Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Jet on the move

• 8/2/2014 - Stom

Omdat ik voorlopig nog geen kant op kan en mijn been waarschijnlijk pas over een paar weken mag belasten, heb ik mijn huisarts gebeld en een hulpvraag bij hem uitgezet. Wat ondersteuning in ons huishouding zou geen overbodige luxe zijn, bovendien wil ik voorkomen dat wederhelft overbelast raakt. Dit laatste is niet zo gek in een druk gezin waar lustig is rondgestrooid met ADHD- en PddNos-diagnoses...

Mijn huisarts geeft de naam van een Delftse thuiszorgorganisatie. Deze staan mij vervolgens telefonisch vriendelijk te woord en verwijzen door naar het Startpunt Zorg en Welzijn van de Gemente Delft. Daar leg ik de situatie opnieuw uit en vraag of wij bijvoorbeeld wat huishoudelijke ondersteuning kunnen krijgen en/of iemand die de kinderen uit school kan opvangen totdat wederhelft thuis komt. En jahoor, daar komt de vraag: kan mijn man zorgverlof opnemen? (ik heb net uitgelegd dat hij al veel doet, eerder thuiskomt en tussendoor vrijneemt, maar dat ik juist wil voorkomen dat hij overbelast raakt...). Haar tweede advies is om een betaalde schoonmaakdienst in te huren (Kunnen die ook het eten alvast voorbereiden? Er valt een stilte...). Met nog het nummer van een vrijwilligersorganisatie op zak, hang ik op.

En dus springt buurvrouw van 82 nu dagelijks letterlijk tussen de kids in als zij elkaar te lijf gaan, doet mijn moeder van 72 dagelijks boodschappen en ging zij gisteren met een stofzuiger door het huis, terwijl zij in afwachting is van een operatie (maart) voor een kunstknie...

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 6/2/2014 - Dag 4: Cafetariamodel: wordt het de ruggenprik of volledig onder zeil...?

Vanochtend werd ik "fluitend" om half 7 wakker: geweldig, ik heb fantastisch geslapen dankzij de verdovende middelen (sponsored by the verzekeraar ;)

Ik werd net keurig gebeld door de ziekenhuisapotheek, om te verifieren welke medicijnen er momenteel bij mij op de plank (=in teiltje gepropt op mijn bed) staan. Ze willen er zeker van zijn dat zij maandag aan mijn in-korte-tijd-opgebouwde-medicijnverslaving kunnen voldoen, wat een service!

Klokslag 13.30 uur staat de taxi (=mijn vader) voor de deur. Ben zelf al vanaf 10 uur aan het rommelen om mijzelf aan te kleden, lenzen in te pluggen etc. Het toppunt van inefficientie: ben ik in de slaapkamer, dan moet ik iets uit de badkamer hebben en andersom... Na mijzelf wederom in een rolstoel te hebben gehesen, sjeest mijn vader-na bijna-lancering op de drempel- met mij het ziekenhuis door richting POS (Pre Operatief Spreekuur). Samen met een aardige intakemedewerker nemen we de door mij ingevulde lijst door en mag ik nogmaals aangeven welke medicatie ik gebruik (da's minder handig: staat thuis allemaal op mijn bed en heb de kennis even niet paraat)/ Helaas communiceert het systeem van de ziekenhuisapotheek (nog?) niet met het patientdossier, dus vullen we op de gok wat in (ook leuk ;). Daarna nog even een gesprekje met een Anesthesioloog (mooi woord voor Scrabble). Erg gemoedelijk en ondanks het feit dat hij vandaag pas voor het eerst met de nieuwe software werkt, kan hij er al aardig zijn weg in vinden. Omdat mijn moeder in maart voor een kunstknie opgaat, heeft zij zich op het onderwerp in de meest brede zin des woords gestort en recent een lezing bijgewoond. Braaf som ik de vier namen van de in enkels gespecialiseerde Orthopedisch specialisten op die mijn moeder mij vooraf nog op het hart heeft gedrukt. Helaas, het wordt geen Orthopeed, maar een Traumachirurg. Nadat de Anesthesioloog. mij heeft verzekerd dat Elsinga okay is, en hij er ook zijn enkel aan zou durven toevertrouwen, kan ik weer rustig ademhalen: want hoe had ik moeders anders onder ogen durven komen...? ;) Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik mij vooraf al niet zo druk maakte, want wat kun je nu verknoeien aan zoiets simpels als twee schroefjes in een enkel??...aan de andere kant heb ik in mijn tijd als Personeelsadviseur bij Reinier de Graaf al wel de nodige medische blunders voorbij zien komen, dus wellicht moet ik het onderwerp vanaf nu iets serieuzer benaderen.....

Tot slot nog even ter check een vraag over mijn bloedwaarden. De laatste dateren van 2008. Da's vreemd: ben afgelopen maandag nog geprikt bij de SEH... Ach, we doen niet moeilijk en sjezen nog even door naar de bloedafname, fluitje van een cent!

O, zojuist opnieuw een telefoontje van het ziekenhuis: ze waren vergeten om de opnametijd door te geven: maandag 9.00 uur mag ik mij melden, joepie!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 6/2/2014 - Boos!

Onze oudste is boos! Verdrietig en boos, en ik begrijp hem helemaal... Komend weekend zouden we zijn 13e verjaardag vieren. We hebben gisteren besloten om dat op een ander moment te doen. Ik kan geen kant op en wederhelft trekt het nu maar net. Bovendien gaan maandag de schoefjes erin.

Hij vindt het maar stom dat ik onderuit ben gegaan en hoopt dat mijn been geamputeerd wordt! Bovendien verzint hij nu alvast wat hem gaat overkomen tegen de tijd dat ik jarig ben (november). Nou lekker, zeg ik, maar hij is niet onder de indruk van het feit dat er nu even gips om mijn been zit.

We paaien hem met een minifeestje komende zaterdag: hij mag taart uitkiezen en 's avonds gaan we met het gezin uit eten (hij wil graag Sushi eten, en we hebben een restaurant gevonden waar we de auto kwijt kunnen). Vanavond ligt hij naast mij (volgens het door de jongens onderling opgestelde "logeerschema"). En hij moppert en pruttelt nog wat na. Voor het slapen gaan krijg ik nog wel een kusje van hem, dat dan weer wel...

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 5/2/2014 - En we blijven nog even thuis...

Nacht twee:

Wederhelft is tijdelijk naar de kamer van 1 van de kids verhuisd, want hoewel ik doorgaans door alles heen slaap (je kunt bij mij zelfs 's nachts via een trechter koffie naar binnen gieten), duurt de nacht op dit moment eindeloos lang en helpt het gesnurk naast mij niet echt...

In plaats daarvan hebben de kids besloten om bij toerbeurt naast mij te slapen en wordt over het "logeerschema" uiteraard eerst uitgebreid gediscussieerd. Ik val in slaap en "gelukkig" is het al 1.45 uur als ik wakker word... vervolgens 3.50 uur, 5.30 uur en het gevoel van in de kleine kids zitten is weer helemaal terug ("dus zo voelden die gebroken nachten!" ;)

Dag drie:

Dit keer hoef ik zelf geen vervoer naar het ziekenhuis te regelen: wederhelft heeft vrijgenomen en helpt mij eerst aan een koffie verkeerd en daarna met provisorisch douchen. Het vereist goed nadenken over waar ik mijn spullen laat, wat een strategische plek is voor een stoel, waar ik mijn lenzen indoe en waar ik mij ga opmaken (de komende zes weken zonder make-up is geen prettig vooruitzicht voor mijn huisgenoten). Er ontstaat inmiddels een lichte wrevel bij mijn wederhelft over alle hand- en spandiensten die ik van hem vraag (het is irritant, dat realiseer ik mij ook, maar ja, kruipend met spullen door het huis is nu even geen optie...)

Stipt om 10.45 uur (okay, 5 minuten later: hij probeerde zijn auto het verkeerde parkeerterrein op te rijden en ik zat in een geleende rolstoel te bedenken waar hij bleef...) melden wij ons bij de Gipspoli. Wat een grote poli en wat een produktiewerk wordt daar afgeleverd: vooral gipsarmpjes aan de lopende band. Een aardige Gipsverbandmeester (Kim) stelt zich aan ons voor en vertelt dat de Chirurg, dokter De Vries op de Poli is gearriveerd en dat zij hem even aan zijn jasje gaat trekken om de rontgenfoto te beoordelen (Chirurgen staan het allerhoogst in de "pikorde" van medisch specialisten; toch leuk als hij tijd voor mijn simpele enkelbreuk wil maken... ;). Vanmiddag waren wederhelft en ik er overigens nog niet over uit of deze arts wel echt bestaat, wij hebben hem in ieder geval in alle bedrijvigheid niet gezien, volgens Kim heeft hij echter wel degelijk een blik op de foto geworpen (die al die tijd zo'n twee meter voor ons aan de wand hing) en moeten er pinnen in mijn enkel worden gezet. Een andere arts stelt zich aan ons voor en stelt ons gerust met de opmerking dat hij ook gepromoveerd is (ja, dat zijn er op de TU wel meer, maar die mogen toch echt niet aan mijn voet zitten...!). Op zijn verzoek knipt de Gipsverbandmeester mijn gips open en wordt er vluchtig naar zwellingen/wonden gekeken. Omdat er tot nu toe weinig tekst en uitleg is geweest bij het hele proces sinds mijn aankomst bij de Spoedeisende Hulp afgelopen maandag, neemt hij uitgebreid de tijd om mij alsnog door het hele proces heen te praten (mijn vriendelijke verzoek om een verkorte versie wordt al even vriendelijk genegeerd: het is belangrijk dat ik goed begrijp wat er gaat gebeuren! Het gips is nu dusdanig gerunieerd, dat de Gipsverbandmeester besluit om er een nieuwe spalk om te zetten en ik wordt vakkundig opnieuw ingezwachteld. Ik vind haar en haar collega ineens minder aardig, als mjn voet (opnieuw) in de juiste stand wordt gezet alvorens er met gips wordt gezwachteld. Gelukkig krijg ik een heleboel recepten voor pijnstillers e.d. mee naar huis, dus dat verzacht de "pijn".

Kim demonstreert nog even hoe ik vanaf morgen zelf dagelijks een injectie in mijn buikplooi (ik heb er zat, dus geen probleem) mag gaan zetten om een trombosebeen tegen te gaan en met een afspraak voor het Pre-operatief spreekuur op zak (mag ik fijn morgen opnieuw voor terugkomen: een aansluitende afspraak kan niet worden geregeld), verlaten wij de tent. Het nieuwe gips draagt niet echt bij aan de feestvreugde, evenmin als de halve sliding die iik op mijn krukken op weg naar de slaapkamer maak (ik land vol op mijn linkervoet, auch... ;(

De jongste twee komen zich om de beurt door mij op bed laten overhoren en ik hoor ze later (ik was even ingedommeld) gebroederlijk met zijn tweeen in bad zitten (zonder ruzie: een unicum!!). Met de oudste gaat het even minder lekker helaas, maar morgen weer een dag! (en daarna...)

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 4/2/2014 - "Gipsvlucht": dag 2

Na een niet zo geweldige nacht is de lol er wel vanaf... De paracetamol doet niet wat de gebruiksaanwijzging belooft, een kloppende voet, doorligrug en ook voor de kids is het nieuwe eraf. Wederhelft vertrok vanochtend naar zijn werk met achterlating van een thermosfles koffie en twee bammetjes. Lieve buuf kwam daarstraks een gepeld sinaasappeltje brengen. Inmiddels heb ik zo ongeveer alle (werk)mailtjes beantwoord, op elk Facebookberichtje -hoe onbenullig ook- gereageerd en is het pas 14.00 uur... Gelukkig komt moeders straks mijn "isolement" doorbreken en gaat wat boodschapjes doen. Ik zei het al: patient spelen (=slachtoffer) gaat mij niet goed af...

Ik ben zelfs te ballorig om de tv aan te zetten of er een goed boek bij te pakken. Zomaar wat gedachten: Zouden ze me al missen op het werk? Vast niet, alles gaat daar gewoon lekker z'n gangetje...! Ik ben er inmiddels achter dat de combinatie 'snel naar de wc moeten' en 'krukken' niet zo'n goeie is... ;) En oja, het ging ook niet helemaal goed toen de kat bij mij op bed kwam liggen (zoekt meeste het "hoogste punt", dat was dit keer mijn gipsbeen...) Bestaat er trouwens niet zo'n activity center voor volwassenen, jeweetwel: net zoals voor babys? Ik fungeer graag als testcase, mocht die nog worden uitgevonden! Volgens mij ruik ik inmiddels ook niet meer zo fris: morgenochtend maar even proberen te douchen, voor het ziekenhuisbezoek...

O, buiten hoor ik moeders en buuf al druk over mij overleggen (ik voel mij weer een klein kind). Gespannen wacht ik af tot ik de sleutel in het slot hoor...

"Krijg ik verse koffie, mam? Au, zo'n pijn... Wil je s.v.p. een overdosis paracetamolletjes voor mij scoren bij de buurtsuper?"

Beneden probeertmijn moederkoffie te zetten (de Senseo vindt ze maar niks), maar aangezien maar 1 oog goed werkt, kan ze niet zien hoeveel water er in het apparaat zit (dit alles in het kader van:de blinde helpt de lamme... ;)

De paracetamolletjes beginnen hun werk te doen en inmiddels begin ik ook de humor van de situatie weer in te zien. Ik werp nog maar even een blik op de "opkikker" die ik gisteren van mijn lieve collega's kreeg, en buiten schijnt de zon!

Einde dag 2

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 4/2/2014 - In het gips...

Nadat ik gisteren op weg naar mijn werk een fietser had opgeraapt die onderuit was gegaan vanwege glad wegdek, was ik 100 meter verder zelf de pineut: vette schuiver en vol met fiets en al op mijn linkervoet geland. Ik hoorde volgens mij iets knappen... Enfin, overeind komen lukte nog wel (met hulp van twee voorbijgangers), op mijn linkervoet staan helaas niet meer.. Voor ik het wist reed een van de twee dames die mij had opgeraapt haar auto voor, parkeerde mijn fiets in haar garage en leverde mij bij de Spoedeisende Hulp af (hulde!). Daar zat ik dan, in een rolstoel, te wachten op een foto. Ik kon alleen maar denken aan de cakejes die ik had meegenomen om mijn collega's een hart onder de riem te steken op onze eerste flexdag. Alvast bellen om vervoer naar huis te regelen, helaas: wederhelft was niet te bereiken en ook mijn vader nam zijn mobiel niet op op de tennisbaan. Na de foto -een lach kon er niet af- werd ik nog even in de wachtruimte geparkeerd. Gelukkig niet lang, het oordeel werd geveld: gebroken enkel, zes weken gips!

 

Zes weken geen autorijden of fietsen: hellup! Alle logistiek onmogelijke scenario's vlogen door mijn hoofd... Ondertussen weer het thuisfront gebeld: geen sjoegem! De gipsverbandmeester zette zijn beste beentje voor (hij wel!) en legde kunstig een gipsverband aan. Vervolgens maar zelf een taxi geregeld en met krukken en een vervolgafspraak op zak huiswaarts.

En de kids? Reuzeinteressant, die krukken! En eerlijk is eerlijk: de jongste twee maken koffie verkeerd voor mama en doen op verzoek van mijn wederhelft kleine hand- en spandiensten...

En ik? Nou, da's lekker: eindeloos veel tijd om mijn zonden te overdenken, je zou er depressief van worden... Hellup, ik wil weer aan het werk! (dit was dag 1)

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Uit het leven van een loopbaanadviseur met een druk gezin

«  June 2018  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me
My Blog's RSS

Friends

Page 1 of 1
Last Page | Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer