Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Jacques' blogs

Pokémonsters

16:51, 25/7/2016 .. 0 comments .. 0 trackbacks .. Link

Pokemonsters.

Ik fiets veel en vaak. Soms wat kortere, soms langere tochten. Omdat beweging goed voor een mens is. En het is leuk. En ik verenig het aangename met het nuttige. Want nuttig is het zeker. Ik train verschillende soorten spieren. Ten eerste train ik mijn beenspieren, die constant in beweging blijven. Ik train mijn bilspieren en mijn zitvlees die dan de luie stoel tijdelijk inruilen voor een fietszadel. Heel gezond. Ik train de spieren die ervoor zorgen dat ik mijn... wenkbrauwen kan laten fronsen. Want wat zich af en toe onderweg afspeelt....! Mensen die je geen voorrang geven omdat ze de haaientanden als decoratie beschouwen, slingerende kinderen op kleine fietsjes en loslopende honden van wie de ouders resp. baasjes niet in staat zijn hen in de gaten c.q. onder controle te houden. Dus train ik ook mijn reactievermogen. Ondanks het klimmen der jaren is daarmee gelukkig nog weinig mis. Maar.... sinds enkele weken zijn er ook spieren, waarvan ik niet eerder had gedacht dat ik die tijdens het fietsen zou trainen. Dat zijn namelijk de lachspieren. Ik zie mensen waarvan ik dacht dat ze net zo gezond bezig zijn als ik, plotseling hun fietsen aan de kant zetten om zich vol te concentreren op hun smartphone. Op zich wel veilig, daar kunnen die fietsende smartphoneverslaafden, die met Ă©Ă©n hand, soms zelfs twee handen aan de phone menig fiets- en voetpad onveilig maken nog wat van leren. Maar wat doen ze? Ze zijn op jacht. Maar waarnaar? Naar beestjes. Monstertjes. Nee, geen muggen, die het je overigens in die warme seizoen behoorlijk lastig kunnen maken. Maar nietszeggende, ongevaarlijke, virtuele en dus niet bestaande monsters. Pokemon-go heet dat. Mensen duiken in struiken, in tuinen, achter muren, zelfs stormen ze gebouwen binnen, bestormen perrons, gelukkig nog net geen spoorbanen, op jacht naar.....niets.....en als ze dat niets dan eindelijk hebben gevonden, zijn ze vervuld van triomf. Om je ziek te lachen als je ziet hoeveel mensen daar gezamenlijk of in hun eentje mee bezig zijn. Toch schuilt daar ook weer gevaar in. Ik moet namelijk oppassen dat de activiteit van mijn lachspieren niet de overhand gaat krijgen, want fietsend de slappe lach krijgen beĂŻnvloedt de werking van de eerder genoemde zaken die ik train, nadelig. Met name het reactievermogen dat ervoor moet zorgen dat ik al die Pokemonsters, zoals ik die jagers nu maar even noem, veilig kan ontwijken als ze als een blind paard, met oogkleppen, zonder oog voor de wereld om zich heen, de straten en fietspaden oversteken. Maar...nu even in alle ernst.....Wat is er in deze wereld aan de hand? Naar wat voor wereld zijn we op weg? Soms wordt mijn hart vervuld van diep en diep medelijden. Want wat moet de wereld van veel phoneverslaafden toch enorm klein zijn.....



Geduld

17:51, 21/9/2012 .. 0 comments .. 0 trackbacks .. Link
 

Geduld is een schone zaak
Iedereen weet het, en zegt het vaak
Maar is het ooit opgekomen in iemands gedachten
dat een mensenleven voor 80 % bestaat uit wachten?

Het lijkt veel, een groot deel van het leven,
waarvan men vaak zegt: "het duurt maar even"
Wat ik hier schrijf, lijkt misschien heel raar
maar toch is het wel degelijk waar.

Wachten op de trein, blauwbekken op het station
totdat hij dan eindelijk aankomt langs het perron
Wachtend op het postkantoor voor het loket in een lange rij
voordat je aan de beurt bent lijken uren voorbij.


In de supermarkt, voor de kassa's
wachten dagelijks mensenmassa's
en wat dacht je van ons grote wonder op vier wielen
waarvan er dagelijks velen aansluiten in een lange file?



Hoe vaak hoor je niet roepen: "Ogenblikje graag"
hoe lang dat "ogenblikje" duurt, is soms erg vaag
In de wachtkamer van de dokter hoor je "volgende patiënt"
en je blijft maar wachten totdat je dat zelf bent

Wachten op school in de klas, tot de les is afgelopen
soms lijkt dan de tijd te zijn voorbijgekropen
en wat moet je al die tijd voor het verkeerslicht doen
voordat het eindelijk springt op groen?

Maar we klagen soms wel erg veel en erg graag
alles gaat ons vaak veel te traag
Maar zo slecht hebben wij het niet
kijk eens rond in de wereld, dan weet je niet wat je ziet

Hele volksstammen wachten al hun leven lang op vrede
heel hun leven hebben ze al geleden
onder haat, oorlog en geweld
Met die mensen is het vaak slecht gesteld.



Jarenlang wachten hongerenden op een fatsoenlijke hap eten
honger en dorst hebben, en verder niks anders weten
Eenzame mensen wachten ook, jarenlang op zoek
naar die eerste knuffel, uit onverwachte hoek

Laten wij dus niet klagen, grienen of zeuren
laat het leven gewoon lekker gebeuren
En met liefde, beleid, en veel geduld
zal onze levenswens ooit worden vervuld

 



"Al onze medewerkers zijn in gesprek"

15:32, 18/9/2012 .. 0 comments .. Link

Moeizame pogingen om in contact te komen met een bedrijf, zijn helaas de orde van de dag. Heel vaak worden e-mailberichten niet gelezen, laat staan beantwoord, en dan alleen nog door een automatisch bevestigingsbericht, en op een paar goede uitzonderingen na, blijft het daarbij. Telefonisch contact zoeken is al even moeilijk, zo niet nog moeilijker en vaak dramastisch en geldverslindend.
Eén van de vele voorbeelden deed zich onlangs voor. Mijn vrouw deed op een vrijdagochtend een poging de technische dienst van een bekend bedrijf te bellen, omdat onze afwasmachine moest worden gerepareerd. Tijdens dit avontuur kwam ze terecht in een whirlpool van keuzemogelijkheden, ook wel “menu”geheten, die ze dan ook doorliep in de hoop de juiste afdeling te bereiken. “Wilt u dit? Kies dan 1…Wilt u dat? Kies dan 2”…U kent dat soort ongein wel.
Vele kostbare belminuten later bereikte zij eindelijk haar doel, dacht ze. De kreet “Al onze medewerkers zijn in gesprek; u wordt zo spoedig mogelijk geholpen” stelde haar gerust, in de veronderstelling dat de hulp nabij zou zijn. “Zo spoedig mogelijk”…maar wat is “mogelijk”?
Ondanks dat vrijdag een normale werkdag is, bleek niets mogelijk te zijn. Want toen mijn vrouw het wachten na tien minuten beu was, besloot ze een ander nummer van dat bedrijf te bellen, dat van de receptie was.
Daar bleek hoe de mededeling “Al onze medewerkers zijn in gesprek” op waarheid berustte, zij het, dat deze gesprekken waarschijnlijk op andere plekken plaats hadden, namelijk in de privésfeer van die medewerkers, met familie, vrienden of kennissen. Althans, dat mag je veronderstellen als je als klant de receptie belt en via een geluidsopname hoort, dat “dit bedrijf vandaag gesloten is.”
Slordig, als het bedrijf is vergeten het “menu” voor de beller aan te passen; grof schandalig, als het bedrijf de bedoeling had, op deze manier een extra centje te verdienen op dagen dat ze gesloten zijn. Wat zou het mooi zijn, als dergelijke bedrijven, die zo met hun klanten omgaan, pogingen zouden ondernemen om die telefoonkosten te compenseren.
Misschien is het een idee om het “menu” aan te vullen met: “Wilt u uw telefoonkosten terug als blijkt dat wij gesloten zijn? Kies dan…"
Helaas zal dit een mooie, maar niet te realiseren illusie blijven.



Haaientanden, wat waren dat ook weer?

15:21, 18/9/2012 .. 1 comments .. Link

Haaientanden, een berucht fenomeen, zal menigeen denken. Daarbij wordt vaak gedacht aan de documentaires over de diverse haaiensoorten, en wellicht ook aan de films van Steven Spielberg, die de titel “Jaws” dragen.
Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat uit het antwoord op de vraag “Wat zijn haaientanden?” vaak blijkt dat de kennis van de definitie van dit begrip niet verder gaat dan dat enorme gebit met die machtige rijen hagelwitte driehoekige messcherpe steekwapens, waarmee dat dier menig prooi en menig onoplettende zwemmer het tijdelijke voor het eeuwige doet omwisselen.
Helaas heb ik, en wellicht velen met mij, bijna dagelijks met dat kennisgebrek te maken, wanneer wij ons voortbewegen: te voet, of per fiets of als automobilist van woonhuis naar werkplek vice versa. Want op diverse kruispunten van wegen, fietspaden en voetpaden komen ze veelvuldig voor: die hagelwitte, driehoekige symbolen, die de verkeersdeelnemer duidelijk moeten maken, dat het oppassen geblazen is. Ook deze driehoekige tekens worden, vanwege hun vorm, “haaientanden” genoemd, omdat ook zij symbool staan voor dreiging.
Dat het massa’s mensen ontbreekt aan deze kennis, is bijna dagelijks te zien aan de halsbrekende toeren, die verkeersdeelnemers moeten maken om aanrijdingen te voorkomen, door eigen schuld, of door de schuld van de ander, die meent te moeten veronderstellen dat deze driehoeken op de weg c.q. het pad zijn aangebracht als decoratie.
Wellicht doen deze tekens het als decoratie uitstekend, immers: het oog wil ook wat. Maar door ze alleen te bekijken, ze mooi te vinden en er vervolgens zonder blikken of blozen overheen te rijden, zonder zich af te vragen, waarvoor ze eigenlijk dienen, stelt de verkeersdeelnemer zich aan grote gevaren bloot.
Op mijn eigen dagelijkse fietstraject van mijn woonhuis naar het station is het al niet anders. Op diverse punten wordt het fietspad dat ik berijd, doorkruist door andere fietspaden en door straten waar zowel langzaam als snelverkeer rijdt. Omdat dit fietspad een voorrangspad is, komt het doorkruisende verkeer bij nadering van het pad die haaientanden tegen, ten teken dat voorrang verleend moet worden. Snelle, halsbrekende manoeuvres en stuurcorrecties mijnerzijds zijn vaak niet van de lucht omdat die tekens worden genegeerd. Velen zullen dit herkennen.
Ik wil niet belerend overkomen, maar als het algemene kennisniveau van de verkeersdeelnemers niet snel hoger wordt, zal menigeen hetzelfde lot als van die zwemmer tegemoetzien.
 



Mijn eigen dodenherdenking

15:09, 18/9/2012 .. 0 comments .. Link
Voor de één heel belangrijk, voor de ander te lang geleden, men zegt dan "je kunt niet eeuwig aan de gang blijven met dat herdenken". Ik heb zelf de oorlog niet meegemaakt, maar ik heb wel een leuk verhaal uit die tijd, en elke keer als de oorlog ter sprake komt, of als het 4 mei is, dan denk ik daar aan. Dat is een beetje mijn herdenking.
Er was eens een meisje, Nelly, uit Arnhem. Ze was 19 jaar toen de oorlog begon. Door de Slag om Arnhem werd het allemaal best heftig daar, en toen werd zij, tesamen met vele anderen, uit Arnhem geëvacueerd. Zo kwam Nelly samen met haar zus, in Bussum terecht, waar het een stuk rustiger was. Ze ging in een hotel werken en daar woonde ze ook in de buurt. En ja, er moest ook gegeten worden en er was een bakker dicht in de buurt en daar ging ze, samen met haar zus, brood halen.
Daar stond hij dan, Herman, achter de toonbank. Ze vond hem wel een lekker ding. Ze maakten nader kennis en van het één kwam het ander.
Na de oorlog, om precies te zijn in 1949, trouwden ze en ze gingen in Naarden (vlakbij Bussum) wonen. In 1951 werd hun eerste kind geboren, en ze noemden hem Jacques.
Tja, die oorlog was een verschrikkelijke tijd, maar ja, mede en indirect daardoor zit ik hier nu wel dit stukje te schrijven. Zo herdenk ik mijn ouders ook een beetje, die inmiddels zijn overleden, ma in 1987 en pa in 2006.


Vooroordelen....weg ermee!!

14:57, 18/9/2012 .. 0 comments .. Link

Heel de mensheid is helaas vergeven van de vooroordelen. Vaak ontstaan zij naar aanleiding van waar gebeurde, minder leuke en zelfs ernstige gebeurtenissen.
Het meest beruchte vooroordeel vindt zijn oorsprong in de Tweede Wereldoorlog; nog steeds zijn er mensen, zij het in steeds mindere mate, die roepen dat de Duitsers slecht zijn, en dat terwijl de Duitsers van nu totaal anders zijn dan die Duitsers, die destijds onze voorouders het leven zuur maakten.
Mensen worden ook vaak op uiterlijk beoordeeld. De haardracht bijvoorbeeld. In de sixties noemden de ouderen destijds de langharige jongeren “langharig werkschuw tuig.” Dus was elke langharige werkschuw en behoorde hij tot het tuig. Zonder uitzondering. Alsof de strak geknipte koppies met en scheiding als langs een liniaal gelegd, allemaal zulke brave types waren.
Huidskleur, sieraden, tatoeages en piercings waren en zijn ook nog steeds zaken, die voor sommigen aanleiding zijn tot een andere wijze van benadering c.q. behandeling van mensen, en met “een andere wijze van” bedoel ik uiteraard “een niet zo fijne.” Bijvoorbeeld, als iemand met een donkere huidskleur iets uit een winkel heeft gestolen, dat vervolgens bij de eerste ontmoeting met een donkere man gedacht wordt: "O dat is vast weer zo'n winkeldief."
Ook religie is een dergelijk item. Een hedendaags vooroordeel is dat tegen de moslims. Een zeer klein deel van de wereldwijde Islamitische bevolking, t.w. de extremen, zorgen er door hun moordaanslagen voor dat veel mensen nu denken dat elke moslim een slechterik en een potentiële moordenaar is. Ten onrechte uiteraard, maar maak dat die mensen maar eens wijs.
Maar een minstens even erg vooroordeel vind ik persoonlijk die van de enge oudere vreemde man. Dat verdient enige uitleg. Ouders worden geacht hun kinderen op te voeden, te begeleiden en ze te wijzen op de kansen en de gevaren, die het leven te bieden heeft. Mijn ouders zeiden vroeger al tegen mijn zussen en mij: “Niet met vreemde mannen meegaan hoor!”
De aanleiding hiervoor moge duidelijk zijn. Sinds mensenheugenis zijn er personen (meestal mannen, maar…?) die misbruik maken van (het vertrouwen van) jonge kinderen. Dat ouders hun kinderen hiervoor willen behoeden staat uiteraard als een paal oven water; ik ben zelf ook vader en ik moet er niet aan denken dat mijn (inmiddels volwassen) dochter iets zou overkomen door toedoen van een engerd.
Ook op het internet zijn de gevaren bekend. Chatters/gebruikers van sociale media, die zich anders voordoen dan ze zijn, en zo kinderen proberen te manipuleren en over te halen dingen te doen, die op zijn zachtst gezegd behoorlijk ongewenst zijn. Helaas komt dat nog veel te veel voor en moet dat worden uitgeschakeld. Maar….
Aan dit alles kleeft ook weer de dreiging van een nieuw vooroordeel. We moeten namelijk de zich normaal gedragende oudere vreemde man wel de kans geven zichzelf te zijn zonder dat hij bang hoeft te worden in het hoekje te worden geduwd van “de mannen waar je bang voor moet zijn.” Want:
Is elke oudere man een kinderlokker?
Is elke kinderlokker een oudere man? Of misschien een vrouw?
Neem nu de Facebookmoord. De dader was een tiener; de opdrachtgeefster was een tiener, en het slachtoffer was de hartsvriendin van de opdrachtgeefster. Dus moeten de tieners nu niet alleen bang worden voor vreemde oudere enge mannen maar ook voor elkaar?
Beste mensen, blijf altijd op uw hoede maar oordeel niet te snel over de onbekende medemens. Het is diep en diep triest wat sommige mensen deden en doen, maar vergeet niet dat er ook gewone mensen zijn. In principe is ieder persoon een goed mens, tenzij hij/zij het tegendeel bewijst of dreigt te bewijzen.

 



Kouwe Kak

15:50, 17/9/2012 .. 0 comments .. Link
Zaterdagavond, 1 september jl. Heb ik enorm genoten van de optredens in Singer Laren bij het Laren Jazzfestival. De muziek was uiteenlopend qua stijl, het niveau was zeer hoog. Met name het combo van Frits Landesbergen met jong en gevestigd talent, zoals de 17-jarige Almeerse virtuoos Jamy Westerveld....geweldig. Als ik die mensen bezig zag en hoorde, kreeg ik de kriebels om zelf mee te doen.
Wat mij soms wel mateloos irriteerde was het gedrag van een aantal mensen, dat je toch wel tot de categorie "kouwe kak" mag rekenen. Duidelijk herkenbare zaken als de trui over de schouder gedragen, het overdreven geaffecteerd spreken, de "r" die bijna als een "w" wordt uitgesproken, die hautaine houding, die sommigen aannemen, alsof ze het belangrijkste zijn, dat ooit op aarde is aangetroffen.
Ik liep Willibrord Frequin tegen het lijf...hij kent mij niet, ik ken zijn gezicht maar verder niet. Hij was met vrienden in gesprek, hij draaide zich om en keek mij aan met een blik, alsof hij wilde zeggen: "Wie denk je wel dat je bent, dat je het waagt hier binnen te treden?" Ik denk dat ik meer voor het toegangskaartje zal hebben betaald dan hij, met zijn belangrijke connecties. Gelukkig waren er ook veel gewone mensen, dat was overigens het merendeel.
Of dat nu typisch Goois is, wil ik in het midden laten. Ik ben nu woonachting in Almere en ik werk in Weesp, maar ik ben zelf geboren in het Gooi en heb daar lang gewoond en gewerkt, en ik heb me altijd heel gewoon gevoeld. Maar ik zal me altijd af blijven vragen hoe het toch komt dat in het Gooi bepaalde gezelschappen, die iets hebben met hockey, tennis, de vliegsport, de rotary en de golfsport of de media, zo'n verschrikkelijk hautaine uitstraling hebben. Als iemand dat mij ooit eens uit zou kunnen leggen zou ik er misschien iets van kunnen begrijpen.


About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links

Jacques' music site
Jamy Westerveld, jazzfluitiste
Kayak

Categories


Recent Entries

Pokémonsters
Geduld
"Al onze medewerkers zijn in gesprek"
Haaientanden, wat waren dat ook weer?
Mijn eigen dodenherdenking

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer