Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Janet under construction

Mijn eerste tattoo

14:19, 17/4/2014 .. 0 comments .. Link

Donderdag 17 april

Vandaag met Manon en Wessel naar de radioloog voor de instelling van het bestralingsapparaat. Hij vraagt of ik me wil uitkleden zodat hij kan kijken wanneer er met de bestralingen kan worden begonnen. Als hij achter de behandeltafel staat, draai ik me naar hem toe. Zijn mond valt open. 'Dat heeft ze heel netjes gedaan', zegt hij bewonderend. Ik straal. Ik wist wel dat Dr. Oostrom de beste plastisch chirurg is in de wijde omgeving :). Hij vraagt of ik last heb gehad van zwellingen of andere ongemakken. Nee, geen ongemakken. Hij kan zijn ogen bijna niet losmaken van mijn prachtige borsten haha. Hij legt nog even uit wat de bedoeling is en vraagt dan of ik nog iets wil weten. 'Ja, ik wil graag weten waarom dr. Oostrom van u een negatief advies heeft gekregen voor deze borstverkleining.' Het blijkt allemaal wel mee te vallen volgens hem, maar hij heeft wel aangegeven dat hij er geen voorstander van is dat een plastisch chirurg zonder oncologische ervaring deze operatie uitvoert. Hij zegt dat ik geen oncologische recontructie heb ondergaan, maar een 'gewone' reductie'. Ik vind alles best, het is gebeurd zoals ik het wilde en wanneer ik het wilde en het resultaat mag er wezen.

Daarna door naar de scan. Ik mag me weer uitkleden en plaats nemen op een soort lopende band met wat extra beugels aan de zijkant om mijn armen in te leggen. Ze plaatsen ijzerdraadjes om mijn borst om aan te geven waar met klierweefsel begint en waar de littekens zitten. Dan tekenen ze met rode stift wat kruisjes hier en daar en ben ik klaar voor de scan. 'Diep inademen, uitademen, diep inademen, uitademen, diep inademen en vasthouden.' De lopende band glijdt heen en weer en dan mag ik weer doorgaan met ademen. 'Nog een keer', klinkt het door de intercom. Mij best, ik hier hier prima. De jongeman komt naar me toe met een compactcameraatje en zegt dat hij nog even wat foto's wil maken. Ik kan nog net op tijd mijn lippen op elkaar persen, zodat ik niet vraag of die voor zijn privecollectie zijn. De draadjes worden weer verwijderd en alleen de zes tattoeage-stipjes moeten nog gezet worden. 'Ik breng wat inkt aan onder de huid, dus u voelt een prikje', waarschuwt hij me. Een prikje? Ik hou niet van een prikje, maar dit is nog net een slagje vervelender. Alsof ze met een mini-boortje een gaatje boren, en dat zes keer. Ik vraag of dit hetzelfde voelt als een echte tattoo. 'Ik heb begrepen van wel', antwoordt hij. 'Dan snap ik niet dat er mensen zijn die zich vrijwillig laten tattooeeren', zeg ik spontaan. Het zesde stipje is niet helemaal goed gelukt, dus zet hij nog een keer het boortje erop. Gelukkig de laatste keer. Ik kreeg er geen tranen van in mijn ogen hoor, maar leuk is toch anders.

Het plan voor de bestralingen wordt nu gemaakt, maar dat duurt waarschijnlijk nog twee weken. Eerst dus maar even veertien dagen genieten met Jan van de paasvakantie.



Lasagne

14:26, 6/4/2014 .. 0 comments .. Link

Ik loop nog steeds achter, maar ik wilde even wachten tot ik goed nieuws had. De afgelopen dagen waren net een schaal lasagne. Goeie momenten verweven met 'jammer Janet'  momenten. MIjn eigen schuld natuurlijk, maar daarom niet minder teleurstellend.Dinsdag ging best goed, alhoewel het slapen nog wennen is. Standje ' strandstoel' voor mij (hoofd en voeten omhoog en billen als dieptepunt) en Jan naast me in standje doodskist. Woensdag ging het zo goed dat ik me heel stoer voelde. Pijnstillers zijn voor watjes, wordt de pijn minder dan kan ik best stoppen met de Celebrex. 's Nachts in bed krijg ik spijt, ik ben ook de paracetamol vergeten en breekt me nu op. Om half drie sta ik op om alsnog twee tabletten in te nemen, maar het duurt natuurlijk wel even voordat dat werkt.

De volgende dag gaat iets beter en ik voel me weer wat stoerder. Eerst naar de fysio en dan gezellig met Heidi en mijn moeder naar de Intratuin. Om twee uur brengen ze me thuis, maar dan komt mijn vriendin gezellig thee drinken en ik vermaak me prima. Ik slaap weer slecht en de littekens zijn gevoelig, maar ik zet door. 

Vrijdag kan ik best de was vouwen, afwassen en andere klusjes doen. De Celbrex laat ik nog steeds achterwege, maar ik slik wel braaf paracetamol. 's Avonds gaat het weer mis. Jan legt zijn hand op mijn borst en de pijn is zo hevig dat ik mijn bevallingsademhaling toepas om weer bij te komen. ' Altijd is Kortjakje ziek...' Ik ga naar beneden en begin weer met de capsules, dit is toch ook niks. Ik lig de halve nacht wakker, krijg last van rusteloze benen en Jan krijgt last van mij. We slapen allebei slecht.

Zaterdag halen Jan en Amber de tuinmeubels op. Jan maakt alles schoon en ik zie dat vooral de teakhouten meubels een hoop te lijden hebben gehad van de verbouwing in de tuin. Ze zijn besmeurd met cement en zien er niet uit. Ik pak de olie en een klein kwastje en begin alles in de olie te zetten. Amber is op haar kamer en ziet het niet. Ze is namelijk heel streng voor me. Jan daarentegen loopt ook in de tuin en laat me lekker gaan. Hij vraagt een keer of ik niet beter morgen verder kan gaan, maar ik vind van niet. Hij vindt het prima, hij denkt dat ik oud en wijs genoeg ben om zelf te bepalen wat goed voor me is. Oud genoeg ben ik zeker, maar over mijn wijsheid zijn nogal wat twijfels. Boven verwachting slaap ik geweldig, ik voel me vanmorgen als herboren. Wat is een goede nachtrust toch heerlijk!



Even bijkomen

12:09, 4/4/2014 .. 1 comments .. Link

Dinsdag 1 april

Gisteren was ik om 18.00 uur terug op mijn kamer, nou ja 'mijn kamer' moest ik wel delen met een meneer van 150 kilo die zijn arm gebroken had. Toen ik door de gangen werd gereden, waarschuwde de zuster me voor het feit dat we langs de kantine kwamen. 'Pas maar op dat je niet misselijk wordt.' Nou misselijk werd ik niet, ik kreeg er wel enorme honger van! Op de kamer vraag ik iets te eten. 'Doe maar een lakkere warme maaltijd!', roep ik nog, maar helaas. Ik moet het doen met een beschuitje met jam en na veel aandringen krijg ik er nog een. Ik had me zo verheugd op een flinke schnitsel.

Vanacht kwam er weinig van slapen. Het was niet mijn schuld, ik had keurig mijn oordoppen in gedaan. Helaas helpen die niet als iedereen constant het grote licht aandoet zodra ze de kamer binnenkomen. Meneer 150 moest plassen, zijn kussen lag niet goed, water drinken, nog eens plassen. Om vijf uur komt de zuster naar me toe, ik lig op mijn rug met mijn ogen stijf dicht. 'Ah, ik zie dat u wakker bent, dan ik gelijk even de controles doen.' Ik voel me min of meer verplicht om mijn ogen te openen en laat haar mijn bloeddruk meten en mijn oor tempen. Daarna slaap ik zowaar tot half zeven. Ik rek me uit en slaak een gesmoorde kreet. Uitrekken na een borstoperatie is echt af te raden. Daarna zit ik vijf minuten in elkaar gedoken op adem te komen.

Om 10 uur komt er een arts langs, hij kijkt even en zegt dan dat de drains eruit mogen en het infuus. 'Haal het drukverband er ook maar af.' 'Nu al?', vraagt de verpleegster, 'ze was gisteren pas om 6 uur op de afdeling, moet het niet blijven zitten tot 6 uur?' ' Nee, hoor, mevrouw mag om 11 uur naar huis.' Hij loopt de deur uit en laat de verpleegster verbaasd achter. De verpleegster verlaat de kamer ook om assistentie te halen en ik probeer intussen om te verzinnen wie me op dit tijdstip op zou kunnen halen. Annemarie zit in Duitsland, Heidi staat voor de klas, mijn moeder is aan het wandelen in Kootwijk, Manon is met Frank een auto kopen in Zeeland en Amber heeft geen rijbewijs. Gelukkig zegt Jan dat hij me best op wil halen, maar hij moet wel even iets regelen en kan niet zomaar wegrennen. Intussen zijn de dames terug met pincetten, verband en stanleymessen of zoiets. 'De drains zitten vast met een hechting', help ik ze herinneren. Ze glimlachen vriendelijk. 'We zullen voorzichtig zijn.'

Na het verwijderen van alle slangetjes voel ik me anders, vrij. Ik vraag of ik naar beneden mag, ik heb een doos chocola meegenomen voor mevrouw Koopman, de secretaresse die heeft gezorgd dat ik op tijd geholpen kon worden. 'Nee dat kan echt niet, u moet wachten tot iemand u op komt halen.' Met de rolstoel vinden ze helemaal een slecht idee, want minder dan een kilo tillen, duwen of trekken wordt lastig als je er zelf 60 weegt. Ik stuur dus een mailtje naar mevrouw Koopman of ze even langs komt en glip uit mijn bed. Eerst maar eens op zoek naar mevrouw Elskamp, die heb ik niet meer gezien na haar operatie.



De reconstructie

11:53, 4/4/2014 .. 0 comments .. Link

Maandag 31 maart

Vandaag is de verjaardag van mijn oma, de moeder van mijn moeder. Ze is al jaren geleden overleden, maar toch voelt het bijzonder om op deze dag geopereerd te worden aan mijn borsten. Ze had zelf ook flinke borsten, net zoals de moeder van mijn vader. Ik ben erfellijk belast laat maar zeggen, of liever gezegd erfelijk gezegend. Jammer dat ik er last van had, want ik was best trots op deze hangjongeren.

We zijn om een uur of elf in het ziekenhuis en de operatie staat gepland om 13.05 uur. ' Niet gelijk op je horloge wijzen als het zes minuten over een is he?', zei de verpleegkundige bij de intake. ' Het loopt wel eens iets uit.' We wachten bij het zitje aan het begin van de gang tot we naar de kamer kunnen. Mevrouw Elskamp en haar dochter wachten ook en ik heb al snel een gespreksonderwerp gevonden; de klok die op half acht staat. Een tijdje later worden opgehaald, ik heb geen idee hoelang we hebben gewacht, maar we krijgen in ieder excuses voor het lange wachten. Ik heb de hele dag de tijd, dus mij maakt het niet uit. We worden naar een kamer gebracht op de C-vleugel, een vleugel die op dit moment buiten gebruik is, maar onze kamer is nog bezet. Ik maak nog even een woordgrapje over ons verblijf in de 'gesloten' afdeling. Mijn oma had er vast om gelachen, ze bracht de laatste jaren van haar leven door op de gesloten afdeling van Lisiduna, maar ze lachtte altijd wel graag.

De tijd verstrijkt en het wordt 12 uur, half een, een uur. Ik weet niet hoe laat het is als ik opgehaald word, maar dat is ook niet belangrijk. Hoofdzaak is dat ik inderdaad word opgehaald :). Een 'wat vrouwelijke' anesthesist komt mijn infuus inbrengen. Ik vertel hem dat ik veel last heb van een infuus op de rug van mijn hand en hij pakt mijn arm voorzichtig op. ' Je hebt zulke prachtige bloedvaten meid, ik neem die ene die bovenop je onderarm ligt.' Hij laat me lekker kletsen terwijl hij het vervelende klusje afmaakt en ik ben hem dankbaar, het is een schat..

Op de operatiekamer is het koud, maar op de achtergrond klinken swingende Zuid-Amerikaanse tonen. Dr. Oostrom wiegt met haar heupen heen en weer op de maat van de muziek. 'Is dit ter voorbereiding op mijn vakantie naar Hawaii?', vraag ik. Een aantal ogen kijken mijn kant op. 'Ken je dat verhaal?' ' Nou en of ik het ken, mijn dochter is vijf jaar geleden geopereerd door dr. Oostrom en ik wacht dus al vijf jaar op dit moment.' Dr. Oostrom lacht. 'Je zult het me niet in dank afnemen, maar je mag je helemaal uitkleden, dan pak ik vast een stift.' Op mijn bovenlijf ontstaat een prachtige bouwtekening, die van de badkamer zijn er niks bij. 'Hoe lang ben je?' ' Hoe zwaar ben je?' Ze pakt de lineaal en trekt lijnen van mijn kuiltje (ik weet even het juiste woord niet meer) tot mijn tepel. 'Zal ik 17 doen of 18? Ik doe 17. Durf ik dat? Ja dat durf ik!' Ik hoor het gebabbel van dr. Oostrom aan en vind het allemaal prima. Ik vertrouw haar blindelings. Naast haar staat een jongeman van een een begin 20. Hij kijkt vol bewondering naar de verrichtingen van de plastisch chirurg. 'Is daar een speciale formule voor?', vraagt hij belangstellend. 'Nee', antwoordt dr. Oostrom. 'Dat is gewoon ervaring.' Ik mag op de operatietafel gaan liggen. 'Het is hier wel druk he?', zegt een assistente met een bezorgde blik. 'Geeft niks meisje, ik vind het wel gezellig zo'n stel mensen om me heen', stel ik haar gerust. Dr. Oostrom komt naast me staan. ' Zo, nu gaan we eens lekker genieten van een welverdiende vakantie. We gaan naar Hawaii, doe je ogen maar dicht en concentreer je op de dolfijnen die in de zee buitelen. Trek je nieuwe bikini aan en drink een lekkere pina colada. Je krijgt hem via je infuus en je hebt geluk, het is namelijk happy hour. Dat betekent twee drankjes voor de prijs van een, en aangezien ik niet mag drinken omdat ik nog moet opereren, is die tweede ook voor jou. Je zult zometeen een beetje dizzy worden, maar dan weet je waar het van komt. Nu nog even diep inademen, dan ruik je de heerlijke zeebries...' Dat was ook gelijk het laatste wat ik hoorde, die zeebries was de nekslag.

Als ik bijkom heb ik geen idee wie ik ben, waar ik ben en wat ik hier doe. Ik heb me altijd afgevraagd hoe het is om geheugenverlies te hebben, nu kan ik me daar iets bij voorstellen. Gelukkig duurt dit blanco moment niet heel erg lang, in ieder geval niet lang genoeg om in paniek te raken.



Even bijpraten

08:59, 1/4/2014 .. 0 comments .. Link

Jullie lopen behoorlijk achter, dus ik praat iedereen even bij.

Maandag 24 maart

Vandaag gebeld met dr. Stam om te vertellen dat het is gelukt in Deventer. Hij klinkt positief, maar hij wil wel dat ik dinsdag bij dr. De Roos langs ga om te vertellen dat ik in Deventer geopereerd word. Wanneer ik hem vraag om een schriftelijke bevestiging voor dr. Oostrom, reageert hij wat nors. Hij zal haar wel bellen. Ik hang op en heb een vreemd gevoel in mijn maag, alsof er iets ververlends gaat gebeuren.

Dinsdag 25 maart

Gelukkig gaan Jan en Amber mee naar dr. De Roos. Hij klikt redelijk positief, maar wijst me erop dat zijn voorkeur er naar uit gaat om alleen de linkerborst te verkleinen. Een jaar later kunnen ze dan de rechterborst 'op maat maken' . Hij houdt de mogelijkheid voor een operatie in Ede open, wanneer het gesprek met dr. Oostrom niet positief is. Ik voel me opgelucht, even was ik bang dat ze zouden proberen om die operatie in Deventer af te wijzen.

Vrijdag 28 maart

Amber, Manon en Wessel gaan gezellig mee naar Deventer. Dr. Oostrom vindt het een beetje veel, dus Manon en Wessel moeten buiten wachten. Ze valt direct met de deur in huis. Dr. Stam heeft haar gebeld en heel lelijk gedaan, hij vroeg zich af of ze wel wist waar ze mee bezig was. Hij raadde haar af deze operatie te doen en wilde dat ik in Ede werd geopereerd. Het voelde als een klap in mijn gezicht. Was alle moeite echt voor niets geweest? Erger nog, hadden dr. Stam en dr. De Roos me voor zitten liegen dat ik vooral moest doen waar ik me goed bij voelde? Gingen ze er misschien van uit dat het toch niet zou lukken? Het is een wervelstorm in mijn hoofd, ik probeer uit te leggen dat beide artsen hun goedkeuring hebben gegeven en ik ben blij dat Amber daar als getuige bij was. Dr. Oostrom legt uit dat mijn voorkeur voor haar gebasseerd is op n goede ervaring en mijn afkeer voor Ede op n slechte ervaring. 'Bij mij gaat er ook wel eens iets mis', vertrouwt ze me toe. Het maakt mij allemaal niet uit, ik wil niet dat er iemand anders aan mijn borsten zit. Ik onderbouw mijn persoonlijke voorkeur door haar als persoon te schetsen, vrolijk, humoristisch en vooral heel erg eerlijk. Misschien heeft het geholpen, ze wil mijn borsten toch wel even bekijken. Na een grondige inspectie besluit ze dr. De Roos te bellen. Het is mijn laatste kans, wanneer hij negatief antwoordt ziet ze ervan af. Ze wil niet mijn relatie met de behandelend artsen verpesten, waar ik nog jaren onder controle loop. Ik heb daar mijn twijfels over, maar ik hou nog even mijn mond.

Ik wacht met Manon en Amber in de wachtruimte en de minuten kruipen voorbij. Eindelijk gaat de deur open en ze wenkt me. Dr. De Roos is vrij vandaag, dus ze heeft hem niet te pakken gekregen. In plaats daarvan heeft ze Dr. Bos gesproken. Dr. Bos heeft me destijds het slechte nieuws verteld. Ze heeft in mijn dossier gekeken en wat daarin staat komt exact overeen met wat ik net verteld heb. Dr. Bos ziet dus geen enkele belemmering in een operatie door dr. Oostrom. 'Ik heb direct even overlegd of ik n borst zou opereren of beide borsten tegelijk en dr. Bos vindt het een goed idee om beide borsten tegelijk te verkleinen.' Dat is een pak van mijn hart, ik zou me beslist misvormd voelen met links een C-cup en rechts een G-cup. Ik loop wel het risico dat door de bestraling mijn linkerborst nog veranderd, maar dr. Oostrom gaat ervan uit dat het mee valt. Mocht het verschil groot zijn, dan kan de rechterborst eventueel nog een keer geopereerd worden.

Daarna kom ik terecht in een mallemolen van afspraken, eerst de medische foto's, dan de verpleegkundige, de anesthesist, de apotheker en ik weet niet meer wie allemaal nog meer. En van de dames is een Duitse die zelf een borstverkleining heeft ondergaan. 'Je kraigt er beslist geen spait van.' Zegt ze met een brede glimlach. 'Het mooiste moment is die eerste keer dat je ein bh gaat kopen in je nieuwe maat. Je hoeft niet meer helemaal achter ien die winkel bei die gehaime la, maar je staat voor ien die winkel en kan kiezen wat je maat wiel!' Ik verheug me er nu al op. Ik moet nu mijn bh's bestellen in Engeland, want er is maar n merk dat me goed zit. Ik kan dan kiezen uit twee of drie modellen. Het lijkt me heerlijk om straks lingerie te kopen in een 'normale' winkel. Maar ik hoop vooral dat de pijn in mijn hoofd en nek minder wordt. Mijn fysiotherapeut is een schat van een jongen, maar het is me heel wat waard als ik hem niet iedere week meer hoef te zien.



De beslissing

08:22, 21/3/2014 .. 0 comments .. Link

Natuurlijk wist ik maandag al wat er besloten is, maar ik wist niet of ik deze informatie nog steeds met iedereen wilde delen op internet. Ik heb er de hele week over nagedacht en vanmorgen was ik eruit. Ik doe het gewoon. Het is namelijk voor mij een fijne manier om alle indrukken te verwerken. Bovendien is ook wel prettig dat je familie en je vrienden/collega's op de hoogte zijn, zo hoeven ze niet te gissen wat er allemaal gebeurt :).

Maandag 17 maart

Vanmorgen eerst gebeld met het ziekenhuis in Deventer. Wanneer er aan mijn borsten gesneden moet worden, dan maar door iemand waar ik alle vertrouwen in heb. 'Ik wil graag een afspraak maken met dr. Oostrom.' Was het maar zo'n feest ... Nee, zo werkt het niet. De telefoniste wil precies weten hoe en waarom. Voor mijn gevoel lacht ze een beetje schamper, duh ... iedereen wil een afspraak met dr. Oostrom. Ik voel de moed in mijn schoenen zakken, maar ik zet door. De mevrouw aan de telefoon belooft om met dr. Oostrom te overleggen en ik kan haar ervan overtuigen dat het misschien handig ik als ik alle details even op de mail zet. Zo ben ik er zeker van dat de informatie correct overkomt.

In de loop van de ochtend word ik gebeld door dr. Stam. Hij heeft contact gehad met dr. De Roos en ze vinden het beide een goed idee. Ik kan volgende week maandag bij dr. De Roos terecht en dan word ik binnen twee weken geopereerd. Ik leg uit dat ik liever geopereerd wordt door dr. Oostom, omdat dat de beste plastisch chirurg van Nederland is. Ja, toe maar, bij nader inzien vind ik het ook niet heel erg tactisch om zoiets tegen een arts te zeggen die bij een ander ziekenhuis is aangesloten, maar ja jullie kennen mijn spontane uitlatingen. Ik heb ooit eens een t-shirt gezien met een tekst die perfect op mij van toepassing is: Oh dear Lord, help me to keep my big mouth shut, until I know what I'm talking about. Die veilige seconde om na te denken over wat je gaat zeggen, mis ik. Toch krijg ik het idee dat dr. Stam het wel grappig vindt. Hij vertelt me dat hij niet met me in discussie gaat over de kwaliteiten van de plastische chirurgie in Nederland, maar hij is het met me eens dat je het best geopereerd kunt worden door iemand die je vertrouwt. De uiterste operatiedatum is echter over drie weken, dus wanneer het niet mogelijk is voor die tijd, houdt alles op.

Tussen de middag word ik gebeld door het ziekenhuis in Deventer. Ze zijn zeer verheugd me te kunnen mededelen dat ik gepland sta voor 28 april. Ik vind het echt vervelend om te vertellen dat dat veel te laat is, maar ik heb geen keus. De vrouw aan de andere kant van de lijn is oprecht teleurgesteld, ze heeft zo haar best gedaan. Wanneer ik haar vertel dat ik binnen drie weken geopereerd moet worden, ziet ze het niet meer zitten. Dr. Oostrom blijkt maar één keer in de week te opereren in dit ziekenhuis en ze is ook nog een week afwezig in de komende periode. Ze probeert me ervan te overtuigen dat het helemaal niet handig is om naar Deventer te komen, een eind rijden, voor de controles weer een eind rijden ... Het maakt mij helemaal niet uit, ik wil alleen maar iemand die kundig is. Ineens schiet me te binnen dat ze ook opereert in Apeldoorn. 'Zal ik daar naartoe bellen?', vraag ik. De dame aan de telefoon is heel enthousiast, ze zoekt het telefoonnummer voor me op en vraagt me om te laten weten of het gelukt is. Vol goede hoop bel ik naar Apeldoorn, maar zonder succes. Dr. Oostrom zit vol tot en met mei. Ik stuur een mailtje naar Deventer dat het niet gelukt is en ik vraag gelijk of dr. Oostrom ook van mening is dat een bestraalde borst niet geopereerd kan worden of dat zij andere ervaringen heeft.

De rest van de dag maak ik mezelf gek, ik loop te hijgen van de stress en kan me nergens op concentreren. Zal ik een vreemde chirurg uit Ede aan mijn borsten laten snijden? Ik heb vreselijke dingen gezien bij een kennis van me en dat was ook in Ede. De stress neemt toe als ik daaraan denk en de volgende ochtend heb ik een besluit genomen: ik bel naar Arnhem en vertel dr. Stam dat de hele operatie niet door gaat. Bestralen prima, snijden niet. Ik heb me erbij neergelegd en toets het nummer is. 'Dr. Stam is de hele week afwezig', vertelt de telefoniste. Ik hang op en zak in de stoel. Ik vind alles prima, ik wacht wel een week.

Om half tien gaat de telefoon, ziekenhuis Deventer. Ik weet niet zeker of ik zin heb in een verhaal over hoe lastig het allemaal is en dat het echt niet gaat lukken, maar ik neem toch de telefoon aan. 'We hebben u gepland voor 31 maart met op 28 maart een intakegesprek.' Ik wil vertellen hoe blij ik hiermee ben, maar ik begin te snikken en de tranen lopen over mijn wangen. Het wordt stil aan de andere kant en ik hoor dat iemand zich erg ongemakkelijk voelt. Snel stel ik haar gerust. 'Ik ben gewoon zo blij, ik had het al opgegeven.' Ik maak wat aantekeningen en prijs haar uitbundig voor haar geweldige inzet. Als ik ophang barst ik in huilen uit, wat een opluchting, ik wil dit zo graag en ik besef nu pas hoe graag.



De volgende stap

10:42, 17/3/2014 .. 0 comments .. Link

Vrijdag 14 maart

Vandaag een afspraak met dr. Stam van het Arti. Grappig eigenlijk, dr. de Roos en dr. Stam...stamroos. Dat is een handig ezelsbruggetje. Als ik me nu maar niet vergis en de ene dr. Klim of dr. Stok ga noemen of de andere dr. Pot of Boom. Nou ja, in ieder geval duurt het wachten heel erg lang, een uurtje schat ik. Het is bloedheet in de wachtruimte en ik ben ziek van de bronchitis, een aandenken aan mijn lieve schat Jan. Eindelijk ben ik aan de beurt, natuurlijk geflankeerd door mijn bodyguards ma en Amber. Dokter Stam is een ongelooflijk aardige man met gevoel voor humor. Hij noemt alles bij de naam en is heel duidelijk. 

Ik breng te sprake dat ik ergens heb gelezen dat een borstverkleining niet meer mogelijk is na bestralingen. Hij beaamt dat het afgeraden wordt, met het oog op het verhoogde risico. Dat risico wordt veroorzaakt door de verandering van de weefselstructuur van de borst. Hij wordt steviger, kleiner en iets gelift, maar is dus stugger en minder makkelijk te plooien. Zo'n stevige, gelifte borst zie ik wel zitten, maar dan graag aan beide kanten en liefst een maatje kleiner dan een G-cup. 'Geen probleem', volgens dr. Stam, 'u krijgt gewoon eerst een borstverkleining en dan bestralingen. Had het maar eerder gezegd, dan was de borstverkeining al gelijk met ingreep gedaan.' Ho, slow down, zo 'gewoon' is het allemaal niet en mijn hoofd was niet echt helder toen ik hoorde dat ik geopereerd moest worden aan borstkanker. We praten nog even over de voordelen van een borstverkleining. Dr. Stam legt uit dat de kosten van een borstverkleining worden vergoed door de ziektekostenverzekering omdat ze heel goede resultaten boeken met verminderde pijnklachten in rug en nek. 'Je moet wel kunnen aantonen dat het noodzakeijk is', vertelt hij. ' Dat betekent dat je moet aantonen dat je grote borsten hebt, maar dat lijkt me geen probleem', zegt hij met een veelbetekenende blik op mijn voorgevel. ' En je moet kunnen aantonen dat je er klachten van ondervindt. '  Dat lijkt me ook geen probleem met mijn wekelijkse consult aan de fysiotherapeut. 'Ik bel dr. De Roos direct even op om te vragen wat hij ervan denkt.' Ik opper dat ik het misschien wel even moet overleggen thuis, zodat mijn man niet voor verrassingen komt te staan.'  ' Het is jouw lijf, maar overleggen is prima hoor', zegt hij met een glimlach. Dr. De Roos is er niet, dus ik heb het weekend respijt. Maandag heeft hij overleg met dr. De Roos en dan wil hij weten wat ik ga doen.

Ik moet nog wel even naar de ademhalingsconsulent (of zoiets). Tijdens het bestralen moet je namelijk 30 seconden je adem inhouden, zodat je borstkas maximaal is uitgezet en ze minder risico lopen veel van je longen en hart mee te nemen met de straling. Ik ga in standje ' toemaar' liggen (op je rug met je armen boven je hoofd), want het moet wel echt lijken, en adem in. Ik hou mijn adem vast en na 15 seconden ben ik blauw aangelopen en snak ik naar lucht. Ik leg uit dat ik bronchitis heb, maar hij is onvermurwbaar. Nog eens inademen, met een beetje vals spelen red ik het en hij is tevreden. Wat een ongelooflijke sukkel dat hij dat niet door had. Nu maar iedere dag netjes oefenen, want die dertig seconden heb ik nog lang niet. 

 



Oeps foutje!

10:15, 16/3/2014 .. 0 comments .. Link

De laatste keer schreef ik dat het gewone leven weer zou gaan beginnen, niet dus! Ik had Jan vier dagen ziek thuis en door mijn verminderde weerstand werd ik ook ziek. Die ' onschuldige' verkoudheid leidde bij mij tot bronchitis. Inmiddels ben ik aan mijn tweede antibioticakuur bezig, maar ik voel me nog steeds ziek. Ik kan amper 100 meter lopen en als ik veel praat hap ik naar adem. Ik overweeg de aanschaf van een rollator of nog beter een scootmobiel! Ik baal er goed van, want nu kan ik nog steeds niet werken. Straks weet ik niet eens meer hoe het moet :(.



Uitslag!

10:56, 6/3/2014 .. 0 comments .. Link

Vandaag de uitslag gekregen van het onderzoek. Geweldig! Ik ben genezen verklaard! Nog wel even een stuk of 20 bestralingen, maar dan ben ik weer zo goed als nieuw. Geen hormoontherapie, geen chemo...niks.

We hebben met z'n allen de littekens bewonderd en elkaar complimenten gegeven over de keurige afwerking. Ik vond het de verdienste van dr. De Roos, maar hij vond dat ik het goed had gedaan. Rare jongens die chirurgen. 

Voorlopig zullen jullie me niet meer zien hier, want het gewone leven begint nu weer.



Wat klopt hier niet?

09:08, 4/3/2014 .. 1 comments .. Link

Gisteren heb ik een ernstig gesprek met  mijn oudste dochter gehad. Het begon heel luchtig. 'Hai mam, hoe gaat het met je?' 'Goed, en met jou?' Even is het stil. 'Als ik je blog lees, lijkt het niet zo goed te gaan als je me nu wilt doen geloven', zegt ze. Ik leg uit dat het makkelijk is om in zo'n blog iets te schrijven en dat dat heel anders is dan een persoonlijk gesprek. 'Betekent dat dat je je blog een beetje dik aanzet of betekent dat dat je niet eerlijk tegen me bent als je zegt dat het goed met je gaat?' Ik vind dit moeilijk en leg haar uit dat het zelfbescherming is. 'Als ik er luchtig over doe, lijkt het allemaal mee te vallen en verloopt een gesprek wat soepeler.' Ze klint een beetje teleurgesteld. 'Tegen mij kun je toch gewoon eerlijk zijn? Je kunt toch zeggen dat je je belazerd voelt, maar dat je er niet over wilt praten?' Ik moet wel even glimlachen. Mijn dochters zijn allebei heel eerlijk en willen altijd dingen uitpraten, daarom heb ik ook zo'n fijne band met ze. Ze heeft natuurlijk helemaal gelijk. 'Ik dacht namelijk dat ik alleen het soms wat moeilijk had met de situatie, maar in je blog voel ik dat jij het ook wel eens moeilijk hebt. Eigenlijk steunt dat me.' Je hebt helemaal gelijk meisje, we zouden dit samen doen. Dat kan niet als ik niet eerlijk ben. Ik geef toe dat het me tegevalt, niet lichamelijk, dat valt 100 % mee, maar geestelijk. Het wachten op de uitslag is een drama, iedere dag heb ik er meer moeite mee. Ik ben zo bang dat het niet goed is. Laten we hopen dat ze donderdag meer weten, anders zit ik nog vijf dagen langer in onzekerheid.

Hmm, ik lees bovenstaand stukje nog eens en besef dat het niet zo'n gezellig stukje is. Even denken ...

Zaterdag heb ik met Manon, Jan, Amber en Wessel een nieuwe fiets gekocht voor haar verjaardag én als verlaat kraamcadeau. We wisten destijds niks nuttigs, maar nu gelukkig wel. Een echte mamafiets! Hij is prachtig: grijs met rozen.

 

 



En nu?

15:46, 28/2/2014 .. 1 comments .. Link

Vandaag had ik Ellen aan de telefoon: 'Ik lees helemaal niks  nieuws meer op je blog. Gaat alles wel goed met je, of heb je gewoon even niet zo'n zin? Ik maak me een beetje ongerust.'  Ik stel haar gerust, ik had gewoon even niet zo'n zin. Na mijn ontslag uit het ziekenhuis had ik het idee dat het klaar was. De operatie was meegevallen, ik had geen pijn (nou ja bijna niet) en ik voelde me prima. De volgende dag begon ik pas te beseffen dat dit eigenlijk nog maar het begin is. Volgende week donderdag hopen ze de uitslag te hebben van het laboratorium, zo niet dat wordt het pas de dinsdag daarna. 

Maandagavond was ik het zat, ik kon mijn linkerarm slecht bewegen en ik wilde perse weten hoe dat kwam. Ik vroeg aan Jan of hij mee wilde gaan naar boven om even te kijken. Met moeite kreeg ik mijn shirt uit en ik tillde mijn arm een klein stukje op. Het bovenst vel van mijn oksel zat een stukje aan de peister geplakt. Jan heeft het voorzichtig losgemaakt en daarna de ander misplaksels verwijderd. Zo, dat voelde een stuk beter. :)

Dinsdagochtend leek het wel kraamtijd. Mijn zus Annemarie, mijn moeder en Manon op visite. Manon heeft een heerlijke appeltaart gebakken en toont trots haar zoon aan haar tante. Daarna even met Manon en Amber (en Wessel niet te vergeten) naar een mamafiets gekeken. Gezellig hoor, maar ook wel weer blij dat ik thuis was. Het ziekenhuis heeft nog gebeld, nou ja niet het ziekenhuis natuurlijk, maar iemand die daar werkt. Ze vroeg hoe het ging en of alles naar wens was gegaan. Na een korte twijfeling heb ik verteld dat ik de ontvangst maandag niet geweldig vond. Ze beloofde me dat ze het door zou geven. Toch maar even naar bed gegaan en geslapen. Dinsdagmiddag mocht het drukverband eraf. Ik had nieuwe pleisters meegekregen, zodat ik na het douchen mezelf kon verschonen. Eerst wilde ik wachten op Jan, maar ik weet dat hij eigenlijk niet zo gek is op bloed en hechtingen (wie wel?). Al mijn moed bij elkaar gepakt en naar boven gelopen. Ik wil wel eens flauw vallen, dus ik ben netjes op de grond gaan zitten toen ik de pleisters eraf haalde (voor de spiegel). Wauw! Dat viel reuze mee! Mijn borsten waren er nog, de linker is een beetje blauw, maar verder was er weinig te zien. Douchen was wel een beetje griezelig, maar ook heel erg lekker.  Keurig de nieuwe pleisters erop geplakt en klaar was ik.

Woensdag eerst uitgeslapen. Niet eens tot half acht zoals gewoonlijk, maar tot 10 uur! 's Middags weer de peisters eraf en douchen, nu gaat het veel beter, ik ben niet meer zo voorzichtig. Ik knip zelf een klein pleistertje af voor mijn oksel en nog eentje voor mijn borst. Hmm, die tweede pleister mag wel wat groter zijn. Toch voel ik me er goed bij, het ziet er al een stuk beter uit zo. 's Avonds probeer ik een film te kijken met Jan, maar om half negen gaat het licht uit. Ik probeer het nog eens, maar er is geen vechten tegen: ik moet slapen. 

Donderdag naar de Intratuin geweest met mijn moeder om plantjes te kopen voor in de tuin. Gezellig geluncht en daarna de plantjes gepoot. 's Middags weer even naar bed, daar moet ik natuurlijk geen gewoonte van maken, maar nu is het wel even lekker. 



Fase 2

08:13, 25/2/2014 .. 0 comments .. Link

Maandag 24 februari

Amber en ik vermaken ons prima op de kamer en voor ik het weet word ik opgehaald voor de operatie. Ik ben niet zenuwachtig voor de operatie, maar wel voor de narcose. Dit wordt mijn eerste keer en alle eerste keren zijn spannend. Er staat 1 bed in de zaal met het gordijn gesloten. In mijn prachtige groene operatiehemd en bijpassend papieren mutsje wacht ik op wat komen gaat.

Er worden steeds meer mensen binnen gebracht en het gordijn is inmiddels weer open. Ik ben de enige vrouw op zaal. Aan mijn bed is het ook druk, iedereen stelt zich voor en vraagt wanneer ik ben geboren en welke kant geopereerd moet worden. Het lijkt me niet verstandig om hier grapjes over te maken, dus ik hou me in. Verderop in de zaal staat een Aziatische jongen, hij ziet er best leuk uit en ik moet denken aan Amber. Lag zij hier nu maar, dan kon ze zijn aandacht even trekken. Hij negeert me compleet, waarschijnlijk voelt hij zich ongemakkelijk onder mijn priemende blik. 'Ik kom even het infuus inbrengen.' Ik waarschuw haar vast dat ik erg snel blauw ben en ze verzekerd me dat haar best zal doen om dit te voorkomen. Alle keren waarschuwen me dat er zeer kan doen, dat het kan trekken of ik weet niet wat nog meer en dit keer gebeurt dat niet. Het is ook direct de eerste keer dat iets echt zeer doet. Niet dat ik moet huilen of flauw val, maar gewoon gemeen zeer. Ik begin door te krijgen hoe het hier werkt. 'Ik heb hier een lekkere warme deken voor u.' Er wordt een dun blauw papierachtig ding onder mijn deken geschoven en om mijn voeten ingestopt. Het is heerlijk, mijn voeten waren inmiddels veranderd in de gebruikelijke ijsklompjes. De man schuin tegenover mij krijgt ook zo'n deken. Het meisje trekt de deken wat omhoog en daarna weer naar beneden om zijn voeten te bedekken. Het valt niet mee. 'U bent wel lang geloof ik', zegt ze dan. 'Twee meter vier', is zijn antwoord.Tja daar zijn de denkentjes niet helemaal op berekend.

Dokter De Roos komt ook nog even langs, hij ziet er lekker ontspannen en uitgerust uit. Je kunt wel zien dat hij net terug is van vakantie. Het is een aardige man, hij komt direct ter zake, gebruikt korte zinnen en kijkt vriendelijk. Beter dan al dat wollige geneuzel, daar word ik alleen maar moe van. Aan het eind van het gesprek komt er een meisje bij van een jaar of 17. Ze praat even met de chirurg en als hij wegloopt stelt ze zich aan me voor. 'Ik blijf bij de operatie en misschien mag ik wel de klemmen vast zetten', ze klinkt opgewonden. 'Prima kind, jij liever dan ik. Ze rijdt me naar de operatiekamer en installeerd me samen met wat andere mensen in 'uniform'. Ik heb onderweg verteld dat ik me had verheugd op het verhaal van de dolfijnen, vakantie en mooie bikini's, dus ze weten dat ik een tikkeltje zenuwachtig ben. Als de narcosevloeistof door het infuus druppelt, krijg ik een klein kapje met zuurstof voor mijn neus en mond. 'Het stinkt een beetje', zegt de man met groene mutsje. 'Dat hoort zo', antwoordt zijn colllega, 'frisse lucht stinkt altijd. Loop maar eens door het bos, daar stinkt het ook.' 'En op de Veluwe stinkt het ook.' Ik vind het wel lekker dat onnozele geleuter. 'Adem maar een keer diep in', hoor ik. Ik doe braaf wat er van me gevraagd word.

Als ik bijkom, hoor ik mensen praten. 'Doe de ogen maar open, u bent klaar.' Echt niet, ik wil nog slapen. Die ogen blijven mooi stijf dicht, dan gaan ze vanzelf weg. Het wordt rustig en ineens denk ik aan Amber die helemaal alleen op de kamer zit te wachten tot ik terugkom. Ik probeer de aandacht te trekken van een vrouw. 'Kan ik iets voor u doen?' 'Wanneer mag ik terug naar mijn dochter?' Ze vertelt dat ik eerst goed wakker moet zijn en dat de pijn onder controle moet wezen. Geen probleem. 'Ik wil graag drinken', mompel ik. 'Wilt u misschien een waterijsje?' Prima, daar word ik vast wakker van. Met het ijsje in mijn mond probeer ik ijverig mijn ogen open te houden en te focussen. Het lijkt alsof ik een hele fles ouzo op heb. 'U bent al aardig wakker', zegt de vrouw. Ze moest eens weten. 'Wat is uw pijnniveau als 0 geen pijn is en 10 ondragelijke pijn.' '1', antwoord ik misschien wel iets te snel. 'Dat is mooi.' Vertel mij wat, natuurlijk is dat mooi. Nul was overdreven geweest, dat hadden ze niet geloofd, maar 1 is keurig. 'We zullen u terugbrengen naar de kamer.'

Op de kamer bestel ik een beschuitje en thee. 'U wilt het zeker zo snel mogelijk hebben?' Nou als dat zou kunnen, ik heb tenslotte de hele dag nog niets gehad en inmiddels is het een uur of vier. 'Dan komt het binnen 45 minuten.' Ik hang op. Binnen 45 minuten? Ik vertel het verhaal aan Amber en voeg eraan toe dat ik het vast verkeerd verstaan heb. 'Nee, hoor dat staat ook op de kaart. Wordt geleverd binnen 45 minuten.' Het valt gelukkig mee en al gauw zit ik aan een beschuitje aan thee.



Fase 1

11:07, 24/2/2014 .. 0 comments .. Link

Maandag 24 februari

Eindelijk! Ik ben weer terug op de afdeling. Vanmorgen eerst even gezellig koffie/thee gedronken met mijn zus (Annemarie) die speciaal voor mij uit Duitsland gekomen is om 's morgens om half zeven mij op te vrolijken. We moesten om 7.45 in het ziekenhuis zijn. 'Meldt u zich maar op B2 afdeling chirurgie.' Eenmaal boven wordt het lastig, er is namelijk helemaal geen afdeling chirurgie. We lopen wat zoekend rond en worden compleet genegeerd door mensen in uniform. Als het een winkel was geweest, zou ik er niets kopen. Even later worden we opgemerkt en naar de kamer gebracht, waar ik moet wachten tot 8.15. Dan word ik opgehaald voor het poortwachtersonderzoek..

Het is al half negen geweest als ik word opgehaald, samen met nog een mevrouw en haar dochter lopen we door de gangen op zoek naar de juiste afdeling, dan met de lift naar beneden en nog een stukje lopen. 'Als u straks klaar bent, hoeft u niet te wachten. U kunt gewoon zelf weer terug lopen.' Dat vind ik erg optimistisch, gezien mijn gevoel voor richting. Ik ben als eerste aan de beurt. De prikjes vallen erg mee en de vloeistof ook, met mijn mp-speler aan, masseer ik 20 minuten mijn linkerborst. Ik heb nu geen medelijden meer met mannen, als het voorspel lang duurt, die 20 minuten waren zo voorbij. Er wordt een mooie tekening op mijn borst gemaakt met rode en zwarte stift en daarna komt de geigerteller aan de beurt. Mij krijgen ze niet gek, ook niet met irritante piepjes.Na de radioactieve meting mag ik weer wachten in wachtruimte 3, waar ze met behulp van een echo een draadje gaan plaatsen op de juiste behandelplek.

De donkerharige man van de mamabiopsie mag me ook deze keer onderzoeken. Hij gaat druk in de weer met zijn apparaat, maar ik zie een frons op zijn gezicht. 'Ik zie wel een flinke bloeduitstorting, maar geen marker', zegt hij. Hij zoekt nog even en geeft het dan op. Ik moet toch maar naar de kamer waar de biopsie is uitgevoerd, dan proberen ze het met een rontgenapparaat. 'Hooguit 15 minuutjes', zegt ze vriendelijk. Ik neem plaats in de wachtkamer, met mijn bh in de hand en twee losbollen in mijn hemd. Tegenover me zitten twee ongelooflijke 'zeikwijven' (sorry voor het woord, maar een andere omschrijving weet ik even niet). Die mp3 nu goed van pas. Drie kwartier later word ik weer opgehaald, het zat 'een beetje tegen'. Ik lig op mijn buik, met mijn borst door het gat en word weer aangesloten op de computer. Er zordt druk gezocht, maar ook hier geen marker. Toch maar even een mamografie laten maken voor een overzichtfoto, wacht u even in eachtkamer 8. Ik stap weer op, met mijn bh onder de arm en kijk op de borden: wachtkamer 1, wachtkamer 2, wachtkamer 3, wachtkamer 4 ... doodlopende weg. Ik loop weer terug en neem plaats in kleedkamer 8, misschien heeft ze zich vergist. Na een paar minuten zie ik mijn 'zuster' langs komen. Ik zwaai naar haar. 'O, hier bent u!' Ze neemt me bij de arm en loodst me naar wachtruimte 8, die (heel logisch) na wachtruimte 1, 5, 6 en 7 komt. De mamografie levert wederom niks op, dus toch maar terug naar de echografie. De donkerharige man maakt zijn excuus. 'Dit komt bijna nooit voor', zegt hij. Waarschijnlijk is de marker met de nabloeding mee naar buiten gestroomd, maar gelukkig hebben we de bloeduitstorting nog. De draadjes worden geplaatst en daarna mag ik weer even wachten. Nog een keer naar de mamografie voor een foto van het eindresultaat. De eerste foto gaat prima, maar de tweede lukt niet, de derde lukt en ook de vierde lukt niet. Dan maar over op de handbediening. De foto wordt in de map gedaan en ik mag terug naar de afdeling. 'Weet u het nog?' 'Natuurlijk!', zeg ik veel zelfverzekerder dan ik me voel. Het ik best lastig om een route in tegengestelde volgorde te lopen, maar ik doe mijn best. Eerst de lift zoeken, dan een verdieping omhoog en links aanhouden. Ik ga met de trap, want liften zijn bij mij niet favoriet. Boven aan de trap denk ik even na. Nu dus rechts, want de lift bevindt zich tegenover mij. Afdeling A. Afdeling A? Ik lag toch op afdeling B? Ik wil al bijna naar beneden gaan als ik de bordjes 'hartbewaking' zie. Die zag ik op de heenweg ook, dus het moet goed zijn. Nog even later komt er een splitsing, aan de linkerkant bevindt zich een lift en rechts kantoren. Ik twijfel. Daar komt de reddende engel om de hoek, de man die me heeft meegenomen voor het eerste onderzoek. 'Bent u de weg kwijt?' 'Ik probeer mijn imago te redden en zeg heel rustig: 'ik wil graag mijn kamernummer weten.' 'U komt van verpleegafdeling B2, dat is daar door de deur.' 'Ja, dat klopt, maar welk kamer nummer moet ik hebben?' Ik ben best wel trots dat ik me er zo keurig uit heb geluld, zonder gezichtsverlies. Relaxed loop ik mijn kamer in, waar Amber al zit te wachten.



Nog 1 nachtje slapen en dan ...

16:25, 23/2/2014 .. 1 comments .. Link

21 februari 2014

Vrijdag was het heel gezellig, de anesthesist vond dat ook: 'Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.' Dat was wel voordat hij Manon en Wessel had gezien :). Nee, zonder flauwekul, hij vond het prima. Het was wel weer een hele zit, gezien mijn tijdsbeleving een hele dag. Wegen, wachten, anesthesist, wachten, dossier krijgen, stukje lopen, wachten, verpleegkundige, terug lopen, wachten. Dat is in vogelvlucht hoe het vrijdag ging. Het belangrijkste was de gezamenlijke lunch.

Even terug naar het begin. Eerst koffie/thee drinken met Manon en toen het stoeltje van Wessel geinstalleerd. Ondanks onze flinke achterbank, toch maar een klein plekje over. De 'kleine' kontjes van Amber en mij passen er precies naast. Wessel kijkt ons onderzoekend aan met een flinke frons op zijn gezicht. We zitten duidelijk teveel in zijn 'space'. Dan ma ophalen en samen op weg naar Ede. Ma is de navigator en Manon luistert keurig naar haar.

In het ziekenhuis is de eerste stop het restaurant. We staan in de grote hal en ik staar een tijdje wezenloos naar alle borden die daar hangen. 'Wat zoek je mam?' 'Een toilet, maar het staat nergens aangegeven.' Op dat ogenblik zie ik recht voor me een deur met een zwart poppetje erop. Oke, gevonden dus.

Ik sta met Amber in de rij met een volkorenbroodje, maar vlak voor de kassa zie ik zo'n heerlijk pecannotenbroodje (alweer een woord voor galgje). Hij kijkt me zo intens aan, dat ik hem niet kan laten liggen. Amber is inmiddels in de ban van een diepbruine chocolade muffin, dus ook die belandt op het dienblad. 'Dat broodje kan ik altijd bewaren tot ik honger heb', zeg ik, meer in het algemeen. 'Je hebt nu toch honger?', reageert Amber. 'Dat klopt, maar na zo'n pecanbroodje waarschijnlijk niet meer.' 'Je hebt mij altijd geleerd dat je eerst je brood moet eten en daarna pas zoetigheid.' Ik grijns breeduit. 'Dat klopt! Als kind moet je doen wat je ouders zeggen, maar als ouder mag gewoon doen wat je zelf wilt. En ik wil eerst een pecanbroodje.' Het lijkt alsof ze haar hoofd schudt, maar dat geeft niet. Ik heb lekker zo'n broodje.

Na de uitgebreide lunch (ik heb inmiddels ook mijn volkorenbroodje op) gaan we op weg naar de anesthesist. We nemen plaats in de wachtkamer, we zijn de enige dus het gaat vast snel. Even later gaat er een deur open en een vrouw noemt mijn naam. De hele familie staat op, maar dat is niet de bedoeling. 'Ik hoef u alleen maar te wegen en de bloeddruk te meten.' Iedereen gaat weer zitten en ik loop mee. De weegschaal geeft 59.8 aan. 'Daar trek ik nog twee kilo af voor schoenen en kleding', zegt ze. Dit is nog eens een fijne weegschaal, thuis weeg ik net zo veel als ik er in mijn blote kont op sta. Eigenlijk weeg ik dus maar 57.8 ... en als ik naar het toilet ben geweest misschien wel 56.8. Ik vraag of ik de weegschaal mee naar huis mag nemen, maar dat is niet de bedoeling. Mijn bloeddruk is ook goed, iets met in de 120 en nog iets met een 8 erin. Je weet wel: breinproblemen. 'Neemt u maar even plaats in de wachtkamer.' Natuurlijk.

Weer later haalt de anesthesist me op, hij reageert enthousiast op mijn gezelschap. Hij trekt mijn shirt wat opzij om de stethoscoop te plaatsen en naar mijn hart te luisteren. Hij doet me denken aan Wessel, als die honger heeft trek hij Manon haar shirt aan de kant om de tiet bloot te leggen. De man gaat weer zItten. 'Nog een paar vragen, hoe is uw uithoudingsvermogen?' 'Goed, denk ik', antwoord ik voorzichtig. Achter me wordt druk gegniffelt. 'Ik hoor wel wat gelach daar', hij kijkt me vragend aan. 'Eh ... ik sport niet, maar ik laat de hond uit en ik fiets ook wel eens'. Hij stelt me gerust, ik hoef helemaal niet te sporten. Het is echt een toffe peer, eindelijk eens geen gezeur over verplichte sportuurtjes. 'Neemt u maar even plaats in de wachtkamer, dan krijgt u zo uw dossier.' Natuurlijk.

Met het dossier onder de arm lopen we naar de oncologie. 'Ik zal direct zeggen dat u er bent. Neemt u maar even plaats in de wachtkamer.' Ze kunnen dit zinnetje wel opnemen en voordurend afspelen, want veel andere informatie krijg je niet. We worden keurig voorzien van een kopje koffie/thee en kunnen intussen de Olympische Spelen kijken. Het duurt lang en uiteindelijk ga ik toch maar even naar het toilet, dat scheelt weer een kilo. Als ik terug kom staat de verpleegkundig bij ons tafeltje. 'Ik dacht al waar blijft ze', zegt ze als ze me ziet. 'Ze zouden doorgeven dat ik er was', reageer ik verbaast. 'Nou dat hebben ze niet gedaan, ik belde al met de afdeling anethesie wat ze toch met je gedaan hadden.'

Het gesprek verloopt prima, ze legt alles uit en iedereen kan vragen stellen. Maandag om 7.45 moet ik me melden in het ziekenhuis, ik krijg dan eerst het poortwachtersonderzoek. Ze geven twee injecties in je tepelhof en spuiten je in met radioactieve vloeistof. Ik moet dan een half uur blijven liggen en mijn borst masseren, zodat de vloeistof goed verdeeld. Ik heb met de gedachte gespeeld om Jan te vragen deze taak op zich te nemen, maar toen hoorde ik dat er meer mensen in die ruimte heen en weer lopen, dus toch maar niet. Met een soort geigerteller meten ze daarna op waar mijn klier precies zit en daar zetten ze dan een kruis op. Daarna mag ik naar mijn kamer. Om een uur of 1 word ik opgehaald voor de operatie. Amber mag niet mee, dus helaas komt het verhaaltje over de dolfijnen en de vakantie te vervallen. Misschien kan ze me dat voor die tijd vertellen. De operatie duurt ongeveer een uur en dan mag ik nog anderhalf of twee uur 'uitslapen'. 's Avonds mag ik dan weer naar huis.

Om het te vieren zijn we zaterdagavond lekker naar Eeterij Villa Van den Brink in Soest geweest. Je moet jezelf tenslotte wel een beetje verwennen.



Gezellig moeder en dochter uitje

09:19, 21/2/2014 .. 1 comments .. Link

21 februari 2014

Vandaag weer naar het ziekenhuis. Eerst een afspraak bij de anesthesist en daarna weer naar de mamacareconsulent. Ik neem de hele familie mee, want ik word doodnerveus van al die vragen waar ik geen antwoord op weet. We gaan met vier generaties! MIjn moeder, allebei mijn dochters en mijn kleinzoon. Ik heb ze gewaarschuwd: geen vragen meer stellen aan mij, alles vragen aan haar.
Manon komt al vroeg, dus we hebben eerst even tijd voor koffie, dan het kinderzitje installeren, mijn moeder ophalen en dan ... lekker gezamenlijk lunchen in Ede. Of andere mensen niet raar staan te kijken? Of ze het gek vinden? Het interesseert me helemaal niks. Dit is de manier die ik prettig vind en zo doe ik het.



Het verlossende telefoontje

09:00, 21/2/2014 .. 1 comments .. Link

18 februari 2014

'Anoniem'. Dat moet het ziekenhuis zijn. 'Goedenmiddag mevrouw Haasjes, we hebben in het teamoverleg besloten dat de procedure hetzelfde blijft: een borstbesparende operatie p[lus ongeveer 33 bestralingen.' Het stelt me gerust, ik verwachtte iedere keer toch nog rottigheid. 'Wilt u misschien weten of er al een datum bekend is?' De prognose was binnen drie weken, gezien mijn tijdsbeleving komt dat al snel op vier maanden, dus ja, dat wil ik. 'Maandag 24 februari, ik verwacht dat u er dan om half zeven moet zijn.' Yes, heerlijk! Die tijd kom ik nog wel door! 

'Moet ik dan vrij nemen?', vraagt Jan. 'Of kan ik je daar afzetten en je 's avonds weer ophalen?' Ik heb geen idee, ik heb al opgehangen. 'Weet je ook hoe lang het duurt?' Nee dus. 'Moet je veel heen en weer lopen en wachten? Of ga je door een deur en zie ik je pas weer als je geopereerd bent?' Ik voel me echt een sukkel, maar ik heb geen idee.

's Avonds vraag ik aan Amber of ze met me mee wil gaan maandag. 'Toen jij geopereerd werd, hield ik jouw handje vast tot je onder narcose was, nu mag je mijn handje vasthouden tot ik onder narcose ben.' Ze glimlacht, dat wil ze best doen. 'Vertel je mij dan dat verhaal over die dolfijnen?' Ze kijkt me een beetje meewarig aan en glimlacht weer. Toch wil ik jullie dit verhaal niet onthouden.

Toen Amber een flinke operatie moest ondergaan in het ziekenhuis van Deventer, zag ze  er erg tegenop. Gezien haar leeftijd (15) mocht ze nog net op de kinderafdeling verblijven. Eenmaal in de operatiekamer werd alles in gereedheid gebracht voor de narcosse, de anesthesist en de chirurg stonden naast de operatietafel. Ze vertelden dat ze met Amber op vakantie gingen, ze moest haar ogen dicht doen en zich voorstellen dat ze een prachtige bikini aan had. Ze moest de warmte van de zon voelen en ze vroegen of ze de dolfijnen in de zee zag buitelen. Het was echt fantastisch. Ervaring had hen geleerd dat mensen die op een prettige manier onder narcose gaan, zich veel beter voelen wanneer ze weer bijkomen. Ook tijdens het ontwaken werd dit ritueel opgevoerd. Amber is normaal gesproken niet zo spraakzaam, maar nu zal ze er toch echt aan moeten geloven, ik ben inmiddels wel toe aan vakantie in een warm land, in een mooie bikini met dolfijnen.

 

 



De begrafenis

08:10, 21/2/2014 .. 0 comments .. Link

Het is heerlijk in Duitsland, iedereen is gezellig en we praten zo min mogelijk over mij. Dat neemt niet weg dat ik niet denk over mij. 'Verspreide kankercellen', klinkt echt heel vervelend. Is het misschien zo dat ik kanker heb in een ander deel van mijn lichaam en dat dit 'slechts' uitzaaingen zijn? Heb ik ook kanker in mijn andere borst, maar hebben ze dat 'gewoon' niet gezien? Ik heb een pijnlijke schouder, ik ben misselijk, ik heb last van diarree ... zou het ook in mijn darmen zitten? Ik wil het echt wel stopzetten, maar het lukt niet.

Ik slaap goed, alleen 's morgens als ik wakker word ga ik liggen malen. Ongeacht of het zes uur is of half acht, dan begin ik met het plannen van mijn begrafenis. Ik raak er niet van in paniek, maar ik wil het onder controle hebben. Welke muziek wil ik horen? Sorry, welke muziek willen jullie horen? Ik ben niet zo van de klassiekers, dus mijn gedachten gaan uit naar Stairway to Heaven, Dust in Wind en The end of the Show. Niet alleen de muziek houdt me bezig, mijn kinderen baren me de grootste zorgen. Ze zijn nog veel te jong om alleen achter te blijven. Natuurlijk woont Manon (26) samen en heeft ze Wessel (9 mnd), maar dat zegt niks. Je hebt maar 1 moeder, en dat ben ik. Amber (19) lijkt heel relaxed, maar met wie moet ze nou over haar Aziatische K-pop praten als ik er niet meer ben? Haar vader kan er alleen maar grapjes over maken. Die snapt vast niet dat die jongens 'schattig' zijn.

Ik vraag aan Jan of hij me op wil beuren wanneer ik in een dip zit en het niet meer zie zitten, hij knikt en zegt; 'Natuurlijk.' Later bedenk ik pas dat ik een egoist ben, wie beurt hem op als hij het niet meer ziet zitten?

17 februari 2014

Maandag ben ik het zat, ik wil naar huis. Ik ben rusteloos en wil naar Manon, Amber en mijn moeder. Die maken zich vast ongerust. We pakken alles weer in en stappen in de auto. Ik toets het nummer van het ziekenhuis in, als ze slecht nieuws hebben dan maar zo snel mogelijk. Ik klets wat met de consulente en ze vertelt me wat de resultaten van de test zijn. Die begrafenis hoef ik nog niet te plannen, zegt ze, dat duurt nog even. 'Zal ik dan even langskomen morgen?', probeer ik. 'Nee hoor, dat is niet nodig, ik zal u wel bellen als er iets verandert.' Ik vraag haar om sowieso te bellen, ook als er niks verandert.



Je zult wel schrikken

07:40, 21/2/2014 .. 0 comments .. Link

Het goede nieuws heb ik natuurlijk direct verspreid. Ik wil iedereen geruststellen en niet in de laatste plaats mezelf. De biopsie wordt op de kweek gezet en vrijdag kan ik langskomen voor de uitslag. Waarom ze niet gewoon even bellen dat alles goed is, snap ik niet. Dat scheelt mij weer een ritje naar Ede.

Jan (mijn man) en ik besluiten om na ons bezoekje aan het ziekenhuis vrijdag, direct door te rijden naar Duitsland. Gezellig een paar dagen bij mijn zus Annemarie in het motorhotel en lachen om iedereen die zich zo druk heeft gemaakt. We zijn relaxed en vertrouwen erop dat alles in orde is.

14 februari 2014

We lopen het ziekenhuis in. 'Waar moet je zijn?', vraagt Jan. 'Geen idee', antwoord ik onbenullig. Ik had keurig een papiertje gekregen met de afspraak, maar die ligt natuurlijk nog thuis. Natuurlijk? Ja, voor mij is dat heel normaal, herinner je je nog wat ik vertelde over mijn brein en de wisfunctie? Dat bedoel ik. Ineens schiet me te binnen dat ik met mijn schoonvader een gesprek heb gehad over dit ziekenhuis en dat hij vroeg of ik in de D-vleugel was geweest. Ik antwoorde toen dat ik daar vrijdag moest zijn. Ik prijs mezelf, dat brein is toch nog niet zo onnozel als het soms lijkt. We lopen naar de D-vleugel en nemen plaats in de moderne wachtkamer. We zijn ruim op tijd, dus het kopje koffie dat ons wordt aangeboden slaan we niet af. Je hebt wel eens momenten dat je denkt: waar blijft de tijd? Nou ik weet het! Die blijft in de wachtkamer van het ziekenhuis, daar duurt iedere minuut vijf minuten langer dan normaal. De twintig minuten die we te vroeg zijn duren dus honderd minuten ... alhoewel ... als een minuut vijf minuten langer duurt dan normaal, duurt hij zes minuten ... Dat is dus ... veel te lang! Jan is het duidelijk zat en vraagt zich hardop af of we niet gewoon weg kunnen gaan. Gelukkig vindt hij iets om de tijd te doden, hij gaat naar het toilet. 'Dokter dinges loopt een half uur uit', hoor ik de koffiejuffrouw tegen iemand zeggen. Dokter dinges? Dat is mijn dokter! Ze heet natuurlijk niet echt dinges, maar dat hoef ik niet uit te leggen, mijn brein blablabla. Het tweede koffie neem ik dus ook maar aan. Later blijkt dat dokter dinges niet 30 minuten uitloopt maar 50 minuten. Aha! Dat is dus 50 minuten keer zes plus de honderd en nog wat van hierboven, gevoelstijd: 6 uur!

We stappen opgewekt de kamer in en ik ben verbaast dat ik moet gaan zitten. Wat een tijdverspilling. 'U zult wel schrikken.', zegt de arts. Gek is dat, maar als iemand dat zegt, dan gebeurt het ook. Ik schrok al voordat ik wist wat er aan de hand was. Ik zal toch nog eens uitleggen daar dat het geen geschikte openingszin is. Ze vertelt dat er kankercellen zijn gevonden aan de rand van de biopsie en dat de rest bestaat uit een voorstadium van kanker. Ze heeft niet veel tijd (dat was overbodige informatie) dus worden we afgescheept met een mamacareconsulent. (Dat is echt een fantastisch woord voor Galgje). Het blijkt dat de resultaten van de kweek nog niet compleet zijn, maandag weet ze meer over de exacte uitslag. Blablabla kleuring, blablabla hormonen, blablabla erfelijk. Ze vertelt van alles, het meeste valt door mijn vergiet heen en verdwijnt in het niets, maar 1 ding onthoud ik: ik heb borstkanker! ' Valentijnsdag zal nooit meer hetzelfde zijn.

Ze vraagt of ik maandag terug kan komen. Ik antwoord dat dat niet mogelijk is, ik ben op vakantie in Duitsland. 'Dan verzet ik de afspraak naar vrijdag, is dat goed?' Ik vind alles best. 'Dinsdag bespreken we met het team jouw situatie, zal ik je dan even bellen?' 'Liever niet', is mijn antwoord. 'Sommige mensen vinden het fijn om te horen dat de situatie niet gewijzigd is', probeert ze nog eens. Het meest gunstige scenario viel me al vies tegen, dan hoeft ze me dinsdag echt niet te bellen dat het nog erger is. 'Nee, dank je', is mijn beleefde antwoord.

We rijden stoer door naar Duitsland en onderweg bel ik mijn moeder en de kinderen. Ik hou me aardig flink, tot mijn vriendin belt. Bij Mirjam kan ik me niet meer zo groot houden en hortend en stotend vertel ik alles. Daarna bel ik niemand meer, eerst maar even zelf alles op een rijtje zetten.



En toen ...

08:46, 20/2/2014 .. 0 comments .. Link

Waar was ik gebleven? O ja, koffie drinken met mijn moeder bij de Espeterhoeve. Ze is natuurlijk bezorgd en zoekt van alles op via internet. Gelukkig deelt ze haar bevindingen niet met mij, alleen de positieve. Het is een schat! 'Je hoeft niet alles te weten, maar je moet wel je hoofd erbij houden', vindt ze. Af en toe fluistert ze me een tip in waar ik, als naieveling, niet aan denk. Lichamelijk gezien zou ik kunnen werken na de operatie, maar 'mag je wel autorijden na een narcose?' Voor dat soort dingen is een moeder heel handig :).

11 februari 2014

Maar goed, even verder met dinsdag. Ik mag niet zelf rijden, dus mijn moeder (ja dezelfde als hierboven) is mijn chauffeur en persoonlijk begeleider. Als ik binnenkom in de kamer, staat er een behandeltafel klaar met een gat erin. Het doet me denken aan een cartoon die ik laatst voorbij zag komen van een echtpaar dat bij de masseur komt, maar daar zal ik jullie verder niet mee lastig vallen :D. 'Gaat u maar op uw buik liggen met uw linkerborst door het gat.' Prima hoor, ik klim op de tafel en laat de zwaartekracht zijn werk doen. 'Mag ik gebruik maken van mijn MP3-speler?', vraag ik beleefd. Ze vinden het een prima idee, het onderzoek duurt namelijk gauw anderhalf uur. Ik lig met mijn gezicht van ze af en probeer (zonder leesbril) het apparaat aan de gang te krijgen. 'Bat out of Hell' van Meatloaf dendert door mijn oortjes en ik schiet in de lach, niet echt een rustgevend muziekje. Ik druk wat knopjes in tot ik (bij toeval) een ander muziekje krijg. Een paar minuten later blijkt dit het enige liedje te zijn dat ik te horen krijg Ik druk nog een paar keer ergens op, maar het probleem blijft zich voor doen. Het ziet er naar uit dat het een lange anderhalf uur gaat worden. 'Draait u zich maar even om, want we kunnen er niet bij', hoor ik. Keurig draai ik een rondje om vervolgens mijn borst weer door het gat te laten vallen. 'Lukt het met de muziek?', vraagt de oudste van de twee. 'Niet echt', geef ik eerlijk toe. 'Ik krijg telkens hetzelfde nummer en als dat anderhalf uur zo doorgaat ben ik gehersenspoeld.' De jongste van de twee schiet in de lach en zegt: 'Geef maar even, ik kijk er wel naar.' Ik geef het apparaatje aan haar en ze kijken er verbaasd naar. 'Een kleinere kon u zeker niet vinden?' Hij is inderdaad klein, iets kleiner dan een lucifersdoosje. De lettertjes in het display zijn dus nog veeeeeeeel kleiner. Haar vingers gaan snel over de knopjes en krijg ik hem terug. 'Het is voor elkaar hoor.' Tevreden prop ik de harde knopjes weer ik mijn oren en ik probeer te ontspannen. Dan komt er een man binnen met kort donker haar. Oortjes uit, handje geven. 'Ik ben dokter blablabla ....'. Ik weet het, heel slordig, maar alle overbodige informatie wordt onmiddelijk gewist in mijn brein. Eerlijk gezegd gebeurt dat ook wel eens met belangrijke informatie, maar meestal loopt dat met een sisser af.
Hij vertelt wat ze gaan doen en daarna stop ik mijn oortje er weer in. 'Blablabla', ik versta er niks van. Oortjes uit, hoofd omhoog zodat mijn onderoor vrij komt. 'U moet wel blijven liggen hoor!' Wat een gedoe, je komt zo ongeinteresseerd over wanneer je zo relaxed op je buik ligt. Toch doe ik wat er gevraagd wordt. Ik krijg een verdoving en daarna brengen ze een dikke naald in voor de biopsie, tenmiste ... dat was het plan. De arts prikt met iets scherps in mijn borst 'voelt dat scherp of dof?' Het voelt scherp. 'Dan wachten we nog even.' We proberen het nog drie keer. 'Ik mag misschien een zeikerd zijn, maar het voelt nog steeds scherp. Ik denk dat je me plat moet spuiten, want dit wordt hem niet.' De arts legt uit dat het bij de ene mens tien seconden duurt voor de verdoving werkt en bij de andere twee tot drie minuten. 'Bij u duurt het waarschijnlijk drie minuten.' Volgens mij zucht hij diep, maar dat kan mijn verbeelding zijn. Het wordt niet echt beter, dus ze doen er nog een spuitje bij en later het laatste restje ook nog. 'Heeft u daar wel vaker last van?', vraagt de man. Hoe kan ik dat nou weten, ik krijg nooit een verdoving. Na allerlei waarschuwingen over dingen die zeer kunnen doen of kunnen trekken, zijn ze eindelijk klaar. Ik heb niks gevoeld, dus die verdoving was prima. De man zit nog steeds naast mijn 'bed' op een krukje en zijn handen bewegen onder de behandeltafel. 'Ik voel me net een koe die gemolken wordt', flap ik eruit. Die kenden ze nog niet, ze hadden al wel eens een vergelijking gehad met een automonteur. Laat ik ze maar niet wijzer maken dan ze zijn, maar een automonteur zit echt niet op een krukje naast de auto. Aha er gebeurt weer wat, mevrouw A komt binnen met een prachtig vacuumgetrokken pakketje van zilver. 'Ah, lekker eten we gerookte zalm vandaag?', opper ik optimistisch. Helaas, geen eten, het is de chip die ze inbrengen om te markeren waar ze de biopsie hebben weggehaald. 'Kunnen jullie mijn man het nummer geven? Dan kan hij me terugvinden als hij me kwijt is.' Gelukkig kunnen ze er om lachen. Ik hoef me ook niet druk te maken om detectiepoortjes, want die reageren niet op deze chip. Jammer eigenlijk, dat was een mooi excuus geweest bij de volgende controle. Misschien dat ik hem evengoed een keer gebruik.

De arts plaatst het chipje en ik maak van de gelegenheid gebruik om duidelijkheid te scheppen. 'Tijdens het gesprek gisteren is me verteld dat ze er heel vroeg bij zijn en dat het afwijkende weefsel een heel klein plekje is. Ze zouden het kunnen verwijderen met een borstbesparende operatie. Ik heb dat vertaald naar mijn kinderen (en de kinderen op school) als: ik ga er niet dood aan. Heb ik dat correct geformuleerd, of heb ik nu iets verkeerd gezegd?' Hij kijkt even op en verzekerd me dat ik helemaal goed heb begrepen. 'Sterker nog, we onderzoeken nu niet of u kanker heeft, we onderzoeken slechts of dit een voorstadium van kanker is of dat het niets bijzonders is.' Er valt een steen van mijn hart.

Als ik me aan mag kleden, geeft ze me een flinke dot gaas voor in mijn bh. Ik prop het erin en bekijk het resultaat. 'Heb je nog een pakje van dat gaas, want die rechter was al kleiner en nu valt ie helemaal in het niet.' Ze weet vast dat alle onzin die ik uitkraam van de zenuwen komt, want ze lacht alleen maar vriendelijk.



Janet under construction

12:05, 19/2/2014 .. 0 comments .. Link



{ Last Page } { Page 1 of 2 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Mijn eerste tattoo
Lasagne
Even bijkomen
De reconstructie
Even bijpraten

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer