadsschouwburg in Tilburg. Een kleine man achter een immens grote zwarte vleugel. Onvergetelijk. Ik moet een jaar of 15 zijn geweest. Hij speelde veel werk van Chopin en was erg verkouden. In een grote witte zakdoek, die hij steeds ergens wegfrommelde bij de bassnaren, snotterde hij onophoudelijk tussen de nocturnes door. Ik speelde in die tijd zelf veel Chopin, mazurka's, walsen en nocturnes, en was diep onder de indruk.

Ook mijn vader kon erg geroerd worden door Chopin, vooral als ik het speelde. Hij ging dan stilletjes achter me zitten, hief zijn gezicht naar de hemel en sloot zijn ogen. (Enig gevoel voor pathetiek was hem niet vreemd.) Ik vond dat niet leuk, het stoorde mij, ik voelde me verlegen en wilde eigenlijk liever dat hij me alleen liet. Van de weeromstuit ging ik dan ook het stuk afraffelen. Waarom toch eigenlijk?

En zo eindigt deze ontboezeming, voor mijzelf onverwacht, met een hommage aan mijn vader, die mij de liefde voor de muziek meegaf. Helaas leeft hij niet meer. Maar als hij nu achter me zou komen zitten terwijl ik Schuberts laatste sonate aan het studeren was, en hij zou verzaligd naar boven kijken, dan zou ik nóg meer hart en ziel in mijn spel leggen.


A. de V. schrijft:

Posted on 2/9/2010 at 12:00 - 0 Comments - Post Comment - Link

Het was in het jaar .....

Vladimir Horowitz blijkt achteraf mijn, mijn... Ja, wat eigenlijk? Hij was de eerste klassieke pianist waar ik geboeid door raakte.

Het ging allemaal nogal toevallig. Jazz en pop (al bestond dat begrip nog niet) waren de genres waar ik wel naar kon luisteren. Vioolmuziek klonk mij te kermend en de sfeer die er bestond rond klassieke muziek, stond mij absoluut niet aan. Bovendien was de liefde voor klassieke muziek mij niet van huis uit meegegeven.

Het toeval...

We leven 1958. We begonnen na de Tweede Wereldoorlog uit het dal op te krabbelen, de eerste welvaartsverschijnselen werden merkbaar. We konden grammofoonplaten kopen, de radiodistributie verdween en het aantal radio's per huishouden steeg. En wij? Pas getrouwd, beperkte mogelijkheden, wij wilden een platenspeler aanschaffen. Zelf bouwen was goedkoper en "Kontakt", een firma waar alles op het gebied van radio en elektra voor de doe-het-zelver te koop was, leverde een bouwpakket. Het bleek allemaal nogal eenvoudig en we konden aan onze platencollectie beginnen.

Het waarom is niet meer te achterhalen, maar naast een LP van Benny Goodman kochten we een EP van Horowitz: Horowitz plays Chopin vol. 1, de eerste twee platen van onze verzameling. En volgens mij was dit, hoewel niet direct een keerpunt, het moment waarop ik klassieke muziek ging waarderen. Een EePeetje bleek in ieder geval de sleutel tot een gebied van de muziek dat ik tot dan toe niet had gekend. De plaat hebben we niet meer, maar er bleek in het CD-tijdperk een remake in de vorm van zo'n compacte disc uitgebracht te zijn en toen we dat wisten sloeg de nostalgie toe, we kochten hem.

Maar ik moet eerlijk zijn, een middag of avond luisteren naar een goede big band kan ook heel aangenaam zijn. Eigenlijk ben ik op muziekgebied een omnivoor gebleven, een uitgesproken voorkeur voor een bepaalde compositie, laat staan een uitvoering van zo'n compositie, - ik heb dat niet. Muziek kan mij op velerlei manieren raken, hoewel ook hier voor mij geldt, dat de combinatie van amibiance, stemming en andere omstandigheden die iets oproepen, minstens zo belangrijk zijn als de uitvoering van de muziek.

Eén componist heeft mijn voorkeur: Gustav Mahler. Recent hebben we wat dat betreft weer kunnen genieten. In de Mahlerweek die we op de tv mochten beleven, zijn vijf van zijn symfonieèn gespeeld, we hebben ze op DVD gezet. Het visuele aspect van een concert blijft mij toch altijd weer boeien. De toewijding en concentratie van de musici en de intensiteit waarmee de dirigent leiding geeft, zoals gezegd, boeiend.


R. de V. schrijft:

Posted on 15/8/2010 at 13:44 - 0 Comments - Post Comment - Link

Solveig's lied

Ik ben opgegroeid in een gezin dat veel van muziek hield, maar klassieke muziek was taboe. Er werd veel gezongen in de familie: levensliederen, operette e.d. Mijn moeder zong vanaf haar zesde in een koor en werd door de dirigent van het kinderkoor geïnspireerd; het was dan ook Marinus Flipse die voor dat koor stond, broer van de beroemde Eduard. Dat heb ik in mijn kinderjaren heel vaak moeten horen. Mij zei het niet veel toen, mijn moeder bleef enthousiasr zingen, tot haar levenseinde zon ze in vele koren. Ik zong ook, maar het waren de romantische songs van Doris Day, Johny Ray en van andere sterren waar ik mee dweepte.

Op mijn veertiende had ik, wat ik zou willen noemen, een "flitservaring". Ik nam deel aan een declamatiewedstrijd en als intermezzo werd door een meisje Solveig's lied uit Peer Gynt gezongen. Het raakte me diep en ik heb het daarna nog vaak beluisterd. Ik was mijn afkeer van klassieke muziek kwijt. Maar mijn voorkeur ging nog steeds richting toneelspelen en declameren.

Eigenlijk werd ik mij pas jaren later echt bewust van de kolossale en prachtige rijkdom van muziek. We - Aad en ik waren inmiddels getrouwd - verdiepten ons in deze voor ons vrijwel nieuwe wereld van de klassieke muziek. Radio, concertbezoek en onze langzaam groeiende platenverzameling boden ons vele mogelijkheden. Pas later kwam daar ook de televisie nog bij. Inspirerende docenten op diverse cursussen leerden mij luisteren en begrijpen. En het gaat nog altijd door. Het verrijkte mijn leven.


R. N. schrijft:

Posted on 13/8/2010 at 19:59 - 0 Comments - Post Comment - Link

"Für Elise" herinnert mij altijd aaan mijn geliefde zus Els.

Mijn fantasie gaat op de loop bij de Peer Gynt-suite van Grieg, de Moldau van Smetana.

Als ik, veel te weinig, operette hoor, zie ik mijn vader, meesterkleermaker, in de bekende zit op de hoge, lange tafel, samen met de drie andere medewerkers, al naaiend, galmen.

Operettemelodie na operettemelodie gaat zogezegd over de tafel. Zij traden zelfs op in amateurverband en ik mocht als klein jongetje naar het optreden in de Gaslaan in 's-Gravenhage, in een vrij kleine zaal achter de Parkstraat.

Op de muziek van de Dutch Swing College Band werd door mij gedanst in een dansschool ergens op de Laan van Meerdervoort.

Jazz heeft nog steeds mijn interesse.

Een leven zonder muziek is voor mij onvoorstelbaar, zul je begrijpen! 


W.B. schrijft:

Posted on 6/8/2010 at 19:06 - 0 Comments - Post Comment - Link

Daar vraag je me nogal wat! Hoe te kiezen uit al die honderden meesterwerken?

Uit elke periode is er wel iets te noemen waarnaar ik heel graag luister, maar mijn voorkeuren variëren ook nog wel eens. Globaal genomen ligt mijn favoriete periode tussen 1770 en 1920. Uit die periode kies ik als favoriete componisten:

Mozart, Beethoven, Schubert, Mendelssohn, Chopin, Verdi, Brahms, Fauré, Ravel.

Maar welk werk?

Ik zou het niet weten! Moet ik Mozarts strijkkwartetten en -kwintetten hoger stellen dan zijn laatste symfonieën of zijn grote opera's of zijn pianoconcerten?

Omdat ik je niet met lege handen kan laten staan, kies ik voor de eerste grammofoonplaten die ik in 1957 kocht (f 22 per stuk!) samen met een eenvoudige platenspeler. Het geld had ik verdiend met een vakantiebaantje. Die platen heb ik nog, maar ze zijn bijna niet meer om aan te horen. De stukken staan echter nog altijd hoog op mijn lijst.

Van Mozart de strijkkwintetten KV 515 en 516 en van dat andere wonderkind, Mendelssohn, het vioolconcert.


Mijn favoriete muziek

Posted on 26/7/2010 at 21:56 - 0 Comments - Post Comment - Link

Wat is jouw favoriete klassieke muziek?

Vroeg ik aan een aantal van mijn vrienden en kennissen. Wil je mij dat vertellen? Kun je ook aangeven waarom dat ene werk van die bepaalde componist bij jou zo geliefd is? Een jeugdervaring? Een speciale uitvoering? Heb je zekere gevoelens en/of gedachten erbij? Betekent muziek veel voor je?

Velen reageerden enthousiast op mijn verzoek. Fijn, dat wordt een fraaie bundel persoonlijke verhalen, hoop ik. Allereerst op deze plek, in mijn blog.

Zeker, je moet niet denken dat mijn idee origineel van mijn kant komt. Janine Jansen was mijn voorbeeld. Het werd een boeiend boekje, dat in de boekhandel te verkrijgen is. Het staat vol met persoonlijke vertellingen, korte en lange, simpele, ontroerende, afstandelijke en ga zo maar door, van echte schrijvers en gelegenheidsschrijvers, van oud en jong. Ik hoop dat deze, mijn bloemlezing minstens zo interessant wordt.


Hosting door HQ ICT Systeembeheer