Langzaam loopt de temperatuur op, maar toch is het lang zo warm niet als twee jaar terug. We hebben nog niet eens de 37° bereikt, terwijl het al april is. Over een week is het Songkran, nieuwjaar. Dan hoort de temperatuur op het hoogst te zijn. Vorig jaar begon toen al de regentijd, meer dan een maand te vroeg. En nu is het al dagenlang half bewolkt, windvlagen en in de verte zo nu en dan al onweer. Het begint op vorig jaar te lijken. Ik hoop wel dat we geen overstromingen weer krijgen. Gelukkig heeft Yingluck, de premier, belooft dat het niet weer gebeurt!

Noen zat de was te doen onder een boom, met de hand natuurlijk, want mijn machine vertrouwt ze niet. Ze stond op om een emmer te pakken en op dat zelfde moment valt er een stevige slang uit de boom op de plaats waar ze een seconde eerder nog zat..

Er was weer een jaar om en ook omdat ik naar Nederland ga waren er heel wat papieren nodig. Ik moest een nieuw jaarvisum hebben, een 90-dagen visum en een re-entry permit (om vanuit Nederland weer terug te mogen). Voor elk is een stapel kopieën nodig, paspoort huurcontract, inkomensopgave en noem maar op. Thuis drie soorten formulieren ingevuld.

Eerst naar de Nederlandse consul om een handtekening op mijn jaaropgave van het pensioenfonds. Dat ging vlot. Als je niet genoeg verdient mag je ophoepelen. Geen zielig Mauro gedoe hier.

Dan op naar Immigration. Eerst maar eens een nummer trekken voor het jaarvisum. Om 1300 uur komt de nummertjes officier. Ik ga altijd om 1230, dan ben ik bij de eersten voor een nummertje. De rij groeit aan tot een man of zestig. De Thai gaan dan voordringen. Maar ik was nummer twee en de botsing was weer onvermijdelijk. "Oprotten, deze dame is nummer één en ik ben nummer twee." En dan toch nog proberen door te zetten. Gelukkig verstaan ze geen Nederlands…

Toen mijn nummer aan de beurt was legde ik alles op tafel en vertelde wat ik allemaal wel niet wilde. Mooi niet. Dat wist ik natuurlijk ook wel. Eerst alleen de papieren inleveren voor het jaarvisum, dan wachten tot ik word opgeroepen om het paspoort in ontvangst te nemen. Vervolgens weer een nummertje ophalen voor de 90-dagen melding, wachten tot je aan de beurt bent. En toen was de dag om.

De volgende dag er weer heen om een re-entry permit te halen (= te kopen). Weer om 1230 naar het nummertjesopperhoofd en uiteraard weer mot met het onfatsoenlijke volkje.

Ten slotte gister weer naar de consul geweest omdat het pensioenfonds wilde weten of ik wel in leven was. Dat moet elk jaar en voor ieder pensioenfonds. Ik heb er zes…

Vliegen is er al maanden niet meer bij. Voortdurend IFR condities, oftewel bijna geen zicht. Rook is de grootste boosdoener. Ze branden bossen en rijstvelden af, dat is makkelijker dan de boel opruimen. Zelfs het grote vliegverkeer moest enkele malen worden stil gelegd.

Ik reken op prachtig weer in Nederland, goed zicht en hoge wolken.

We hebben eindelijk nieuwe buren gekregen in het leegstaande huis naast ons. Waarschijnlijk een Amerikaan want hij is de hele dag bezig met kauwgom knauwen. Helaas groet hij niemand en ook zijn vrouw heeft de neus hoog in de wind. Geen aanwinst voor de buurt.

Mijn printer was stuk. Dus naar de Canonwinkel. Na vier dagen was de boel al weer klaar, inclusief opsturen naar Bangkok. Voor 5 euro. Ik heb opgeteld hoeveel papieren daar ongeveer voor nodig waren. Ik kwam op vier soorten bonnen en facturen met elk een vijftal kopieën. Elk werd voorzien van twee stempels, handtekening van de verkoper, mijn handtekening en de handtekening van de kassier.

Na een dag werd ik gebeld of ik alstublieft wilde terugkomen om mijn factuur om te ruilen voor een andere. Ze had mij een factuur met een verkeerd nummertje gegeven.. Ze belde drie keer, waarschijnlijk bang voor haar baas!

En nu op naar Nederland! Vliegkeuring, vliegles, brevetverlenging, hagelslag kopen en bovenal: de promotie van onze tweede Dr. Ir.!

Een rustige maand, daarom zo maar wat plaatjes. De Thaise tempel op de Flora, Noen maakt weer bloody spicy curries, een gingka die onder in de wasmachine kroop en wandelende blaadjes.

‘s Morgens ga ik altijd een blokje lopen, goed voor de beweging. Ik heb een route van drie kilometer gevonden waar de honden (een stuk of 15 kom ik tegen) niet agressief zijn. Er zijn er meer die dat doen, maar de enige die rechts loopt ben ik. Dat heb ik vroeger zo geleerd; zie je het verkeer aankomen. In Nederland links, hier dus rechts. Maar daar begrijpen ze totaal niets van en elke brommer en auto schrikt en moet uitwijken. Als ze zin hebben tenminste, ze rijden je net zo lief van de sokken. Helaas zijn fietspad of voetpad nog niet uitgevonden.

We hebben ook Valentijnsdag hier. Dat is vele malen erger dan in Nederland. Wat de dames krijgen doet er niet toe. Als het maar duur is en als er maar kan worden opgeschept tegen andere vrouwen. Eigenlijk telt alleen goud. Maar dat had ik vorig jaar al gedaan en na een poosje miste ik dat. Was verkwanseld, geld naar de familie. Haar mobieltje is nogal versleten. Dus bood ik aan een nieuwe voor Valentijnsdag. Maar nee, hoor. "Not expensive". Dus ging alles over. Een roos of iets dergelijks heeft uiteraard helemaal geen waarde.

Wasmiddel gaat er met bakken door. Uitspoelen doen ze maar licht en beslist ook niet helemaal uitwringen. Je moet na het drogen namenlijk het wasmiddel ruiken. Eén pakje van een bepaald wasmiddel kostte 55 baht. Maar het stond ook op de schappen in een verpakking van drie. Zelfde inhoud per pakje. Noen vond dat dat beter was. Wat kost dan die verpakking van drie? Juist, 209 baht!

En dat geldt voor alles, hoewel dit wel erg was. Nescafé 72 per pakje, twee stuks daarom 145..  TIT, This Is Thailand.

Toen we hier net waren moest er een ketel komen om thee te zetten. Thee voor Noen dan, een soort boomschors. De thee wordt samen met het water in de fluitketel gekookt.

Nu zagen we een mooie Chinese theepot op de markt. "Ok, maar hoe doe je daar heet water in? De hotpot is niet heet genoeg, er moet kokend water op. En de ketel heb je lang geleden al om zeep geholpen"

Wat een domme farang... Nee, de thee wordt als vanouds in de grote fluitketel gekookt en dan over gegoten in de nieuwe theepot. Die gaat mee naar buiten en zo kun je steeds thee gieten in je kopje. Grandioos!!

Maar de Thai zijn ook een bijzonder tolerant volkje. Homo’s en travestieten kom je overal tegen en zijn volledig geaccepteerd. Soms sijpelt er per ongeluk wat internationaal nieuws door op de Thaise TV. Strauss-Kahn was in de cel gestopt omdat hij betaalde liefde had gehad! Europa, kom toch eens een dagje in Thailand kijken.

De farang eet brood en daar moet boter op. Nou kon ik dat altijd krijgen in de BigC. Maar van de ene op de andere dag besloot men geen boter meer te verkopen. Dus een strooptocht door Chiang Mai om dat te verkrijgen. We hebben een zaak gevonden, die ook mayonaise, jam, kaas, azijn heeft: Rimping. Maar wel tegen Europese prijzen.

De temperatuur loopt langzaam weer op. Inmiddels weer 34, dus de airco weer opgestart in de slaapkamer. Alhoewel het ’s ochtends nog steeds koud is, zo’n 18 of 19 graden.

Iedere zes jaar is de Internationale Flora in Chiang Mai. Vele landen richten een stand in met een tuin met lokale producten. Nederland had na de mislukking in 2006 geen tulpen meer. Wel kastomaten en een paar grote klompen die Noen even gepast heeft.

Daar zag ze ook voor het eerst en van dichtbij echte zwarte mensen, op de inzending van Kenia. Ze durfde hen net niet aan te raken om zeker te weten of ze echt waren..

We waren er heen met Berthy, een Nederlandse toeriste die ieder jaar Chiang Mai bezoekt.

Toen ik uit Nederland vertrok had mijn tandarts me gewaarschuwd voor mijn oudste kroon: als ik er last van kreeg moest die er uit, hij was niet meer te repareren. En ja hoor. Het was zo ver. Eerst een paar maanden een beetje kiespijn, maar toen steeds meer. Dus er uit dat ding. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Met hamer en beitel moest de boel er uit. Erna nog veel meer pijn, wat maar niet ophield. Hij had stukjes vergeten en wang, tong en kaak beschadigd. Daarom nu naar een ander hospitaal (Chiang Mai Ram) geweest om de boel te repareren.

Daardoor kwam er niets van vliegen terecht. En nu speelt het weer zwaar tegen. Schitterend weer op de grond. Maar zoveel stof, nevel en rook in de lucht dat het zicht beperkt is tot minder dan 3000 meter soms zelfs maar 600 meter. En dat is helaas IFR oftewel niet vliegen

VTCC 260530Z 13002KT 1000 FU NSC 30/11 Q1009 A2980 NOSIG
VTCH 260500Z VRB02KT 1500 FU SKC 28/14 Q1009

Volgende maand naar Nederland, daar heb ik zin in!