In de afgelopen week geen bewuste tijd gemaakt voor mijn persoonlijke groei. Niet echt stil gestaan bij de dingen die op m'n pad kwamen. Een drukke eerste week gehad met een presentatie waar ik ongelooflijk trots op ben, maar (en dat hoort dan ook weer bij mij) waar ik natuurlijk mijn grote twijfels bij zet. Is het goed genoeg? Mag ik blijven?

En natuurlijk mag ik blijven, want ik breng op mijn manier leven in de brouwerij. Ik weet mensen op een andere manier te raken dan mijn collega's doen. Omdat ik naast de gebaande paden ook dat andere pad kan gaan.

Voor een vergadering waarvoor ik me nerveus maakte, heb ik een lijst gemaakt waarop ik alle deelnemers aan de vergadering gezet heb. Voor iedere deelnemer heb ik uitgezocht of ik de persoon een bedreiging vond of niet en hoe dicht ze bij mij stonden. Ik heb dit intuοtief gedaan en het resultaat was voor mij opmerkelijk. Slechts een zeer klein deel van de deelnemers kwam voor mij bedreigend over en een groot deel voelde positief. Dit heb ik meegenomen naar de vergadering. De vergadering was voor mij direct makkelijker te leiden, aangezien ik mij veel minder 'bedreigd' voelde als anders.

Het wordt weer tijd voor een nieuwe opleidingsshot. Maakt mij over het algemeen alerter op de zaken die spelen.

Kreeg deze week trouwens nog een prachtig inzicht:

Door een leider te zijn ben je niet trouw aan je systeem van afkomst. Hoe kun je een leider zijn wanneer je vader altijd de 'knecht' geweest is. (gever: bedankt)

Gisteren een welbestede dag gehad. De nodige aandacht aan mijn studie besteed (na anderhalf jaar weer literatuur doorgenomen), maar toch zat mijn groei  me dwars. Waar blijf ik steken, waarom kom ik op dit moment niet verder? Het cirkeltje wordt rondgedraaid en ik kom steeds weer op datzelfde punt uit, zonder vooruitgang

Veel dingen opgeschreven, conclusies getrokken, maar het verhaal bleef te ver van mezelf afstaan. Mijn eigen verhaal, mijn eigen beleving raakte het (nog) niet. Al met al werd het een steen die ik mee naar boven nam. Een last, die nog niet verteerd was. Kan op deze manier een mooi jaar worden, zonder resultaten.

Eenmaal in bed kwam dan toch de doorbraak. Ineens kreeg ik het heldere beeld voor me, waarin ik het zwaard opgepakt heb. Het zwaard, dat weliswaar zwaar in de hand lag (bijna niet te tillen), maar toch vertrouwd voelde en bescherming bood. Als ik dat beeld vast zou kunnen houden, zou het niet vanzelf gaan, maar wel de bescherming bieden, de veiligheid die ik nodig heb om op mijn plaats te gaan staan. Het voelde goed, heel goed en met dit gevoel ben ik in slaap gevallen.

Vanmorgen heb ik het zwaard meegenomen naar mijn werk. Niet als aanvalswapen, maar als schild waarachter of waarmee ik me veilig voel. Niet die dingen uitstellen die ik lastig vind (moeilijke telefoontjes; aanspreken collega's), maar onmiddellijk actie ondernemen. Mijn zwaard werkt en ik mag groeien. Wordt dit toch een mooi jaar.

jdd

Aan het begin van mijn derde opleidingsjaar professionele communicatie merk ik dat ik behoefte heb aan een stuk bezinning. Bezinning op waar ik nu sta, waar ik vandaan kom en waar ik heen ga. In de afgelopen jaren is veel gebeurd, maar ik merk, dat een deel weer wegglijdt doordat ik niet altijd even bewust bezig ben met de zaken die op mijn pad komen, waardoor het effect van de gebeurtenissen weer voor een deel teniet gedaan wordt en dat is niet de bedoeling.

Ik ben twee jaar geleden aan de opleiding begonnen omdat ik niet tevreden was over mijn eigen effectiviteit op mijn werk. Ik haalde te weinig rendement uit mijn middenmanagersfunctie en had het gevoel vast te lopen. Via de opleiding professionele comunicatie ben ik zelfbewuster en steviger geaard, zodat mijn effectiviteit enorm toegenomen is.

Maar toch..... Van tijd tot tijd slaat de twijfel toe; ben ik weer een klein mannetje, dat zichzelf overschreeuwt of in een hoekje plaatsneemt en de storm over zich heen laat komen. En daar ga ik je over vertellen. Mijn pieken en mijn dalen; mijn laatste opleidingsjaar. En ik hoop de totel van de weblog alle eer aan te doen.

Johannes